Bp Piotr Roy: Unam Sanctam — Podsumowanie pierwszych sześciu miesięcy

Bp Piotr Roy. Kompozycja ilustracyjna z wykorzystaniem fotografii biskupa i tła opracowanego przy użyciu AI.

Od redakcji Tenete Traditiones: Publikujemy list bp. Piotra Roya z 21 października 2026 r., poświęcony pierwszym sześciu miesiącom działalności inicjatywy Unam Sanctam. Autor przedstawia dotychczasowe osiągnięcia, omawia reakcje poszczególnych środowisk i wskazuje perspektywy dalszej pracy na rzecz przezwyciężenia kryzysu w Kościele. Jak sam zaznacza, list wyraża jego osobiste przemyślenia. Polska wersja zamieszczona na stronie inicjatywy została poddana nieznacznej korekcie językowej i terminologicznej w porównaniu z wersjami francuską i angielską, z zachowaniem treści oraz sensu wypowiedzi autora.

Do wszystkich biskupów, kapłanów, pozostałych duchownych, osób zakonnych i świeckich, którzy popierają inicjatywę Unam Sanctam

Do wszystkich, którzy z zainteresowaniem i życzliwością śledzą inicjatywę Unam Sanctam

Drodzy Przyjaciele,

Jako jedna z osób publicznie występujących w obronie inicjatywy Unam Sanctam, a zarazem jako ktoś, kto aktywnie uczestniczył w tworzeniu tego ruchu wraz z innymi duchownymi i licznymi świeckimi, chciałbym w niniejszym liście podsumować wysiłki pierwszych sześciu miesięcy oraz przedstawić moje skromne spojrzenie na przyszłość tej inicjatywy.

Chciałbym przede wszystkim przypomnieć, że choć moja skromna osoba była na wiele sposobów kojarzona z inicjatywą Unam Sanctam, nie jestem jedynym przedstawicielem tego ruchu. Od samego początku ustalono, że inicjatywa ta nie może być osobistym przedsięwzięciem, lecz musi stanowić wezwanie rozproszonego Kościoła; że poszczególne osoby powinny, na ile to możliwe, usuwać się w cień wobec zagrożonego dobra wspólnego. Tych kilka słów, które do Was kieruję, wyraża zatem moje osobiste przemyślenia na ten temat i nic więcej.

Michał Mikłaszewski: Kara śmierci jest sprawiedliwa i potrzebna. Przeciwko fałszywemu miłosierdziu

Alegoria sprawiedliwości — miecz i waga jako atrybuty władzy sądowej.

Dziesięć lat temu, w artykule „Kiedy chrześcijaninowi wolno jest zabić człowieka?”, opublikowanym pierwotnie na portalu Kierunki.info, wyjaśniłem już, dlaczego kara śmierci nie jest sprzeczna ani z piątym przykazaniem, ani z chrześcijańskim miłosierdziem. Ostatnie wydarzenia w Stanach Zjednoczonych każą jednak powrócić do tego zagadnienia, którego znaczenie bynajmniej nie ogranicza się do sporów o amerykańskie ustawodawstwo. Nieudana egzekucja Christy Pike oraz zapowiedź rozstrzelania Nidala Hasana wywołały kolejną falę protestów przeciwko najwyższej karze; po raz kolejny cierpienie skazanych morderców zajmuje w tych protestach więcej miejsca niż sprawiedliwość należna ich ofiarom. W ciągu minionej dekady posoborowy kościół posunął się przy tym jeszcze dalej w swoim odstępstwie, oficjalnie potępiając karę, której moralną dopuszczalność Kościół katolicki przez wieki jasno potwierdzał.

Nie dziwi mnie sprzeciw lewicy i liberałów. Dziwić może natomiast łatwość, z jaką ludzie uważający się za katolików przyjmują ich argumentację i przedstawiają ją jako rzekomy wymóg chrześcijaństwa. Czyżby sprawiedliwość przestała być cnotą? Czy miłość bliźniego nakazuje nam współczuć przede wszystkim temu, kto świadomie odebrał drugiemu człowiekowi życie, a następnie walczyć o uwolnienie go od zasłużonej kary? Współczucie dla zbrodniarza nie uprawnia przecież do pomniejszania jego winy, a troska o jego zbawienie nie wymaga, aby oszczędzono mu sprawiedliwej odpłaty. Morderca odpowiada za własne czyny, państwo zaś ma obowiązek go osądzić i sprawiedliwie ukarać, zamiast uchylać się od wymierzenia należnej kary pod wpływem współczucia, które tak łatwo znajduje dziś drogę do sprawcy, a tak często omija jego ofiary. W przypadku najcięższych, świadomie popełnionych i bezspornie udowodnionych zbrodni jedyną karą proporcjonalną może i powinna być kara główna. Nie ma powodu, aby katolik tłumaczył się z uznawania zasady, której przez wieki nauczał i bronił jego Kościół w swym oficjalnym i ostatecznym Magisterium, ani aby wyrzekał się jej tylko dlatego, że współczesny świat uznał surowość wobec zbrodniarza za rzecz bardziej oburzającą niż bezkarność zbrodni.

13 października — Św. Edwarda, Króla i Wyznawcy

13 PAŹDZIERNIKA

Św. Edwarda, Króla i Wyznawcy

Ryt prosty.    Szaty białe.

   Św. Edward nazwany wyznawcą był wnukiem św. Edwarda męczennika. Gdy wstąpił na tron angielski « rozumieli wszyscy — pisze pewien historyk — co może król, który jest rzeczywiście ojcem swoich poddanych ». Wszędzie nazywano go ojcem sierot i ubogich, bo najszczęśliwszym był, gdy mógł rozdawać jałmużnę. Umarł w 1066 r.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Przeciwko antyalkoholowej histerii. W obronie polskich przedsiębiorców i zdrowego rozsądku

Ilustracja symboliczna: mały sklep zamyka działalność, podczas gdy sklep sieciowy i gastronomia mogą kontynuować sprzedaż w dozwolonym zakresie.

8 października AD 2026 Sejm uchwalił nowelizację ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, która pod pozorem troski o zdrowie społeczeństwa wprowadza kolejne ograniczenia, uderzające zarówno w dorosłych obywateli, jak też w polskich przedsiębiorców. Za przyjęciem ustawy zagłosowało aż 400 posłów, przeciw było zaledwie 29, a czterech wstrzymało się od głosu. Jak widać, w kwestii dalszego ograniczania swobody Polaków i narzucania im urzędowego nadzoru nad własnym życiem zdecydowana większość parlamentu potrafi przemówić jednym głosem, niezależnie od codziennych sporów i deklarowanych różnic politycznych. O spożywaniu alkoholu w świetle tradycyjnej nauki Kościoła katolickiego pisałem już w moim artykule z kwietnia 2022 roku, do którego odsyłam wszystkich zainteresowanych szerszym wyjaśnieniem tej kwestii. Obecnie należy jednak przede wszystkim przyjrzeć się temu, co rzeczywiście uchwalono, kogo nowe przepisy dotkną najboleśniej oraz czyje interesy zostaną w ten sposób niesprawiedliwie uprzywilejowane.

Małe sklepy upadną, lokale zyskają

Najbardziej znanym elementem ustawy jest ogólnopolski zakaz sprzedaży alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży, między godziną 22 a 6. Nie obejmuje on natomiast podawania alkoholu do spożycia na miejscu, a więc w pubach, klubach czy restauracjach. Już samo to rozróżnienie pokazuje absurd całego przedsięwzięcia. Człowiek powracający późnym wieczorem z pracy, który chciałby kupić piwo i wypić je spokojnie we własnym domu, zostaje pozbawiony takiej możliwości, podczas gdy ten sam człowiek może udać się do lokalu i spożywać tam alkohol, oczywiście za odpowiednio wyższą cenę. Widocznie, zdaniem ustawodawców, piwo kupione do domu po godzinie 22 stanowi szczególne zagrożenie dla zdrowia publicznego, lecz piwo zamówione o tej samej porze przy barze już nie wymaga takiego zakazu sprzedaży. Samo głosowanie sejmowe nie oznacza jeszcze wejścia tych przepisów w życie; nocny zakaz przewidziano od 1 stycznia 2027 r., a 9 października ustawę przekazano Senatowi do rozpatrzenia. Tym bardziej należy przeciwko temu wystąpić, póki istnieje możliwość powstrzymania tej kolejnej urzędowej ingerencji.

„Pod Twoją obronę” — czy cześć Bogarodzicy (Theotokos) wymyślono w średniowieczu?

Dziś, 11 października, obchodzimy święto Boskiego Macierzyństwa N. M. Panny. Kościół czci Ją jako Bogarodzicę — Theotokos — wyznając przez to prawdę o Jej Synu, prawdziwym Bogu i prawdziwym człowieku. Właśnie ten tytuł odnajdujemy w dawnej modlitwie do Maryi, zachowanej na egipskim papirusie; jest to szczególnie wymowne świadectwo wobec tych, którzy chcieliby uznać cześć Matki Bożej za późny dodatek do wiary katolickiej.

Polskim katolikom, zwłaszcza przywiązanym do Tradycji, od dawna zarzuca się „przesadną maryjność”. Zarzut ten pada najczęściej ze strony protestantów, lecz słyszymy go również od modernistów, którzy pod pozorem troski o „większe skupienie się na Chrystusie” usiłują ograniczać tradycyjną cześć Jego Najświętszej Matki. Według nich pierwsze wieki chrześcijaństwa były rzekomo wolne od kultu maryjnego, a modlitwy do Matki Bożej, Jej tytuły i święta miały pojawić się dopiero znacznie później, zwłaszcza w średniowieczu (które z niewiadomych powodów uchodzi w tych środowiskach za okres zepsucia wiary, zamiast za jeden ze złotych wieków chrześcijańskiej cywilizacji). W ten sposób tworzy się sztuczny, fałszywy obraz Kościoła pierwotnego, aby następnie przeciwstawić go katolickiej wierze przekazywanej przez Kościół w ciągu wszystkich wieków.

11 października — Macierzyństwo Najśw. M. Panny

11 PAŹDZIERNIKA

Macierzyństwa Najświętszej Maryji Panny

Ryt zdwojony 2-ej klasy.    Szaty białe

   Najśw. Maryja Panna, będąc matką natury ludzkiej Pana Jezusa, który w jednej Osobie Boskiej jest Bogiem i Człowiekiem, jest Matką Bożą. Godność Matki Boskiej wywyższa N. Maryję P. ponad wszystkie stworzenia i czyni osobliwą Pośredniczką między Bogiem i ludźmi.

   Pius XI ustanowił to święto w 1931 roku z okazji 15-go stulecia ogłoszenia tego dogmatu na Soborze Efezkim w 431 r. przeciw Nestorjuszowi.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

10 października — Dziękczynienie za zwycięstwo chocimskie

10 PAŹDZIERNIKA

Nabożeństwo dziękczynne za zwycięstwo nad Turkami pod Chocimem w r. 1621

W Polsce (W większości diec.)

Ryt zdwojony większy.    Szaty białe

   Za Zygmunta III nawała turecka runęła na Polskę, lecz garstka rycerzy mężnie ją odparła pod Chocimem. Ponieważ zaś było rzeczą widoczną, iż « w niebezpieczeństwach naszych Bóg dawne swe cuda wznowił » (Kol.), król wyjednał u Stolicy świętej dziękczynne nabożeństwo po wsze czasy za to zwycięstwo.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Kreml w polskich rękach. 416. rocznica zwieńczenia polskiego tryumfu w Moskwie

9 października 1610 — dzień, który zapisał się złotymi zgłoskami w historii Polski. Polskie chorągwie znajdowały się wówczas w samym sercu państwa moskiewskiego, a Kreml pozostawał w rękach wojsk Rzeczypospolitej. Dzień wcześniej hetman polny koronny Stanisław Żółkiewski osobiście i uroczyście wkroczył do kremlowskiej twierdzy, gdzie oczekiwała na niego Duma Bojarska. Wśród obecnych znajdowali się patriarcha Hermogenes oraz Michaił Romanow, przyszły car i założyciel dynastii, która miała rządzić Rosją przez następne trzy stulecia. Po złożeniu przez przedstawicieli stanów moskiewskich przysięgi na wierność królewiczowi Władysławowi Wazie wydano uroczysty bankiet na cześć polskiego hetmana i jego oficerów. Zwycięstwo wojskowe zostało w ten sposób dopełnione politycznym podporządkowaniem stolicy państwa moskiewskiego. Był to jeden ze szczytowych momentów potęgi dawnej Polski — syn króla Zygmunta III Wazy został uznany za przyszłego cara, polski hetman przyjmowany był na Kremlu przez najwyższych dostojników, a najważniejsza twierdza Moskwy znajdowała się pod kontrolą jego żołnierzy.

Kreml w polskich rękach Rzeczpospolita u szczytu swojej potęgi

W 68. rocznicę śmierci Papieża Piusa XII

9 października 1958 roku w Castel Gandolfo zmarł Papież Pius XII — Eugeniusz Pacelli. W sześćdziesiątą ósmą rocznicę jego śmierci wspominamy Ojca Świętego i oddajemy hołd jego posłudze jako Następcy św. Piotra, Wikariusza Chrystusa i widzialnej głowy Kościoła katolickiego. Z wdzięcznością przypominamy jego troskę o powierzony mu Kościół oraz nauczanie, które pozostaje dla nas drogowskazem w czasach wielkiego zamętu i odstępstwa. Jego pontyfikat przypadł na lata wojny i powojennych prześladowań, gdy miliony wiernych doświadczały cierpienia, a chrześcijański porządek był niszczony przez bezbożne ideologie. Pośród tych doświadczeń Stolica Apostolska pozostawała dla katolików ośrodkiem jedności, a w osobie Papieża wierni znajdowali najwyższego pasterza i nauczyciela, powołanego do strzeżenia depozytu Wiary, utwierdzania braci i prowadzenia dusz do zbawienia. Wspomnienie papieża Piusa XII przypomina nam wielkość i znaczenie urzędu papieskiego, którego autorytet pochodzi od Chrystusa i służy zachowaniu Jego nauki w całym Kościele.

Papież Pius XII pozostawił bogate nauczanie, do którego trzeba powracać również dzisiaj. W encyklice Mystici Corporis Christi wykładał naukę o Kościele jako Mistycznym Ciele Chrystusa; w Mediator Dei przypominał istotę świętej liturgii i Ofiary Mszy świętej; w Humani generis przestrzegał przed błędami podważającymi podstawy katolickiej doktryny. Dokumenty te dotyczą spraw szczególnie atakowanych przez modernizm: nadprzyrodzonej natury Kościoła, ofiarnego charakteru Mszy świętej i niezmienności prawdy dogmatycznej. Ukoronowaniem jego nauczania maryjnego było uroczyste ogłoszenie dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny 1 listopada 1950 roku. Dziedzictwo to pozostaje żywym zobowiązaniem dla wiernych, którzy mają obowiązek poznawać naukę Kościoła, przyjmować ją integralnie tzn. w całości i według niej kształtować własne życie. Oddając hołd Papieżowi, powinniśmy zatem sięgać do jego nauczania, bronić przekazywanych w nim prawd i podporządkowywać im własne postępowanie. Prawdy objawione przez Boga nie tracą mocy wraz z upływem czasu, a obowiązek ich wyznawania nie ustaje wtedy, gdy świat domaga się ich przemilczenia lub zmiany. Żadna przemiana obyczajów ani żądanie dostosowania Kościoła do współczesności nie daje prawa do odrzucenia tego, czego Kościół Święty zawsze i wszędzie nauczał z autorytetem otrzymanym od swego Boskiego Założyciela.

Michał Mikłaszewski: Krakowska kompromitacja neo-Konfederacji. Gdzie się podział antysystem?

Pierwsza tura przedterminowych wyborów prezydenta Krakowa przyniosła wynik, który powinien skłonić dawnych wyborców Konfederacji do postawienia sobie zasadniczego pytania: co zostało z ugrupowania, które miało przeciwstawiać się politycznemu układowi, zamiast zapewniać mu kolejne głosy? Konfederacji Mentzena i Bosaka nie udało się nawet zarejestrować własnego kandydata, Bartosza Bocheńczaka, ponieważ nie zebrano wymaganej liczby ważnych podpisów poparcia. To organizacyjna kompromitacja formacji aspirującej do współrządzenia Polską, za którą odpowiadają jej działacze i kierownictwo. Według opublikowanych danych exit poll OGB aż 61,9% badanych deklarujących głosowanie na Konfederację w wyborach parlamentarnych w 2023 roku poparło 27 IX 2026 r. Łukasza Gibałę. Michał Klimek, kandydat Konfederacji Korony Polskiej, otrzymał w tej grupie 19%, Michał Drewnicki z PiS — 14,8%, a Monika Piątkowska i Aleksandra Owca po 2,1%. Niemal dwie trzecie dawnego elektoratu formacji występującej przeciw POPiS oddało więc głos na polityka z przeszłością w Platformie Obywatelskiej i Ruchu Palikota. Trudno o bardziej wymowny obraz ideowego bankructwa.

Trzeba przy tym pamiętać, że badana grupa obejmowała wyborców wspólnej Konfederacji z 2023 roku, a więc również ludzi, którzy obecnie popierają Konfederację Korony Polskiej. Te 19% nie jest zatem wynikiem poparcia Klimka wśród samego dzisiejszego elektoratu Mentzena i Bosaka. Najprawdopodobniej było ono jeszcze niższe, skoro część głosujących na Klimka stanowili sympatycy Korony, pozostający wierni własnemu środowisku. Bez szczegółowego podziału nie wyliczymy dokładnego odsetka, ale samo zestawienie pokazuje skalę odejścia od deklarowanej alternatywy wobec dotychczasowego układu. Większość badanego elektoratu wybrała Gibałę, chociaż dostępny był kandydat reprezentujący nurt autentycznie ideowy, antysystemowy, wolnościowy, narodowy i katolicki.