Konsekracje biskupie przeciwko własnym zasadom.

Konsekracje biskupie przeciwko własnym zasadom

   W związku z zapowiedzianymi na 1 lipca br. konsekracjami biskupimi dokonywanymi przez Bractwo Świętego Piusa X bez zgody osoby uznawanej przez nie za prawowitego Papieża, warto przypomnieć jednoznaczne nauczanie papieża Pius XII zawarte w encyklice Ad Apostolorum Principis:

   „Żadna osoba lub grupa, czy to spośród duchownych, czy to świeckich, nie może sobie rościć prawa do nominowania biskupów; nikt też nie może godziwie udzielić konsekracji biskupiej, jeśli nie otrzyma zlecenia Stolicy Apostolskiej. Zatem, jeśli konsekracja tego rodzaju zostaje udzielona, jest ona wbrew wszelkiemu prawu i ustawie, a przez to przestępstwo zostaje poważnie naruszona jedność Kościoła, dlatego ustanowiono ekskomunikę zastrzeżoną specialissimo modo Stolicy Apostolskiej, która automatycznie ciąży zarówno na konsekratorze, jak i na każdym, kto bez upoważnienia przyjął sakrę.

   Jak należy zatem ocenić usprawiedliwienie (...), że musieli oni działać w ten sposób, jak twierdzą, z konieczności, w trosce o dusze (...)? Otóż jest oczywiste, że nie bierze się pod uwagę duchowego dobra wiernych, jeśli narusza się ustawy Kościoła (...).

   Jest niewątpliwie powodem do smutku, że podczas gdy święci biskupi, znani z gorliwości o dusze, znoszą tyle prób, wykorzystuje się ich trudności, aby na ich miejsce ustanowić fałszywych pasterzy, przez co hierarchiczny porządek Kościoła zostaje obalony, a autorytet Biskupa Rzymskiego – podstępnie podkopany.”

— Pius XII, Ad Apostolorum Principis

   Słowa te mają szczególne znaczenie w obecnej sytuacji. Bractwo Świętego Piusa X utrzymuje bowiem, że osoba zajmująca obecnie Stolicę Apostolską jest prawowitym Papieżem i posiada najwyższą władzę w Kościele. Jednocześnie zamierza dokonać konsekracji biskupich bez jego mandatu, powołując się – podobnie jak osoby wspomniane przez Piusa XII – na stan konieczności oraz dobro dusz.

BOŻE CIAŁO (In festo corporis Christi).

BOŻE CIAŁO

Ryt zdwoj. I kl.    Szaty białe

   Najświętszy Sakrament Ciała i Krwi Pańskiej czci Kościół w każdej Mszy świętej ; w Wielki Czwartek obchodzimy rocznicę ustanowienia Eucharystii, ponieważ jednak radosne wspomnienie Ostatniej Wieczerzy tłumiło w Wielkim Tygodniu rozważanie męki Chrystusa, zostało ustanowione osobne święto, którego celem jest publiczne wyznanie wiary w obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie, oddanie Mu czci należnej i uwielbienia, podziękowanie za łaski płynące przez ten Sakrament, wreszcie przebłaganie Go za zniewagi wyrządzone przez słabość i oziębłość naszą i bluźnierstwa niewiernych.

   Powodem ustanowienia były objawienia jakie miewała św. Julianna augustynka z Cornillon (1193-1258). Po zbadaniu sprawy ustanowiono święto w diecezji Liège (Belgia). Papież Urban IV wprowadził je do Kościoła powszechnego ; jego zarządzenia potwierdził Papież Klemens V i Jan XXII, który dodał oktawę. Oficjum i Mszę ułożył św. Tomasz z Akwinu, który tak dobrał teksty, aby służyły do rozważania najgłówniejszych prawd o Eucharystii. W Sekwencji zaś św. Tomasz zawarł streszczenie nauki katolickiej o Najświętszym Sakramencie.

   Po Mszy wychodzi z kościoła głównego danej miejscowości procesja na główne ulice miasta. W Polsce istnieje od XV wieku zwyczaj śpiewania czterech Ewangelii przy czterech ołtarzach ustawionych w drodze pochodu. Ten śpiew Ewangelii jest wyznaniem wiary, że pod postaciami chleba mamy wśród siebie tego samego Pana Jezusa Chrystusa o którym opowiadają Ewangelie.

   Papież Pius XII, dekretem z dnia 23 marca 1955 r., zniósł oktawę tego święta.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Chrystus może uzupełnić jurysdykcję heretyckim „kardynałom”, ale nie katolickim biskupom?

 OD REDAKCJI TENETE TRADITIONES:

 W ostatnim czasie na łamach pisma Most Holy Trinity Seminary Newsletter (numer z kwietnia 2026 r.) Jego Ekscelencja ks. bp Donald H. Sanborn przedstawił krytykę koncepcji Niedoskonałego Soboru Powszechnego jako możliwego rozwiązania obecnego kryzysu Kościoła. Ponieważ autor ten od wielu lat należy do najbardziej znanych przedstawicieli środowiska sedewakantystycznego, a jego głos cieszy się znacznym autorytetem wśród wielu wiernych przywiązanych do Tradycji katolickiej, wypada odnieść się do przedstawionych przez niego argumentów z należną powagą i szacunkiem. Nie ulega bowiem wątpliwości, że intencją Jego Ekscelencji jest obrona Boskiej konstytucji Kościoła oraz zachowanie nienaruszonej sukcesji Piotrowej. W tej trosce o dobro Kościoła wszyscy katolicy wierni Tradycji pozostają zgodni. Spór dotyczy jednak nie celu, lecz środków prowadzących do jego osiągnięcia. Szczególną uwagę zwraca argumentacja przedstawiona przez JE ks. bp. Sanborna w kwestii jurysdykcji uzupełnionej (jurisdictio suppleta) oraz możliwości działania Kościoła w sytuacji nadzwyczajnej. Czcigodny autor stwierdza bowiem:

 „Twierdzimy, iż obecne Kolegium Kardynalskie jest zdolne do ważnego wyboru następcy św. Piotra, pomimo swego przywiązania do modernizmu. Twierdzimy tak dlatego, że jest dogmatem wiary, iż następcy św. Piotra będą istnieć aż do końca czasów. [...] W konsekwencji owo grono kardynałów otrzymuje od Chrystusa, Głowy Kościoła, na mocy jurysdykcji uzupełnionej, władzę konieczną do wyboru następcy św. Piotra. [...] Chrystus, jako Głowa Kościoła, może upoważnić heretyckich kardynałów do dokonania tego, co jest absolutnie konieczne dla zachowania ciągłości sukcesji Piotrowej.”

 Jest to twierdzenie niezwykle doniosłe, ponieważ oznacza uznanie zasady, iż Boski Założyciel Kościoła może w wyjątkowych okolicznościach uzupełnić to, czego wymaga dobro całego Kościoła oraz zachowanie sukcesji Piotrowej. Z drugiej jednak strony Jego Ekscelencja stanowczo odmawia możliwości podobnego działania Bożej Opatrzności względem katolickich biskupów, którzy zachowali nienaruszoną wiarę i sukcesję apostolską. W tym właśnie miejscu pojawia się trudność, której nie sposób pominąć. Jeżeli bowiem przyjmuje się zasadę, że Chrystus może nadzwyczajnie uzupełnić to, co konieczne dla zachowania widzialnej struktury Kościoła, wówczas należałoby wykazać, dlaczego taka pomoc miałaby przysługiwać wyłącznie posoborowym „kardynałom”, a być z góry wykluczona wobec katolickich biskupów. Samo stwierdzenie tego nie stanowi jeszcze dowodu. Co więcej, argument ten wydaje się prowadzić do osobliwej sytuacji, w której większe zaufanie pokłada się w hipotetycznym nadzwyczajnym działaniu łaski wobec osób publicznie związanych z modernizmem i zajmujących stanowiska posoborowych „kardynałów” w strukturach Novus Ordo, niż wobec biskupów, którzy zachowali integralność wiary katolickiej. Trudno nie zauważyć pewnej niekonsekwencji takiego rozumowania. Jeżeli bowiem Chrystus może nadzwyczajnie upoważnić heretyckich „kardynałów” do dokonania aktu koniecznego dla zachowania linii Piotrowej, dlaczego nie miałby udzielić tej samej pomocy katolickim biskupom zgromadzonym na Niedoskonałym Soborze Powszechnym dla ratowania Kościoła w bezprecedensowym kryzysie?

 Pytanie to domaga się odpowiedzi tym bardziej, że godność kardynalska jest instytucją prawa kościelnego, podczas gdy biskupstwo należy do samej konstytucji Kościoła ustanowionej przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Nie zamierzamy jednak w niniejszym opracowaniu prowadzić polemiki personalnej ani podważać dobrych intencji naszego szanownego adwersarza. Pragniemy jedynie poddać jego argumenty spokojnej analizie w świetle zasad teologii katolickiej, historii Kościoła oraz samej natury prawa kościelnego. Kryzys, którego doświadczamy, jest bezprecedensowy, a zatem wymaga nie tylko wierności Tradycji, lecz także starannego rozważenia wszystkich środków, jakie Boski Założyciel Kościoła pozostawił swojemu Mistycznemu Ciału dla zachowania jego jedności i ciągłości. Z tych właśnie względów przedstawiamy poniższe rozważania — fragment jednego z artykułów z serii odpowiedzi na zarzuty, opublikowanej na stronie Unam Sanctam. Tekst ten publikowaliśmy już wcześniej na naszej stronie, jednak uznaliśmy, że zasługuje on na osobne przypomnienie, stanowi bowiem wyjątkowo trafną odpowiedź na argumentację przedstawioną przez JE ks. bp. Donalda Sanborna. Pozostawiamy ostateczny osąd sumieniom wiernych katolików oraz sądowi samej Opatrzności Bożej, która nigdy nie opuszcza swojego niepokalanego Kościoła.

Papież Pius XII postanowił, że wyłącznie kardynałowie mają prawo wyboru papieża, a zatem żadne inne rozwiązanie nie jest możliwe

Argument ten opiera się na konstytucji Vacantis Apostolicae Sedis Papieża Piusa XII, która z kolei odwołuje się do konstytucji Vacante Sede Apostolica św. Piusa X.

Szczególne znaczenie przypisuje się następującemu fragmentowi:

„32. Ius eligendi Romanum Pontificem ad S. R. E. Cardinales unice et privative pertinet...”

„Prawo wyboru Biskupa Rzymskiego przysługuje wyłącznie i nieodwołalnie kardynałom Świętego Kościoła Rzymskiego, z całkowitym wyłączeniem jakiejkolwiek ingerencji ze strony innych dostojników kościelnych lub jakiejkolwiek władzy świeckiej, niezależnie od jej rangi i charakteru.” [1]

Argument brzmi zatem następująco:

Ponieważ przepis ten wyraźnie stwierdza, że nikt poza kardynałami nie może wybierać papieża, a żadna późniejsza norma go nie uchyliła, należy bezwzględnie przestrzegać tego postanowienia i wykluczyć wszelkie alternatywy.

Z argumentem tym wiążą się jednak dwa zasadnicze problemy.

Po pierwsze, zakłada on już na wstępie, że obecnie istnieją ważni kardynałowie.

Po drugie, konsekwentne stosowanie tej zasady prowadzi do reductio ad absurdum, czyli do wniosku absurdalnego.

Pielgrzymka do Kalwarii Zebrzydowskiej A.D. 2026

PIELGRZYMKA DO KALWARII ZEBRZYDOWSKIEJ A.D. 2026

13 CZERWCA A.D. 2026

   Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

   W tym roku nasza tradycyjna pielgrzymka do Kalwarii Zebrzydowskiej odbędzie się w sobotę 13 czerwca w święto świętego Cudotwórcy Antoniego z Padwy z Zakonu Braci Mniejszych. Po mszy świętej o 7.40 w kaplicy na Sarego udajemy się indywidualnie do Kalwarii (około 40 kilometrów na południowy zachód od Krakowa), by około 11.00 rozpocząć obchody Dróżek Matki Bożej. Punkt zbiorczy jest przed głównym wejściem do kościoła. Zapraszam wszystkich do łączenia się z intencjami pielgrzymów w razie niemożności przybycia!

Matko Boża Kalwaryjska módl się za nami!

Święty Antoni Padewski módl się za nami!

ks. Rafał Trytek ICR

 

„W przypadku wątpliwości co do prawowitości papieża wszyscy pretendenci muszą zostać najpierw fizycznie usunięci, zanim będzie można przeprowadzić nowy wybór”

Odpowiedzi na zarzuty

5/5

---

Zarzut ten wysuwany jest z jednego z dwóch powodów:

a) ponieważ papież musi zostać wybrany i/lub rezydować w Rzymie;

b) ponieważ dopóki w Rzymie znajduje się uzurpator, każdy nowo wybrany papież byłby papieżem o wątpliwej prawowitości (a zatem nie byłby papieżem prawowitym).

Na pierwszy argument odpowiedzieliśmy już w poprzednim artykule: nie jest konieczne ani to, aby papież mieszkał w Rzymie, ani to, aby został wybrany w Rzymie, co zostało wykazane zarówno przez historię, jak i przez dekrety papieskie.

Na drugi argument odpowiada kolejna przesłanka historyczna: w dziejach Kościoła było wielu antypapieży, a niektórzy z nich sprawowali władzę w Rzymie w czasie, gdy prawowity papież przebywał poza Rzymem.

Samo to wystarcza, aby wykazać fałszywość omawianego zarzutu. Gdyby bowiem obecność uzurpatora lub pretendenta w Rzymie czyniła prawowitego papieża „wątpliwym” (a więc nieprawowitym), należałoby dojść do wniosku, że Kościół nigdy nie mógł posiadać prawowitego papieża równocześnie z antypapieżem, ponieważ istnienie tego drugiego wykluczałoby możliwość istnienia pierwszego.

Tymczasem historia pokazuje coś przeciwnego. Sama definicja antypapieża brzmi:

„Fałszywy pretendent do Stolicy Apostolskiej występujący przeciwko kanonicznie wybranemu papieżowi.” [1]

Każdy z dwudziestu dziewięciu lub więcej oficjalnie uznawanych antypapieży w historii Kościoła [2] współistniał zatem z prawowitym papieżem.

Poniżej przedstawiamy kilka szczególnie istotnych przykładów.

UROCZYSTOŚĆ TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ.

UROCZYSTOŚĆ TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ

Ryt zdwoj. I kl.    Szaty białe

   Wiara w Boga w Trójcy świętej jedynego jest podstawą nauki o posłannictwie i odkupieniu Chrystusa. Jest to zasadnicza prawda religii katolickiej. Cały kult zwraca się z uwielbieniem do Trójcy świętej. Dogmat Trójcy Przenajświętszej to przede wszystkim dogmat o Bogu żywym, którego życie polega na wzajemnym posiadaniu, na wzajemnym oddaniu i doskonałej wymianie. Przez łaskę uświęcającą bierzemy udział w tym życiu trzech Osób Boskich, łącząc się z poznaniem Ojca przez Syna i z Miłością Ducha św.

   Czci Trójcy Przenajświętszej poświęcona jest każda niedziela, więc specjalnego święta poświęconego temu dogmatowi długo nie było. Zostało wprowadzone w niektórych diecezjach na początku X wieku.

   « W pierwszą zaraz niedzielę po Zesłaniu Ducha św. obchodzimy uroczystość Trójcy Przenajświętszej ; miejsce to dobrze jest wybrane, mówi św. Rupert w XII w., albowiem wkrótce po zstąpieniu Ducha Bożego nastało opowiadanie i przyjęcie prawdy, a przy Chrzcie św. wiara i wyznanie : w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego ».

   Uroczystość Trójcy Przenajświętszej pochodzi stąd, że święcenia kapłańskie, odbywające się wieczorem w sobotę suchych dni, przedłużały się aż do następnego dnia tj. do niedzieli, która wtedy nie miała jeszcze własnej liturgii. Ponieważ dzień ten w ciągu całego roku jest poświęcony Trójcy św. odprawiano w pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha św. wotywę ułożoną w VII wieku na uczczenie tej Tajemnicy. W ten sposób zajmując stałe miejsce w kalendarzu liturgicznym, Msza ta spowodowała powstanie uroczystości Trójcy św. W roku 1334 papież Jan XXI rozciągnął tę uroczystość na cały Kościół.

   Papież Pius X († 1914) nadał świętu ryt zdwojony 1-ej klasy.

   Podajemy tekst symbolu św. Atanazego (przypisywany Świętemu), który przepięknie wyjaśnia dogmat Trójcy św. Symbol ten odmawiany jest na Prymę niedzielną.

„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. Jeśli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”.

„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. Jeśli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”

Odpowiedzi na zarzuty

4/5

---

Na ten zarzut można odpowiedzieć bardzo prosto, odwołując się do historycznego faktu papiestwa awiniońskiego. Jak napisał francuski kapłan katolicki i historyk Guillaume Mollat:

„W latach 1305–1378 siedmiu papieży kolejno zasiadało na tronie św. Piotra i mieszkało niemal nieprzerwanie w Awinionie nad Rodanem. Czy fakt, że rezydowali poza Rzymem, był czymś bez precedensu, a nawet — jak twierdzono — «skandalem» w dziejach Kościoła? Większość autorów niefrancuskich, począwszy od Platiny, zdaje się skłaniać ku takiej opinii. Tymczasem, choć byli biskupami Rzymu, wielu papieży zostało wybranych i koronowanych poza Wiecznym Miastem, a rządy nad Kościołem sprawowali z innych miejsc. W drugiej połowie XIII wieku niepokoje społeczne uniemożliwiły papieżom stałe przebywanie w Wiecznym Mieście i zmusiły ich do opuszczenia Rzymu, do tego stopnia, że zamieszkiwanie tam stało się raczej wyjątkiem niż regułą...

Marcin IV (1281–1285), Francuz, wybrany w Viterbo, ubi tunc residebat Romana Curia («gdzie wówczas rezydowała Kuria Rzymska»), nigdy nie opuścił Toskanii ani Umbrii...

Aleksander IV (1254–1261) został wybrany i koronowany w Neapolu...” [1]

Z tych krótkich fragmentów widzimy zatem, że nie tylko siedmiu prawowitych papieży mieszkało poza Rzymem, lecz także niektórzy z nich zostali prawowicie wybrani poza Rzymem, pozostając jednocześnie biskupami Rzymu.

Co więcej, papież Mikołaj II wyraźnie przewidział taką możliwość w roku 1059 w bulli In nomine Domini:

„...jeżeli przewrotność ludzi zepsutych i niegodziwych osiągnęłaby taki stopień, że w Rzymie nie można byłoby przeprowadzić czystego, szczerego i wolnego wyboru, wówczas kardynałowie-biskupi wraz z duchowieństwem Kościoła oraz wiernymi katolikami mogą mieć prawo i władzę wybrania papieża dla Stolicy Apostolskiej w takim miejscu, jakie uznają za najbardziej odpowiednie, nawet jeśli byłoby ich niewielu.” [2]

Możemy więc wywnioskować zarówno z dekretu papieskiego, jak i z faktów historycznych, że nie jest konieczne, aby papież ani mieszkał w Rzymie, ani był ważnie wybrany w Rzymie.

Komunikat nr. 17 i ostatni SKiT im. x dr Piotra Semenenko, z dnia 30 maja AD 2026.

KOMUNIKAT Nr 17 — OSTATNI

Stowarzyszenia na Rzecz Kultury i Tradycji im. ks. dra Piotra Semenenki

z dnia 30 maja AD 2026

   Niespełna rok temu, w Komunikacie z dnia 13 czerwca 2025 r., informowaliśmy o zawieszeniu działalności naszego Stowarzyszenia oraz wydawania pisma „Myśl Katolicka – Organ Katolików Świeckich”. Po upływie roku działalność ta nie została wznowiona.

   Jednocześnie, wobec powstania nowego projektu realizowanego przez nas wspólnie z zaprzyjaźnioną redakcją „Katolika – Głosu Katolickiej Tradycji”, jakim jest Bractwo Rycerzy Papieża Piusa XII (stowarzyszenie), dalsze funkcjonowanie naszego dotychczasowego Stowarzyszenia należy uznać za bezcelowe. Wszystkie cele, które przyświecały działalności SKiT im. ks. dra Piotra Semenenki, będą mogły być realizowane w sposób pełniejszy, skuteczniejszy oraz bardziej przystępny właśnie w ramach wspomnianego Bractwa.

   W związku z powyższym stwierdzamy, iż działalność naszego Stowarzyszenia definitywnie wygasła z dniem 13 czerwca 2025 r. Na chwilę obecną nie przewidujemy wznowienia tej działalności.

Sobota Suchych Dni Letnich.

SOBOTA SUCHYCH DNI PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. PIOTRA

Ryt zdwoj.    Szaty czerwone

Początkiem mądrości jest Bojaźń Boża (Ps. 110, 10).

Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem ich jest Królestwo niebieskie (Mat. 5, 3).

Dar bojaźni Bożej udoskonala cnotę Wstrzemięźliwości.

   Doprowadziwszy nowych wiernych do wiary świętej w noc Zesłania Ducha św., tenże Duch daje Kościołowi w dniu dzisiejszym cały zastęp kapłanów, którzy staną się narzędziem łaski Jego w świecie. Stacja u św. Piotra, jako u pasterza powierzonych mu jagniąt i owiec. Ewangelia mówi nam o cudownym uzdrowieniu, dokonanem w domu Piotrowym. Kapłan — narzędzie Chrystusa Pana, leczy dusze pożerane gorączką namiętności. — W Sakramencie Kapłaństwa spływa na kapłana Duch Boży (Ew.), pod którego natchnieniem opowiada Królestwo Boże. (Ep.)

   Po Mszy kończy się czas Wielkanocny. Wzmocnieni darami Ducha św., wierni rozpoczną teraz ostatni okres roku Kościelnego; ziarno rzucone na rolę duszy naszej będzie kiełkować, róść i wydawać obfity plon.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

„Wybór papieża może być dokonany wyłącznie przez duchowieństwo rzymskie, które musi być obecne, aby wybór był ważny”

Odpowiedzi na zarzuty

3/5

Kwestia udziału duchowieństwa rzymskiego jest zagadnieniem, które Sobór Powszechny będzie musiał rozważyć w przypadku konieczności przeprowadzenia wyboru papieża. Aby zrozumieć, dlaczego wybór taki mógłby ostatecznie zostać dokonany bez udziału kardynałów, należy odwołać się do pozostałych zarzutów poświęconych temu tematowi.

Istnieją dwa powody pozwalające stwierdzić, że wybór Biskupa Rzymskiego może zostać przeprowadzony bez udziału duchowieństwa rzymskiego:

a) Papież jest biskupem Kościoła powszechnego i dlatego może zostać wybrany przez Kościół powszechny.

b) Prawo wyboru przysługujące duchowieństwu rzymskiemu nie musi wynikać z prawa Bożego, a zatem może podlegać zmianom.

---

a) Papież jest biskupem Kościoła powszechnego i dlatego może zostać wybrany przez Kościół powszechny

Argument, według którego duchowieństwo rzymskie musi być obecne podczas wyboru papieża, opiera się na założeniu, że skoro papież jest biskupem Rzymu, powinien być wybierany przez duchowieństwo Rzymu (czy to przez kardynałów, czy też przez inne osoby), ponieważ biskup powinien być wybierany przez duchowieństwo swojego terytorium. Jednak zgodnie z tą samą logiką możliwe jest również, aby papież został wybrany przez Kościół powszechny, ponieważ nie jest on jedynie biskupem posiadającym zwyczajną jurysdykcję nad Rzymem, lecz posiada także zwyczajną i najwyższą jurysdykcję nad całym Kościołem powszechnym.[1]

Chociaż źródła teologiczne powszechnie opowiadają się za udziałem duchowieństwa rzymskiego w wyborze papieża w przypadku wygaśnięcia kolegium kardynalskiego, uznają one jednocześnie, że udział Kościoła powszechnego może być ważny i może nawet zastąpić duchowieństwo rzymskie.

Św. Robert Bellarmin

„Gdyby nie istniała żadna konstytucja papieska dotycząca wyboru Najwyższego Pasterza albo gdyby wskutek jakiegoś przypadku wszyscy prawni elektorzy, to jest wszyscy kardynałowie, zginęli jednocześnie, prawo wyboru należałoby do sąsiednich biskupów i duchowieństwa rzymskiego, lecz z pewną zależnością od powszechnego soboru biskupów.”[2]

Kardynał Kajetan

„Jeżeli jednak wszyscy kardynałowie umarliby, wówczas sam Kościół Rzymski natychmiast przejmuje ich miejsce: ten sam Kościół, z którego wybrano Linusa, zanim znane nam były jakiekolwiek ludzkie prawa wyborcze. Ponieważ jednak część zawiera się w całości, a Kościół Rzymski zawiera się w Kościele powszechnym, gdyby w takim przypadku sobór powszechny, działając w zgodzie z Kościołem Rzymskim (to znaczy za jego zgodą), wybrał papieża, wówczas człowiek tak wybrany byłby prawdziwie papieżem.”[3]

Ks. Charles Journet (za Kardynałem Kajetanem)

„...w przypadku niejasności (na przykład gdy nie wiadomo, którzy kardynałowie są prawdziwi lub kto jest prawdziwym papieżem, jak miało to miejsce w czasie Wielkiej Schizmy), władza powierzenia urzędu papieskiego określonej osobie przechodzi na Kościół powszechny, Kościół Boży. Gdy przepisy prawa kanonicznego nie mogą zostać zastosowane, prawo wyboru będzie należało do pewnych członków Kościoła Rzymskiego. W razie braku duchowieństwa rzymskiego prawo to będzie należało do Kościoła powszechnego, którego biskupem ma być papież.”[4]

Warto również zauważyć, że nawet jeśli uznamy prawowitych kardynałów za duchowieństwo rzymskie, w przeszłości w wyborach papieskich uczestniczyły osoby, które nie były ani kardynałami, ani członkami duchowieństwa rzymskiego, jak choćby świeccy książęta.[5] Dowodzi to, że samo prawo wyboru papieża nie jest ze swej istoty nierozerwalnie związane z duchowieństwem rzymskim, gdyż w przeciwnym razie wyłącznie ono mogłoby w sposób znaczący uczestniczyć w wyborach papieskich.