Brat Rajmund TOF: SEDEWAKANTYZM – powód do chwały i trwania w nim?

   Stan sede vacante (okres po śmierci papieża do czasu wyboru nowego) stał się swego rodzaju hasłem na sztandarach przeciwników rewolucji tzw. II Soboru Watykańskiego i uznawania za papieży Kościoła Katolickiego osób zasiadających na Tronie Piotrowym, wprowadzających swoim „autorytetem” soborowe „reformy”.

Zapominamy, iż termin sede vacante oznacza dla katolika okres żałoby i czas oczekiwania na wybór nowego Papieża, aby ten nienormalny stan Kościoła jak najszybciej uległ zakończeniu. Nie jest to termin, w którym powinniśmy żyć i funkcjonować jako katolicy. Jest to stan przykry i bolesny dla każdego człowieka miłującego Boga i Jego Święty Kościół. Nie może on trwać zbyt długo, ponieważ ciało bez głowy nijak żyć ani rozwijać się nie może.

Wśród katolików uznających, iż Kościół od roku 1958 (śmierć Papieża Piusa XII) znajduje się w stanie sede vacante, ponieważ wszyscy następcy Piusa XII nie nauczali i nie przekazywali nauki nieskażonej błędami modernizmu (herezji), pokutuje pogląd, że (mówiąc prostym językiem) Papieża możemy odzyskać, kiedy uzurpator w Watykanie nawróci się na wiarę katolicką (Teza z Cassiciacum) lub nastąpi interwencja z nieba, kiedy św. Piotr sam wskaże swojego następcę (część tzw. totalnych sedewakantystów). Pomijam tutaj rozwiązanie w postaci fikołków teologicznych, polegających na uznawaniu za Papieża modernisty (sic!) i niesłuchania go (Bractwo Św. Piusa X). Wszystkie te rozwiązania, pomimo pozornej logiczności uzasadnianej przez swoich wyznawców stanem wyższej konieczności, w jakiej znajduje się Kościół, nie są rozwiązaniami, które mogą uzdrowić obecną sytuację i przywrócić Kościołowi Świętemu jego normalne funkcjonowanie.

Święto Przenajdroższej Krwi P. N. Jezusa Chrystusa.

1 LIPCA

UROCZYSTOŚĆ KRWI PRZENAJDROŻSZEJ P. N. JEZUSA CHRYSTUSA

Ryt zdwojony I-ej klasy.    Szaty czerwone.

   Uroczystość ma na celu obudzić miłość ku Zbawicielowi, który Krwią swoją obmył świat z grzechów. Okazją zewnętrzną do powstania święta było przełamanie prześladowania Kościoła w r. 1848; powstało w r. 1849; na pamiątkę dziewiętnastowiekowego jubileuszu od przelania Krwi przez Pana Jezusa. Pius XI dał mu ryt zdwojony I klasy.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Stało się! Bractwo Świętego Piusa X ma czterech nowych, ważnie konsekrowanych biskupów.

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X ma czterech nowych biskupów.

Dzisiaj w Écône bp Alfons de Galarreta, przy asyście bp. Bernarda Fellaya, nałożył ręce na kandydatów i wypowiedział sakramentalną formę konsekracji biskupiej. Bractwo Świętego Piusa X posiada od tej chwili czterech nowych biskupów.

Nowymi biskupami Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X zostali: bp Pascal Schreiber (Szwajcar), bp Michał Goldade (Amerykanin), bp Michał Poinsinet de Sivry (Francuz) oraz bp Marek Hanappier (Francuz).

W świetle prawa kościelnego posoborowej instytucji religijnej (sekty Novus Ordo) wszyscy nowo konsekrowani biskupi, podobnie jak ich konsekratorzy, zaciągnęli w tym momencie mocą samego prawa (łac. latae sententiae) karę ekskomuniki za przyjęcie i udzielenie sakry biskupiej bez zgody domniemanego papieża.

W związku z tym publikujemy trafny komentarz JE ks. bp. Merardo Loyi, który doskonale ukazuje praktyczną sprzeczność stanowiska Bractwa Świętego Piusa X:

---

Bractwo Świętego Piusa X JEST ZA WAKATEM STOLICY APOSTOLSKIEJ.

Tak, stali się tym, czego najbardziej nienawidzą:

– Konsekrują biskupów bez zgody swojego „papieża”.

– Nie odprawiają Mszy, nie udzielają sakramentów ani nie używają Mszału i Rytuału, z których korzysta ich „papież”.

– Nie wyznają tej samej doktryny, którą wyznaje ich „papież”.

– Nie mogą wejść do świątyń, w których sprawuje władzę ich „papież”.

– Nie należą do hierarchii, której głową jest ich „papież”.

– Krytykują swojego „papieża” i nazywają go heretykiem.

– Są odrzucani i ekskomunikowani przez swojego „papieża”.

– Nie uznają nakazów ani decyzji dyscyplinarnych dla Kościoła wydawanych przez swojego „papieża”.

– Nie uznają encyklik swoich „papieży”.

Lefebryści są najbardziej konsekwentnymi sedewakantystami w praktyce, jakich widziałem.

Jaka jest praktyczna różnica między nimi a zwolennikami stanowiska sede vacante? Żadna — poza hipokryzją i oszukiwaniem samych siebie.