Nieuniknione rozproszenie Owczarni.

   W obliczu takiej katastrofy, co łatwo zrozumieć, owczarnia Chrystusa została rozproszona. „Uderzę pasterza, i rozproszą się owce trzody.” (Mt 26, 31).

   Od wielu już lat niektórzy głoszą, że Stolica Apostolska jest wakująca, i kontynuują swoją posługę biskupią lub kapłańską całkowicie niezależnie od tego, co uważają za fałszywy Kościół. Znaleźli się na pustyni, gdzie trudno było znaleźć braci, którzy podzielaliby wszystkie ich przekonania i działania. Nie bali się wyśmiewania i sprzeciwu i niestrudzenie nadal twierdzili, że pretendenci do papiestwa są nieprawowici. Ale czy ich głosy są oficjalnym słowem Kościoła? Czy mogą kanonicznie zobowiązać cały Kościół?

   Inni byli bardziej ostrożni i, zachowując dystans, nie zwracali uwagi na nic, co pochodziło od pretendentów do papiestwa. Woleli wstrzymać się z oceną i prowadzić niezależne życie, czekając na lepsze czasy. Lepsze czasy jednak nie nadeszły. Czy bez współpracy ludzi w ogóle nadejdą?

   Jeszcze inni woleli dążyć do pojednania z Kościołem, który wyłonił się z Soboru Watykańskiego II. Pracowali niestrudzenie, aby zachować miejsce dla liturgii i tradycji katolickich w tym, co uważają za Kościół pogrążony w chaosie. Ale czyż doktryna, liturgia i tradycje katolickie nie powinny być obecne w całym Kościele, a nie tylko w jego części? Czy można je sprowadzić do roli bocznej kaplicy w Łodzi Piotrowej? Czy tradycja katolicka może być tylko jedną z opcji wśród panteonu nowinek?

   Wszędzie wokół nas, nawet wśród tych, którzy pozostali niezachwiani w wierze Kościoła, nie możemy nie dostrzec wielu niefortunnych podziałów. Kto doprowadzi do tej tak bardzo pożądanej jedności między nami? Nie zaprzeczamy, że jedność Kościoła, która jest jednym z jego znaków, wciąż trwa, ale utrzymujemy, że obecnie, zwłaszcza w odniesieniu do zarządzania, jest ona znacznie zaciemniona. Kościół musi zaradzić tej sytuacji.

Przetłumaczono z DeepL.com (wersja darmowa)

ZA: https://www.unamsanctam.org/argument/2