Największy błąd w szukaniu Boga - ks. Dominic Radecki CMRI

Wielu ludzi mówi: „Nie czuję Boga”. Inni myślą, że skoro Go nie doświadczają, to wiara musi być słaba albo fałszywa. To kazanie dotyka jednego z najczęstszych i najbardziej mylących błędów w życiu duchowym: utożsamiania wiary z uczuciami i zmysłami. Ks. Dominic Radecki CMRI pokazuje, czym naprawdę jest rozumna, katolicka wiara i dlaczego Bóg często pozostaje ukryty, nawet dla dusz, które Go szczerze szukają. W tym kazaniu usłyszysz m.in.: • dlaczego brak odczuć nie oznacza braku Boga • czym różni się wiara od emocji i religijnych wrażeń • jaki jest największy błąd w szukaniu Boga • dlaczego Bóg dopuszcza duchową suchość • jak Kościół uczy o wierze opartej na rozumie i łasce, a nie na nastrojach 📖 Kazanie oparte na Tradycji Kościoła, Piśmie Świętym i nauczaniu świętych. 🕯️ Dla tych, którzy szukają Boga nie uczuciem, ale prawdą. Pomóż nam dotrzeć do większej liczby osób: Zostaw Subskrypcję, Polubienie i Komentarz 😊 Apostolat CMRI w Polsce: https://www.cmri.pl/sedewakantyzm-w-p...

x. Rafał Trytek — kazanie na Niedzielę Siedemdziesiątnicy AD 2026 (Wrocław, 1 II)

Łaska, którą otrzymują wierni, jest darmowa. Każdy człowiek dostaje od Boga szansę, aby działać na rzecz własnego zbawienia. To jednak, w jaki sposób Bóg, nasz Suweren, organizuje tę pracę i rozdziela talenty, zależy jedynie od Niego – nauczał x. Rafał Trytek ICR, sprawujący 1 lutego AD 2026 roku Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu. Pretensje do Boga, że wielu jest powołanych, lecz niewielu wybranych, są zatem nieuzasadnione i mogą doprowadzić do utraty łaski.

„Świat” pokochał odwrotność planu Bożego, a diabeł wścieka się, aby licznymi niepowodzeniami złamać tych, którzy próbują naśladować naszego Pana Jezusa Chrystusa. Ćwiczmy się we wdzięczności, aby zasłużyć na niebo, a równocześnie pamiętajmy, że mimo wszystkich dobrych uczynków będziemy cierpieć – jak On, choćby w części. Niepowodzeniami nie należy się martwić.

Dziś, kiedy trudno trwać w prawdzie, a przez internet można zakupić nawet całe ołtarze, aby stworzyć sobie imitację Tradycji, powinniśmy udać się na pustynię. Nie szukajmy silnych emocyj, gdyż potrzebujemy przede wszystkim ascetycznego, intelektualnego katolicyzmu. Musimy przyjąć wszystko, czego naucza Kościół – bez dawania jakiejkolwiek dyspensy diabłu – jeżeli zamierzamy stać przy Chrystusie ogołoconym na Krzyżu. Korona Cierniowa była niezbędna do tryumfu nad „światem”.

Żeby połączyć się z Sercem Jezusowym, musimy złączyć się również z Bolesnym Sercem Najświętszej Maryi Panny, Królowej Męczenników i przygotować na próbę pod Krzyżem. Złóżmy nasze cierpienia jako dar na ołtarzu. Nie uciekajmy przed cierpieniem, lecz prośmy o łaskę, aby je znosić. 

Bractwo Kapłańskie św. Piusa X ponownie wyświęci biskupów 1 lipca br. Komunikat Domu Generalnego.

Dom Generalny FSSPX zapowiedział oficjalnie konsekrowanie nowych biskupów dla FSSPX, bez zgodny „Stolicy Apostolskiej” (okupowanej przez heretyka Prevosta) na 1 lipca tego roku. Jak widać, „stan wyższej konieczności” jest dla FSSPX czymś zmiennym i płynnym, podobnie jak samo „stanowisko bractwa” będące dla niektórych surogatem Magisterium. Otóż ma on tendencje „pojawiać się i znikać”. 38 lat temu gdy abp. Lefebvre potrzebował użyć tego argumentu, to ów „stan wyższej konieczności” był, później przez blisko 40 lat go nie było (zwłaszcza wtedy gdy np. śp. bp. Williamson konsekrował swoich biskupów, to lefebryści krzyczeli najgłośniej : „NIE, NIE WOLNO! TAK SIĘ NIE GODZI! TO ZUPEŁNIE INNA SYTUACJA...”). Teraz nagle ów stan znowu się pojawił, gdy się wreszcie zorientowali, że zostało im tylko dwóch, starszych biskupów...

 W dniu wczorajszym (2 lutego 2026 r.) pojawiła się już oficjalna deklaracja ze strony przełożonego generalnego Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X o planowanej na 1 lipca br. sakrze nowych biskupów. Od dawna powtarzały się plotki o liczbie, czasie, konkretnych nazwiskach, teraz natomiast pojawiła się konkretna data - 1 lipca 2026 roku. Z komunikatu Domu Generalnego FSSPX wynika, że ksiądz Davide Pagliarani, próbował uzyskać audiencję u „papieża” i wysyłał listy do Kurii Rzymskiej, bez odpowiedzi na temat. Kilka naszych refleksji w związku z tym:

 Całkowicie niezrozumiałe wg. nas są reakcje hurraentuzjastyczne zwolenników FSSPX. Dominujące nastroje triumfalistyczne, komentarze w stylu „wreszcie!”, „bardzo dobrze”, „nie patrzmy na Rzym” etc. dowodzą, że FSSPX wykształciło u swoich zwolenników ducha czysto schizmatyckiego i sekciarskiego, który jednocześnie każe im „uznawać” modernistycznego pseudopapieża, a z drugiej strony cieszyć się i wiwatować z powodu zapowiedzi aktu czysto schizmatyckiego przeciwko władzy tego, którego czysto deklaratywnie wciąż uznają za wikariusza Chrystusa Pana na ziemi [sic!]. Akt ten pociągnie za sobą kolejną, automatyczną ekskomunikę mocą samego prawa (kanon 1387 wojtyliańskiego Kodeksu Prawa Kanonicznego, który jest uznawany przez FSSPX). To jest schizofrenia duchowa... 

20-lecie Apostolatu Katolickiego w Polsce.

Dokładnie 20 lat temu, 2 lutego 2006 r., w święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny, ks. Rafał Trytek (wyświęcony na kapłana 25 czerwca 2005 r. przez x. Biskupa Tissier de Mallerais w Bractwie Kapłańskim św. Piusa X) wydał deklarację doktrynalną, w której poświadczył prawdy katolickie negowane, lub przynajmniej zaciemnione we "fraternitas sacerdotalis sancti Pii Decimi", do której dotąd należał. 

W ten sposób w Polsce rozpoczął się regularny apostolat integralnie katolicki, nie skażony błędami modernizmu, liberalizmu, neo-gallikanizmu czy "lefebvryzmu". 

Wszystko zaczęło się od garstki kilkunastu osób gromadzących się w kaplicy przy ul. Józefa Sarego 18/2 w Krakowie, gdzie do dziś jest główny ośrodek apostolatu. 

Drugim ośrodkiem mszalnym, praktycznie od samego początku był Wrocław, gdzie Msze św. odbywały się początkowo w prywatnym mieszkaniu katolickiej rodziny. 

Dziś poza kaplicą krakowską, oraz nowym oratorium we Wrocławiu, w dużym wynajętym specjalnie na ten cel lokalu w centrum miasta, jest jeszcze oratorium w Warszawie, również urządzone w odpowiednim lokalu w centrum miasta. 

W każdym z tych miejsc na niedzielne Msze św. uczęszcza po kilkadziesiąt osób. 

I. rocznica śmierci bpa Richarda Williamsona – 29 I.

Dziś pierwsza rocznica śmierci biskupa Ryszarda Williamsona, który został powołany do Boga 29 stycznia AD 2025 o godz. 23:23.

Z powodu krwotoku mózgowego którego doznał 24 stycznia, po otrzymaniu ostatniego namaszczenia, został przewieziony do szpitala. Od tego czasu pozostawał nieprzytomny (najprawdopodobniej był w stanie który współczesna medycyna określa mianem tzw. „śmierci mózgowej”). Miał 84 lata i urodził się 8 marca 1940 r.

Otrzymawszy święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Lefebvre'a 29 czerwca 1976 roku, przez rok wykładał w seminarium w Weissbad, a następnie przez pięć lat w Écône. Po roku pracy jako wicerektor w Ridgefield, przez dwadzieścia lat kierował seminarium w Stanach Zjednoczonych, a następnie przez sześć lat w Argentynie, po czym przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Anglii.

Wyświęcony na biskupa 30 czerwca 1988 r. przez abp. Lefebvre'a, w latach 1988–1994 pełnił funkcję drugiego asystenta generalnego FSSPX.

Jego wspólna droga z Bractwem Kapłańskim św. Piusa X zakończyła się w 2012 r., kiedy został wydalony z bractwa przez ówczesnego przełożonego generalnego FSSPX – bpa Bernarda Fellay'a (za rzekomy „antysemityzm” i „negacjonizm”). 

Polecamy wieczny odpoczynek jego duszy Waszym żarliwym modlitwom.

 Redakcja Tenete Traditiones

Poniżej prezentujemy linię episkopalną / sukcesję apostolską zmarłego biskupa. Źródłem grafiki jest oficjalna strona ruchu Resistance na Filipinach. Oficjalnie wrzucili informacje, że x. Vigano został sub conditione konsekrowany na biskupa:

Największe kłamstwo o małżeństwie – ks. Dominic Radecki CMRI

Współczesny świat obiecuje szczęście w małżeństwie, ale czy mówi prawdę? ⚠️ To kazanie odsłania jedno kłamstwo, które doprowadziło do kryzysu niezliczone małżeństwa i rodziny. W tym kazaniu: • jakie fałszywe oczekiwania niszczą małżeństwa • dlaczego szukanie „własnego szczęścia” prowadzi do rozczarowania • czym naprawdę jest miłość oparta na wolności • dlaczego bez Boga małżeństwo traci fundament ✝️ Mocne, ale realistyczne spojrzenie na małżeństwo w świetle wiary katolickiej. Pomóż nam dotrzeć do większej liczby osób: Zostaw Subskrypcję, Polubienie i Komentarz 😊 Apostolat CMRI w Polsce: https://www.cmri.pl/sedewakantyzm-w-p...

x. Rafał Trytek — kazanie na III Niedzielę po Objawieniu AD 2026 (Wrocław, 25 I)

Kościół katolicki jest wyrazem Miłości naszego Pana Jezusa Chrystusa do ludzi. Syn Boży założył tylko ten jeden Kościół, inne zaś stworzone zostały przez odszczepieńców – nauczał x. Rafał Trytek ICR, nawiązując do Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan w kazaniu wygłoszonym 25 stycznia AD 2026 w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu. Tego dnia Kościół modlił się, zgodnie z wolą papieża św. Piusa X, aby Pan Jezus został na całym świecie uznany jako Bóg i Zbawiciel. Wcześniejsze dni poświęcone były modlitwie o nawrócenie odstępców i innowierców.

Syn Boży ostrzegł wiernych, że synowie królestwa zostaną wyrzuceni w ciemność, gdzie będzie płacz i zgrzytanie zębów – Bóg nie zakrywa prawdy przed tymi, którzy Go słuchają. Żeby się zbawić, trzeba wyznawać Wiarę katolicką bez jakichkolwiek umniejszeń czy ustępstw na rzecz ducha świata. Lecz mimo to od ponad sześćdziesięciu lat głoszone są herezje wymierzone w jedynozbawczość Kościoła. Wśród nich należy wskazać pogląd, że Kościół Chrystusowy jest większy od Kościoła katolickiego. Możemy też usłyszeć, że inne religie są środkami zbawienia, powszechnie zaś zostało uznane prawo do wolności religijnej, mimo że nie istnieje prawo do grzechu, a innowiercy cieszyć się mogą jedynie tolerancją.

Mimo ostrzeżeń ze strony Zbawiciela pokusa, aby porzucić Wiarę i przyłączyć się do większości, która wyznaje modernizm, fałszywy ekumenizm oraz irenizm, pozostaje zagrożeniem dla dusz. Kto odkrył w Kościele zdrój Bożego Miłosierdzia, powinien z niego czerpać – naśladujmy św. Józefa w posłuszeństwie woli Bożej i zapomnieniu o sobie. Prośmy go o pomoc we wszystkich potrzebach Kościoła, a także o to, abyśmy dochowali wierności. 

Kardynalne błędy judaizantów. Dalszy ciąg sprawy chanuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

NCZAS.INFO | Jedno zdjęcie, tyle symboli... Świecznik chanukowy i wieniec adwentowy,
w otoczeniu bożonarodzeniowych choinek, pod flagami Polski i Ukrainy
na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Foto: KUL/Tomasz Koryszko

Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim odbyła się uroczystość zapalenia świec chanukowych i adwentowych. Na szczęście jeszcze nie wszystkim katolikom podobają się takie działania.

Wczoraj informowaliśmy o liście otwartym w tej sprawie, który wystosowali pracownicy, absolwenci, doktoranci i studenci Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Dzisiaj publikujemy obszerną opinię teologiczną do ww. listu.

Opinia ks. dra Dariusza J. Olewińskiego wyraźnie pokazuje jakie kardynalne błędy popełniają ludzie próbujący wciskać na siłę judaizm do katolicyzmu. Poniżej pełna treść opinii, pisownia oryginalna, pogrubienie pierwszych zdań akapitów dla lepszej czytelności – redakcja.

Opinia teologiczna do Listu Koła Naukowego Teologów KUL z dnia 19.XII.2025 (zredagowanego przez ks. dra Karola Godlewskiego)

1. Nieprawdziwe jest twierdzenie, jakoby chrześcijaństwo wyrosło z judaizmu „jak gałąź z pnia”. Pod względem zarówno historycznym jak też teologicznym nie należy mylić judaizmu z religią starotestamentalną. Niestosowność tego utożsamienia wynika nie tylko ze źródeł chrześcijańskich (zarówno pism biblijnych Nowego Testamentu jak też pism patrystycznych jak chociażby List Barnaby, pisma św. Ignacego z Antiochii, św. Justyna, Tertuliana, św. Jana Chryzostoma, św. Izydora z Sewilli itd), lecz także ze źródeł żydowskich. Przykładem jest chociażby powszechnie ceniony historyk żydowski Heinrich Graetz, który w swojej słynnej wielotomowej „Historii żydów” mówi, że protoplaści i twórcy judaizmu, którymi są faryzeusze, „na swój własny sposób interpretowali” Pięcioksiąg i z tej swojej interpretacji wywodzili nowe przepisy prawa żydowskiego czyli religii judaistycznej, które następnie jako Talmud „uzupełniały, zmieniały i poprawiały” przepisy prawa Mojżeszowego zawartego w biblijnych księgach Starego Testamentu (H. Graetz, Volkstümliche Geschichte der Juden, München 1985, Bd. 12, s. 47; Bd. 3, s. 15). Powszechnie uznaną wiedzą jest (por. A. McCaul, The Old Paths or the Talmud Tested by Scripture, London 1880, s. 3), że źródłami judaizmu, którym ta religia przypisuje boskie pochodzenie, jest nie tylko Pięcioksiąg Mojżeszowy (w faryzejsko-rabinicznej interpretacji), lecz także tzw. tradycja ustna (ujęta z czasem w Talmud). W pojęciu chrześcijańskim natomiast tradycje faryzejskie (talmudyczne) są jedynie ludzkimi, nie pochodzącymi od Boga (por. Mk 7,8; Mt 15,6). Oprócz tej zasadniczej różnicy źródłowej zachodzi także fundamentalna sprzeczność w rozumieniu swojej tożsamości: podczas gdy Kościół uważa siebie za właściwą kontynuację i spełnienie religii Starego Testamentu czyli mozaizmu – a nie religiii talmudycznej czyli judaizmu -to judaizm podaje siebie jako tożsamy z religią Patriarchów (od Abrahama, poprzez Izaaka i Jakuba do Mojżesza), a temu zaprzecza Nowy Testament. Dowodem są chociażby słowa Jezusa Chrystusa według Ewangelii św. Janowej (8, 38.54-55): „W odpowiedzi rzekli do Niego: «Ojcem naszym jest Abraham». Rzekł do nich Jezus: «Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to byście pełnili czyny Abrahama. (…) Ale jest Ojciec mój, który Mnie chwałą otacza, o którym wy mówicie: „Jest naszym Bogiem”, ale wy Go nie znacie. Ja Go jednak znam.” Te dwa rozumienia wykluczają się. Jeśli ktoś przyjmuje rozumienie judaistyczne – a jest ono zawarte w cytowanej na wstępie metaforze botanicznej – to tym samym odrzuca katolickie (i ogólnie chrześcijańskie) rozumienie związku między Starym a Nowym Testamentem.

Charles A. Coulombe: O dwóch królach zamordowanych w styczniu.

   Styczeń stanowi część okresu Bożego Narodzenia, w którym świętujemy narodziny Króla Królów. Szóstego stycznia, zgodnie z tradycją, wspominamy Trzech Króli. Być może z tym okresem wiąże się również fakt, że pod koniec stycznia — w odstępie dziewięciu dni — przypadają rocznice związane z innymi władcami, którzy wierzyli, iż naśladowanie Chrystusa we własnym posłannictwie może zaprowadzić ich na ich własne Kalwarie — i tak się rzeczywiście stało.

   Rzecz jasna współcześnie przywykliśmy myśleć o królach jako o tyranach i nie czujemy się komfortowo w obliczu królewskiej godności Chrystusa. W wyniku jednego z tych historycznych zbiegów okoliczności, które sprawiają, że kontemplowanie ironii dziejów bywa tak pouczające, właściwy średniowieczu porządek Kościoła i państwa został zachowany — co prawda jako struktura pozbawiona żywotności — w Wielkiej Brytanii i Skandynawii (odzwierciedlając protestancki instynkt kompromisu), podczas gdy w krajach katolickich uległ on niemal całkowitemu unicestwieniu za sprawą iście katolickiego dążenia do prawdy absolutnej, charakterystycznego dla antykatolickich rewolucjonistów. Ten ironiczny rozwój wydarzeń utrudnia amerykańskim katolikom, zasymilowanym w najbardziej protestanckim — lub postprotestanckim — narodzie na Ziemi, zrozumienie idei monarchii katolickiej.

   Tym niemniej 21 stycznia nadciąga nieubłaganie. Tego dnia, w roku 1793, Ludwik XVI został ścięty na gilotynie – co papież Pius VI określił mianem męczeństwa. Zgodnie z powszechnie przyjętym, choć błędnym przeświadczeniem, Ludwik był królem słabym i głupim – rzecz nieprawdziwa, lecz ogólnie akceptowana. I taka właśnie musi pozostać, gdyż w przeciwnym razie Rewolucja Francuska utraciłaby swoją legitymację: gdyby bowiem Ludwik nie był tym, za kogo przyjęto go uważać, cały mit założycielski rewolucji ległby w gruzach. Jako że wszystkie republikańskie reżimy (być może z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych, i to tylko częściowo) wywodzą swoją ideologię z tamtych wydarzeń, to samo dotyczy większości establishmentów nękających współczesny świat.

   W rzeczy samej największym błędem, jaki popełnił Jego Arcychrześcijańska Mość [król Francji], było wtrącenie się w rewolucję amerykańską w roku 1778. Jakkolwiek interwencja ta umożliwiła zwycięstwo buntowników, doprowadziła ona zarazem do bankructwa Francji i otworzyła drogę do wymuszenia na królu zwołania Stanów Generalnych, uruchamiając tym samym serię wydarzeń, które ostatecznie doprowadziły do unicestwienia jego samego, jego kraju, a w końcu – pokoju na kontynencie. Opowiedzenie się przez Ludwika po stronie rebeliantów zakończyło również zainteresowanie Jerzego III sprawą emancypacji katolików – za to za sprawą poczucia zdrady, której, zdaniem tego króla, dopuścił się jego współbrat.

J.K.M. Król Ludwik XX wziął udział w corocznej Mszy św. za duszę Ludwika XVI w Chapelle Expiatoire.

    Jego Królewska, Arcychrześcijańska Mość Ludwik XX, Duc d'Anjou (Książę Andegawenii), Król de iure Francji i Nawarry: 

Drodzy przyjaciele, dziękujemy, że zawsze przybywacie tak licznie, aby uczcić śmierć króla Ludwika XVI, tu w Paryżu, ale i w całej Francji, gdzie msze i marsze przypominają nam o lojalności narodu wobec króla, który tak bardzo go kochał.

    Módlmy się za niego, módlmy się za Francję.

Vive le Roi!

Zdjęcie i cytat pochodzi z profilu Jego Królewskiej Wysokości: https://www.facebook.com/louisducdanjou