Czy Unam Sanctam wyczerpało już swój potencjał?

Pytania do redaktora naczelnego — część II

Od redakcji

Z prawdziwą radością informujemy, że oficjalna strona stowarzyszenia Unam Sanctam jest już dostępna również w języku polskim. Polskie tłumaczenie obejmuje stronę główną, zasadniczą argumentację doktrynalną, wyjaśnienia dotyczące Niedoskonałego Soboru Powszechnego, odpowiedzi na najczęściej wysuwane zarzuty oraz informacje o sposobach wsparcia dzieła. Jest to ważny krok, dzięki któremu polscy katolicy mogą zapoznać się bezpośrednio — bez pośrednictwa cudzych streszczeń i interpretacji — z rzeczywistymi założeniami inicjatywy.

W ostatnich dniach nasza redakcja otrzymała korespondencję polemiczną dotyczącą dynamiki rozwoju inicjatywy Unam Sanctam, podważającą nasz entuzjazm i optymizm. Nie miała ona formy jednego, ściśle sformułowanego pytania, dlatego poniżej przedstawiamy syntetycznie główne twierdzenia autora, zachowując ich istotny sens, a następnie udzielamy jednej, zwartej odpowiedzi na zarzuty.

Pytanie — synteza otrzymanej korespondencji

Czy dane o rozwoju podane na oficjalnej stronie internetowej Unam Sanctam nie świadczą w rzeczywistości o szybkim wyczerpaniu potencjału tej inicjatywy? Liczba świeckich podpisujących List Otwarty do Duchowieństwa wzrosła wprawdzie z 866 do 2083, a następnie do 2583, jednak średni dzienny przyrost podpisów miał spaść pomiędzy majem a sierpniem o 81,8 proc. — z około 32 do niespełna 6 podpisów dziennie. Świeccy mają stanowić około 97 proc. wszystkich popierających, natomiast inicjatywę poparło jedynie 15 biskupów i 56 kapłanów. Czy brak dalszego „efektu skali” wśród duchowieństwa nie stworzył zatem pułapu dla mobilizacji świeckich i nie dowodzi, że projekt nasycił już wąską niszę środowiskową?

Czy gwałtowny wzrost w pierwszym okresie, a następnie wyraźne osłabienie jego tempa nie oznaczają, że inicjatywa zbliża się do stagnacji i ostatecznego końca? Czy poparcia nie uzyskano przede wszystkim pod wpływem presji moralnej zawartej w przekazie organizatorów, podczas gdy część duchowieństwa i wiernych odrzuca projekt z powodu rzekomych sprzeczności w jego założeniach i sposobie komunikacji?

W dalszej korespondencji jej autor stwierdził ponadto, że popierający inicjatywę duchowni stanowią w skali globalnej jedynie „promile”, a uzyskane poparcie ma być raczej skutkiem „przekazu propagandowego” i „presji moralnej” niż poważnego studium przedstawionej argumentacji. Uznał również, że różnica pomiędzy elekcjonizmem a konklawizmem jest „czysto techniczna”, ponieważ podstawy doktrynalne obu rozwiązań mają być identyczne.

Autor korespondencji podsumował swoją analizę następującym stwierdzeniem:

„(...) Wobec powyższego, wbrew optymizmowi, wyrażanemu przez inicjatorów i zwolenników, inicjatywa z wolna zdaje się zmierzać ku swemu końcowi. Co daj Boże, amen.”

Odpowiedź redaktora naczelnego

Przedstawiona argumentacja rozpoczyna się od rzeczywistego spostrzeżenia, lecz prowadzi do wniosków, których przytoczone dane w żaden sposób nie dowodzą. Rzeczywistym spostrzeżeniem jest to, że po bardzo szybkim wzroście w pierwszych tygodniach tempo napływu nowych podpisów zmalało. Jest to jednak wszystko, co można odpowiedzialnie powiedzieć na podstawie podanych liczb. Spowolnienie tempa wzrostu nie jest równoznaczne ani ze stagnacją, ani z wyczerpaniem potencjału, ani tym bardziej ze zbliżającym się końcem inicjatywy.

Brat Rajmund TOF: Bądźmy katolikami zgodnymi i konsekwentnymi

W kwestii Niedoskonałego Soboru Powszechnego i potencjalnego wyboru Papieża

Skoro podjęliśmy w swoim sumieniu decyzję, że niemożliwe jest, aby człowiek zasiadający obecnie na Tronie Piotrowym był katolickim papieżem (a konkluzja ta wynika z czystej nauki teologicznej Kościoła i Jego nieomylnego Magisterium – nie jest natomiast wynikiem prawnego orzeczenia Kościoła, bo takowego nikt nie wyda z prostej przyczyny: moderniści, którzy opanowali najwyższe urzędy kościelne, sami siebie nie ekskomunikują), miejmy odwagę być konsekwentnymi sedewakantystami, używając potocznej nazwy dla katolików negujących papiestwo modernistycznych uzurpatorów.

„Venimus, vidimus, Deus vicit”. 343. rocznica wiktorii wiedeńskiej

12 września 1683 roku pod murami Wiednia rozegrała się jedna z najdonioślejszych bitew w dziejach chrześcijańskiej Europy. Wojska Rzeczypospolitej, cesarstwa oraz książąt Rzeszy, pozostające pod naczelnym dowództwem króla Jana III Sobieskiego, rozgromiły armię osmańską wielkiego wezyra Kara Mustafy i przerwały trwające od dwóch miesięcy oblężenie miasta.

Zanim rozpoczęło się rozstrzygające starcie, na Kahlenbergu odprawiona została Msza święta, podczas której król służył do ołtarza i przyjął Komunię Świętą. Wojska chrześcijańskie ruszały więc do walki, powierzając jej wynik Bogu i wzywając opieki Najświętszej Maryi Panny. Wieczorem potężna szarża kawalerii, w której główną siłę stanowiła polska husaria prowadzona przez Sobieskiego, przełamała obronę nieprzyjaciela i zmusiła armię turecką do ucieczki.

Zwycięstwo było owocem męstwa żołnierzy, talentu wodza i współdziałania katolickich państw, o które usilnie zabiegał papież bł. Innocenty XI. Polski król nie przypisał jednak triumfu samemu sobie. Z pola bitwy skierował do Ojca Świętego słynne słowa: Venimus, vidimus, Deus vicit — „Przybyliśmy, zobaczyliśmy, Bóg zwyciężył”. W ten sposób rzymskie Veni, vidi, vici ustąpiło miejsca wyznaniu chrześcijańskiego monarchy, który prawdziwego Sprawcę zwycięstwa widział w Bogu.

Venimus, vidimus, Deus vicit „Przybyliśmy, zobaczyliśmy, Bóg zwyciężył”

Najnowsze wiadomości z inicjatywy „Unam Sanctam”: rośnie poparcie dla spotkania duchowieństwa katolickiego

Od redakcji

8 września 2026 roku inicjatywa „Unam Sanctam” rozesłała do swoich zwolenników i subskrybentów najnowsze wiadomości dotyczące rozwoju projektu. Od jego publicznego rozpoczęcia w kwietniu poparcie dla spotkania katolickiego duchowieństwa, poświęconego omówieniu kryzysu w Kościele oraz możliwości jego rozwiązania, wyraziło już 15 biskupów, 56 kapłanów i 87 osób zakonnych. W porównaniu z poprzednio podawanymi liczbami oznacza to przyrost po trzy osoby w każdej z tych grup.

Redakcja Tenete Traditiones, która od samego początku udziela inicjatywie „Unam Sanctam” zdecydowanego poparcia, z radością przyjmuje wiadomość o jej dalszym rozwoju i rosnącym poparciu wśród katolickiego duchowieństwa. Autorzy komunikatu wyjaśniają również obecny cel inicjatywy i odpowiadają na narosłe wokół niej nieporozumienia. „Unam Sanctam” nie zwołuje obecnie Niedoskonałego Soboru Powszechnego, a poparcie projektu nie oznacza automatycznie zgody na jego zwołanie. Bezpośrednim celem jest doprowadzenie do spotkania wiernego katolickiego duchowieństwa, podczas którego możliwe będzie przedstawienie i rozważenie różnych stanowisk w duchu braterskiej miłości oraz w poszukiwaniu prawdy dla dobra Kościoła.

Ponieważ w przesłanej wiadomości znalazła się wyraźna prośba o możliwie szerokie rozpowszechnianie informacji o inicjatywie, poniżej publikujemy pełny polski przekład komunikatu.

---

Najnowsze wiadomości z „Unam Sanctam”

Drodzy Zwolennicy i Subskrybenci „Unam Sanctam”!

Od czasu publicznego rozpoczęcia naszego projektu w kwietniu spotkaliśmy się z gorącym poparciem z całego świata. Dotychczasowe osiągnięcia napawają nas ogromną otuchą. W chwili, gdy piszemy te słowa, 15 biskupów, 56 kapłanów i 87 osób zakonnych jednoznacznie wyraziło swoje poparcie dla spotkania duchowieństwa, którego celem byłoby omówienie kryzysu w Kościele oraz możliwości jego rozwiązania.

Oczywiście ostateczne powodzenie lub niepowodzenie tego projektu powierzamy Rękom Boga Wszechmogącego. Zakończenie obecnego kryzysu dokona się zgodnie z Jego zamysłami, naszym zaś zadaniem jest jedynie ofiarować Mu nasze wysiłki oraz — na miarę naszych możliwości — współpracować z Jego Boską Wolą.

80. rocznica poświęcenia Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi

   8 września Kościół obchodzi święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, nazywane w Polsce świętem Matki Boskiej Siewnej. Z dniem tym łączą się również ważne wydarzenia polskiej historii maryjnej. 8 września 1717 roku na Jasnej Górze — duchowej Stolicy Polski — dokonano pierwszej koronacji Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej koronami papieskimi, ofiarowanymi przez papieża Klemensa XI. Pamiętamy także o Gietrzwałdzie i w pełni zgodnych z katolicką Wiarą objawieniach z 1877 roku, podczas których Matka Boża przemawiała do polskich dzieci w ich ojczystym języku, wzywając do modlitwy różańcowej, nawrócenia i wytrwania w wierze. W przyszłym roku przypadnie ich 150. rocznica.

   Dzisiaj mija zarazem osiemdziesiąt lat od jednego z największych wydarzeń maryjnych w powojennych dziejach Polski. 8 września 1946 roku na Jasnej Górze zgromadził się Episkopat, duchowieństwo oraz około miliona wiernych przybyłych ze wszystkich stron kraju. Mszę Świętą na Wałach Jasnogórskich celebrował kard. Adam Stefan Sapieha, a kazanie wygłosił bp Karol Radoński. Po jej zakończeniu prymas Polski kard. August Hlond odczytał Akt poświęcenia Narodu Polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi. Cały Naród został oddany macierzyńskiej opiece Bogurodzicy, a Polacy ślubowali wierność Chrystusowi, Jego nauce i prawu, obronę Ewangelii i Kościoła oraz szerzenie Chrystusowego Królestwa.

   Pełny tekst Aktu przytaczamy bez zmian jako dokument historyczny. Zachowujemy więc również użyte w nim określenie „wskrzeszona Rzeczpospolita”. Oddaje ono nadzieje i sposób postrzegania ówczesnej chwili przez autorów ślubowania. Z perspektywy znanych nam dzisiaj faktów rok 1946 nie oznaczał w rzeczywistości odrodzenia wolnej Rzeczypospolitej, lecz utrwalanie sowieckiej okupacji Polski i narzuconej przez Moskwę władzy komunistycznej.

8 września: Narodzenie N. M. Panny (M. B. Siewnej)

8 WRZEŚNIA

NARODZENIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYJI PANNY

Ryt zdwojony 2-ej klasy.    Szaty białe.

   Ku uczczeniu rocznicy narodzin N. M. Panny z dawna obchodzono święto. Stwierdzone jest już w VII wieku w Rzymie. Imię Maryji jest nieodłączne od Imienia Jezusowego. To też podobnie do cyklu Chrystusa, liturgja roku Kościelnego ma cykl maryjny, który obchodzimy kolejno: Niepokalane Poczęcie, Nawiedzenie, Imię N. M. Panny i jej bolesną mękę i Wniebowzięcie. Do niej również stosujemy słowa Pisma św., w których wysławiana jest Mądrość Boża, gdyż stała się Stolicą Mądrości. Wybrana od wieków, aby przewodniczyć z swym Synem wszelkiemu stworzeniu, jest ona naprawdę wszelkiej chwały najgodniejsza.

   We Mszy świętej witamy dziś z całym Kościołem tę, z której narodziło się Słońce sprawiedliwości. Narodziny Najśw. Maryji Panny były jutrzenką zapowiadającą przyjście Jezusa.

   Przez Maryję do Jezusa, niechaj to hasło będzie myślą przewodnią naszego życia.

   Ze względu na rozpoczynające się we wrześniu siewy, w Polsce święto to nosi nazwę Matki Boskiej Siewnej. Królowa Korony Polskiej przewodniczy i błogosławi wszelkiej pracy ludu naszego.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

3 września: Św. Piusa X, Papieża i Wyznawcy

3 WRZEŚNIA

ŚW. PIUSA X, PAPIEŻA I WYZNAWCY

Ryt zdwojony.    Szaty białe.

   Józef Sarto urodził się dn. 2 czerwca 1835 r. w Riese we Włoszech jako drugie dziecko wśród dziesięciorga rodzeństwa. Ukończywszy chlubnie szkoły i seminarium duchowne był następnie kolejno wikarym, proboszczem, wkońcu biskupem i kardynałem-patriarchą Wenecji. Wybrany w 1903 r. papieżem rządził Kościołem lat 11. Umarł 20 sierpnia 1914 r. na początku I wojny światowej, której wszelkimi siłami starał się zapobiec. Odznaczał się wielką słodyczą i dobrocią. Wielki Papież i Duszpasterz miłował nade wszystko Chrystusa a swoim Dekretem o częstej komunii św. zbliżył wiernych do Eucharystii źródła świętości. Świętość i mądrość Piusa X ustrzegły Kościół od błędów modernizmu i przyniosły owoce w wielu pożytecznych reformach: muzyki i śpiewu kościelnego, brewiarza, prawa kościelnego. W r. 1954 zaliczony został w poczet świętych przez papieża Piusa XII.

   Módlmy się. — Boże, coś dla strzeżenia katolickiej wiary i odnowienia wszystkiego w Chrystusie świętego Piusa papieża napełnił niebiańską mądrością i mocą apostolską, przyzwól łaskawie, byśmy idąc za jego zarządzeniami i przykładem zdobyli wiekuistą nagrodę. Przez tegoż Pana… 

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

2 września: Św. Stefana, Króla i Wyznawcy

2 WRZEŚNIA

ŚW. STEFANA, KRÓLA I WYZNAWCY

Ryt prosty.    Szaty białe.

   Św. Stefan, przyjąwszy wiarę Chrystusową, stał się apostołem Węgrów; miłosierny względem biednych, odznaczał się zamiłowaniem do modlitwy; gorąco czcił Matkę Boską. Umarł w r. 1038.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

   Święto św. Stefana, króla Węgier (ok. 969–1038). W roku 974 jego ojciec, książę Gejza, przyjął wraz z rodziną i możnymi chrzest w obrządku łacińskim. Jego syn Vajk, który na chrzcie otrzymał imię Stefan, objął władzę książęcą w roku 997, a w roku 1001 został pierwszym władcą Węgier koronowanym na króla. Za jego panowania lud Madziarów porzucił ciemności pogaństwa i uznał naszego Pana Jezusa Chrystusa za swego Boga i Króla. Św. Stefan zjednoczył węgierskie plemiona w jedno chrześcijańskie państwo, znacznie powiększył jego granice i doprowadził do końca dzieło chrystianizacji kraju. Założył dwa arcybiskupstwa — w Ostrzyhomiu i Kalocsy — oraz osiem biskupstw, a oddając koronę i całe królestwo pod opiekę Najświętszej Maryi Panny, położył trwałe fundamenty chrześcijańskich Węgier. Gorliwie krzewił prawdziwą wiarę, budował kościoły i otaczał opieką ubogich, stając się dla swego narodu nie tylko monarchą, lecz także ojcem i apostołem.

M.P. Mikłaszewski: Ukraina nie jest Rusią Kijowską. Anatomia wielkiego fałszerstwa historycznego

Ruś Kijowska nie była ani Ukrainą, ani Rosją.

„Tyle w temacie” — ale nie dla wszystkich

 Przed kilkoma dniami opublikowałem krótką grafikę będącą odpowiedzią na ordynarną manipulację historyczną, według której Ukraina miałaby istnieć od 882 roku, podczas gdy początki państwa polskiego oznaczono datą 960. Autor pomylił się o sześć lat albo przyjął za punkt wyjścia przybliżony początek panowania Mieszka I, oddzielając powstanie państwa od jego chrztu. Takie rozdzielenie było szczególnie wygodne dla propagandy komunistycznej, która konkurencyjne wobec kościelnego Milenium Chrztu Polski obchody „Tysiąclecia Państwa Polskiego” rozpoczęła już w 1960 roku i prowadziła je aż do 1966 roku, usiłując usunąć z narodowej pamięci prawdę, że wejście Polski na arenę dziejową było nierozerwalnie związane z jej chrztem. Odpowiedź na ukraińską planszę była równie prosta, jak proste powinno być sprostowanie oczywistego fałszu: UKRAINA — 1991. POLSKA — 966. Dopisałem pod nią, że Ruś Kijowska nie była Ukrainą, podobnie jak nie była Rosją, choć obie współczesne propagandy próbują zawłaszczać jej dziedzictwo na własny użytek, a cały wpis zakończyłem słowami: „Tyle w temacie”. Ogromny odzew, ponad dwa tysiące dwieście reakcji, przeszło 180 udostępnień i prawie 150 tysięcy wyświetleń, a szczególnie nerwowe reakcje licznych odbiorców o ukraińsko brzmiących nazwiskach, pokazały jednak, że ta prosta grafika uderzyła w jeden z głównych mitów współczesnego ukrainizmu. Właśnie dlatego warto przedstawić najważniejsze fakty i pokazać, na czym polega to historyczne oszustwo.

 Rok 1991 jest datą powstania obecnego, niezależnego i uznanego międzynarodowo państwa ukraińskiego, które wyłoniło się wskutek rozpadu Związku Sowieckiego. Wcześniej istniały m.in. różne ukraińskie organizacje nacjonalistyczne, krótkotrwałe twory państwowe z lat 1917–1921 oraz Ukraińska Socjalistyczna Republika Sowiecka, niebędąca państwem niepodległym. Ukraiński ruch narodowy jest starszy od dzisiejszego państwa, ale młodszy o wiele stuleci od Rusi Kijowskiej. Rok 882 należy do historii Rusi (wschodniej słowiańszczyzny), nie Ukrainy.

1 września 1939. Niemiecka napaść na katolicką Polskę i zniszczenie przedmurza chrześcijaństwa

Dziś obchodzimy 87. rocznicę napaści na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej. Nie była to jednak — jak często przedstawia się ją w uproszczonej narracji — wyłącznie wojna pomiędzy Polską a hitlerowskimi Niemcami, do której nieco później przypadkowo przyłączył się Związek Sowiecki. Była to od początku wspólnie przygotowana agresja dwóch zbrodniczych państw totalitarnych, mająca doprowadzić do całkowitego zniszczenia niepodległej Rzeczypospolitej i podziału jej ziem pomiędzy III Rzeszę oraz ZSRR, a więc do kolejnego, IV rozbioru Polski.

23 sierpnia 1939 r. w Moskwie minister spraw zagranicznych III Rzeszy Joachim von Ribbentrop oraz ludowy komisarz spraw zagranicznych ZSRR Wiaczesław Mołotow podpisali niemiecko-sowiecki pakt o nieagresji. Najważniejszą częścią tego porozumienia był oczywiście „najściślej tajny” protokół dodatkowy, w którym Niemcy i Sowieci dokonali podziału Europy Środkowo-Wschodniej na swoje strefy wpływów, wyznaczając jednocześnie linię przyszłego rozbioru Rzeczypospolitej. Stalin zapewnił w ten sposób Hitlerowi możliwość bezpiecznego zaatakowania Polski od zachodu, sam zaś czekał jedynie na odpowiedni moment, aby uderzyć ze wschodu i zagarnąć przypadającą mu część łupu.

Nie był to żaden chwilowy i wymuszony okolicznościami „pakt o nieagresji”, jak jeszcze przez dziesięciolecia utrzymywała sowiecka, a następnie rosyjska propaganda, lecz rzeczywisty sojusz dwóch agresorów, wymierzony przede wszystkim w Polskę. Jego zapisy zostały wykonane z całą bezwzględnością: 1 września zaatakowała III Rzesza, a 17 września — kiedy Wojsko Polskie prowadziło jeszcze ciężkie walki z Niemcami — od wschodu wkroczyła Armia Czerwona. Następnie, 28 września, obaj okupanci podpisali w Moskwie kolejny układ, nazwany cynicznie traktatem o „granicach i przyjaźni”, którym zatwierdzili dokonany rozbiór naszego Państwa.