„W przypadku wątpliwości co do prawowitości papieża wszyscy pretendenci muszą zostać najpierw fizycznie usunięci, zanim będzie można przeprowadzić nowy wybór”

Odpowiedzi na zarzuty

5/5

---

Zarzut ten wysuwany jest z jednego z dwóch powodów:

a) ponieważ papież musi zostać wybrany i/lub rezydować w Rzymie;

b) ponieważ dopóki w Rzymie znajduje się uzurpator, każdy nowo wybrany papież byłby papieżem o wątpliwej prawowitości (a zatem nie byłby papieżem prawowitym).

Na pierwszy argument odpowiedzieliśmy już w poprzednim artykule: nie jest konieczne ani to, aby papież mieszkał w Rzymie, ani to, aby został wybrany w Rzymie, co zostało wykazane zarówno przez historię, jak i przez dekrety papieskie.

Na drugi argument odpowiada kolejna przesłanka historyczna: w dziejach Kościoła było wielu antypapieży, a niektórzy z nich sprawowali władzę w Rzymie w czasie, gdy prawowity papież przebywał poza Rzymem.

Samo to wystarcza, aby wykazać fałszywość omawianego zarzutu. Gdyby bowiem obecność uzurpatora lub pretendenta w Rzymie czyniła prawowitego papieża „wątpliwym” (a więc nieprawowitym), należałoby dojść do wniosku, że Kościół nigdy nie mógł posiadać prawowitego papieża równocześnie z antypapieżem, ponieważ istnienie tego drugiego wykluczałoby możliwość istnienia pierwszego.

Tymczasem historia pokazuje coś przeciwnego. Sama definicja antypapieża brzmi:

„Fałszywy pretendent do Stolicy Apostolskiej występujący przeciwko kanonicznie wybranemu papieżowi.” [1]

Każdy z dwudziestu dziewięciu lub więcej oficjalnie uznawanych antypapieży w historii Kościoła [2] współistniał zatem z prawowitym papieżem.

Poniżej przedstawiamy kilka szczególnie istotnych przykładów.