Przeciwko stalinowskiej propagandzie x. K. Stehlina.

X. Stalin, pardon, Stehlin rozsiewa swą propagandę...

   W minioną niedzielę, 8 lutego w kościołach i kaplicach FSSPX w Polsce został odczytany list x. Karla Stehlina, Przełożonego Dystryktu Polski Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X, w którym wyjaśnia powody decyzji o konsekracji nowych biskupów FSSPX, ogłoszonej przez Przełożonego Generalnego FSSPX x. Dawida Pagliaraniego 2 lutego, w święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny. Konsekracja odbędzie się 1 lipca AD 2026, w święto Najdroższej Krwi Pana Jezusa.

   Jednak jak zwykle, zamiast wyjaśnienia powodów tej decyzji w świetle nadprzyrodzonym, mamy do czynienia z ordynarną propagandą, kłamstwem i manipulacją, której nie powstydziłyby się komunistyczne służby bezpieczeństwa. Już w pierwszym akapicie x. Stehlin pisze coś o „duszach sobie powierzonych”. Należało by zapytać, przez kogo i jak powierzonych? Kto i na jakiej podstawie powierzył x. Stehlinowi te dusze, jaki autorytet kościelny, jaka prawowita władza, jaki papież, jaki biskup ordynariusz mający jurysdykcję zwyczajną i mogący cokolwiek w Kościele powierzyć takiego kapłanowi? Po raz kolejny bractwo uzurpuje sobie, jak widzimy, jurysdykcję zwyczajną, która w Kościele należy do papieża i biskupów będących z nim w jedności. Dalej jednak jest już tylko gorzej:

„Nie ma na świecie biskupa, który zechciałby oficjalnie wziąć pełną odpowiedzialność za wolne od kompromisów, stabilne i trwałe przekazywanie integralnego depozytu wiary. Biskupi z tzw. środowisk tradycji zasłaniają się posłuszeństwem i milczą tam, gdzie powinni dać świadectwo prawdzie – to niedopuszczalne.”

Źródło: https://kolobrzegwiary.pl/?p=29935

 

   Tutaj mamy do czynienia z wyjątkowo już ohydnym, żydowskim kłamstwem. Wynika to oczywiście z sekciarstwa FSSPX, wg. zasady: „Nie jesteś w bractwie – nie jesteś katolikiem”. Otóż na świecie żyje obecnie co najmniej kilkunastu katolickich biskupów, którzy – w przeciwieństwie do FSSPX – przekazują integralnie depozyt wiary katolickiej (tutaj lista sprzed dwóch lat, w miarę aktualna: Episkopat katolicki na świecie, AD 2024.). Poza tymi biskupami, jest przecież jeszcze sześciu biskupów, których konsekrował śp. bp. Ryszard Williamson. Są to biskupi z linii abp. Lefebvra i zachowujący stanowisko teologiczne zgodne z stanowiskiem abp. Lefebvra, a więc zbliżone do stanowiska FSSPX (które jak wiemy, jest płynne i zmienne, zależne od aktualnej sytuacji i woli przełożonego generalnego). Poza tym, jest jeszcze x. [bp?] Vigano, któremu bp. Williamson podobno udzielił sakry biskupiej sub conditione, który to niedawno osobiście pochwalił decyzję przełożonego generalnego FSSPX o konsekracjach biskupich. Jest jeszcze modernistyczny „biskup” Novus Ordo Joseph Strickland, znany amerykański ultrakonserwatysta i krytyk działań Jerzego Bergoglio (o którym wyraził się w maju 2023 r., że „podważa depozyt wiary”), który również udzielił niedawno swojego poparcia przełożonemu FSSPX. Słowa „nie ma na świecie biskupa” są więc podłym bolszewickim kłamstwem, którego nie można w żaden sposób usprawiedliwić.

x. Rafał Trytek — kazanie na Niedzielę Sześćdziesiątnicy AD 2026 (Warszawa, 8. II.)

Kazanie - Niedziela Sześćdziesiątnicy - oratorium Św. Andrzeja Boboli 

X. R. Trytek (Instytut Rzymsko-Katolicki)

sedevacante-warszawa.com

Cierpienie Czyśćca nie daje żadnej zasługi - ks. Dominic Radecki CMRI

Dlaczego żadne miejsce, relacja ani osiągnięcie nie daje pełnego spełnienia? W tym kazaniu ks. Dominic Radecki CMRI przypomina katolicką prawdę o niebie, czyśćcu i sensie ziemskiego cierpienia. Wyjaśnia, dlaczego po śmierci nie zdobywa się już zasług, czym naprawdę jest czyściec i dlaczego nie można odkładać nawrócenia na później. Ks. Dominic Radecki CMRI pokazuje:

• dlaczego życie często przypomina czekanie, a nie spełnienie

• skąd bierze się tęsknota, której nie da się zagłuszyć

• dlaczego rozłąka, cierpienie i brak sensu nie są dowodem porażki

• jak spojrzeć na życie z perspektywy wieczności

• czym naprawdę jest niebo — i dlaczego tu nie potrafimy być „do końca u siebie”

To kazanie nie daje taniego pocieszenia. Daje nadzieję zakorzenioną głębiej niż emocje. 🕊️ Pomóż nam dotrzeć do większej liczby osób: Zostaw Subskrypcję, Polubienie i Komentarz Apostolat CMRI w Polsce: https://www.cmri.pl/sedewakantyzm-w-p...

75. rocznica śmierci mjr. Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”. Cześć i chwała Bohaterom!

   75 lat temu, 8 lutego 1951 roku około godziny 18:00 mjr Zygmunt Szendzielarz ps. „Łupaszko” został zamordowany strzałem w tył głowy. Był jednym z najbardziej znienawidzonych i najbardziej poszukiwanych ludzi przez komunistyczne służby okupacyjnego reżimu.

   „Nie jesteśmy żadną bandą, tak jak nas nazywają zdrajcy i wyrodni synowie naszej ojczyzny. My chcemy, by Polska była rządzona przez Polaków oddanych sprawie i wybranych przez cały Naród” - to słowa majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”, polskiego żołnierza i bojownika o wolną i niepodległą Polskę, którego komuniści zabili w więzieniu na Mokotowie strzałem w tył głowy. Dziś mija dokładnie 75 lat od tego wydarzenia.

   Był jednym z najwybitniejszych dowódców partyzanckich polskiego podziemia niepodległościowego, dowódcą 5. Brygady Wileńskiej AK i dwukrotnym kawalerem orderu Virtuti Militari, który do końca pozostał wierny składanej przez siebie przysiędze – na wierność Ojczyźnie, wolnej i niepodległej. Jest jednym z najbardziej znanych "Żołnierzy Wyklętych", walczących najpierw z niemieckim a potem sowieckim okupantem.

   Został zamordowany przez komunistów, a teraz ich potomkowie ideologiczni chcą piętnować polskich Bohaterów i wymazywać prawdę z historii. Antypolska Lewica, na czele z PZPR-owskim komuchem Włodzimierzem Czarzastym, który przez lata wspierał moskiewski reżim w Polsce, chce na najbliższym posiedzeniu Sejmu procedować ustawę uderzającą w "Żołnierzy Wyklętych" i domaga się odszkodowań dla ich ofiar. Wstyd i hańba. Nigdy nie możemy się na to zgodzić! Musimy zawsze podkreślać kto był Bohaterem, a kto zbrodniarzem.

Cześć i chwała Bohaterom! 

Różańce ofiar, mgły nad rojstami,

A tętent kopyt rytm wybija.

To pułki armii rozstrzelanej,

To przeszłość, która nie przemija.

Przez mgły pamięci, życia zamęt

Wędruje szwadron za szwadronem.

Błyszczą honorem klingi szabel,

Stygnie koralem krew na skroniach.

W ubeckich piwnicach przestrzelone czaszki,

To śpiący rycerze majora Łupaszki.

Wieczna chwała zmarłym, hańba ich mordercom,

Tętno Polski bije w przestrzelonych sercach.

Papież Dawid I – prawdziwy „papież” lefebrystów.

    Na stronie „Teolog katolicki odpowiada” dra Dariusza Olewińskiego pojawił się kilka dni temu text Papież Dawid I, w którym autor, będący doktorem teologii, uzasadnia, że przełożony generalny FSSPX zlecając udzielenie sakry biskupiej biskupom FSSPX, de facto uzurpuje sobie władzę papieską. Oto fragment tekstu: 

   Kwestia sakry biskupiej w FSSPX pojawiała się w ostatnich latach co jakiś czas, a w ostatnich tygodniach już dość wyraźnie i półoficjalnie. Niniejszy komunikat jest oficjalną zapowiedzią i potwierdzeniem pogłosek o takim zamiarze. Ten krok właściwie nie dziwi. Tym niemniej w komunikacie zawarte są znamienne elementy. Otóż x. Pagliarani mówi o swojej decyzji - decyzji przełożonego generalnego. Ma to oczywiście związek z dość dziwną sytuacją, że przełożonym - więc w normalnych warunkach ordynariuszem sprawującym jurysdykcję - nad biskupami FSSPX jest zwykły kapłan. Ta dziwna i właściwie niekatolicka konstrukcja hierarchiczna jest przez lefebvrian tłumaczona tym, iż są to jedynie biskupi pomocniczy (episcopi auxiliarii), zaś ustanowienie przełożonym zwykłego kapłana (prezbitera) jest gestem pojednawczym wobec Stolicy Apostolskiej zaznaczającym to, iż FSSPX nie rości sobie statusu hierarchii równoległej oraz jurysdykcji zwyczajnej. To pokrętne tłumaczenie nie zmienia jednak stanu rzeczy, iż faktycznie zwykły prezbiter sprawuje władzę (według lefebvrian: jurysdykcję nadzwyczajną) nad biskupami, którzy de facto podlegają jemu, a nie Stolicy Apostolskiej. O tyle zrozumiałe jest sformułowanie, iż x. Pagliarani podjął decyzję o udzieleniu sakry biskupiej przez jemu podległych biskupów FSSPX. Nie trzeba być wytrawnym teologiem, by zauważyć tutaj poważny zgrzyt eklezjologiczny, niebywały w historii Kościoła. Gdyby x. Pagliarani powiedział, że wspólnie ze swoimi biskupami - co raczej odpowiada prawdzie - podjął taką decyzję, to byłoby bardziej prawidłowe także teologicznie. Natomiast zlecenie biskupom podjęcia sakra biskupiej jest aktem właściwie papieskim. Czy x. Pagliarani zdaje sobie z tego sprawę? W każdym razie jest to kolejny przykład haniebnej nędzy teologicznej w łonie FSSPX. 

    Nie jest do końca prawdą, że konstrukcja hierarchiczna, w której przełożonym generalnym zgromadzenia (stowarzyszenia życia apostolskiego) jest zwykły kapłan, a do zgromadzenia należą również biskupi, którzy wówczas podlegają kapłanowi, nie posiadającemu pełni kapłaństwa, jest niekatolicka. W Kościołach celtyckich, całkowicie katolickich zdarzało się często, nawet w późnym średniowieczu, że biskup był od konsekracji i ogólnie liturgii a totalną władzę miał opat. Taka konstrukcja nie jest sama w sobie niekatolicka. Mało tego, również współcześnie może się zdarzyć, że papież mianuje administratorem apostolskim diecezji na czas sede vacante zwykłego prezbitera (choć zazwyczaj mianuje się nim jednego z biskupów pomocniczych), i wówczas pozostali biskupi pomocniczy podlegają mu. Również kamerlingiem Kościoła Świętego może zostać teoretycznie nawet zwykły ksiądz, i wówczas jest on pełniącym obowiązki Głowy Kościoła na czas sede vacante, i nawet kardynałowie podlegają jego władzy (choć jest ona oczywiście mocno ograniczona, nie może on np. zmienić prawa dotyczącego wyboru papieża, nie ma żadnego wpływu na przebieg konklawe etc.). Również kardynałowie w dawnych czasach nie musieli być biskupami (kardynałowie prezbiterzy i diakoni), a zdarzało się nawet że urząd kardynała pełniły osoby świeckie, bez żadnych święceń wyższych, mimo to w hierarchii kościelnej były one ponad biskupami. Również w naszych, integralnie katolickich instytutach kapłańskich zdarza się konstrukcja taka sama, jak w FSSPX, przykładem jest Instytut Matki Bożej Dobrej Rady we Włoszech, którego przełożonym generalnym jest x. Francesco Ricossa IMBC, natomiast JE x. biskup Geert (Gerard) Jan Stuyver jest biskupem pomocniczym, i pełni dokładnie taką samą rolę, jak biskupi FSSPX (udziela sakramentów święceń i bierzmowania). 

    Problemem nie jest więc sama konstrukcja hierarchiczna panująca w FSSPX, tylko traktowanie decyzji przełożonego generalnego jako WAŻNIEJSZEJ od decyzji rzekomego papieża, którego się rzekomo uznaje. W ten sposób bractwo stawia wyżej w hierarchii urząd przełożonego generalnego, niż urząd papieski. Ta konstrukcja jest rzeczywiście całkowicie niekatolicka. W FSSPX nie liczy się to, co powie Rzym, co powie Watykan, co powie Robert Prevost ps. Leon XIV, którego oni obłudnie nazywają „papieżem”. „Roma locuta, causa finita” (łac. Rzym przemówił, sprawa zakończona)? Ależ skąd, na pewno nie w FSSPX! Tam ostatnie słowo należy do przełożonego generalnego, czyli ich papieża, a w zasadzie hiperpapieża, nadpapieża, którego zdanie jest ważniejsze, niż zdanie papieża w Rzymie, którego należy tylko wymieniać w kanonie, i wywieszać w zakrystii, ale absolutnie nie należy mu podlegać ani nawet się przejmować jego zdaniem. Chcemy konsekrować nowych biskupów? Watykan mówi „NIE”. Przełożony generalny FSSPX mówi „TAK”. Kogo w tej sytuacji posłuchają członkowie i sympatycy FSSPX? Pytanie retoryczne... Kto więc jest ich PRAWDZIWYM papieżem? Ten którego zdjęcie wieszają w zakrystii, czy ten któremu są PRAWDZIWIE podlegli? Oczywiście, prawdziwym papieżem FSSPX jest każdorazowy przełożony generalny bractwa, czyli abp. Lefebvre – papież Marceli III (1970-1982), x. Schmidberger – papież Franz I (1982-1994), bp. Fellay – papież Bernard I (1994-2018), i x. Pagliarani – papież Dawid I (od 2018).

O co tak naprawdę chodzi FSSPX? Spotkanie xiędza Dawida Pagliaraniego z Fernándezem w Rzymie.

   Wczoraj na stronach FSSPX pojawił się nowy komunikat, dotyczący spotkania które ma się odbyć za tydzień, w czwartek 12 lutego w Rzymie, w siedzibie Świętej Kongregacji Świętego Oficjum, d. św. Inkwizycja Rzymska (budynek aktualnie okupowany przez modernistyczną  tzw. „Dykasterię Nauki Wiary”). X. Dawid Pagliarani, Przełożony Generalny FSSPX ma się spotkać z panem Wiktorem Manuelem Fernándezem, „kardynałem” Novus Ordo, który w modernistycznym neokościele pełni stanowisko „prefekta Dykasterii Nauki Wiary” (odpowiednik prefekta Świętego Oficjum [d. św. Inkwizycji Rzymskiej] w Kościele katolickim). 

   Z jednej strony, to naprawdę znamienne, że do rozmowy z przełożonym generalnym FSSPX został wyznaczony promotor „komunii św.” dla rozwodników, autor „duszpasterskich błogosławieństw” dla par tej samej płci, zaciekły krytyk tytułu „Współodkupicielka”, słowem, jeden z najwierniejszych synów rewolucji bergogliańskiej. Raczej ciężko w tym momencie spodziewać się, aby rozmowy o unormowaniu sytuacji były owocne. „Kardynał” Fernández po prostu uosabia wszystko to, co najbardziej patologiczne w „katolicyzmie” posoborowym.

   Z drugiej strony, ciekawe w jaką grę tak naprawdę gra FSSPX? Czy zapowiedź sakr biskupich była tak naprawdę próbą zastraszenia modernistów, wymuszenia na nich reakcji (wcześniej nie było w ogóle odpowiedzi na listy albo odpowiedź była nie na temat)? Czy bractwo w ten sposób próbuje zaszantażować okupowany przez modernistów Watykan, aby coś na tym ugrać? Jeśli tak, to rzeczywiście im się to udało, bo reakcja jest wręcz natychmiastowa. Nagle zrobiło się znów o nich głośno, nagle wszystkie „katolickie” media o nich mówią, nagle zrobił się szum i wręcz natychmiast, na drugi dzień jest reakcja Watykanu, i chęć podjęcia rozmów. 

Największy błąd w szukaniu Boga - ks. Dominic Radecki CMRI

Wielu ludzi mówi: „Nie czuję Boga”. Inni myślą, że skoro Go nie doświadczają, to wiara musi być słaba albo fałszywa. To kazanie dotyka jednego z najczęstszych i najbardziej mylących błędów w życiu duchowym: utożsamiania wiary z uczuciami i zmysłami. Ks. Dominic Radecki CMRI pokazuje, czym naprawdę jest rozumna, katolicka wiara i dlaczego Bóg często pozostaje ukryty, nawet dla dusz, które Go szczerze szukają. W tym kazaniu usłyszysz m.in.: • dlaczego brak odczuć nie oznacza braku Boga • czym różni się wiara od emocji i religijnych wrażeń • jaki jest największy błąd w szukaniu Boga • dlaczego Bóg dopuszcza duchową suchość • jak Kościół uczy o wierze opartej na rozumie i łasce, a nie na nastrojach 📖 Kazanie oparte na Tradycji Kościoła, Piśmie Świętym i nauczaniu świętych. 🕯️ Dla tych, którzy szukają Boga nie uczuciem, ale prawdą. Pomóż nam dotrzeć do większej liczby osób: Zostaw Subskrypcję, Polubienie i Komentarz 😊 Apostolat CMRI w Polsce: https://www.cmri.pl/sedewakantyzm-w-p...

x. Rafał Trytek — kazanie na Niedzielę Siedemdziesiątnicy AD 2026 (Wrocław, 1 II)

Łaska, którą otrzymują wierni, jest darmowa. Każdy człowiek dostaje od Boga szansę, aby działać na rzecz własnego zbawienia. To jednak, w jaki sposób Bóg, nasz Suweren, organizuje tę pracę i rozdziela talenty, zależy jedynie od Niego – nauczał x. Rafał Trytek ICR, sprawujący 1 lutego AD 2026 roku Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu. Pretensje do Boga, że wielu jest powołanych, lecz niewielu wybranych, są zatem nieuzasadnione i mogą doprowadzić do utraty łaski.

„Świat” pokochał odwrotność planu Bożego, a diabeł wścieka się, aby licznymi niepowodzeniami złamać tych, którzy próbują naśladować naszego Pana Jezusa Chrystusa. Ćwiczmy się we wdzięczności, aby zasłużyć na niebo, a równocześnie pamiętajmy, że mimo wszystkich dobrych uczynków będziemy cierpieć – jak On, choćby w części. Niepowodzeniami nie należy się martwić.

Dziś, kiedy trudno trwać w prawdzie, a przez internet można zakupić nawet całe ołtarze, aby stworzyć sobie imitację Tradycji, powinniśmy udać się na pustynię. Nie szukajmy silnych emocyj, gdyż potrzebujemy przede wszystkim ascetycznego, intelektualnego katolicyzmu. Musimy przyjąć wszystko, czego naucza Kościół – bez dawania jakiejkolwiek dyspensy diabłu – jeżeli zamierzamy stać przy Chrystusie ogołoconym na Krzyżu. Korona Cierniowa była niezbędna do tryumfu nad „światem”.

Żeby połączyć się z Sercem Jezusowym, musimy złączyć się również z Bolesnym Sercem Najświętszej Maryi Panny, Królowej Męczenników i przygotować na próbę pod Krzyżem. Złóżmy nasze cierpienia jako dar na ołtarzu. Nie uciekajmy przed cierpieniem, lecz prośmy o łaskę, aby je znosić. 

Bractwo Kapłańskie św. Piusa X ponownie wyświęci biskupów 1 lipca br. Komunikat Domu Generalnego.

Dom Generalny FSSPX zapowiedział oficjalnie konsekrowanie nowych biskupów dla FSSPX, bez zgodny „Stolicy Apostolskiej” (okupowanej przez heretyka Prevosta) na 1 lipca tego roku. Jak widać, „stan wyższej konieczności” jest dla FSSPX czymś zmiennym i płynnym, podobnie jak samo „stanowisko bractwa” będące dla niektórych surogatem Magisterium. Otóż ma on tendencje „pojawiać się i znikać”. 38 lat temu gdy abp. Lefebvre potrzebował użyć tego argumentu, to ów „stan wyższej konieczności” był, później przez blisko 40 lat go nie było (zwłaszcza wtedy gdy np. śp. bp. Williamson konsekrował swoich biskupów, to lefebryści krzyczeli najgłośniej : „NIE, NIE WOLNO! TAK SIĘ NIE GODZI! TO ZUPEŁNIE INNA SYTUACJA...”). Teraz nagle ów stan znowu się pojawił, gdy się wreszcie zorientowali, że zostało im tylko dwóch, starszych biskupów...

 W dniu wczorajszym (2 lutego 2026 r.) pojawiła się już oficjalna deklaracja ze strony przełożonego generalnego Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X o planowanej na 1 lipca br. sakrze nowych biskupów. Od dawna powtarzały się plotki o liczbie, czasie, konkretnych nazwiskach, teraz natomiast pojawiła się konkretna data - 1 lipca 2026 roku. Z komunikatu Domu Generalnego FSSPX wynika, że ksiądz Davide Pagliarani, próbował uzyskać audiencję u „papieża” i wysyłał listy do Kurii Rzymskiej, bez odpowiedzi na temat. Kilka naszych refleksji w związku z tym:

 Całkowicie niezrozumiałe wg. nas są reakcje hurraentuzjastyczne zwolenników FSSPX. Dominujące nastroje triumfalistyczne, komentarze w stylu „wreszcie!”, „bardzo dobrze”, „nie patrzmy na Rzym” etc. dowodzą, że FSSPX wykształciło u swoich zwolenników ducha czysto schizmatyckiego i sekciarskiego, który jednocześnie każe im „uznawać” modernistycznego pseudopapieża, a z drugiej strony cieszyć się i wiwatować z powodu zapowiedzi aktu czysto schizmatyckiego przeciwko władzy tego, którego czysto deklaratywnie wciąż uznają za wikariusza Chrystusa Pana na ziemi [sic!]. Akt ten pociągnie za sobą kolejną, automatyczną ekskomunikę mocą samego prawa (kanon 1387 wojtyliańskiego Kodeksu Prawa Kanonicznego, który jest uznawany przez FSSPX). To jest schizofrenia duchowa... 

20-lecie Apostolatu Katolickiego w Polsce.

Dokładnie 20 lat temu, 2 lutego 2006 r., w święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny, ks. Rafał Trytek (wyświęcony na kapłana 25 czerwca 2005 r. przez x. Biskupa Tissier de Mallerais w Bractwie Kapłańskim św. Piusa X) wydał deklarację doktrynalną, w której poświadczył prawdy katolickie negowane, lub przynajmniej zaciemnione we "fraternitas sacerdotalis sancti Pii Decimi", do której dotąd należał. 

W ten sposób w Polsce rozpoczął się regularny apostolat integralnie katolicki, nie skażony błędami modernizmu, liberalizmu, neo-gallikanizmu czy "lefebvryzmu". 

Wszystko zaczęło się od garstki kilkunastu osób gromadzących się w kaplicy przy ul. Józefa Sarego 18/2 w Krakowie, gdzie do dziś jest główny ośrodek apostolatu. 

Drugim ośrodkiem mszalnym, praktycznie od samego początku był Wrocław, gdzie Msze św. odbywały się początkowo w prywatnym mieszkaniu katolickiej rodziny. 

Dziś poza kaplicą krakowską, oraz nowym oratorium we Wrocławiu, w dużym wynajętym specjalnie na ten cel lokalu w centrum miasta, jest jeszcze oratorium w Warszawie, również urządzone w odpowiednim lokalu w centrum miasta. 

W każdym z tych miejsc na niedzielne Msze św. uczęszcza po kilkadziesiąt osób.