Obserwacja katastrofalnego stanu Kościoła skłania nas do zakwestionowania legitymacji władz, które przeprowadziły taką rewolucję. Czyż bowiem, jeśli utrzymujemy, że te szkodliwe zmiany wynikające z Soboru Watykańskiego II zostały zatwierdzone przez prawowite władze, nie musimy dojść do wniosku, że Kościół katolicki odstąpił od Wiary i że bramy piekielne jednak go przemogły? Jako katolicy wierzymy w nieomylność i niezniszczalność Kościoła. Skoro wiemy, że Święty Kościół Katolicki otrzymał od naszego Pana zapewnienie, że bramy piekielne nie przemogą go, czyż nie musimy koniecznie wywnioskować, że prałaci nowego Kościoła soborowego w rzeczywistości nie posiadają autorytetu, który twierdzą, że posiadają? Te pytania muszą zostać uważnie zbadane przez Kościół.
W obliczu tej bezprecedensowej katastrofy, która dotyka Kościół, kwestii wakatu na Stolicy Apostolskiej nie można odrzucić z góry. Kwestię tę należy rozpatrywać z odwagą i ostrożnością, pomimo obaw, jakie może ona budzić. Podczas gdy wielu uważa wakat za teologicznie pewny wniosek, inni temu zaprzeczają. Wszyscy zgodzą się, że autorytet Kościoła jest niezbędny do prawnego rozstrzygnięcia tej kwestii. Kilku pretendentów do tronu papieskiego od czasów Soboru Watykańskiego II było publicznie podejrzewanych o herezję przed lub po wyborze. Czy ten fakt ma konsekwencje kanoniczne, które należy ujawnić?
Przetłumaczono z DeepL.com (wersja darmowa)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz