Modlitwa o wybór Papieża.

MODLITWA O WYBÓR PAPIEŻA

Z tradycyjnych ksiąg liturgicznych Kościoła rzymskiego

   W czasach, gdy Stolica Apostolska pozostaje nieobsadzona, Kościół zachęca wiernych do wytrwałej modlitwy o wybór prawowitego Następcy św. Piotra. Poniżej przytaczamy tradycyjną modlitwę Kościoła rzymskiego, odmawianą w intencji wyboru Papieża. Módlmy się wspólnie w tej najważniejszej i najpilniejszej intencji!

✠ ✠ ✠

Módlmy się

   Panie, z pokorą błagamy Cię, abyś w swoim bezgranicznym miłosierdziu udzielił najświętszemu Kościołowi rzymskiemu papieża, który przez swoją gorliwość dla nas będzie Ci miły, a przez swoje dobre rządy będzie zawsze czczony przez Twój lud na chwałę Twojego imienia.

   Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, na wieki wieków.

Amen.

Kto jest dziś prawowitą hierarchią Kościoła?

Kilka pytań dotyczących obecnego kryzysu Kościoła i możliwości jego rozwiązania

   W środowiskach katolików wiernych Tradycji od wielu lat powracają pytania dotyczące natury obecnego kryzysu Kościoła, statusu współczesnej hierarchii posoborowej oraz możliwości przywrócenia normalnego funkcjonowania najwyższej władzy kościelnej. Są to zagadnienia niezwykle doniosłe, ponieważ dotyczą nie tylko bieżących sporów teologicznych, lecz samej konstytucji Kościoła ustanowionej przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, który zbudował swój Kościół na Skale św. Piotra.

   Nie jest naszym zamiarem prowadzenie polemiki personalnej ani ocenianie intencji osób zajmujących odmienne stanowiska. Chcielibyśmy jedynie zwrócić uwagę na kilka pytań, które – naszym zdaniem – zasługują na spokojne i rzeczowe rozważenie. Wszystkie one sprowadzają się ostatecznie do jednego najważniejszego zagadnienia, od którego zależy odpowiedź na wiele innych problemów:

Kto jest dziś prawowitą hierarchią Kościoła?

   Od odpowiedzi na to pytanie zależy bowiem sposób oceny współczesnej sytuacji Kościoła, zakres obowiązującego posłuszeństwa, status działań podejmowanych przez środowiska tradycyjne oraz możliwość rozwiązania kryzysu trwającego już od kilkudziesięciu lat. Kto dziś jest uzurpatorem, a kto prawowitym biskupem? 

Kościół jest społecznością widzialną

   Katolicka nauka o Kościele zawsze podkreślała jego widzialny charakter. Kościół nie jest jedynie duchową wspólnotą ludzi wierzących ani niewidzialnym związkiem dusz połączonych wspólną wiarą. Nie jest też duchowym stowarzyszeniem pozbawionym określonej struktury. Jest on społecznością doskonałą, ustanowioną przez Chrystusa, posiadającą określoną strukturę, władzę, prawa i obowiązki, a także widzialną zasadę jedności, którą jest Biskup Rzymski, czyli Papież.

   Papież Leon XIII nauczał:

„Kościół jest widzialny, ponieważ jest ciałem.” (Satis Cognitum)

   Podobnie Pius XII przypominał w encyklice Mystici Corporis Christi, że Kościół jest prawdziwym Ciałem Chrystusa, posiadającym zarówno wymiar nadprzyrodzony, jak i widzialny porządek społeczny. Z tego powodu trudno byłoby przecież przyjąć rozwiązania wręcz karykaturalne, odwołujące się do koncepcji „ukrytego papieża” lub „ukrytej hierarchii”. Kościół ze swej natury musi posiadać widzialną władzę, widzialną sukcesję oraz widzialną zasadę jedności.

   Jeżeli więc uznajemy, że obecny kryzys Kościoła jest rzeczywisty i głęboki, nie możemy zadowolić się odpowiedziami odwołującymi się wyłącznie do rzeczywistości niewidzialnej. Problem dotyczy bowiem konkretnej, widzialnej struktury Kościoła i musi ostatecznie znaleźć rozwiązanie również na płaszczyźnie widzialnej.

Pytania do zwolenników tezy materialno-formalnej.

 Teza materialno-formalna (Cassiciacum) powstała jako próba wyjaśnienia kryzysu posoborowego. Według jej zwolenników osoby zajmujące pozycję papieża po Soborze Watykańskim II nie posiadają papieskiej władzy (formaliter), zachowują jednak pewien tytuł lub związek z urzędem papieskim (materialiter), dzięki czemu Stolica Apostolska nie byłaby całkowicie nieobsadzona.

 Niniejszy tekst nie ma na celu przedstawienia pełnej krytyki tezy, lecz postawienie szeregu pytań, na które zwolennicy tego stanowiska powinni udzielić jasnych i spójnych odpowiedzi. Są to pytania dotyczące zarówno podstaw teologicznych samej tezy, jak i jej praktycznych konsekwencji jej zastosowania.

1. Kto jest dziś prawowitą hierarchią Kościoła?

 To jest pytanie fundamentalne, od którego zależą wszystkie pozostałe.

 Jeżeli osoby zajmujące urzędy w strukturach posoborowych są jedynie hierarchią „materialną”, a nie posiadają rzeczywistej władzy od Chrystusa, to kto obecnie stanowi prawowitą hierarchię Kościoła?

 Kto posiada misję kanoniczną? Kto posiada zwyczajną jurysdykcję? Kto ma prawo autorytatywnie nauczać, sądzić i rządzić w Kościele?

 Jeżeli odpowiedź brzmi, że obecnie nie istnieje hierarchia posiadająca władzę zwyczajną, to kto jest kompetentny do rozstrzygania wszystkich pozostałych zagadnień związanych z tezą materialno-formalną?

---

2. Gdzie Kościół naucza o „papieżu materialnym”?

 Gdzie w Piśmie Świętym, Tradycji, Magisterium lub prawie kanonicznym znajduje się nauka o istnieniu „papieża materialnego”, który posiada tytuł do papiestwa, lecz nie posiada władzy papieskiej?

 Czy nie jest to raczej nowa konstrukcja teologiczna opracowana w XX wieku dla wyjaśnienia obecnego kryzysu? Jeżeli jest to jedynie hipoteza teologiczna, to dlaczego miałaby wiązać sumienia wiernych bardziej niż prosty wniosek, że Stolica Apostolska pozostaje nieobsadzona?

---

3. Jak można oddzielić urząd od władzy?

 Tradycyjna teologia katolicka naucza, że wybrany i przyjmujący wybór papież otrzymuje od Chrystusa władzę jurysdykcyjną nad całym Kościołem.

 Na jakiej podstawie można twierdzić, że ktoś jest papieżem w jednym znaczeniu, lecz nie jest nim w drugim? Czy nie prowadzi to do stworzenia kategorii pośredniej pomiędzy papieżem a nie-papieżem, nieznanej wcześniejszej teologii katolickiej? Wybitny teolog XIX wieku, z okresu ogłoszenia dogmatu o Nieomylności Papieskiej w 1870 r., x dr Piotr Semenenko, Doktor świętej Teologii, Konsultor świętej Kongregacji Indeksu, Rektor Papieskiego Kolegium Polskiego w Rzymie nauczał: „Papa semper idem sit formaliter qui et materialiter” (Papież zawsze ten sam jest formalnie, co i materialnie)

UNAM SANCTAM: obowiązek jedności. Bp. Merardo Loya: Kazanie na Niedzielę po Wniebowstąpieniu.

UNAM SANCTAM — OBOWIĄZEK JEDNOŚCI

Kazanie JE ks. bpa Merardo Loyi, z dnia 17 maja AD 2026

Poniższy tekst stanowi wierne tłumaczenie kazania bp. Merardo Loyi. Dokonano jedynie redakcji kompozycyjnej i podziału na śródtytuły w celu ułatwienia lektury. Treść, argumentacja oraz zasadniczy tok wywodu autora zostały zachowane bez zmian.

Źródło: transkrypcja nagrania.

Duch Święty i misja Kościoła

Obchodzimy dziś niedzielę po Wniebowstąpieniu Pańskim. Dawniej dzień ten przypadał w oktawie Wniebowstąpienia, jednak oktawa ta została zniesiona przez Papieża Piusa XII. Obecnie jest to niedziela przygotowująca nas do święta Zesłania Ducha Świętego.

Ewangelia zaczerpnięta ze św. Jana mówi:

„Gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch prawdy, który od Ojca pochodzi, On o mnie świadectwo dawać będzie. Ale i wy świadectwo dawać będziecie, bo od początku ze mną jesteście.

To wam powiedziałem, abyście się nie zgorszyli. Z synagog was wyłączać będą; owszem przychodzi godzina, że wszelki, który was zabije, będzie mniemał, iż Bogu przysługę czyni. A to wam czynić będą, iż nie poznali Ojca ani mnie.

Ale tom wam powiedział, abyście, gdy przyjdzie godzina ich, wspomnieli, żem wam powiedział.” 

(J 15, 26–27; 16, 1–4, Biblia ks. Jakuba Wujka)

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Możecie usiąść.

Drodzy wierni, w miniony czwartek obchodziliśmy Wniebowstąpienie naszego Pana Jezusa Chrystusa. Wstąpił On do nieba i zasiada po prawicy Ojca. Zanim odszedł, nasz Pan Jezus Chrystus powiedział Apostołom, aby nie opuszczali Jerozolimy, lecz oczekiwali obietnicy Ojca; że pośle im Ducha Pocieszyciela, podobnego do Niego samego, który pochodzi od Ojca i od Niego; że On sam im Go pośle. Jest On równy Ojcu, równy Synowi — jest Duchem Świętym.

Ojcu przypisuje się dzieło stworzenia. Synowi, ponieważ wcielił się w Najczystsze Łono Maryi Dziewicy, przypisuje się oczywiście dzieło odkupienia rodzaju ludzkiego. A Duch Święty, trzecia Osoba Przenajświętszej Trójcy, ma obecnie misję uświęcania, rozdzielania i przekazywania wszystkiego tego, co zdobył dla nas Jezus Chrystus. To On ma dawać Kościołowi założonemu przez Chrystusa ten życiodajny sok, to życie, ten napływ łaski, dzięki któremu Kościół może istnieć i trwać.

Nic nie znaczyłby ten ruch mojej ręki, gdyby Duch Święty nie działał w niej przez kapłaństwo. Cóż więc oznaczałby ten ruch? Nic. Lecz kiedy dokonuje się on za sprawą działania, mocy i skuteczności Ducha Świętego, wtedy odpuszcza grzechy, uświęca ludzi i uświęca rzeczy.

Zwykłe słowo człowieka niewiele znaczy wobec czegoś tak wielkiego jak cud. Ale gdy jest ono zanurzone w łasce i mocy Ducha Świętego, kiedy kapłan pochyla się i wypowiada nad hostią słowa konsekracji, wtedy za sprawą Ducha Świętego, za sprawą samego Boga, Jezusa Chrystusa, ten zwykły chleb staje się samym Bogiem; staje się Ciałem i Krwią Pańską.

Tak więc Ojcu przypisuje się stworzenie, Synowi odkupienie, a Duchowi Świętemu uświęcenie, lecz w rzeczywistości są to dzieła wszystkich trzech Osób Boskich. Ojciec, Syn i Duch Święty stworzyli nas i stworzyli świat. Ojciec, Syn i Duch Święty odkupili świat, choć spośród Trzech tylko Jezus Chrystus, druga Osoba Boska, przyjął ciało. Duch Święty nas uświęca, ale czyni to również wraz z Jezusem Chrystusem i wraz z Ojcem.

Dlatego teraz Duchowi Świętemu w sposób szczególny przypada zadanie uświęcania Kościoła, uświęcania każdego z jego członków, a także udzielania Kościołowi tej duchowej mocy, tej mocy konsekracji, błogosławieństwa i władzy, dzięki którym może on sprawować swoją posługę.

Jezus Chrystus powiedział więc Apostołom: „Odchodzę, ale nie zostawię was sierotami. Przyjdzie Duch Święty, równy Ojcu i równy Mnie, aby przypominać wam i nauczać was wszystkiego, czego będziecie potrzebować w waszej posłudze.”

„Duch Święty będzie dawał o Mnie świadectwo.”

W jaki sposób Duch Święty daje świadectwo Chrystusowi? Udzielając Apostołom ducha mądrości, daru rady, daru wiedzy i daru męstwa, aby mogli oni udać się na cały świat z mądrością i odwagą, nauczając tego, co nakazał im Bóg.

W jaki sposób Duch daje świadectwo Chrystusowi? Właśnie przez udzielanie daru męstwa, aby Apostołowie oddali swoje życie, swoją krew, wszystko, czym są i co posiadają; aby porzucili dawną bojaźliwość i tchórzostwo, które wcześniej ich cechowały, i z odwagą głosili Ewangelię, nawracając ludzi do Boga.

W ten sposób Duch Święty — jak powiedział Chrystus — miał dawać o Nim świadectwo. Lecz Chrystus powiedział również: „Wy także będziecie dawać o Mnie świadectwo. Znacie Mnie, zrozumieliście już i widzieliście. Udowodniłem wam, że jestem Synem Bożym. Udowodniłem wam, że założyłem Kościół i że poślę was, abyście nawracali wszystkie narody wszystkich czasów i wszystkich ras do Boga, do Królestwa Bożego, którym jest Kościół katolicki. Wy będziecie dawać o Mnie świadectwo dzięki Duchowi Świętemu.”

Świadectwo Apostołów

I rzeczywiście, wszyscy Apostołowie dali świadectwo Chrystusowi. Podzielili pomiędzy siebie cały znany wówczas świat. Jedni udali się do Azji, inni do Afryki, jeszcze inni do Europy oraz do wszystkich innych części świata, które były wówczas znane. Dwunastu Apostołów wraz ze św. Pawłem rozeszło się po całym świecie, dając świadectwo Jezusowi Chrystusowi.

Świadectwo rodzącego się Kościoła katolickiego było tak wielkie, że już od pierwszych kazań ludzie, widząc świętość chrześcijan, widząc świętość Apostołów i świętość nowego Kościoła, który właśnie się narodził, nawracali się i odmieniali swoje życie. Mówiono: „Patrzcie, ten człowiek był kiedyś gwałtowny. Ten człowiek był bardzo pogański. A teraz nie wiem, co się z nim stało. Odkąd został chrześcijaninem, przebacza swoim nieprzyjaciołom, wyzwolił niewolników, pracuje własnymi rękami. Nie ma człowieka w potrzebie, któremu natychmiast nie przyszedłby z pomocą.”

Kiedy ktoś przyjmował nową wiarę katolicką, nie przyjmował jej jedynie rozumem. Był tak głęboko przeniknięty nauką i przykazaniami Chrystusa, że następowała prawdziwa przemiana życia. Mówili o Bogu, oddychali Bogiem, praktykowali wszystko, co Boże. A to świadectwo sprawiało, że wszędzie tam, gdzie był chrześcijanin, gdzie był katolik, wielu innych nawracało się dzięki przykładowi życia, jaki widzieli. Było to świadectwo życia całkowicie świętego, szczerości wiary i prawdziwości wiary. To wszystko, połączone z łaską Bożą oraz cudami, które się dokonywały, doprowadziło do nawrócenia całego świata.

„Tradycja to nie czczenie popiołów, tradycja to podtrzymywanie ognia.”

   Tradycja nie jest nostalgią za minioną epoką. Nie polega na wspominaniu przeszłości ani na zachwycie dawnymi formami dla nich samych. Tradycja jest żywym przekazywaniem tego samego depozytu wiary, który katolicy otrzymali od Chrystusa i Apostołów i wiernie zachowywali przez pokolenia, aż po dziś dzień.

   Dlatego tradycjonalista nie uważa się za przedstawiciela nowego ruchu czy wyjątkowej grupy. Przeciwnie — pragnie jedynie zachować to, co przez wieki było zwyczajną wiarą zwyczajnych katolików. W czasach zamętu i kryzysu nie chodzi o tworzenie nowych doktryn, nowych liturgii czy nowego Kościoła, lecz o wierne trwanie przy tym, co zostało przekazane przez poprzednie pokolenia katolików.

   Prawdziwa Tradycja nie jest czczeniem przeszłości dla niej samej. Jest zachowaniem i przekazywaniem tego samego ognia wiary, który płonął w sercach świętych, papieży, biskupów, kapłanów, zakonników, ojców i doktorów, męczenników, wyznawców i niezliczonych pokoleń wiernych. To właśnie dlatego katolicy przywiązani do Tradycji nie postrzegają siebie jako zwolenników nowości, lecz jako spadkobierców tego, co Kościół zawsze wyznawał, nauczał i praktykował.

✠ ✠ ✠

„Tradycja to nie czczenie popiołów,
tradycja to podtrzymywanie ognia.”

„Tradycjonalista jest tym,
czym kiedyś był każdy katolik
i będzie, gdy kryzys minie.”

Konsekracje biskupie przeciwko własnym zasadom.

Konsekracje biskupie przeciwko własnym zasadom

   W związku z zapowiedzianymi na 1 lipca br. konsekracjami biskupimi dokonywanymi przez Bractwo Świętego Piusa X bez zgody osoby uznawanej przez nie za prawowitego Papieża, warto przypomnieć jednoznaczne nauczanie papieża Pius XII zawarte w encyklice Ad Apostolorum Principis:

   „Żadna osoba lub grupa, czy to spośród duchownych, czy to świeckich, nie może sobie rościć prawa do nominowania biskupów; nikt też nie może godziwie udzielić konsekracji biskupiej, jeśli nie otrzyma zlecenia Stolicy Apostolskiej. Zatem, jeśli konsekracja tego rodzaju zostaje udzielona, jest ona wbrew wszelkiemu prawu i ustawie, a przez to przestępstwo zostaje poważnie naruszona jedność Kościoła, dlatego ustanowiono ekskomunikę zastrzeżoną specialissimo modo Stolicy Apostolskiej, która automatycznie ciąży zarówno na konsekratorze, jak i na każdym, kto bez upoważnienia przyjął sakrę.

   Jak należy zatem ocenić usprawiedliwienie (...), że musieli oni działać w ten sposób, jak twierdzą, z konieczności, w trosce o dusze (...)? Otóż jest oczywiste, że nie bierze się pod uwagę duchowego dobra wiernych, jeśli narusza się ustawy Kościoła (...).

   Jest niewątpliwie powodem do smutku, że podczas gdy święci biskupi, znani z gorliwości o dusze, znoszą tyle prób, wykorzystuje się ich trudności, aby na ich miejsce ustanowić fałszywych pasterzy, przez co hierarchiczny porządek Kościoła zostaje obalony, a autorytet Biskupa Rzymskiego – podstępnie podkopany.”

— Pius XII, Ad Apostolorum Principis

   Słowa te mają szczególne znaczenie w obecnej sytuacji. Bractwo Świętego Piusa X utrzymuje bowiem, że osoba zajmująca obecnie Stolicę Apostolską jest prawowitym Papieżem i posiada najwyższą władzę w Kościele. Jednocześnie zamierza dokonać konsekracji biskupich bez jego mandatu, powołując się – podobnie jak osoby wspomniane przez Piusa XII – na stan konieczności oraz dobro dusz.

BOŻE CIAŁO (In festo corporis Christi).

BOŻE CIAŁO

Ryt zdwoj. I kl.    Szaty białe

   Najświętszy Sakrament Ciała i Krwi Pańskiej czci Kościół w każdej Mszy świętej ; w Wielki Czwartek obchodzimy rocznicę ustanowienia Eucharystii, ponieważ jednak radosne wspomnienie Ostatniej Wieczerzy tłumiło w Wielkim Tygodniu rozważanie męki Chrystusa, zostało ustanowione osobne święto, którego celem jest publiczne wyznanie wiary w obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie, oddanie Mu czci należnej i uwielbienia, podziękowanie za łaski płynące przez ten Sakrament, wreszcie przebłaganie Go za zniewagi wyrządzone przez słabość i oziębłość naszą i bluźnierstwa niewiernych.

   Powodem ustanowienia były objawienia jakie miewała św. Julianna augustynka z Cornillon (1193-1258). Po zbadaniu sprawy ustanowiono święto w diecezji Liège (Belgia). Papież Urban IV wprowadził je do Kościoła powszechnego ; jego zarządzenia potwierdził Papież Klemens V i Jan XXII, który dodał oktawę. Oficjum i Mszę ułożył św. Tomasz z Akwinu, który tak dobrał teksty, aby służyły do rozważania najgłówniejszych prawd o Eucharystii. W Sekwencji zaś św. Tomasz zawarł streszczenie nauki katolickiej o Najświętszym Sakramencie.

   Po Mszy wychodzi z kościoła głównego danej miejscowości procesja na główne ulice miasta. W Polsce istnieje od XV wieku zwyczaj śpiewania czterech Ewangelii przy czterech ołtarzach ustawionych w drodze pochodu. Ten śpiew Ewangelii jest wyznaniem wiary, że pod postaciami chleba mamy wśród siebie tego samego Pana Jezusa Chrystusa o którym opowiadają Ewangelie.

   Papież Pius XII, dekretem z dnia 23 marca 1955 r., zniósł oktawę tego święta.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Chrystus może uzupełnić jurysdykcję heretyckim „kardynałom”, ale nie katolickim biskupom?

 OD REDAKCJI TENETE TRADITIONES:

 W ostatnim czasie na łamach pisma Most Holy Trinity Seminary Newsletter (numer z kwietnia 2026 r.) Jego Ekscelencja ks. bp Donald H. Sanborn przedstawił krytykę koncepcji Niedoskonałego Soboru Powszechnego jako możliwego rozwiązania obecnego kryzysu Kościoła. Ponieważ autor ten od wielu lat należy do najbardziej znanych przedstawicieli środowiska sedewakantystycznego, a jego głos cieszy się znacznym autorytetem wśród wielu wiernych przywiązanych do Tradycji katolickiej, wypada odnieść się do przedstawionych przez niego argumentów z należną powagą i szacunkiem. Nie ulega bowiem wątpliwości, że intencją Jego Ekscelencji jest obrona Boskiej konstytucji Kościoła oraz zachowanie nienaruszonej sukcesji Piotrowej. W tej trosce o dobro Kościoła wszyscy katolicy wierni Tradycji pozostają zgodni. Spór dotyczy jednak nie celu, lecz środków prowadzących do jego osiągnięcia. Szczególną uwagę zwraca argumentacja przedstawiona przez JE ks. bp. Sanborna w kwestii jurysdykcji uzupełnionej (jurisdictio suppleta) oraz możliwości działania Kościoła w sytuacji nadzwyczajnej. Czcigodny autor stwierdza bowiem:

 „Twierdzimy, iż obecne Kolegium Kardynalskie jest zdolne do ważnego wyboru następcy św. Piotra, pomimo swego przywiązania do modernizmu. Twierdzimy tak dlatego, że jest dogmatem wiary, iż następcy św. Piotra będą istnieć aż do końca czasów. [...] W konsekwencji owo grono kardynałów otrzymuje od Chrystusa, Głowy Kościoła, na mocy jurysdykcji uzupełnionej, władzę konieczną do wyboru następcy św. Piotra. [...] Chrystus, jako Głowa Kościoła, może upoważnić heretyckich kardynałów do dokonania tego, co jest absolutnie konieczne dla zachowania ciągłości sukcesji Piotrowej.”

 Jest to twierdzenie niezwykle doniosłe, ponieważ oznacza uznanie zasady, iż Boski Założyciel Kościoła może w wyjątkowych okolicznościach uzupełnić to, czego wymaga dobro całego Kościoła oraz zachowanie sukcesji Piotrowej. Z drugiej jednak strony Jego Ekscelencja stanowczo odmawia możliwości podobnego działania Bożej Opatrzności względem katolickich biskupów, którzy zachowali nienaruszoną wiarę i sukcesję apostolską. W tym właśnie miejscu pojawia się trudność, której nie sposób pominąć. Jeżeli bowiem przyjmuje się zasadę, że Chrystus może nadzwyczajnie uzupełnić to, co konieczne dla zachowania widzialnej struktury Kościoła, wówczas należałoby wykazać, dlaczego taka pomoc miałaby przysługiwać wyłącznie posoborowym „kardynałom”, a być z góry wykluczona wobec katolickich biskupów. Samo stwierdzenie tego nie stanowi jeszcze dowodu. Co więcej, argument ten wydaje się prowadzić do osobliwej sytuacji, w której większe zaufanie pokłada się w hipotetycznym nadzwyczajnym działaniu łaski wobec osób publicznie związanych z modernizmem i zajmujących stanowiska posoborowych „kardynałów” w strukturach Novus Ordo, niż wobec biskupów, którzy zachowali integralność wiary katolickiej. Trudno nie zauważyć pewnej niekonsekwencji takiego rozumowania. Jeżeli bowiem Chrystus może nadzwyczajnie upoważnić heretyckich „kardynałów” do dokonania aktu koniecznego dla zachowania linii Piotrowej, dlaczego nie miałby udzielić tej samej pomocy katolickim biskupom zgromadzonym na Niedoskonałym Soborze Powszechnym dla ratowania Kościoła w bezprecedensowym kryzysie?

 Pytanie to domaga się odpowiedzi tym bardziej, że godność kardynalska jest instytucją prawa kościelnego, podczas gdy biskupstwo należy do samej konstytucji Kościoła ustanowionej przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Nie zamierzamy jednak w niniejszym opracowaniu prowadzić polemiki personalnej ani podważać dobrych intencji naszego szanownego adwersarza. Pragniemy jedynie poddać jego argumenty spokojnej analizie w świetle zasad teologii katolickiej, historii Kościoła oraz samej natury prawa kościelnego. Kryzys, którego doświadczamy, jest bezprecedensowy, a zatem wymaga nie tylko wierności Tradycji, lecz także starannego rozważenia wszystkich środków, jakie Boski Założyciel Kościoła pozostawił swojemu Mistycznemu Ciału dla zachowania jego jedności i ciągłości. Z tych właśnie względów przedstawiamy poniższe rozważania — fragment jednego z artykułów z serii odpowiedzi na zarzuty, opublikowanej na stronie Unam Sanctam. Tekst ten publikowaliśmy już wcześniej na naszej stronie, jednak uznaliśmy, że zasługuje on na osobne przypomnienie, stanowi bowiem wyjątkowo trafną odpowiedź na argumentację przedstawioną przez JE ks. bp. Donalda Sanborna. Pozostawiamy ostateczny osąd sumieniom wiernych katolików oraz sądowi samej Opatrzności Bożej, która nigdy nie opuszcza swojego niepokalanego Kościoła.

Papież Pius XII postanowił, że wyłącznie kardynałowie mają prawo wyboru papieża, a zatem żadne inne rozwiązanie nie jest możliwe

Argument ten opiera się na konstytucji Vacantis Apostolicae Sedis Papieża Piusa XII, która z kolei odwołuje się do konstytucji Vacante Sede Apostolica św. Piusa X.

Szczególne znaczenie przypisuje się następującemu fragmentowi:

„32. Ius eligendi Romanum Pontificem ad S. R. E. Cardinales unice et privative pertinet...”

„Prawo wyboru Biskupa Rzymskiego przysługuje wyłącznie i nieodwołalnie kardynałom Świętego Kościoła Rzymskiego, z całkowitym wyłączeniem jakiejkolwiek ingerencji ze strony innych dostojników kościelnych lub jakiejkolwiek władzy świeckiej, niezależnie od jej rangi i charakteru.” [1]

Argument brzmi zatem następująco:

Ponieważ przepis ten wyraźnie stwierdza, że nikt poza kardynałami nie może wybierać papieża, a żadna późniejsza norma go nie uchyliła, należy bezwzględnie przestrzegać tego postanowienia i wykluczyć wszelkie alternatywy.

Z argumentem tym wiążą się jednak dwa zasadnicze problemy.

Po pierwsze, zakłada on już na wstępie, że obecnie istnieją ważni kardynałowie.

Po drugie, konsekwentne stosowanie tej zasady prowadzi do reductio ad absurdum, czyli do wniosku absurdalnego.

Pielgrzymka do Kalwarii Zebrzydowskiej A.D. 2026

PIELGRZYMKA DO KALWARII ZEBRZYDOWSKIEJ A.D. 2026

13 CZERWCA A.D. 2026

   Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

   W tym roku nasza tradycyjna pielgrzymka do Kalwarii Zebrzydowskiej odbędzie się w sobotę 13 czerwca w święto świętego Cudotwórcy Antoniego z Padwy z Zakonu Braci Mniejszych. Po mszy świętej o 7.40 w kaplicy na Sarego udajemy się indywidualnie do Kalwarii (około 40 kilometrów na południowy zachód od Krakowa), by około 11.00 rozpocząć obchody Dróżek Matki Bożej. Punkt zbiorczy jest przed głównym wejściem do kościoła. Zapraszam wszystkich do łączenia się z intencjami pielgrzymów w razie niemożności przybycia!

Matko Boża Kalwaryjska módl się za nami!

Święty Antoni Padewski módl się za nami!

ks. Rafał Trytek ICR

 

„W przypadku wątpliwości co do prawowitości papieża wszyscy pretendenci muszą zostać najpierw fizycznie usunięci, zanim będzie można przeprowadzić nowy wybór”

Odpowiedzi na zarzuty

5/5

---

Zarzut ten wysuwany jest z jednego z dwóch powodów:

a) ponieważ papież musi zostać wybrany i/lub rezydować w Rzymie;

b) ponieważ dopóki w Rzymie znajduje się uzurpator, każdy nowo wybrany papież byłby papieżem o wątpliwej prawowitości (a zatem nie byłby papieżem prawowitym).

Na pierwszy argument odpowiedzieliśmy już w poprzednim artykule: nie jest konieczne ani to, aby papież mieszkał w Rzymie, ani to, aby został wybrany w Rzymie, co zostało wykazane zarówno przez historię, jak i przez dekrety papieskie.

Na drugi argument odpowiada kolejna przesłanka historyczna: w dziejach Kościoła było wielu antypapieży, a niektórzy z nich sprawowali władzę w Rzymie w czasie, gdy prawowity papież przebywał poza Rzymem.

Samo to wystarcza, aby wykazać fałszywość omawianego zarzutu. Gdyby bowiem obecność uzurpatora lub pretendenta w Rzymie czyniła prawowitego papieża „wątpliwym” (a więc nieprawowitym), należałoby dojść do wniosku, że Kościół nigdy nie mógł posiadać prawowitego papieża równocześnie z antypapieżem, ponieważ istnienie tego drugiego wykluczałoby możliwość istnienia pierwszego.

Tymczasem historia pokazuje coś przeciwnego. Sama definicja antypapieża brzmi:

„Fałszywy pretendent do Stolicy Apostolskiej występujący przeciwko kanonicznie wybranemu papieżowi.” [1]

Każdy z dwudziestu dziewięciu lub więcej oficjalnie uznawanych antypapieży w historii Kościoła [2] współistniał zatem z prawowitym papieżem.

Poniżej przedstawiamy kilka szczególnie istotnych przykładów.

UROCZYSTOŚĆ TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ.

UROCZYSTOŚĆ TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ

Ryt zdwoj. I kl.    Szaty białe

   Wiara w Boga w Trójcy świętej jedynego jest podstawą nauki o posłannictwie i odkupieniu Chrystusa. Jest to zasadnicza prawda religii katolickiej. Cały kult zwraca się z uwielbieniem do Trójcy świętej. Dogmat Trójcy Przenajświętszej to przede wszystkim dogmat o Bogu żywym, którego życie polega na wzajemnym posiadaniu, na wzajemnym oddaniu i doskonałej wymianie. Przez łaskę uświęcającą bierzemy udział w tym życiu trzech Osób Boskich, łącząc się z poznaniem Ojca przez Syna i z Miłością Ducha św.

   Czci Trójcy Przenajświętszej poświęcona jest każda niedziela, więc specjalnego święta poświęconego temu dogmatowi długo nie było. Zostało wprowadzone w niektórych diecezjach na początku X wieku.

   « W pierwszą zaraz niedzielę po Zesłaniu Ducha św. obchodzimy uroczystość Trójcy Przenajświętszej ; miejsce to dobrze jest wybrane, mówi św. Rupert w XII w., albowiem wkrótce po zstąpieniu Ducha Bożego nastało opowiadanie i przyjęcie prawdy, a przy Chrzcie św. wiara i wyznanie : w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego ».

   Uroczystość Trójcy Przenajświętszej pochodzi stąd, że święcenia kapłańskie, odbywające się wieczorem w sobotę suchych dni, przedłużały się aż do następnego dnia tj. do niedzieli, która wtedy nie miała jeszcze własnej liturgii. Ponieważ dzień ten w ciągu całego roku jest poświęcony Trójcy św. odprawiano w pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha św. wotywę ułożoną w VII wieku na uczczenie tej Tajemnicy. W ten sposób zajmując stałe miejsce w kalendarzu liturgicznym, Msza ta spowodowała powstanie uroczystości Trójcy św. W roku 1334 papież Jan XXI rozciągnął tę uroczystość na cały Kościół.

   Papież Pius X († 1914) nadał świętu ryt zdwojony 1-ej klasy.

   Podajemy tekst symbolu św. Atanazego (przypisywany Świętemu), który przepięknie wyjaśnia dogmat Trójcy św. Symbol ten odmawiany jest na Prymę niedzielną.

„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. Jeśli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”.

„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. Jeśli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”

Odpowiedzi na zarzuty

4/5

---

Na ten zarzut można odpowiedzieć bardzo prosto, odwołując się do historycznego faktu papiestwa awiniońskiego. Jak napisał francuski kapłan katolicki i historyk Guillaume Mollat:

„W latach 1305–1378 siedmiu papieży kolejno zasiadało na tronie św. Piotra i mieszkało niemal nieprzerwanie w Awinionie nad Rodanem. Czy fakt, że rezydowali poza Rzymem, był czymś bez precedensu, a nawet — jak twierdzono — «skandalem» w dziejach Kościoła? Większość autorów niefrancuskich, począwszy od Platiny, zdaje się skłaniać ku takiej opinii. Tymczasem, choć byli biskupami Rzymu, wielu papieży zostało wybranych i koronowanych poza Wiecznym Miastem, a rządy nad Kościołem sprawowali z innych miejsc. W drugiej połowie XIII wieku niepokoje społeczne uniemożliwiły papieżom stałe przebywanie w Wiecznym Mieście i zmusiły ich do opuszczenia Rzymu, do tego stopnia, że zamieszkiwanie tam stało się raczej wyjątkiem niż regułą...

Marcin IV (1281–1285), Francuz, wybrany w Viterbo, ubi tunc residebat Romana Curia («gdzie wówczas rezydowała Kuria Rzymska»), nigdy nie opuścił Toskanii ani Umbrii...

Aleksander IV (1254–1261) został wybrany i koronowany w Neapolu...” [1]

Z tych krótkich fragmentów widzimy zatem, że nie tylko siedmiu prawowitych papieży mieszkało poza Rzymem, lecz także niektórzy z nich zostali prawowicie wybrani poza Rzymem, pozostając jednocześnie biskupami Rzymu.

Co więcej, papież Mikołaj II wyraźnie przewidział taką możliwość w roku 1059 w bulli In nomine Domini:

„...jeżeli przewrotność ludzi zepsutych i niegodziwych osiągnęłaby taki stopień, że w Rzymie nie można byłoby przeprowadzić czystego, szczerego i wolnego wyboru, wówczas kardynałowie-biskupi wraz z duchowieństwem Kościoła oraz wiernymi katolikami mogą mieć prawo i władzę wybrania papieża dla Stolicy Apostolskiej w takim miejscu, jakie uznają za najbardziej odpowiednie, nawet jeśli byłoby ich niewielu.” [2]

Możemy więc wywnioskować zarówno z dekretu papieskiego, jak i z faktów historycznych, że nie jest konieczne, aby papież ani mieszkał w Rzymie, ani był ważnie wybrany w Rzymie.

Komunikat nr. 17 i ostatni SKiT im. x dr Piotra Semenenko, z dnia 30 maja AD 2026.

KOMUNIKAT Nr 17 — OSTATNI

Stowarzyszenia na Rzecz Kultury i Tradycji im. ks. dra Piotra Semenenki

z dnia 30 maja AD 2026

   Niespełna rok temu, w Komunikacie z dnia 13 czerwca 2025 r., informowaliśmy o zawieszeniu działalności naszego Stowarzyszenia oraz wydawania pisma „Myśl Katolicka – Organ Katolików Świeckich”. Po upływie roku działalność ta nie została wznowiona.

   Jednocześnie, wobec powstania nowego projektu realizowanego przez nas wspólnie z zaprzyjaźnioną redakcją „Katolika – Głosu Katolickiej Tradycji”, jakim jest Bractwo Rycerzy Papieża Piusa XII (stowarzyszenie), dalsze funkcjonowanie naszego dotychczasowego Stowarzyszenia należy uznać za bezcelowe. Wszystkie cele, które przyświecały działalności SKiT im. ks. dra Piotra Semenenki, będą mogły być realizowane w sposób pełniejszy, skuteczniejszy oraz bardziej przystępny właśnie w ramach wspomnianego Bractwa.

   W związku z powyższym stwierdzamy, iż działalność naszego Stowarzyszenia definitywnie wygasła z dniem 13 czerwca 2025 r. Na chwilę obecną nie przewidujemy wznowienia tej działalności.

Sobota Suchych Dni Letnich.

SOBOTA SUCHYCH DNI PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. PIOTRA

Ryt zdwoj.    Szaty czerwone

Początkiem mądrości jest Bojaźń Boża (Ps. 110, 10).

Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem ich jest Królestwo niebieskie (Mat. 5, 3).

Dar bojaźni Bożej udoskonala cnotę Wstrzemięźliwości.

   Doprowadziwszy nowych wiernych do wiary świętej w noc Zesłania Ducha św., tenże Duch daje Kościołowi w dniu dzisiejszym cały zastęp kapłanów, którzy staną się narzędziem łaski Jego w świecie. Stacja u św. Piotra, jako u pasterza powierzonych mu jagniąt i owiec. Ewangelia mówi nam o cudownym uzdrowieniu, dokonanem w domu Piotrowym. Kapłan — narzędzie Chrystusa Pana, leczy dusze pożerane gorączką namiętności. — W Sakramencie Kapłaństwa spływa na kapłana Duch Boży (Ew.), pod którego natchnieniem opowiada Królestwo Boże. (Ep.)

   Po Mszy kończy się czas Wielkanocny. Wzmocnieni darami Ducha św., wierni rozpoczną teraz ostatni okres roku Kościelnego; ziarno rzucone na rolę duszy naszej będzie kiełkować, róść i wydawać obfity plon.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

„Wybór papieża może być dokonany wyłącznie przez duchowieństwo rzymskie, które musi być obecne, aby wybór był ważny”

Odpowiedzi na zarzuty

3/5

Kwestia udziału duchowieństwa rzymskiego jest zagadnieniem, które Sobór Powszechny będzie musiał rozważyć w przypadku konieczności przeprowadzenia wyboru papieża. Aby zrozumieć, dlaczego wybór taki mógłby ostatecznie zostać dokonany bez udziału kardynałów, należy odwołać się do pozostałych zarzutów poświęconych temu tematowi.

Istnieją dwa powody pozwalające stwierdzić, że wybór Biskupa Rzymskiego może zostać przeprowadzony bez udziału duchowieństwa rzymskiego:

a) Papież jest biskupem Kościoła powszechnego i dlatego może zostać wybrany przez Kościół powszechny.

b) Prawo wyboru przysługujące duchowieństwu rzymskiemu nie musi wynikać z prawa Bożego, a zatem może podlegać zmianom.

---

a) Papież jest biskupem Kościoła powszechnego i dlatego może zostać wybrany przez Kościół powszechny

Argument, według którego duchowieństwo rzymskie musi być obecne podczas wyboru papieża, opiera się na założeniu, że skoro papież jest biskupem Rzymu, powinien być wybierany przez duchowieństwo Rzymu (czy to przez kardynałów, czy też przez inne osoby), ponieważ biskup powinien być wybierany przez duchowieństwo swojego terytorium. Jednak zgodnie z tą samą logiką możliwe jest również, aby papież został wybrany przez Kościół powszechny, ponieważ nie jest on jedynie biskupem posiadającym zwyczajną jurysdykcję nad Rzymem, lecz posiada także zwyczajną i najwyższą jurysdykcję nad całym Kościołem powszechnym.[1]

Chociaż źródła teologiczne powszechnie opowiadają się za udziałem duchowieństwa rzymskiego w wyborze papieża w przypadku wygaśnięcia kolegium kardynalskiego, uznają one jednocześnie, że udział Kościoła powszechnego może być ważny i może nawet zastąpić duchowieństwo rzymskie.

Św. Robert Bellarmin

„Gdyby nie istniała żadna konstytucja papieska dotycząca wyboru Najwyższego Pasterza albo gdyby wskutek jakiegoś przypadku wszyscy prawni elektorzy, to jest wszyscy kardynałowie, zginęli jednocześnie, prawo wyboru należałoby do sąsiednich biskupów i duchowieństwa rzymskiego, lecz z pewną zależnością od powszechnego soboru biskupów.”[2]

Kardynał Kajetan

„Jeżeli jednak wszyscy kardynałowie umarliby, wówczas sam Kościół Rzymski natychmiast przejmuje ich miejsce: ten sam Kościół, z którego wybrano Linusa, zanim znane nam były jakiekolwiek ludzkie prawa wyborcze. Ponieważ jednak część zawiera się w całości, a Kościół Rzymski zawiera się w Kościele powszechnym, gdyby w takim przypadku sobór powszechny, działając w zgodzie z Kościołem Rzymskim (to znaczy za jego zgodą), wybrał papieża, wówczas człowiek tak wybrany byłby prawdziwie papieżem.”[3]

Ks. Charles Journet (za Kardynałem Kajetanem)

„...w przypadku niejasności (na przykład gdy nie wiadomo, którzy kardynałowie są prawdziwi lub kto jest prawdziwym papieżem, jak miało to miejsce w czasie Wielkiej Schizmy), władza powierzenia urzędu papieskiego określonej osobie przechodzi na Kościół powszechny, Kościół Boży. Gdy przepisy prawa kanonicznego nie mogą zostać zastosowane, prawo wyboru będzie należało do pewnych członków Kościoła Rzymskiego. W razie braku duchowieństwa rzymskiego prawo to będzie należało do Kościoła powszechnego, którego biskupem ma być papież.”[4]

Warto również zauważyć, że nawet jeśli uznamy prawowitych kardynałów za duchowieństwo rzymskie, w przeszłości w wyborach papieskich uczestniczyły osoby, które nie były ani kardynałami, ani członkami duchowieństwa rzymskiego, jak choćby świeccy książęta.[5] Dowodzi to, że samo prawo wyboru papieża nie jest ze swej istoty nierozerwalnie związane z duchowieństwem rzymskim, gdyż w przeciwnym razie wyłącznie ono mogłoby w sposób znaczący uczestniczyć w wyborach papieskich.

Piątek Suchych Dni Letnich.

PIĄTEK SUCHYCH DNI PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA W KOŚCIELE 12-TU APOSTOŁÓW

Ryt zdwoj.     Szaty czerwone

Zesłał Bóg w serca nasze Ducha Syna swego wołającego: Abba, Ojcze (Gal. 4, 6).

Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię (Mat. 5, 6).

Dar pobożności udoskonala cnotę Sprawiedliwości.

   Zebrani w kościele 12-tu Apostołów modlimy się dzisiaj o pełnię darów Ducha św. dla przyszłych kapłanów. Obfitość owoców ziemskich, o którą Kościół prosi Boga w tych dniach, jest figurą pełności dóbr duchowych, których Duch św. udziela duszom naszym (Ep.).

   Ewangelia ukazuje nam cuda Chrystusa Pana, uczynione za współdziałaniem Ducha św., Jego uzdrawiania chorych, a w szczególności paralityka, któremu przywróciwszy zdrowie, jednocześnie odpuścił grzechy.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

„Tylko kardynałowie mogą wybrać prawdziwego papieża”

 

„Tylko kardynałowie mogą wybrać prawdziwego papieża”

Odpowiedzi na zarzuty

2/5

Głównym celem zgromadzenia Niedoskonałego Soboru Powszechnego jest rozwiązanie problemu istniejącego na szczycie Kościoła. Dlatego też, zanim mogłoby dojść do jakiegokolwiek wyboru, Sobór Powszechny musi najpierw zająć się postawieniem diagnozy obecnego kryzysu dotyczącego zwierzchnictwa Kościoła. Następnie, jeśli Sobór Powszechny dojdzie do wniosku, że Stolica Apostolska jest wakująca, kolejnym krokiem będzie rozważenie, w jaki sposób można dziś dać Kościołowi prawdziwego papieża. W związku z tym Sobór Powszechny będzie musiał określić, kto obecnie jest prawowitym elektoratem oraz jak można przeprowadzić ważny wybór. Unam Sanctam, działając na rzecz zgromadzenia Soboru Powszechnego, nie pragnie narzucać wszystkim, co należy uczynić, lecz uważa raczej, że będzie to należało do Kościoła zgromadzonego w Duchu Świętym.

Aby jednak odpowiedzieć na ten zarzut, należy rozważyć kilka kwestii.

Istnieją trzy zasadnicze punkty odpowiedzi na ten zarzut:

a) Kwestia prawowitości dzisiejszych kardynałów będzie musiała zostać rozstrzygnięta przez Sobór Powszechny.

b) Prawo stanowiące, że kardynałowie muszą być elektorami, podlega zmianom.

c) Samo prawo przewiduje alternatywne rozwiązania dla naszej obecnej sytuacji.

Ponadto odniesiemy się do twierdzenia, jakoby Papież Pius XII nieodwołalnie postanowił, że wyłącznie kardynałowie mogą dokonywać wyboru papieża.

---

a) Kwestia prawowitości dzisiejszych kardynałów będzie musiała zostać rozstrzygnięta przez Sobór Powszechny

To pierwsza rzecz, którą należy jasno stwierdzić. Gdybyśmy wszyscy mogli być pewni ważności samych kardynałów oraz dokonywanych przez nich wyborów, nie byłoby o czym dyskutować. Jednakże samo prawo dostarcza poważnych podstaw do kwestionowania ważności dzisiejszych kardynałów. Aby to dostrzec, zacznijmy od definicji kardynała według prawa kanonicznego:

Kan. 232 § 1:

„Kardynałowie są mężami swobodnie wybranymi przez Biskupa Rzymskiego z całego świata, posiadającymi przynajmniej święcenia prezbiteratu i odznaczającymi się szczególnie nauką, pobożnością oraz roztropnością w prowadzeniu spraw.”

A zatem kardynałowie są wybierani przez Biskupa Rzymskiego, posiadają przynajmniej ważne święcenia kapłańskie i wyróżniają się „nauką oraz pobożnością”. Czy obecni kardynałowie Novus Ordo odpowiadają temu opisowi?

Po pierwsze, musielibyśmy już wcześniej założyć, że domniemani Biskupi Rzymscy po Soborze Watykańskim II byli prawowici, aby móc uznać ich nominacje kardynalskie za prawowite. Jeżeli Sobór Powszechny uzna brak prawowitości niektórych lub wszystkich pretendentów do papiestwa z ostatnich dziesięcioleci, ich nominacje kardynalskie również musiałyby zostać uznane za nieważne. To pierwszy punkt.

Po drugie, wielu uważa nowy ryt święceń za wątpliwy. Jest to kolejny problem wymagający rozstrzygnięcia przez Sobór Powszechny. Święcenia kapłańskie kardynałów wyświęconych według nowego obrzędu mogą okazać się nieważne. [1]

JE x. bp Merardo Loya: Papieżowi należy być posłusznym, należy go miłować, szanować.

 PAPIEŻOWI NALEŻY BYĆ POSŁUSZNYM, NALEŻY GO MIŁOWAĆ, SZANOWAĆ, otaczać czcią, modlić się za niego, zasięgać jego rady, wierzyć mu i pokładać w nim pełne zaufanie...

 Jaka jest tego przyczyna?

 Przyczyna jest taka, że Papieżowi, i tylko jemu, zostały dane klucze Królestwa Niebieskiego oraz władza konieczna do nauczania i rządzenia; ponieważ jest nieomylny; ponieważ nie może nauczać błędów; nie może nauczać ani nakazywać rzeczy moralnie złych; ponieważ nie może ustanowić dla całego Kościoła liturgii niedoskonałej, niepełnej lub szkodliwej; ponieważ nie może przeczyć poprzednim Papieżom w kwestiach Wiary.

 Właśnie dlatego winni jesteśmy mu posłuszeństwo, miłość i cześć.

 Nie można uznawać kogoś za Papieża, a jednocześnie odmawiać mu posłuszeństwa; uznawać go za Papieża, a zarazem go krytykować; uznawać go za Papieża, a równocześnie stawiać mu opór; uznawać go za Papieża, a jednocześnie odrzucać jego władzę oraz autorytet.

 Nie można tworzyć innego kościoła ani alternatywnego zgromadzenia wobec jednego, hierarchicznego Kościoła, którego widzialną Głową jest Papież. Nie można go pomijać ani lekceważyć w sprawach dotyczących zezwoleń i uprawnień do konsekracji biskupów czy jakichkolwiek innych kwestii kościelnych. Nie można odmawiać mu autorytetu w tym, co dotyczy zbawienia dusz. Zasada „Salus animarum prima lex” przede wszystkim i w pierwszym rzędzie odnosi się do Papieża.

 Jeżeli taka jest twoja wiara, niezależnie od tego, czy jesteś świeckim, czy duchownym, musisz być Papieżowi posłuszny we wszystkich tych sprawach pod groźbą potępienia.

 Oczywiście mówię tutaj o prawowitych Papieżach, a nie o tych ostatnich fałszywych i uzurpatorskich pretendentach po Jego Świątobliwości Papieżu Piusie XII, którzy czynili i nadal czynią dokładne przeciwieństwo tego, co powinien czynić prawowity Papież. I właśnie dlatego — nie na podstawie prywatnych wizji czy osobistych przekonań (byłoby bowiem pychą rościć sobie prawo do sądzenia Kościoła), lecz z powodu oczywistej sprzeczności z Urzędem Piotrowym, z Depozytem Wiary, z dwutysiącletnią Liturgią, ze zdrowymi obyczajami oraz dlatego, że przeczą wszystkim poprzednim Papieżom — wiemy bez obawy o błąd sumienia, że nie są oni prawowitymi Papieżami. Dlatego nie można być im posłusznym. Skoro nie są prawowitymi Papieżami, a mimo to usiłują za takich uchodzić, należy im się sprzeciwiać, zwalczać ich jako nieprzyjaciół Wiary i odmawiać im posłuszeństwa.

Czwartek w Oktawie Zesłania Ducha Świętego.

CZWARTEK WŚRÓD OKTAWY PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. WAWRZYŃCA ZA MURAMI

Ryt zdwoj.     Szaty czerwone

Bo niewidzialne Jego rzeczy, wiekuista też moc Jego i Bóstwo, od stworzenia świata przez dzieła Jego rozumem oglądane bywają (Rzym. I, 20).

Błogosławieni którzy płaczą, albowiem będą pocieszeni (Mat. 5, 8).

Dar umiejętności udoskonala cnotę Nadziei.

   Msza dzisiejsza jest ta sama co w dniu Zesłania Ducha św., za wyjątkiem Epistoły i Ewangelii. Lekcja ukazuje nam diakona Filipa, który, napełniony Duchem świętym, opowiada w Samarii słowo Boże i czyni liczne cuda (Ep.). Ewangelia zaś przypomina nam, że Chrystus Pan, dając Apostołom moc uzdrawiania chorych, nakazał im opowiadanie o Królestwie Bożym po całym świecie:

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

 

„Tylko biskupi posiadający jurysdykcję terytorialną mogą uczestniczyć w Soborze Powszechnym”

Odpowiedzi na zarzuty

1/5

---

Aby odpowiedzieć na ten zarzut, należy rozważyć trzy kwestie:

a)

Sobór Powszechny różni się od Niedoskonałego Soboru Powszechnego (o którego możliwość właśnie się spieramy), którego zadaniem jest jedynie zbadanie ciężkiej sytuacji dotyczącej Głowy Kościoła oraz — jeśli zajdzie potrzeba — dopilnowanie, aby akt wyboru papieża został dokonany przez prawowitych elektorów, a także wykonanie wszelkich innych czynności administracyjnych koniecznych do przeprowadzenia elekcji.

b)

Jurysdykcja terytorialna nie może być absolutnie konieczna do uczestnictwa w Soborze i udziału w wyborze papieża, ponieważ w przeszłości Kościół przyznawał to prawo osobom jej nieposiadającym.

c)

Minimalna konieczna jurysdykcja jest albo udzielana bezpośrednio przez Chrystusa, albo domniemana jako wola papieża. Jest to zasada, którą wszystkie strony sporu już milcząco uznają.

---

a) Sobór Powszechny nie jest Niedoskonałym Soborem Powszechnym

Prawdziwy i pełny Sobór Powszechny jest autorytatywnie zwoływany przez papieża w zwyczajnych okolicznościach i posiada władzę rozstrzygania zarówno kwestii doktrynalnych, jak i dyscyplinarnych. Natomiast Niedoskonały Sobór Powszechny zostaje zgromadzony bez papieża wyłącznie w celu zapewnienia Kościołowi jego Głowy.

Św. Robert Bellarmin wyjaśnia różnicę pomiędzy tymi dwoma rodzajami soboru:

„Odpowiadam, że w żadnym przypadku prawdziwy i pełny sobór, o którym tutaj mówimy, mianowicie taki, który posiada władzę definiowania kwestii wiary, nie może zostać zwołany bez autorytetu Papieża. Najwyższa bowiem władza znajduje się w Głowie, to jest w Piotrze, któremu nakazano umacniać braci; dlatego też Pan modlił się za niego, aby nie ustała jego wiara (Łk 22). Niemniej jednak w tych dwóch przypadkach może zostać zgromadzony sobór niedoskonały, który wystarcza, aby zapewnić Kościołowi Głowę. Kościół bez wątpienia posiada władzę zatroszczenia się o zapewnienie sobie Głowy, chociaż bez Głowy nie może rozstrzygać wielu spraw, które może rozstrzygać posiadając Głowę, jak słusznie naucza Kajetan w swoim dziele o władzy Papieża, rozdziały 15 i 16; a jeszcze wcześniej nauczano tego w liście prezbiterów Kościoła Rzymskiego do Cypriana, który jest listem 7 w księdze II dzieł Cypriana. Ponadto taki niedoskonały sobór może zostać zgromadzony albo przez kolegium kardynalskie, albo przez samych biskupów, którzy zbiorą się w jednym miejscu z własnej inicjatywy.” [1]

Dlatego nawet gdyby ktoś utrzymywał — lub wręcz definitywnie dowiódł — że jurysdykcja terytorialna musi być posiadana przez biskupów dla „prawdziwego i pełnego” Soboru Powszechnego, nie wynika stąd jeszcze, że taka jurysdykcja jest konieczna dla biskupów uczestniczących w Niedoskonałym Soborze Powszechnym, który stanowi nadzwyczajne zgromadzenie Kościoła, działające pod wieloma względami praeter legem.

Środa Suchych Dni Letnich.

ŚRODA SUCHYCH DNI PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U N. M. P. WIĘKSZEJ

Ryt zdwoj. I kl.   Szaty czerwone

   Aby dał wam, za sprawą Ducha Jego, potężnie wzmocnić się w wewnętrznego człowieka. (Ef. 3, 16).

   Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem będą nasyceni (Mat. 5, 6).

   Dar męstwa udoskonala cnotę Męstwa.

   Suche dni letnie wypadają zawsze podczas oktawy Zesłania Ducha świętego. Było to pierwotnie święto dziękczynne za pierwociny plonów zebranych. Dziękujemy również za żniwo duchowe, jakie zebraliśmy w dniu Zesłania Ducha św. A że żniwo wielkie, a robotników mało, więc modlimy się gorąco za przyszłych kapłanów, aby Duch święty błogosławił im w pracy duszpasterskiej.

   Lekcje wspominają o nadzwyczajnych skutkach działania Ducha świętego w Kościele.

   Ewangelia nawiązuje do Eucharystii, która jest owocem miłości Jezusa ku nam, zawierającym pełnię darów Ducha świętego.

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

Zaproszenie dla duchowieństwa do kontaktu z nami.

Zaproszenie skierowane do Duchowieństwa do nawiązania z nami kontaktu

Argument doktrynalny

16/16

 Znaczna liczba duchownych, którzy dotąd zachowywali milczenie, skontaktowała się już z nami, ponieważ całym sercem popierają to pragnienie działania na rzecz rozwiązania bezprecedensowego kryzysu dotykającego Kościół. Inicjatywa ta posiada charakter prawdziwie międzynarodowy, skupiając duchownych zarówno Kościoła łacińskiego, jak i Kościołów wschodnich. Dziękujemy im za ten życzliwy i budujący krok.

 Zapraszamy pozostałych duchownych oraz osoby zakonne popierające ten projekt do nawiązania z nami kontaktu. Ponieważ strona internetowa prowadzona jest przez duchownych przyzwyczajonych do zachowywania dyskrecji, nazwiska zainteresowanych będą traktowane poufnie i nie zostaną opublikowane bez ich wyraźnej zgody. Duchowni obawiający się represji lub szkody dla swego dobrego imienia nie mają zatem powodów do obaw.

x. Rafał Trytek ICR: Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

 We wtorek 19 maja 2026 roku około godz. 16.00, w obecności córki Dominiki, zmarła w Preszowie Renata Oravcova z domu Nemeth.

 Renata Nemeth, która urodziła się 30 listopada 1957 roku, wyszła za mąż za Józefa Oraveca (młodszego brata śp. biskupa Oliwiera Oraveca) i urodziła mu troje dzieci: Józefa juniora, Dominikę i Weronikę. Znana była z niezwykłego oddania rodzinie, dobroci i pobożności. Kilka lat temu ciężko zachorowała, co w końcu doprowadziło ją do śmierci. 22 maja, w święto św. Rity, odprawiłem jej pogrzeb, na którym zgromadzili się licznie rodzina (w tym wnuki) oraz przyjaciele ze Słowacji, Polski i Czech. W czasie mowy pogrzebowej wdowiec nazwał zmarłą żonę świętą niewiastą i szczególnie podziękował córce Dominice za ofiarną opiekę nad mamą i obecność przy jej śmierci.

 Rodzinie i Przyjaciołom Zmarłej składam serdeczne kondolencje, a Was, którzy to czytacie, proszę o modły za nią!

23 V A.D. 2026

ZA: http://sedevacante.pl/teksty.php?li=288

Wtorek Zesłania Ducha Świętego.

WTOREK

WŚRÓD OKTAWY PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. ANASTAZJI

Ryt zdwoj. I kl.   Szaty czerwone

Mów Panie, słucha sługa twój. (I Kr. 3, 9).

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią (Mat. 5, 7).

Dar rady udoskonala cnotę Roztropności.

 Pełni radości i wdzięczności względem Ducha świętego, dziękujemy dzisiaj za to, że powołał nas do Kościoła katolickiego, jedynej prawdziwej owczarni Jezusa (Introit, Ewangelia). Oracje podkreślają rolę uświęcającą Ducha świętego, który spala swą obecnością resztki zmazy grzechowej, gdyż On sam jest odpuszczeniem wszystkich grzechów (Pokomunia).

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

Prezentacja Strony Internetowej.

Prezentacja Strony Internetowej

Argument doktrynalny

15/16

 Niniejsza strona internetowa jest owocem stanowczego postanowienia, by skutecznie działać na rzecz zwołania Niedoskonałego Soboru Powszechnego. Dzieło to zostało już podjęte i, jeśli Bóg zechce otworzyć drogę wybawienia dla Swego Kościoła, nie zamierzamy się cofnąć.

 Oprócz głównych argumentów przemawiających za takim Soborem znajdą Państwo również stronę, na której zostaną zebrane najważniejsze zarzuty kierowane przeciwko nam oraz nasze odpowiedzi na nie. Zachęcamy wszystkich pragnących to uczynić do przedstawiania swoich zastrzeżeń. W miarę możliwości odpowiemy na najważniejsze z nich. Jeśli dane zarzuty nie doczekają się odpowiedzi, będzie to wynikać albo z faktu, iż są podobne do innych już przedstawionych, albo z tego, że w świetle zasad wyłożonych w głównym argumencie nie zostały uznane za wystarczająco poważne.

 Zobowiązujemy się z góry odwołać wszelkie błędy, które zostaną nam wskazane. Prosimy jednak pamiętać, iż nie zamierzamy dopuścić, aby śmiercionośny legalizm zahamował dynamikę inspirowaną przez Wiarę oraz długotrwałe poszukiwania teologiczne dotyczące tego zagadnienia.

x. Rafał Trytek — Niedziela Zesłania Ducha Świętego AD 2026 (Wrocław, 24 V)

Duch Święty ożywia i odnawia Kościół, pozwalając wiernym na nowo odczytywać Depozyt Wiary. To właśnie On dba o to, aby władza duchowa nie narzucała członkom Kościoła błędów i herezyj i nie prowadziła ich do schizmy.

Wśród wielkich świętych epoki Kontrreformacji jest Filip Nereusz ‒ wskazany jako przykład szczególnych relacyj z Duchem Świętym przez x. Rafała Trytka ICR, który 24 maja AD 2026 sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu. Przyszły święty pochodził z Florencji, a w drodze do Ziemi Świętej dotarł do Rzymu, gdzie dawał wyraz wielkiemu oddaniu Opatrzności Bożej i heroicznej wierze, że wszystko w jego życiu wynika z natchnień Ducha Świętego. Św. Filip robił to, co Bóg dla niego zaplanował, przyjmując polecenia przełożonych, a równocześnie nie obawiając się posądzeń o nowinkarstwo. Jego pomysłowe działania w walce z grzechem zostały docenione i uhonorowane szczególnego rodzaju stygmatem.

My sami także powinniśmy naśladować świętych w ich obawie przed grzechem ‒ obrazą Majestatu Boga. 

Poniedziałek Zesłania Ducha Świętego.

 PONIEDZIAŁEK

WŚRÓD OKTAWY ZESŁANIA DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. PIOTRA W OKOWACH

Ryt zdwoj. I kl.   Szaty czerwone

Daj mi Rozum, a żyć będę (Ps. 118, 144).

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądają (Mat. 5, 8).

Dar rozumu udoskonala cnotę Wiary.

   Liturgia z oktawy po Zesłaniu Ducha świętego zwraca się często do nowoochrzczonych i poucza ich o wielkości i godności trzech sakramentów: Chrztu, Bierzmowania i Eucharystii. Przyjmując sakramenta święte jednoczymy się z Duchem Świętym, który « nauczy nas wszystkiego, cokolwiek Chrystus nam powiedział » (Kom.). Duch święty jest tym Duchem prawdy, który świadczyć będzie o naszych uczynkach, aby okazały się, że w Bogu są uczynione (Ewangelia).

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.