70. rocznica Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego. „Królowo Polski — przyrzekamy!”

OD REDAKCJI: Dziś, 26 sierpnia 2026 roku, przypada 70. rocznica złożenia Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego. Ich tekst napisał Prymas Polski Stefan kard. Wyszyński podczas uwięzienia w Komańczy. Śluby zostały uroczyście złożone przez Naród polski 26 sierpnia 1956 roku na Jasnej Górze. W rocznicę tego historycznego wydarzenia publikujemy ich pełne brzmienie, które również dzisiaj pozostaje rachunkiem sumienia i zobowiązaniem dla katolickiej Polski.

26 sierpnia 1956 roku złożyliśmy Jasnogórskie Śluby Narodu. Czy pamiętamy? To ratunek dla Polski — a śluby należy wypełniać.

Wielka Boga-Człowieka Matko, Bogarodzico Dziewico, Bogiem sławiona Maryjo, Królowo świata i Polski Królowo.

Gdy upływają trzy wieki od radosnego dnia, w którym zostałaś Królową Polski, oto my, dzieci Narodu Polskiego i Twoje dzieci, krew z krwi przodków naszych, stajemy znów przed Tobą, pełni tych samych uczuć miłości, wierności i nadziei, jakie ożywiały ongiś ojców naszych.

Królowo Polski — przyrzekamy!

My, Biskupi Polscy i Królewskie Kapłaństwo, lud nabyty Zbawczą Krwią Syna Twego, przychodzimy, Maryjo, znów do Tronu Twego, Pośredniczko Łask Wszelkich, Matko Miłosierdzia i wszelkiego pocieszenia.

Przynosimy do stóp Twoich całe wieki naszej wierności Bogu, Kościołowi Chrystusowemu — wieki wierności szczytnemu posłannictwu Narodu, omytego w wodach Chrztu św.

Składamy u stóp Twoich siebie samych i wszystko, co mamy: rodziny nasze, świątynie i domostwa, zagony polne i warsztaty pracy, pługi, młoty i pióra, wszystkie wysiłki myśli naszej, drgnienia serc i porywy woli.

Stajemy przed Tobą pełni wdzięczności, żeś była nam Dziewicą Wspomożycielką wśród chwały i wśród straszliwych klęsk tylu potopów. Stajemy przed Tobą pełni skruchy, w poczuciu winy, że dotąd nie wypełniliśmy ślubów i przyrzeczeń ojców naszych.

Spojrzyj na nas, Pani Łaskawa, okiem Miłosierdzia Twego i wysłuchaj potężnych głosów, które zgodnym chórem rwą się ku Tobie z głębi serc wielomilionowych zastępów oddanego Ci Ludu Bożego.

Najświętszej Maryi Panny Jasnogórskiej, czyli Częstochowskiej — 26 sierpnia

26 SIERPNIA

NAJŚW. MARYI PANNY JASNOGÓRSKIEJ,
CZYLI CZĘSTOCHOWSKIEJ

Ryt zdwojony.    Szaty białe.

   Władysław, książę Opolski, wybudował na Jasnej Górze, klasztor dla OO. Paulinów i w kościele klasztornym w 1382 r. złożył obraz Matki Boskiej, który dotąd trzymał był u siebie na zamku. Wkrótce obraz zasłynął cudami i wieść o nim ściągała do Częstochowy wielu pielgrzymów. Ze względu na wielkie łaski otrzymane za przyczyną Matki Boskiej Częstochowskiej Pius X pozwolił obchodzić ku jej czci specjalne święto. Łączmy się wszyscy dzisiaj myślą u stóp N. M. Panny, w duchowej stolicy naszej Ojczyzny, i prośmy ją o opiekę nad potrzebami duchowymi i materialnymi Polski.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

22 sierpnia: Niepokalanego Serca N. M. Panny

22 SIERPNIA

UROCZYSTOŚĆ NIEPOKALANEGO SERCA N. M. PANNY

Ryt zdwojony 2-ej klasy.    Szaty białe.

   « Błogosławieni czystego serca, bo oni oglądają Boga ». Sprawdza się to najdoskonalej na Wniebowziętej, która w nagrodę za czystość serca raduje się dziś oglądaniem Boga. Prawdziwie Jej serce było Bogu niepodzielnie oddane. Św. Tomasz przypisuje czystości serca szczególną wnikliwość w rzeczy Boże (perspicuitas), tak jak przeciwnie nieczystość przynosi tępotę (hebetudo). Kto wie, czy ona dziś nie jest najczęstszym źródłem niewiary.

   My jesteśmy powołani do oglądania Boga, ale do tego nie dojdziemy inaczej, jak przez oczyszczenie serca.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

ŚW. PIUS X WOBEC PROJEKTU UTWORZENIA PAŃSTWA ŻYDOWSKIEGO W PALESTYNIE

ŚW. PIUS X WOBEC PROJEKTU UTWORZENIA PAŃSTWA ŻYDOWSKIEGO W PALESTYNIE

 Według relacji zapisanej przez Theodora Herzla, założyciela nowoczesnego syjonizmu, w jego dzienniku podczas prywatnej audiencji w 1904 roku przedstawił on papieżowi Piusowi X projekt utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie. 

 Odpowiedź papieża była stanowcza:

— Nie możemy udzielić poparcia temu ruchowi. Nie możemy powstrzymać Żydów przed udaniem się do Jerozolimy, ale nigdy nie moglibyśmy tego usankcjonować. Ziemia Jerozolimy, jeśli nie zawsze była święta, została uświęcona przez życie Jezusa Chrystusa. Jako głowa Kościoła nie mogę powiedzieć panu niczego innego. Żydzi nie uznali naszego Pana, dlatego też my nie możemy uznać narodu żydowskiego. (...) Religia żydowska stanowiła fundament naszej religii, została jednak zastąpiona przez naukę Chrystusa i nie możemy już uznawać jej dalszej ważności. Żydzi, którzy powinni byli jako pierwsi uznać Jezusa Chrystusa, nie uczynili tego aż do dnia dzisiejszego.

 Herzl odpowiedział:

— Terror i prześladowania być może nie były właściwymi środkami do oświecenia Żydów.

 Papież odparł:

— Nasz Pan przyszedł bez doczesnej potęgi. Był ubogi. Przyszedł w pokoju. Nikogo nie prześladował. Sam był prześladowany. Został opuszczony nawet przez swoich Apostołów. Dopiero później wzrósł w znaczenie. Kościół potrzebował trzech stuleci, aby się rozwinąć. Żydzi mieli zatem czas, aby bez żadnego nacisku uznać Jego Boskość. Nie uczynili tego jednak aż do dnia dzisiejszego.

20 sierpnia: Św. Bernarda, Opata i Doktora

20 SIERPNIA

ŚW. BERNARDA, OPATA I DOKTORA

Ryt zdwojony.    Szaty białe.

   Św. Bernard, mając 22 lata wstąpił do Cystersów, którzy stanowili gałąź rodziny św. Benedykta. Zostawszy opatem w Clairvaux stał się, jakoby drugim założycielem zakonu. Jego nadzwyczajny dar wymowy, zjednał mu tytuł Doktora miodopłynnego; był rzeczywiście światłością, która świeci na świeczniku i oświeca cały Kościół płomieniem nauki i mądrości Bożej. Brał udział w szeregu synodów i soborów; głosił wyprawę krzyżową, walczył z heretykami. Mimo tak czynnego życia, był również gorliwym mnichem. Jego pisma i mowy przeznaczone dla swych uczniów świadczą o głębokim nurcie życia wewnętrznego. Św. Bernard był również jednym z największych piewców Najśw. Maryji Panny, i zostawił nam wiele homilji i modlitw ułożonych ku Jej czci, które do dziś dnia karmią duchowość wiernych.

   Umarł w 1153 r. Pozostawił po sobie 165 klasztorów przez niego założonych w Europie i na Wschodzie. W tej oktawie Wniebowzięcia uczmy się od tego Doktora miłować Królowę naszą, do której on z nabożeństwem nieraz wołał: « O łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo ».

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Sto lat Cristiady. Młodzież w obronie Chrystusa Króla i katolicka kontrrewolucja w Meksyku

 Przed stu laty w Meksyku rozpoczęła się Cristiada — wielkie powstanie katolickiego narodu przeciwko rewolucyjnemu państwu prześladującemu Kościół i usiłującemu usunąć Wiarę z życia publicznego. Szczególną rolę w oporze odegrała młodzież katolicka. Rocznica tamtych wydarzeń oraz zbliżający się wykład prof. Jacka Bartyzela w Warszawie są okazją, aby przypomnieć genezę, istotę i nieprzemijające znaczenie katolickiej kontrrewolucji w Meksyku.

Strzały w Coyoacán

 18 sierpnia 1926 roku, przed stu laty, w centrum Coyoacán rozległy się strzały. Według wiadomości opublikowanej tego dnia przez meksykański dziennik „Excélsior” policja usiłowała przeprowadzić rewizję w domu przy Avenida Hidalgo 64, w którym przebywali młodzi katolicy należący do Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Meksykańskiej oraz Koła Robotniczego Leona XIII. Funkcjonariusze zostali przyjęci ogniem. Po wymianie strzałów młodzieży udało się zbiec, lecz w ręce władz wpadły archiwa obu organizacji.

 Nie była to jeszcze jedna z wielkich bitew Cristiady. Wydarzenie stanowiło jednak wyraźny znak chwili, w której prześladowani katolicy zaczynali rozumieć, że antykatolicki reżim nie pozostawia im już niemal żadnych legalnych środków obrony. Niespełna trzy tygodnie wcześniej weszły w życie przepisy, które miały podporządkować życie Kościoła państwu, pozbawić katolików swobody kultu oraz złamać ich zorganizowany opór. Tak rozpoczynał się jeden z największych i najbardziej dramatycznych katolickich zrywów XX wieku — Cristiada, czyli meksykańskie powstanie w obronie Wiary katolickiej, Kościoła świętego oraz społecznego królowania Chrystusa Króla.

Medziugorie: tragedia Polaków wracających z miejsca fałszywych „objawień” i ujawniony raport o ich diabolicznym pochodzeniu

 W nocy z 15 na 16 sierpnia 2026 r. na węgierskiej autostradzie M3, w pobliżu miejscowości Mezőkeresztes, doszło do tragicznego wypadku polskiego autokaru. Pojazdem wracało z Medziugoria 57 uczestników wyjazdu turystycznego (nazywanego „pielgrzymką”) wraz z dwoma kierowcami. Zginęło 12 osób, a pozostali uczestnicy podróży odnieśli obrażenia — część z nich ciężkie. Dokładne przyczyny katastrofy są nadal badane przez polskie i węgierskie służby.

 Wobec śmierci naszych Rodaków należy zachować należną powagę. Rodzinom zmarłych składamy wyrazy szczerego współczucia, za rannych prosimy o modlitwę, a dla ofiar tragedii błagamy Boga o miłosierdzie. Nie mamy podstaw, aby kwestionować dobrą wiarę osób podróżujących do Medziugoria ani przypisywać im świadomego uczestnictwa w złu. Wielu z nich niewątpliwie pragnęło oddać cześć Matce Bożej, modlić się i zbliżyć do Pana Boga. Dobra intencja człowieka nie może jednak uczynić prawdziwym fałszywego objawienia ani usprawiedliwić kultu powstałego wokół zjawy głoszącej treści sprzeczne z Wiarą katolicką.

Trzy tragiczne katastrofy

 Nie był to pierwszy tak tragiczny wypadek polskiego autokaru przewożącego podążających do Medziugoria lub z niego powracających. Dnia 1 lipca 2002 r. pod Balatonem na Węgrzech zginęło 20 osób, a 31 zostało rannych. Dnia 6 sierpnia 2022 r. na chorwackiej autostradzie A4 autokar zmierzający do Medziugoria zjechał z drogi i wpadł do rowu. Zginęło wówczas 12 osób, w tym obaj kierowcy, a 32 zostały ranne — 19 z nich ciężko. W sierpniu 2026 r. śmierć poniosło kolejnych 12 Polaków.

 Nie będziemy na tej podstawie ogłaszać, że katastrofy stanowiły karę Bożą albo bezpośredni skutek diabolicznego charakteru zjawisk w Medziugoriu. Nikt z nas nie zna szczegółowych wyroków Opatrzności, dlatego kategoryczne rozstrzyganie tej kwestii byłoby nieuprawnione i krzywdzące dla ofiar. Nie oznacza to jednak, że możemy z góry wykluczyć możliwość Bożego dopustu lub kary, nie wolno nam jedynie wiązać jej z osobistą winą konkretnych osób. Tragiczna seria pozostaje poważnym przypomnieniem, że katolik nie powinien lekkomyślnie podążać za nieuznanymi przez Kościół zjawiskami religijnymi, zwłaszcza gdy przypisywane im treści są sprzeczne z Wiarą katolicką i prowadzą do fałszywego kultu.

Teza z Cassiciacum — sedewakantyzm czy ukryte „uznawać i stawiać opór”? Uwagi ks. Walerego K.

Od redakcji Tenete Traditiones:

Ks. Walery Kudriawcew jest pochodzącym z Donbasu ukraińskim kapłanem sedewakantystycznym, celebrującym Mszę św. w obrządku bizantyjsko-ukraińskim. Pozostawał pod zwierzchnictwem śp. bp. Daniela Dolana. Redaktor naczelny „Tenete Traditiones” miał okazję poznać ks. Walerego osobiście.

Poniższy artykuł stanowi uporządkowane opracowanie kilku publicznych wypowiedzi ks. Walerego, opublikowanych w sierpniu 2026 roku. Poszczególne fragmenty zostały połączone w jeden wywód i podzielone tematycznie. Usunięto jedynie powtórzenia tych samych argumentów, nie zmieniając stanowiska autora ani nie dodając do jego słów nowych tez. Końcowe wnioski zostały wyraźnie oznaczone jako odrębny komentarz redakcji „Tenete Traditiones”. Poniższy tekst wyraża stanowisko autora. Publikujemy ten tekst jako wartościowy głos w dyskusji nad tezą z Cassiciacum. Podzielamy zasadniczy kierunek argumentacji autora oraz jego główne wnioski, nie oznacza to jednak, że Redakcja utożsamia się w pełni z każdym zawartym w nim sformułowaniem i twierdzeniem.

Czym w rzeczywistości jest teza z Cassiciacum?

Według mojego rozumienia — opartego na tym, co wiem na ten temat — zasadniczym celem tezy z Cassiciacum jest zawoalowane usprawiedliwienie Vaticanum II oraz trwałe utrwalenie w umysłach jej zwolenników przekonania, że ludzie wprowadzający w życie postanowienia Vaticanum II nadal prawnie stanowią hierarchię Kościoła rzymskokatolickiego i jako jedyni zostali przez Boga wyposażeni w zdolność do zapewnienia jej dalszego istnienia.

W walce o powrót Śląska do Polski. Rocznice I i II Powstania Śląskiego oraz śmierci W. Korfantego

W obronie polskiej mowy, wiary i ojczystej ziemi. Rocznice I i II Powstania Śląskiego oraz śmierci Wojciecha Korfantego

 W połowie sierpnia przypadają trzy ważne dla mieszkańców Górnego Śląska rocznice. W nocy z 16 na 17 sierpnia 1919 roku wybuchło I Powstanie Śląskie. Dokładnie dwadzieścia lat później, 17 sierpnia 1939 roku, zmarł Wojciech Korfanty — czołowy działacz polskiego ruchu narodowego na Górnym Śląsku i późniejszy przywódca III Powstania Śląskiego. 18 sierpnia obchodzimy natomiast rocznicę wybuchu II Powstania Śląskiego z 1920 roku.

 Powstania śląskie były kolejnymi etapami walki miejscowej ludności o powrót Górnego Śląska do odradzającej się Rzeczypospolitej. Polscy Górnoślązacy, pomimo wieloletniej germanizacji, zachowali katolicką wiarę, ojczystą mowę i świadomość narodową. Przekazywali je w rodzinach, pielęgnowali w życiu religijnym, polskich organizacjach, stowarzyszeniach i prasie, a kiedy nadeszła odpowiednia chwila, stanęli do walki o zjednoczenie swojej ziemi z Polską.

Masakra w Mysłowicach i wybuch I Powstania Śląskiego

 Bezpośrednią przyczyną wybuchu I Powstania Śląskiego stała się masakra przed bramą kopalni Myslowitzgrube w Mysłowicach. 15 sierpnia 1919 roku około trzech tysięcy górników, którym towarzyszyły żony i dzieci, oczekiwało na wypłatę należnego wynagrodzenia. Dyrekcja kopalni odwlekała rozpoczęcie wypłat. Dopiero około godziny trzynastej zaczęto wpuszczać robotników na teren zakładu w grupach liczących po około trzydzieści osób.

 Kiedy wzburzony długim oczekiwaniem tłum wtargnął na plac kopalni, funkcjonariusze niemieckiego Grenzschutz Ost otworzyli ogień. Zginęło dziesięć osób: siedmiu mężczyzn, dwie kobiety i trzynastoletni chłopiec. Liczby rannych nie udało się dokładnie ustalić. Wiadomość o masakrze wywołała ogromne poruszenie wśród polskiej ludności Górnego Śląska, od dłuższego czasu doświadczającej niemieckiego terroru i represji.

 W nocy z 16 na 17 sierpnia 1919 roku rozpoczęło się powstanie, którym dowodził Alfons Zgrzebniok. Walki objęły powiaty: katowicki, lubliniecki, pszczyński, rybnicki i tarnogórski oraz część powiatu raciborskiego. Słabo uzbrojeni i niedostatecznie przygotowani powstańcy nie zdołali pokonać niemieckich oddziałów. Polska, zaangażowana wówczas w wojnę z Rosją sowiecką, nie mogła udzielić im skutecznego wsparcia wojskowego.

Michał Mikłaszewski: Stat Crux dum volvitur orbis. Kościół spłonął — krzyż pozostał

Sanok, 16 sierpnia A.D. 2026. Płonąca świątynia, trudne pytania i obraz, który polskiej pamięci nie może być obojętny

 W nocy z 15 na 16 sierpnia 2026 roku w sanockim Muzeum Budownictwa Ludowego wybuchł pożar. Ogień doszczętnie strawił zabytkowy, XVII-wieczny kościół św. Mikołaja Cudotwórcy, przeniesiony przed laty z Bączala Dolnego. Wraz ze świątynią przepadło niemal całe jej zabytkowe wyposażenie. Spłonęła również znajdująca się nieopodal stodoła, a XIX-wieczna chałupa z Niebocka została uszkodzona. W akcji uczestniczyło blisko 140 strażaków. Jeden z nich doznał poparzenia ręki. Ocalał tylko drewniany krzyż.

 Drewniany krzyż, stojący zaledwie kilka metrów od wejścia do świątyni, pozostał na swoim miejscu. Wokół niego leżały zwęglone belki, resztki dachu i wyposażenia kościoła. Płomienie pochłonęły niemal wszystko, lecz jego oszczędziły.

Kościół, który pamiętam

Sanocki skansen — zdjęcia z rodzinnego wyjazdu w Bieszczady, 11 sierpnia 2009 r.

 Ta wiadomość dotknęła mnie również osobiście. Latem 2009 roku, mając czternaście lat, miałem okazję zwiedzić sanocki skansen podczas wakacyjnego wyjazdu w Bieszczady z moim Tatą. Wszedłem wówczas także do tego kościoła. Nie przypuszczałem, że siedemnaście lat później będę oglądał jego zgliszcza. Miałem już czternaście lat, nie byłem więc całkiem małym dzieckiem. Dobrze pamiętam atmosferę tego miejsca: zapach starego drewna, półmrok wnętrza, ciszę zabytkowej świątyni i poczucie zetknięcia się z czymś, co istniało długo przed nami. Takie obrazy pozostają w człowieku, nawet jeżeli przez lata świadomie do nich nie wraca.

 Dzisiaj tamtego kościoła już nie ma. Pozostał na fotografiach, w dokumentacji muzealnej oraz w pamięci tych, którzy mieli szczęście przekroczyć jego próg. Dla mnie pozostanie także częścią wspomnienia wspólnej wyprawy z Tatą — wyjazdu w Bieszczady, podczas którego zobaczyłem wiele miejsc należących do historii tej ziemi. Dlatego nie potrafię patrzeć na ten pożar jak na zwykłą informację o stracie kolejnego zabytku. Spłonęło miejsce, które sam pamiętam.