Pierwsze kazanie JE o. bp. Michała Marii F.Ss.R.

Pierwsze kazanie JE o. bp. Michała Marii F.Ss.R.: „Musimy baczyć, abyśmy nie upadli”

26 lipca 2026 r., podczas swojej pierwszej Mszy biskupiej, odprawionej w oratorium Matki Bożej z Casalibus na wyspie Papa Stronsay, JE Najprzewielebniejszy o. bp Michał Maria F.Ss.R. wygłosił pierwsze kazanie po przyjęciu sakry biskupiej.

Poniżej przedstawiamy jego pełne tłumaczenie.

---

Dla uproszenia błogosławieństwa dla kazania:

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.

Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Dignare me laudare te, Virgo sacrata. Da mihi virtutem contra hostes tuos.

Dozwól mi chwalić Cię, Panno Przenajświętsza; daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim.

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Jakże piękne są te słowa, tak często powtarzane przez Kościół: „Daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim”.

I oto siedzi tu biskup, który nie posiada mandatu, ponieważ nie ma papieża, i który odczuwa prawdę tych wspaniałych słów wypowiedzianych wczoraj przez bp. Roya: „Jakoż będziem śpiewali pieśń Pańską w ziemi cudzej?”.

A przecież przez całe lata właśnie to czyniliśmy. Staraliśmy się ze wszystkich sił dostosować do tych, którzy wyglądali jak katolicy. Wyglądali jak katolicy; gdy się z nimi przebywało, niewątpliwie przemawiali z autorytetem.

Lecz podobnie jak przy końcu świata, gdy w sieci znajdą się rozmaite ryby, musimy powiedzieć, że są to ryby różnych gatunków. Ryba jest rybą, lecz istnieją rozmaite gatunki ryb. Często ulegamy pokusie, aby myśleć, że wszystkie są takie same.

„Sedes Beati Petri Apostoli vacans est” — czysta katolicka prawda, bez kompromisu!

   Obraz ten ukazuje, iż bramy piekielne nigdy nie przemogą jednego, świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła, założonego przez Pana naszego Jezusa Chrystusa dla zbawienia dusz!

   Podczas ceremonii konsekracji Jego Ekscelencja bp Piotr Roy zwrócił się do współkonsekratora, Jego Ekscelencji bp. Roderyka da Silvy, z pytaniem:

HABETIS MANDATUM APOSTOLICUM?

— SEDES BEATI PETRI APOSTOLI VACANS EST.

(Czy posiadacie mandat apostolski?

— Stolica Świętego Piotra Apostoła jest nieobsadzona.)

   To było najważniejsze zdanie całej tej ceremonii. Po prostu czysta katolicka prawda — bez półcieni i bez kompromisów!

   Odpowiedź ta stwierdza, że nie ma obecnie panującego papieża, od którego mógłby pochodzić mandat apostolski. Konsekracja została więc dokonana w rzeczywistym stanie konieczności, nie zaś w nieposłuszeństwie wobec istniejącej władzy papieskiej. Była więc w pełni legalna i prawowita.

   Taka odpowiedź rozwiązałaby trudność, przed którą stoi Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X. Tymczasem woli ono uzasadniać swoje konsekracje jako akty nieposłuszeństwa wobec „papieża”, którego — jak utrzymuje — uznaje za prawowitego. Jednocześnie głosi eklezjologię, wedle której jawni heretycy mogą pozostawać członkami Mistycznego Ciała Chrystusa, wypaczając tym samym naukę katolicką i utwierdzając swych zwolenników w tym zgubnym błędzie.

Pierwsza Msza biskupia o. bp. Michała Marii F.Ss.R.

 W niedzielę 26 lipca 2026 r., dzień po przyjęciu sakry biskupiej, JE o. bp Michał Maria F.Ss.R. odprawił swoją pierwszą Mszę biskupią. Najświętsza Ofiara została złożona w oratorium Matki Bożej z Casalibus na wyspie Papa Stronsay.

 Kamienie widoczne w murach oratorium pochodzą z XII-wiecznego kościoła św. Mikołaja; w XIX wieku użyto ich do odbudowy tej niewielkiej świątyni. Przez ileż stuleci w murach tych sprawowano Najświętszą Ofiarę!

26 lipca — Św. Anny, Matki N. M. Panny

26 LIPCA

ŚW. ANNY MATKI N. M. PANNY

Ryt zdwojony 2-ej klasy.    Szaty białe.

   Prawdopodobnie rodzice N. Maryji Panny już pomarli w chwili narodzenia Pana Jezusa, więc należą do świętych starego Testamentu, jednak ze względu na osobę Matki Boskiej odbierają cześć liturgiczną; na Wschodzie już w VI wieku, na Zachodzie od VIII wieku. W Polsce cześć św. Anny była bardzo rozwinięta, czego dowodem jest wielka liczba kościołów pod jej wezwaniem.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

AD MULTOS ANNOS! Konsekracja biskupia JE o. bpa Michała Marii F.Ss.R.

   Dzisiaj, 25 lipca 2026 roku, w święto św. Jakuba Starszego, Apostoła, na szkockiej wyspie klasztornej Papa Stronsay odbyła się konsekracja biskupia JE Najprzewielebniejszego o. bpa Michała Marii F.Ss.R.

   Głównym konsekratorem był JE ks. bp Piotr Roy, natomiast współkonsekratorami — JE ks. bp Roderyk da Silva S.S.S.J. oraz JE ks. bp Ferdynand Altamira.

   Redakcja Tenete Traditiones składa nowemu biskupowi serdeczne gratulacje. Życzymy Ekscelencji wielu lat owocnej służby dla chwały Bożej, obrony nieskażonej Wiary katolickiej oraz zbawienia dusz.

   Niech dobry Bóg udziela nowemu Pasterzowi wszelkich potrzebnych łask, siły i wytrwałości w wypełnianiu powierzonej mu misji.

   Ad multos annos, Ekscelencjo!

Redakcja Tenete Traditiones 

 

25 lipca — Św. Jakuba Starszego, Apostoła

25 LIPCA

ŚW. JAKUBA, APOSTOŁA

Ryt zdwojony 2 klasy.    Szaty czerwone.

   Św. Jakub, brat św. Jana, syn Zebedeusza, pochodził z Betsaidy Galilejskiej. Miał przydomek Starszego. Po Wniebowstąpieniu Pana Jezusa głosił Bóstwo Jego w Judei i Samarji. Herod Agryppa dla przypodobania się Żydom skazał go na ścięcie. Został ścięty około roku 42, nieco przed świętem Paschy. Ciało jego przeniesiono później do Compostelli, w Hiszpanii.

   Msza jedna z piękniejszych ku czci Apostołów, uwzględnia główne cechy tych, którzy pierwsi poszli za Chrystusem. Liturgja pozwala nam istotnie obcować z tymi świętymi, abyśmy mogli korzystać z ich przykładu i opieki.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Transmisja na żywo konsekracji biskupiej Przewielebnego o. Michała Marii F.Ss.R.

Transmisja konsekracji biskupiej o. Michała Marii F.Ss.R.

   Jutro, 25 lipca 2026 roku, na szkockiej wyspie klasztornej Papa Stronsay odbędzie się konsekracja biskupia o. Michała Marii F.Ss.R.

   Uroczystość rozpocznie się o godz. 9.00 czasu miejscowego (szkockiego), czyli o godz. 10.00 czasu polskiego. Bezpośrednią transmisję będzie można śledzić w serwisie YouTube pod poniższym adresem:

https://www.youtube.com/watch?v=BzKlHD8RaaY

   Głównym konsekratorem będzie JE ks. bp Piotr Roy, natomiast współkonsekratorami — JE ks. bp Roderyk da Silva S.S.S.J. oraz JE ks. bp Ferdynand Altamira.

   Zachęcamy wszystkich Czytelników do śledzenia transmisji oraz do modlitwy w intencji przyszłego biskupa i całego dzieła Redemptorystów Zaalpejskich.

   Deo gratias!

Prof. Jacek Bartyzel: 75. rocznica śmierci Adama Stefana kard. Sapiehy, „Księcia Niezłomnego”

   23 lipca 1951 zmarł w Krakowie, w wieku 84 lat (ur. 14 V 1867), Adam Stefan (Stanisław Bonifacy Józef) ks. Sapieha h. Lis, książę-biskup krakowski (od 1926 – abp metropolita), (od 1946) kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego. Był najmłodszym dzieckiem radykalnego niepodległościowca Adama Stanisława ks. Sapiehy (1828-1903) i Jadwigi z Sanguszków. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim (1891) oraz teologiczne na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk bpa Jana Puzyny 1 X 1893. Na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie uzyskał 10 VII 1896 stopień doktora obojga praw; równolegle studiował dyplomację w Kościelnej Akademii Szlacheckiej. W 1906 roku został mianowany szambelanem papieskim papieża św. Piusa X, z zadaniem pełnienia funkcji nieformalnego ambasadora spraw polskich przy Stolicy Apostolskiej. 8 XI 1911 otrzymał od cesarza Franciszka Józefa I nominację na urząd bpa diecezji krakowskiej, zatwierdzoną przez papieża 27 listopada tegoż roku – uroczysty ingres do katedry wawelskiej odbył 3 III 1912. Jeszcze w tym samym roku utworzył pierwsze duszpasterstwo akademickie w Krakowie przy kolegiacie św. Anny. W czasie I wojny światowej utworzył Książęco-Biskupi Komitet Pomocy dla Dotkniętych Klęską Wojny. 23 IX 1920 papież Benedykt XV mianował go asystentem tronu papieskiego i hrabią rzymskim; nie otrzymał jednak – zwyczajowego w wypadku biskupów krakowskich – kapelusza kardynalskiego ani wówczas, ani za pontyfikatu Piusa XI, z którym wszedł w konflikt jeszcze gdy ten, jako Achilles Ratti, pełnił funkcję nuncjusza apostolskiego w Polsce (na tle zarówno domniemanie proniemieckiego stanowiska Rattiego w kwestii przynależności państwowej Górnego Śląska, jak domagania się przywrócenia tradycyjnego prymatu abpa gnieźnieńskiego, podczas gdy nuncjusz zrównywał wagę obu tytułów prymasowskich – Prymasa Polski i Prymasa Królestwa Polskiego, czyli abpa warszawskiego). 12 XI 1922 został wybrany senatorem RP z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej, lecz 9 III 1923 złożył mandat, podporządkowując się papieskiemu zakazowi przyjmowania przez hierarchów kościelnych godności państwowych. Po podniesieniu diecezji krakowskiej do rangi archidiecezji (28 X 1925) został 14 XII 1925 mianowany pierwszym abpem metropolitą krakowskim. W 1927 roku wydał zezwolenie na złożenie w Krypcie Wieszczów Narodowych, sprowadzonych z Paryża szczątków Juliusza Słowackiego, a w maju 1935 – na pochówek marsz. Józefa Piłsudskiego w Krypcie Św. Leonarda, z zastrzeżeniem tymczasowości tej lokalizacji. Kiedy dwa lata później samodzielnie zdecydował o przeniesieniu trumny tegoż pod Wieżę Srebrnych Dzwonów (nienależącą do sakralnej przestrzeni katedry), wybuchł tzw. konflikt wawelski, zaogniony jeszcze listem do prezydenta Ignacego Mościckiego, po którym został oskarżony o obrazę głowy państwa, a wyciszony dopiero dyplomatycznymi przeprosinami. W 1939 roku prosił papieża Piusa XI (i ponownie, po jego śmierci, Piusa XII) o zwolnienie z urzędu ze względu na stan zdrowia, jednak za namowami władz (m.in. ministra Józefa Becka), prośbę tę wycofał; dzięki temu, w czasie II wojny światowej i okupacji niemieckiej stał się faktycznym przywódcą (wskutek nieobecności w kraju prymasa Augusta Hlonda) Kościoła polskiego w Generalnej Guberni i moralnym przywódcą narodu. Jego niezłomna postawa wobec okupanta, domaganie się zaniechania terroru, ofiarność w niesieniu pomocy potrzebującym, zyskały mu zaszczytne miano „Księcia Niezłomnego”. Po opanowaniu Polski przez Armię Czerwoną i zainstalowaniu reżimu komunistycznego zachowywał równie godną, a zarazem realistyczną postawę; zaakceptował deklarację ideową konspiracyjnego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, z jego inicjatywy zaczął się też 24 III 1945 ukazywać w Krakowie "Tygodnik Powszechny" pod redakcją ks. Jana Piwowarczyka. 23 VIII 1945 reaktywował Caritas i stanął na jego czele. 18 II 1946 otrzymał wreszcie kapelusz kardynalski, a 24 października tegoż roku papież nadał mu także nadzwyczajne uprawnienia ordynariusza dla duchowieństwa i wiernych obrządku greckokatolickiego. W grudniu 1948 wystosował list protestacyjny do „prezydenta” Bolesława Bieruta w sprawie szykan wobec Kościoła (likwidacja szkół katolickich, utrudnianie posługi duszpasterskiej chorym i więźniom, niszczenie prasy katolickiej, indoktrynacja komunistyczna obywateli, szkalowanie duchowieństwa); listy takie ponawiał w następnych latach, m.in. po przejęciu Caritasu przez kolaborantów reżimu. Zachowywał sceptycyzm wobec tzw. porozumienia państwo-Kościół z kwietnia 1950, przewidując, że komuniści go nie dotrzymają. Wskutek pogorszenia się stanu zdrowia, 3 V 1951 przekazał rządy nad archidiecezją abpowi Eugeniuszowi Baziakowi. Jego pogrzeb stanowił wielką manifestację religijną i patriotyczną w apogeum stalinowskiego terroru.

PRZYGOTOWANIA DO KONSEKRACJI BISKUPIEJ

   Przygotowania do konsekracji biskupiej o. Michała Marii F.Ss.R.

Na szkockiej wyspie klasztornej Papa Stronsay trwają przygotowania do konsekracji biskupiej o. Michała Marii F.Ss.R. Uroczystość odbędzie się 25 lipca 2026 roku.

Głównym konsekratorem będzie JE ks. bp Piotr Roy z Kanady, który przybył już na Papa Stronsay wraz z przyszłym współkonsekratorem, JE ks. bpem Roderykiem da Silvą S.S.S.J. W konsekracji ma uczestniczyć również JE ks. bp Ferdynand Altamira.

Prośmy dobrego Boga, aby przygotowywana konsekracja odbyła się pomyślnie i przyniosła obfite owoce dla Świętego Kościoła oraz wiernych katolików.

 Deo gratias!

Niech żyje Chrystus Król!

Niech żyje Tradycja katolicka!

22 lipca — Św. Marii Magdaleny, Pokutnicy

22 LIPCA

ŚW. MARII MAGDALENY, POKUTNICY

Ryt zdwojony.    Szaty białe.

   Liturgia łacińska utożsamia Marję Magdalenę ze siostrą Łazarza oraz z pokutnicą o której wspomina Łukasz ewangelista. Marja, pochodziła z Magdali. Była grzesznicą a dopiero łaska Chrystusa ją z grzechu nawróciła. Iż wielce umiłowała, dla tego wiele jej grzechów zostało odpuszczone. Otrzymała ona później przydomek współapostolki, gdyż jej to przypadło w udziale, ogłoszenie apostołom radosnej nowiny o zmartwychwstaniu Chrystusa. Dlatego też dzisiaj we Mszy mówi się Credo.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

TRADYCYJNE ŻYCIE BENEDYKTYŃSKIE

 ✝️ TRADYCYJNE ŻYCIE BENEDYKTYŃSKIE

 Podczas swej wizyty we Francji JE Najprzewielebniejszy ks. bp Roderyk da Silva, biskup S.S.S.J., odprawił Najświętszą Ofiarę Mszy w Loches, gdzie mieszkają brat Benedykt Maria Łępa oraz wielebny o. Wilhelm Maria Hecquard O.S.B. Warto zaznaczyć, że bp Roderyk da Silva jest oblatem benedyktyńskim.

 Brat Benedykt Maria Łępa jest naszym rodakiem. Do wspólnoty benedyktyńskiej we Francji, znajdującej się na terenie diecezji Tours, wstąpił stosunkowo niedawno, przyjmując habit św. Benedykta z rąk o. Wilhelma Marii Hecquarda. Na chrzcie otrzymał imię Gabriel, nadane mu na cześć św. Gabriela od Matki Bożej Bolesnej. Jako imię zakonne obrał imię św. Benedykta — jednego z Pięciu Braci Polskich.

Integrity Magazine: O. Michał Maria F.Ss.R. potępia „nową religię” Vaticanum II przed konsekracją na biskupa Redemptorystów Zaalpejskich

„Nie jest to ta sama Wiara katolicka, którą świat znał od zawsze” — oświadczył w niedawno ogłoszonej deklaracji

Riaan Van Zyl

10 lipca 2026 roku

Redemptoryści Zaalpejscy

Fot.: profil Redemptorystów Zaalpejskich w serwisie X.

   Na zaledwie kilka tygodni przed zaplanowaną na 25 lipca konsekracją o. Michał Maria F.Ss.R. opublikował tekst będący w istocie jego ostatnim publicznym wyjaśnieniem powodów przyjęcia sakry biskupiej z rąk bp. Piotra Roya. Przedstawia w nim tę ceremonię nie jako osobisty zaszczyt, lecz jako konieczną odpowiedź na sytuację, którą określa mianem bezprecedensowego kryzysu w Kościele.

   W deklaracji ogłoszonej 8 lipca 73-letni współzałożyciel Zgromadzenia Synów Najświętszego Odkupiciela (Filii Sanctissimi Redemptoris, F.Ss.R.) rozważa całe swoje życie, przeżyte w Wierze katolickiej, oraz przekonania, które doprowadziły go do obecnej chwili.

   „Święta Matka nasza, Kościół katolicki, była i za łaską Bożą zawsze pozostanie wielką miłością mojego życia” — pisze, po czym ubolewa nad spustoszeniem, jakie, jego zdaniem, nastąpiło po Soborze Watykańskim II.

   „Spustoszenie, zniszczenie — wszystko to jest namacalne… A stało się tak dlatego, że nie usłuchano przestróg Papieży”.

Bp. M. Loya: Pułapki fałszywego konserwatyzmu

 Szczerze uważam, że następujące „konserwatywne” zgromadzenia są jedynie sidłami szatańskimi, zastawionymi po to, aby przechwytywać możliwe powołania oraz wiernych, którzy mogliby należeć do prawdziwego Kościoła katolickiego:

• Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X;
• Bractwo Kapłańskie Świętego Piotra;
• Instytut Dobrego Pasterza;
• Instytut Chrystusa Króla Najwyższego Kapłana;
• Apostolska administratura personalna Świętego Jana Marii Vianneya;
• Opactwo Świętego Krzyża;
• kapłani Motu Proprio;
• Heroldowie Ewangelii;
• itd.

 Instytuty te usypiają czujność swoich zwolenników i zwodzą ich, wmawiając im, że są katolikami dlatego, iż podążają za „papieżem” — oczywiście fałszywym — a zarazem należą do „dobrych”, ponieważ upodobali sobie Mszę łacińską i śpiew gregoriański.

 Jest nauką pewną, że papież-heretyk istnieć nie może. Tymczasem ostatni fałszywi papieże głoszą nauki nie tylko sprzeczne, lecz wprost przeciwne Magisterium, depozytowi Wiary oraz nauczaniu poprzednich, prawdziwych Papieży. Pozostają oni we wspólnocie z protestantami, masonami, ewangelikami i czcicielami fałszywych bogów — nieprzyjaciółmi Chrystusa. Są jawnymi heretykami zarówno w słowach, jak i w czynach.

 Pan nasz nie przyjmuje katolików jedynie z nazwy ani tych, którzy chcieliby służyć Mu tylko połowicznie. Albo należymy do Chrystusa, albo jesteśmy przeciwko Chrystusowi. Jedynym prawdziwym stanowiskiem teologicznym w obecnym położeniu jest uznanie, że Stolica Apostolska pozostaje wakująca. Nietrudno wykazać niekatolickość ostatnich fałszywych papieży — szalbierzy, nieprzyjaciół samego Kościoła i niszczycieli wszystkiego, co święte.

W 75. rocznicę urodzin śp. ks. Antoniego Cekady

   18 lipca 2026 roku przypadła 75. rocznica urodzin śp. ks. Antoniego Cekady — katolickiego kapłana, teologa i jednego z najbardziej zasłużonych obrońców nieskażonej Wiary oraz tradycyjnego rytu rzymskiego w dobie posoborowego kryzysu Kościoła. Ks. Antoni Cekada urodził się 18 lipca 1951 roku. Święcenia kapłańskie otrzymał 29 czerwca 1977 roku z rąk abp. Marcelego Lefebvre’a. Przez kolejne dziesięciolecia gorliwie służył wiernym, a zarazem prowadził rozległą działalność pisarską i teologiczną.

   Pozostawił po sobie wielkie i trwałe dziedzictwo. Na szczególną uwagę zasługują owoce jego pracy dotyczącej sedewakantyzmu, opartej na podstawowych zasadach katolickiej nauki o papiestwie, jak również jego opracowania ukazujące problemy związane z Novus Ordo, jego tak zwaną „Mszą” oraz wątpliwymi sakramentami Pawła VI. Jego prace odznaczały się jasnością wywodu, znajomością tradycyjnej teologii oraz umiejętnością przedstawiania nawet trudnych zagadnień w sposób uporządkowany i zrozumiały.

16 lipca Kościół obchodzi święto NMP z góry Karmel.

16 LIPCA

WSPOMNIENIE NAJŚW. MARYJI PANNY Z GÓRY KARMELU

Ryt zdwojony większy.    Szaty białe.

   16 lipca 1251 r. Najśw. Panna ukazała się błogosławionemu Szymonowi Stockowi i wręczyła mu habit karmelitański. Innocenty IV pobłogosławił go i przywiązał doń liczne odpusty, nietylko dla członków zakonu karmelitańskiego, ale dla wszystkich, którzy będą należeć do bractwa Najśw. M. P. z Góry Karmelu. Nosząc szkaplerz, który jest zmniejszonym szkaplerzem Ojców Karmelitów, uczestniczymy w ich zasługach i możemy się spodziewać szybkiego wyzwolenia z czyśćca przez Najśw. Pannę.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Michał Mikłaszewski: Tatry uczą pokory. Historia jednego spontanicznego spaceru.

fot. Michał Mikłaszewski ©

Tatry uczą pokory. Historia jednego spontanicznego spaceru

Laudate Dominum in operibus eius.

„Chwalcie Pana w dziełach Jego.” (Ps 150, 2)

---

fot. Michał Mikłaszewski ©

„Przejdźmy jeszcze do kapliczki, bo dawno nie byłem.”

To było jedno z tych zdań, które wypowiada się zupełnie spontanicznie, nie przypuszczając nawet, że za kilka minut nabierze ono zupełnie innego znaczenia.

Tegoroczny urlop w Tatrach obfitował w wiele pięknych chwil, jednak wydarzenie z sobotniego wieczoru pozostanie w mojej pamięci prawdopodobnie już na zawsze.

Od samego rana pogoda nie rozpieszczała. Gęste chmury, ulewny deszcz i niska podstawa chmur skutecznie pokrzyżowały nasze plany zdobywania szczytów. Nie pozostało więc nic innego, jak pogodzić się z sytuacją. Po południu wraz z kolegą postanowiliśmy wybrać się jedynie na spokojny spacer do Schroniska na Polanie Chochołowskiej. Kawa i szarlotka wydawały się całkiem dobrym pomysłem na zakończenie dnia.

Wracając doliną, powiedziałem:

— Przejdźmy jeszcze do kapliczki, bo dawno nie byłem.

Nie przypuszczałem wówczas, że będzie to najlepsza decyzja całego dnia.

„Bo z wielkości i piękności stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę.”

(Mdr 13, 5)

---

NAWIEDZENIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY.

2 LIPCA

NAWIEDZENIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

Ryt zdwojony 2-ej klasy.    Szaty białe.

   Treścią dzisiejszego święta jest druga Tajemnica radosna różańca św. Gdy Anioł Gabriel zwiastował Maryji i oznajmił, że Bóg niedługo da syna św. Elżbiecie, Najśw. Panna natychmiast udała się do Hebronu gdzie mieszkała jej krewna. Maryja nawiedza Elżbietę, a Jezus nawiedza Jana i uświęca Go. Dziś obchodzimy narodziny pięknego hymnu Magnificat, tej Ewangelii Maryjnej, pieśni pełnej pokory i miłości Boga.

   Święto dzisiejsze powstało w 1389 r. z polecenia Urbana VI aby uczcić zakończenie wielkiej schizmy Zachodniej.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

UNAM SANCTAM: O duchu prawa a literze prawa.

Komentarz doktrynalny

O duchu prawa i jego literze

23 czerwca AD 2026

„…konieczność nie podlega prawu.”

— św. Tomasz z Akwinu

W obecnych czasach istnieje niebezpieczeństwo, że katolicy zapomną o duchu prawa, a przez nazbyt rygorystyczne trzymanie się jego litery narazą się na odrzucenie nie tylko rozwiązania obecnego kryzysu, lecz także jednej z fundamentalnych zasad, na których opiera się Kościół.

To, że duch prawa może, a nawet powinien mieć pierwszeństwo przed jego literą, nie jest ani nową, ani wyjątkową ideą. Jest to jedna z podstawowych zasad naszej wiary, wpisana w samą naturę prawa. Jeżeli katolicy o tym zapomną, grozi im dezorientacja i bezradność w obliczu kryzysu. Co więcej, utrzymujemy, że znaczna część obecnego kryzysu oraz trudności z jego rozwiązaniem wynika właśnie z niezrozumienia różnicy pomiędzy duchem prawa a jego literą.

Aby w pełni przedstawić ten argument, podzieliliśmy niniejszy tekst na dwie części. W pierwszej zobaczymy, jak duch prawa oraz moralna zasada słuszności (epikei) były podkreślane przez Kościół na przestrzeni wieków — od nauczania samego naszego Pana aż po Kodeks Prawa Kanonicznego. W drugiej zastosujemy te zasady do obecnego kryzysu. Krótko mówiąc, ścisłe trzymanie się samej litery prawa prowadzi albo do paraliżu, albo do absurdu, podczas gdy wierność jego duchowi ukazuje jasną i prostą drogę naprzód.

Część I

Nauczanie Kościoła

„A odszedłszy stamtąd, przyszedł do bóżnicy ich. A oto był tam człowiek mający uschłą rękę. I pytali Go, mówiąc: Godzi li się w szabat uzdrawiać? aby Go oskarżyli. A On rzekł im: Któryż z was będzie człowiek, mający jedną owcę, a jeśliby ta w szabat wpadła do dołu, izali jej nie uchwyci i nie wyciągnie? A o ileż zacniejszy jest człowiek niż owca? A tak godzi się w szabat dobrze czynić. Tedy rzekł człowiekowi: Wyciągnij rękę twoję. I wyciągnął, i stała się zdrową jak druga.”

— Ewangelia według św. Mateusza 12, 9–13

---

„Biada wam, doktorowie i faryzeuszowie obłudnicy, iż dajecie dziesięcinę z mięty i kopru, i kminku, a opuściliście, co ważniejszego jest w Zakonie: sąd, miłosierdzie i wiarę. Toć należało czynić, a owego nie opuszczać. Przewodnicy ślepi, którzy przecedzacie komara, a wielbłąda połykacie.”

— Ewangelia według św. Mateusza 23, 23–24

---

Żadnej grupy ludzi nasz Pan nie potępił tak stanowczo jak uczonych w Piśmie i faryzeuszów. Widzimy zarazem, że szczególnie piętnował ich za jeden konkretny i poważny błąd: nadmiernie rygorystyczne trzymanie się szczegółów prawa, jego litery, przy jednoczesnym niezrozumieniu jego ducha. Nasz Pan wyraźnie ukazał to jako zasadniczą różnicę pomiędzy ich religią a religią Bożą. Skoro więc tak stanowczo nalegał na poznanie ducha prawa i zachowywanie go ponad samą literą, a właśnie to odróżniało Jego nauczanie od nauczania żydowskich nauczycieli Jego czasów, musimy wyciągnąć wniosek, że wierność duchowi prawa stanowi jedną z konstytutywnych i fundamentalnych cech naszej wiary.

Brat Rajmund TOF: SEDEWAKANTYZM – powód do chwały i trwania w nim?

   Stan sede vacante (okres po śmierci papieża do czasu wyboru nowego) stał się swego rodzaju hasłem na sztandarach przeciwników rewolucji tzw. II Soboru Watykańskiego i uznawania za papieży Kościoła Katolickiego osób zasiadających na Tronie Piotrowym, wprowadzających swoim „autorytetem” soborowe „reformy”.

Zapominamy, iż termin sede vacante oznacza dla katolika okres żałoby i czas oczekiwania na wybór nowego Papieża, aby ten nienormalny stan Kościoła jak najszybciej uległ zakończeniu. Nie jest to termin, w którym powinniśmy żyć i funkcjonować jako katolicy. Jest to stan przykry i bolesny dla każdego człowieka miłującego Boga i Jego Święty Kościół. Nie może on trwać zbyt długo, ponieważ ciało bez głowy nijak żyć ani rozwijać się nie może.

Wśród katolików uznających, iż Kościół od roku 1958 (śmierć Papieża Piusa XII) znajduje się w stanie sede vacante, ponieważ wszyscy następcy Piusa XII nie nauczali i nie przekazywali nauki nieskażonej błędami modernizmu (herezji), pokutuje pogląd, że (mówiąc prostym językiem) Papieża możemy odzyskać, kiedy uzurpator w Watykanie nawróci się na wiarę katolicką (Teza z Cassiciacum) lub nastąpi interwencja z nieba, kiedy św. Piotr sam wskaże swojego następcę (część tzw. totalnych sedewakantystów). Pomijam tutaj rozwiązanie w postaci fikołków teologicznych, polegających na uznawaniu za Papieża modernisty (sic!) i niesłuchania go (Bractwo Św. Piusa X). Wszystkie te rozwiązania, pomimo pozornej logiczności uzasadnianej przez swoich wyznawców stanem wyższej konieczności, w jakiej znajduje się Kościół, nie są rozwiązaniami, które mogą uzdrowić obecną sytuację i przywrócić Kościołowi Świętemu jego normalne funkcjonowanie.

Święto Przenajdroższej Krwi P. N. Jezusa Chrystusa.

1 LIPCA

UROCZYSTOŚĆ KRWI PRZENAJDROŻSZEJ P. N. JEZUSA CHRYSTUSA

Ryt zdwojony I-ej klasy.    Szaty czerwone.

   Uroczystość ma na celu obudzić miłość ku Zbawicielowi, który Krwią swoją obmył świat z grzechów. Okazją zewnętrzną do powstania święta było przełamanie prześladowania Kościoła w r. 1848; powstało w r. 1849; na pamiątkę dziewiętnastowiekowego jubileuszu od przelania Krwi przez Pana Jezusa. Pius XI dał mu ryt zdwojony I klasy.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Stało się! Bractwo Świętego Piusa X ma czterech nowych, ważnie konsekrowanych biskupów.

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X ma czterech nowych biskupów.

Dzisiaj w Écône bp Alfons de Galarreta, przy asyście bp. Bernarda Fellaya, nałożył ręce na kandydatów i wypowiedział sakramentalną formę konsekracji biskupiej. Bractwo Świętego Piusa X posiada od tej chwili czterech nowych biskupów.

Nowymi biskupami Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X zostali: bp Pascal Schreiber (Szwajcar), bp Michał Goldade (Amerykanin), bp Michał Poinsinet de Sivry (Francuz) oraz bp Marek Hanappier (Francuz).

W świetle prawa kościelnego posoborowej instytucji religijnej (sekty Novus Ordo) wszyscy nowo konsekrowani biskupi, podobnie jak ich konsekratorzy, zaciągnęli w tym momencie mocą samego prawa (łac. latae sententiae) karę ekskomuniki za przyjęcie i udzielenie sakry biskupiej bez zgody domniemanego papieża.

W związku z tym publikujemy trafny komentarz JE ks. bp. Merardo Loyi, który doskonale ukazuje praktyczną sprzeczność stanowiska Bractwa Świętego Piusa X:

---

Bractwo Świętego Piusa X JEST ZA WAKATEM STOLICY APOSTOLSKIEJ.

Tak, stali się tym, czego najbardziej nienawidzą:

– Konsekrują biskupów bez zgody swojego „papieża”.

– Nie odprawiają Mszy, nie udzielają sakramentów ani nie używają Mszału i Rytuału, z których korzysta ich „papież”.

– Nie wyznają tej samej doktryny, którą wyznaje ich „papież”.

– Nie mogą wejść do świątyń, w których sprawuje władzę ich „papież”.

– Nie należą do hierarchii, której głową jest ich „papież”.

– Krytykują swojego „papieża” i nazywają go heretykiem.

– Są odrzucani i ekskomunikowani przez swojego „papieża”.

– Nie uznają nakazów ani decyzji dyscyplinarnych dla Kościoła wydawanych przez swojego „papieża”.

– Nie uznają encyklik swoich „papieży”.

Lefebryści są najbardziej konsekwentnymi sedewakantystami w praktyce, jakich widziałem.

Jaka jest praktyczna różnica między nimi a zwolennikami stanowiska sede vacante? Żadna — poza hipokryzją i oszukiwaniem samych siebie.

Stanowisko redakcji Tenete Traditiones ws. sakr biskupich w Écône, zapowiedzianych na 1 VII 2026 r.

Czy zapowiedziane konsekracje biskupie w FSSPX są schizmatyckie w swej naturze?

 W związku z zapowiedzianymi na 1 lipca br. (święto Krwi Przenajdroższej) konsekracjami biskupimi w Bractwie Kapłańskim św. Piusa X (FSSPX) pojawiają się głosy określające ten akt mianem „schizmatyckiego w swej naturze”. Takie twierdzenie wydaje się jednak wymagać pewnego doprecyzowania. Nie podzielamy stanowiska Bractwa św. Piusa X wobec kościoła Novus Ordo ani jego hierarchii. Jest jednak niezaprzeczalnym faktem, że konsekracje biskupie udzielane przez biskupów FSSPX są ważne i godziwe. Właśnie dlatego warto precyzyjnie rozróżniać ocenę doktrynalnego stanowiska Bractwa od oceny samych konsekracji biskupich.

 Z punktu widzenia sedewakantystycznego (integralnie katolickiego) trudno mówić o schizmie w ścisłym znaczeniu tego słowa. Schizma polega bowiem na odmowie podległości prawowitej władzy kościelnej. Tymczasem jako sedewakantyści utrzymujemy, że osoby zajmujące od czasu Vaticanum II Stolicę Apostolską nie są prawowitymi Papieżami. Jeżeli zatem Leon XIV (Robert Prevost) nie jest rzeczywiście Następcą św. Piotra, wówczas dokonanie konsekracji biskupich bez jego zgody nie może samo przez się stanowić sensu stricto aktu schizmy wobec niego. Dlatego jakakolwiek ekskomunika będzie nieważna. W przeciwnym razie należałoby za schizmatyczne uznać również wszystkie konsekracje dokonywane przez biskupów sedewakantystycznych od dziesięcioleci, czego nikt spośród sedewakantystów przecież nie twierdzi. Nie można przyjmować jednej miary dla konsekracji sedewakantystycznych, a innej dla konsekracji lefebrystycznych.

 Również z punktu widzenia samych lefebrystów trudno mówić o formalnej schizmie. Bractwo św. Piusa X nie odrzuca bowiem, przynajmniej w teorii, prymatu papieskiego ani nie głosi, że Papież nie posiada najwyższej władzy w Kościele. Przeciwnie, jego członkowie utrzymują, że działają w stanie wyższej konieczności, który – ich zdaniem – zwalnia ich od obowiązku posłuszeństwa osobie uznawanej przez nich za papieża w konkretnych przypadkach oraz od kar przewidzianych przez prawo kościelne, nawet jeżeli są w błędzie. Można uważać to rozumowanie za błędne lub niekonsekwentne, lecz trudno zaprzeczyć, że jest ono przez nich przyjmowane szczerze i w dobrej wierze (nie można założyć z góry złej woli).

 Nie oznacza to jednak, że problem nie istnieje. Tradycyjna teologia katolicka zawsze nauczała, iż nie można jednocześnie uznawać kogoś za Papieża i stale odmawiać mu posłuszeństwa w sprawach należących do jego kompetencji. W tym sensie postawa Bractwa św. Piusa X rodzi poważną trudność oraz niespójność doktrynalną i może być postrzegana jako przejaw tendencji schizmatyckich lub ducha nieposłuszeństwa wobec ludzi uznawanych za najwyższą władzę kościelną.

Bp Merardo Loya odwiedził wspólnotę w Juazeiro.

 Druga misja bp. Merardo Loyi w Brazylii – Juazeiro do Norte

 Jego Ekscelencja ks. bp. Merardo Loya kontynuuje swoją podróż apostolską po Brazylii. Drugim przystankiem na trasie wizyty było Juazeiro do Norte, położone ponad 3000 kilometrów od Kurytyby.

 Jak poinformował Jego Ekscelencja, miejscowa wspólnota znajduje się pod patronatem Matki Bożej z La Salette i wyróżnia się dużą liczbą dzieci oraz młodzieży, co daje nadzieję na dalszy rozwój i zachowanie wiary w kolejnych pokoleniach.

 Biskup zwrócił również uwagę na znaczenie edukacji domowej prowadzonej przez rodziny katolickie. Podkreślił, że dzieci wychowywane są w duchu katolickim i otrzymują formację wolną od antychrześcijańskich wpływów obecnych we współczesnym szkolnictwie publicznym.

 Wierni z Juazeiro do Norte odznaczają się żywą pobożnością oraz szczególnym nabożeństwem do św. Antoniego, św. Jana Chrzciciela, a także świętych Apostołów Piotra i Pawła. Bp Loya podkreślił również niezwykle serdeczne przyjęcie, jakiego doznał ze strony miejscowej wspólnoty. Szczególnym wzruszeniem były dla niego dzieci, które przygotowały specjalny program muzyczny i powitały go pieśniami, okazując wiele szczerej życzliwości i przywiązania do wiary katolickiej.

 Polecajmy Bogu tę młodą i dynamicznie rozwijającą się wspólnotę, jej rodziny, dzieci oraz wszystkich wiernych trwających przy Tradycji katolickiej.

Czy rzeczywiście może istnieć „papież materialny”?

Czy rzeczywiście może istnieć „papież materialny”?

 Od pewnego czasu można zaobserwować próby dyskredytowania inicjatywy Niedoskonałego Soboru Powszechnego poprzez przedstawianie jej jako jednej z wielu „tez teologicznych” lub „prywatnych opinii”, rzekomo pozbawionych solidnych podstaw doktrynalnych. Zarzut ten jest o tyle zaskakujący, że formułują go często osoby związane ze środowiskami opierającymi się na konstruktach teologicznych o równie hipotetycznym, a niekiedy nawet bardziej spekulatywnym charakterze. Warto przypomnieć, że sam sedewakantyzm nie jest jednolitym systemem teologicznym. Obok klasycznej tezy sedewakantystycznej (zwanej „czystym sedewakantyzmem” lub „totalizmem”) funkcjonują również rozmaite próby wyjaśnienia obecnego kryzysu Kościoła, spośród których najbardziej znaną pozostaje tzw. teza z Cassiciacum, zwana również tezą materialno-formalną.

 Jej autor, dominikański teolog i wykładowca akademicki, JE o. bp Ludwik Bertrand (Rajmund Michał Karol) Guérard des Lauriers OP († 1988), przedstawił ją jako próbę wyjaśnienia bezprecedensowej sytuacji w Kościele. Nie jest ona elementem depozytu wiary, nigdy nie została zatwierdzona przez Magisterium Kościoła i pozostaje przedmiotem sporów nawet pomiędzy samymi sedewakantystami. Nie jest to więc dogmat, ani prawda wiary, w którą każdy musiałby wierzyć, pod groźbą grzechu ciężkiego, aby się zbawić. Jest to wyłącznie prywatna opinia teologiczna. Jeżeli więc ktoś chce mówić o „tezach teologicznych o niedoskonałym charakterze doktrynalnym”, to właśnie teza z Cassiciacum stanowi jeden z najbardziej oczywistych przykładów takiej konstrukcji. Nie oznacza to oczywiście, że należy ją odrzucić wyłącznie z tego powodu. Każda teoria powinna być oceniana na podstawie swoich argumentów oraz zgodności z nauką Kościoła. Właśnie dlatego warto przyjrzeć się bliżej jednemu z najbardziej charakterystycznych elementów tezy materialno-formalnej, a mianowicie pojęciu tzw. „papieża materialnego”.

 Czy rzeczywiście może istnieć człowiek wybrany na Stolicę Apostolską, który nie posiada papieskiej jurysdykcji, a jednak w pewnym sensie pozostaje papieżem? Czy można sensownie oddzielić wybór papieża od samego papiestwa? Czy istnieje trwały stan pośredni pomiędzy papieżem a nie-papieżem? Są to pytania, których nie można rozwiązać za pomocą etykietek ani polemicznych określeń. Wymagają one merytorycznych argumentów teologicznych, historycznych i kanonicznych. Spróbujmy przeanalizować to zagadnienie. Mimo iż teoria ta wywarła znaczący wpływ na część środowisk tradycyjnych, od samego początku rodziła również szereg problemów i trudności natury filozoficznej, teologicznej i praktycznej. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów tezy materialno-formalnej jest rozróżnienie pomiędzy papieżem materialnym a papieżem formalnym. Zwolennicy tej teorii utrzymują, że człowiek może zostać ważnie wybrany na Stolicę Apostolską, a zarazem nie otrzymać papieskiej jurysdykcji. W takim przypadku byłby on papieżem jedynie „materialnie”, lecz nie „formalnie”. Warto jednak postawić pytanie, czy sama idea „papieża materialnego” jest rzeczywiście spójna. Czy można sensownie mówić o człowieku wybranym na papiestwo, który jednak z samej natury rzeczy nie może stać się rzeczywistym posiadaczem papieskiej jurysdykcji?

Rocznica niższego seminarium św. Alojzego Gonzagi w Meksyku, Msza św. na Górze św. Józefa.

 JE ks. bp. Marcin Dávila Gándara, biskup Trydenckiego Towarzystwa Kapłańskiego (Sociedad Sacerdotal Trento, S.S.T.), przewodniczył uroczystej Mszy św. odprawionej z okazji rocznicy niższego seminarium św. Alojzego Gonzagi.

 Uroczystości odbyły się na wzgórzu Monte de San José (Góra św. Józefa), niedaleko Guadalajary, w stanie Jalisco w Meksyku. Opublikowane fotografie ukazują Mszę św., alumnów seminarium oraz zabudowania i otoczenie ośrodka formacyjnego.

 Seminarium św. Alojzego Gonzagi zajmuje się formacją młodych kandydatów do kapłaństwa, przygotowując ich do dalszych studiów kościelnych oraz służby Kościołowi. Patron seminarium, św. Alojzy Gonzaga, od wieków pozostaje szczególnym wzorem czystości, pobożności i gorliwości dla młodzieży katolickiej.

 Polecajmy Bogu alumnów, wychowawców oraz wszystkich przygotowujących się do kapłaństwa. Nie ustawajmy również w modlitwie o święte i liczne powołania kapłańskie i zakonne, tak bardzo potrzebne Kościołowi w obecnych czasach.

NARODZENIE ŚW. JANA CHRZCICIELA.

24 CZERWCA

NARODZENIE ŚW. JANA CHRZCICIELA

Ryt zdwojony I-ej klasy.    Szaty białe.

   Św. Jan, prorok Najwyższego (All.), którego figurą był Izajasz i Jeremiasz (Intr. Ep. Grad.) jeszcze w łonie matki został przeznaczony na oznajmienie przyjścia Jezusowego (Sekr.) i przygotowania doń dusz (All.). Archanioł Gabriel oznajmił Zachariaszowi, że wielu będzie się radować z narodzenia św. Jana Chrzciciela. To też nie tylko krewni i znajomi uczcili niegdyś to zdarzenie, ale i teraz rok rocznie Kościół zachęca wiernych, by w rocznicę jego przyjścia na świat jednoczyli się w radości; wie bowiem, że narodziny tego proroka Najwyższego, łączą się ściśle z narodzeniem Mesjasza. Zrównanie dnia z nocą było powodem powstania pewnych uroczystości pogańskich (sobótki), w czasie których rozpalano ogień na cześć słońca, jako źródła światła. Kościół przekształcił te uroczystości na chrześcijańskie, z myślą o św. Janie, który jest światłem jasno gorejącym i pozwolił na zachowanie tego zwyczaju, który tak dobrze oddaje charakter uroczystości tego świętego Poprzednika.

   Msza św. podkreśla cudowną świętość Jana Chrzciciela, który od łona matki był już przepełniony łaską uświęcającą. Ta świętość ujawniła się następnie w całym jego życiu. Św. Jan jest wzorem kapłanów i wszystkich tych, którzy mają sobie powierzone kierownictwo dusz. Prowadził on innych do Chrystusa, nie wysuwając swojej osoby na pierwszy plan.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Bp Karol McGuire udzielił tonsury i niższych święceń.

Niższe święcenia i tonsura podczas rekolekcji z JE ks. bp. Karolem McGuire’em (S.G.G.)

 W ubiegłym tygodniu odbyły się rekolekcje prowadzone przez JE ks. bp. Karola McGuire’a (biskup S.G.G.). Ich zwieńczeniem było udzielenie pierwszej tonsury oraz niższych święceń kandydatom przygotowującym się do służby Kościołowi.

 Jak poinformowano w relacjach opublikowanych po uroczystości, rekolekcje odbyły się w kościele św. Józefa w Mount Vernon w stanie Waszyngton (USA). Na ich zakończenie bp Karol McGuire udzielił święceń niższych ostiariusza i lektora Jozuemu Balancio oraz Alfonsowi Capetillo, a Krzysztof Brueggemann otrzymał pierwszą tonsurę, stanowiącą tradycyjny obrzęd włączenia do stanu duchownego.

 Ostiariuszowi powierzana jest troska o świątynię i jej porządek, natomiast lektor otrzymuje zadanie odczytywania lekcji podczas liturgii. Polecajmy Bogu nowych duchownych oraz wszystkich przygotowujących się do kapłaństwa. Nie zapominajmy również o modlitwie o święte i liczne powołania kapłańskie i zakonne.

Laus Deo.

NARESZCIE JEST! Nowy numer "Myśli Katolickiej - Organu Katolików Świeckich" (I — VI AD 2026).

 Niniejszym oddajemy do rąk naszych czytelników kolejny – trzydziesty szósty numer naszego czasopisma świeckich katolików integralnych w Polsce. Po blisko półtorarocznej przerwie „Myśl Katolicka” ponownie trafia do naszych czytelników. Numer ten otwiera zarazem nowy etap w historii pisma: odtąd „Myśl Katolicka” ukazywać się będzie jako biuletyn Bractwa Rycerzy Papieża Piusa XII, zachowując jednocześnie swoją dotychczasową numerację, charakter oraz zasadniczy cel [...] Zachęcamy wszystkich czytelników do lektury.

W numerze między innymi:

wstęp Od redakcji.

DEKLARACJA Bractwa Rycerzy Papieża Piusa XII

DEKLARACJA BISKUPIA

Niedoskonały Sobór Powszechny

W SPRAWIE SOBORU POWSZECHNEGO

Wyjaśnienie stanowiska i metod działania Unam Sanctam

Nowy Biskup dla Redemptorystów Zaalpejskich

OŚWIADCZENIE o. Michała Marii F.Ss.R.

NOWE OŚWIADCZENIA

KRUCJATA RÓŻAŃCOWA

Bp Merardo Loya odwiedził wspólnotę katolicką w Kurytybie (Brazylia)

   Pierwsza misja bp. Merardo Loyi w Kurytybie (Brazylia)

 Jego Ekscelencja bp Merardo Loya opublikował zdjęcia ze swojej pierwszej wizyty duszpasterskiej w Kurytybie (Curitiba), stolicy brazylijskiego stanu Paraná.

 Jak poinformował Jego Ekscelencja, miejscowa wspólnota znajduje się pod patronatem Matki Bożej Światła (Nossa Senhora da Luz). W czasie swojej wizyty bp Merardo Loya udzielił sakramentu bierzmowania oraz dokonał poświęcenia pierwszego kielicha liturgicznego należącego do tamtejszej kaplicy.

  „Pierwsza misja w Kurytybie, Brazylia... Piękne miasto z bardzo pobożną wspólnotą, pod patronatem Matki Bożej Światła... Bierzmowania, poświęcenie swojego pierwszego Kielicha” – napisał ks. Biskup w mediach społecznościowych.

 Warto dodać, że Matka Boża Światła (Nossa Senhora da Luz dos Pinhais) jest od stuleci patronką Kurytyby i całej archidiecezji tego miasta. Kult ten sięga początków kolonizacji regionu przez portugalskich osadników.

Nawet moderniści dostrzegają problem.

Nawet moderniści dostrzegają problem

 JE ks. Biskup Merardo Loya udostępnił niedawno artykuł opublikowany na jednej z modernistycznych stron internetowych, opatrując go następującym komentarzem:

 „Ta strona modernistycznych heretyków wykazała w tej publikacji więcej logiki i konsekwencji niż przedstawiciele Bractwa św. Piusa X. Jeżeli bowiem nie uznaje się, że Stolica Apostolska pozostaje wakująca, wówczas trudno w sposób spójny wyjaśnić praktykę polegającą na dalszym nazywaniu rzekomego papieża «Waszą Świątobliwością», «Wikariuszem Chrystusa» czy «Następcą św. Piotra», przy jednoczesnym odrzucaniu jego nauczania, decyzji i władzy w praktyce. Tego rodzaju wyjaśnienia wydają mi się nieprzekonujące i prowadzą do stanowiska pełnego sprzeczności. Im bardziej usiłuje się tłumaczyć to, co wydaje się oczywiste, tym bardziej popada się w argumentację, która staje się absurdalna i niewiarygodna. Potrzeba wręcz szczególnego rodzaju cynizmu, aby próbować uzasadniać tak oczywistą niekonsekwencję.”

 Poniżej publikujemy tłumaczenie artykułu udostępnionego przez bp. Loyę:

WIELKA IRONIA FSSPX: DZIEŃ, W KTÓRYM USUNIĘTO BISKUPA ZA UDZIELANIE BIERZMOWANIA BEZ ZEZWOLENIA

 Bractwo Kapłańskie św. Piusa X (FSSPX) przedstawia się jako „obrońca Tradycji Katolickiej”, jednak w jego historii istnieje pewna ironia, którą wiele osób zdaje się pomijać.

 W 1988 roku arcybiskup Marcel Lefebvre konsekrował czterech biskupów bez zgody Papieża. Święty Jan Paweł II określił ten czyn jako akt schizmatycki, a zaangażowani biskupi popadli w ekskomunikę latae sententiae. W 2009 roku Papież Benedykt XVI zdjął te ekskomuniki, jednak samo FSSPX nadal pozostawało w nieuregulowanej sytuacji kanonicznej w Kościele Katolickim.

 Przejdźmy teraz do roku 2026. FSSPX przygotowuje się do konsekracji nowych biskupów bez zgody Watykanu, aby zapewnić ciągłość swojego dzieła, ponieważ jego obecni biskupi są już w podeszłym wieku. Rzym ostrzegł ich już, aby nie podejmowali tego kroku.

 I właśnie tutaj pojawia się ironia.

 Bp. Ryszard Williamson został usunięty z FSSPX w 2012 roku. Powód? Powtarzające się akty nieposłuszeństwa, udzielanie bierzmowania bez zezwolenia, publiczne ataki na kierownictwo FSSPX oraz odmowa podporządkowania się władzy przełożonych. Po usunięciu z Bractwa kontynuował on konsekracje biskupie bez wymaganej zgody. FSSPX potępiło jego działania i uznało je za poważny problem.

Biskupi katoliccy popierający ideę Niedoskonałego Soboru Powszechnego (inicjatywa Unam Sanctam).

Biskupi katoliccy popierający ideę Niedoskonałego Soboru Powszechnego.

 Wobec trwającego od dziesięcioleci kryzysu autorytetu w Kościele katolickim coraz większe zainteresowanie budzi inicjatywa Niedoskonałego Soboru Powszechnego (Imperfect General Council), promowana przez projekt Unam Sanctam. Jej celem jest zgromadzenie wiernych katolickich biskupów, kapłanów oraz osoby zakonne w celu rozważenia nadzwyczajnych środków prowadzących do przywrócenia normalnego porządku hierarchicznego w Kościele oraz rozwiązania problemu wakującej Stolicy Apostolskiej. Inicjatywę poparło już dwunastu biskupów, jednak nie wszystkie nazwiska są na tym etapie podane do publicznej wiadomości. 

 Do najbardziej znanych biskupów publicznie popierających tę inicjatywę należą bp Piotr Roy, bp Roderyk Henryk Ribeiro da Silva, bp Merardo Loya oraz bp Fernando Altamira Alaníz. Poniżej przedstawiamy krótkie noty biograficzne tych hierarchów.

---

✠ Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Piotr Roy

 Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Piotr Roy jest kanadyjskim biskupem katolickim związanym z ruchem sedewakantystycznym oraz jednym z głównych inicjatorów idei Niedoskonałego Soboru Powszechnego.

 Przez wiele lat pełnił posługę kapłańską w Bractwie Kapłańskim Świętego Piusa X. Święcenia kapłańskie otrzymał 17 czerwca 2011 roku w seminarium Bractwa św. Piusa X w Winonie w stanie Minnesota (USA) z rąk bp. Bernarda Fellaya. W kolejnych latach prowadził działalność duszpasterską w środowiskach tradycyjnego katolicyzmu, zdobywając opinię gorliwego kapłana oraz obrońcy katolickiej Tradycji.

 W miarę pogłębiania studiów nad kryzysem posoborowym i problemem autorytetu w Kościele doszedł do przekonania o wakacie Stolicy Apostolskiej, po czym związał się ze środowiskami sedewakantystycznymi.