Lepiej późno niż wcale. Prezydent Karol Nawrocki odebrał W. Zełeńskiemu Order Orła Białego.

Co najmniej siedem polskich odznaczeń wróci z Ukrainy do Polski po solidarnościowym geście ukraińskich elit.

 Przedwczoraj, w piątek 19 czerwca AD 2026, Prezydent RP Karol Nawrocki wreszcie naprawił kompromitujący błąd, odbierając najwyższe polskie odznaczenie człowiekowi, pod którego rządami Ukraina nadal gloryfikuje Banderę i OUN-UPA.

 Decyzja Karola Nawrockiego odbiła się szerokim echem także poza granicami Polski. Zwracano uwagę na paradoks, że najwyższe polskie odznaczenie państwowe otrzymał wcześniej przywódca państwa, w którym od lat oficjalnie czci się Stepana Banderę oraz inne postacie odpowiedzialne za antypolskie zbrodnie. Odebranie Orderu Orła Białego jest krokiem spójnym z polską racją stanu i pamięcią o ofiarach ludobójstwa na Kresach wschodnich II Rzeczpospolitej, i zostało przez wielu odebrane jako symboliczne zamknięcie tego kontrowersyjnego rozdziału.

 Ciężko nie zgodzić się w tej sytuacji ze słowami był. premiera Federacji Rosyjskiej (fakt, to jest przerażające, ale napisał on w tym przypadku po prostu prawdę):

 „Prezydent Polski w końcu odebrał Order Orła Białego kijowskiemu degeneratowi, oddającemu cześć nazizmowi. Jestem pewien, że dla naczelnego banderowca nie będzie to żadnym problemem — na jego zielonej bluzie pozostało teraz więcej miejsca na hitlerowski Żelazny Krzyż ze Złotymi Liśćmi Dębu.” ~ Dmitry Medvedev, X

 Co więcej, decyzja Prezydenta RP wywołała gwałtowną reakcję po stronie ukraińskiej. W geście „solidarności” z Wołodymyrem Zełeńskim z posiadanych polskich odznaczeń zrezygnowali byli prezydenci Ukrainy: Wiktor Juszczenko, Leonid Kuczma i Petro Poroszenko. Wcześniej podobną decyzję ogłosili minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha, szef Biura Prezydenta Andrij Jermak oraz ambasador Ukrainy w Polsce Wasyl Bodnar. Oznacza to, że wraz z Orderem Orła Białego odebranym Zełenskiemu do Polski powinno powrócić co najmniej siedem państwowych odznaczeń. W praktyce rozwiązany został więc także podnoszony wcześniej problem ewentualnej kontrasygnaty premiera, gdyż zainteresowani dobrowolnie zrzekli się przyznanych im orderów. Zwrot odznaczeń jest kolejnym dowodem głębokiego przywiązania zdecydowanej większości ukraińskich elit do banderyzmu — zbrodniczej neonazistowskiej ideologii, która doprowadziła do ludobójstwa ponad 200. tysięcy Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Trudno bowiem inaczej wytłumaczyć gotowość do demonstracyjnej rezygnacji z najwyższych polskich odznaczeń państwowych w imię solidarności z człowiekiem stojącym na czele państwa nadal oddającego cześć sprawcom tych zbrodni.

Bp Marcin Dávila Gandara udzielił warunkowo święceń kapłańskich ks. Sławomirowi Siąkale.

 W hiszpańskojęzycznych mediach katolickiej Tradycji opublikowano informację o warunkowych święceniach ks. Sławomira Siąkały. Redakcja Tenete Traditiones uzyskała niezależne potwierdzenie tej wiadomości. Podajemy treść komunikatu:

 Jego Ekscelencja ks. bp Marcin Dávila Gandara, biskup Trydenckiego Bractwa Kapłańskiego (Sociedad Sacerdotal Trento, SST) z Meksyku, udzielił warunkowo (sub conditione) święceń kapłańskich wielebnemu ks. Sławomirowi Józefowi Melchiorowi Siąkale dnia 9 czerwca 2026 r. w Świętoszówce w Polsce. W poprzednich dniach otrzymał on również warunkowo subdiakonat i diakonat.

 Adres dla osób pragnących uczestniczyć w Najświętszej Ofierze Mszy Świętej:

Grodziec Śląski 152

43-386 Świętoszówka

Polska

Laus Deo!

Nowe oświadczenia bp. Piotra Roya i o. Michała Marii F.Ss.R. dotyczące planowanej konsekracji biskupiej.

OD REDAKCJI TENETE TRADITIONES: Po ogłoszeniu, że Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Piotr Roy dokona 25 lipca 2026 roku konsekracji biskupiej Wielebnego o. Michała Marii F.Ss.R., magazyn Integrity Magazine zwrócił się do obu duchownych z prośbą o komentarz. Poniżej publikujemy tłumaczenie ich pełnych oświadczeń, zawierających wyjaśnienie motywów tej decyzji oraz ocenę obecnej sytuacji kryzysu w Kościele, kwestii jurysdykcji etc. Zapraszamy do lektury!

„Biskupi FSSPX są konsekrowani jako wyłącznie «biskupi sakramentalni» (...) podczas gdy my rozumiemy nasze konsekracje biskupie jako udzielające rzeczywistej władzy biskupiej” – powiedział Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Piotr Roy.

Bp Piotr Roy i o. Michał Maria
Zdjęcie pochodzi z magazynu Integrity Magazine (dozwolony użytek).

 Po ogłoszeniu, że bp Piotr Roy dokona konsekracji biskupiej o. Michała Marii F.Ss.R., magazyn Integrity zwrócił się do obu duchownych z prośbą o komentarz. W przekazanych redakcji oświadczeniach bp Piotr Roy oraz o. Michał Maria przedstawili dodatkowe wyjaśnienia dotyczące planowanej na 25 lipca konsekracji, a także swoje spojrzenie na obecny kryzys w Kościele.

 Redakcja zwróciła się również do diecezji Aberdeen, na terenie której znajduje się klasztor Redemptorystów Zaalpejskich, czyli Synów Najświętszego Odkupiciela (Filii Sanctissimi Redemptoris, F.Ss.R.) na wyspie Papa Stronsay. Chociaż diecezja początkowo nie udzieliła komentarza, jej ordynariusz, [modernistyczny - przyp. T.T.] bp Hugh Gilbert OSB, opublikował później oświadczenie, w którym określił planowaną konsekrację jako „niezgodną z prawem i stanowiącą poważny akt nieposłuszeństwa oddzielający uczestników od komunii z Kościołem katolickim”.

 Bp Piotr Roy podkreślił, że planowanej konsekracji nie należy postrzegać przez pryzmat zapowiedzianych na 1 lipca konsekracji biskupich w Bractwie Kapłańskim Świętego Piusa X. Według niego oba wydarzenia wynikają z odmiennych założeń. Biskup, który utrzymuje, że Stolica Apostolska pozostaje nieobsadzona od śmierci Papieża Piusa XII, przeciwstawił stanowisko swojego środowiska stanowisku FSSPX. Zwrócił uwagę zarówno na odmienne rozumienie stanu konieczności, jak i na różnice dotyczące natury władzy biskupiej oraz roli biskupów w obecnym kryzysie Kościoła. Bractwo Kapłańskim Świętego Piusa X rzeczywiście stwierdziło, że ich konsekracje „nie wynikają z jakiejkolwiek chęci roszczenia sobie prawa do jurysdykcji lub ustanowienia równoległej władzy w Kościele”.

Dlaczego „elekcjonizm” to NIE jest „konklawizm”.

Elekcjonizm, nie konklawizm

Kilka uwag o idei Niedoskonałego Soboru Powszechnego oraz odpowiedź na niektóre nieporozumienia pojawiające się wokół inicjatywy Unam Sanctam.

Łódź Piotrowa została zbudowana po to, by płynąć, a nie tkwić na mieliźnie.

Czym jest katolicki elekcjonizm?

 W swoim artykule z 8 maja bieżącego roku roboczo określiłem ideę Niedoskonałego Soboru Powszechnego mianem „elekcjonizmu”. Im dłużej nad tym myślę, tym bardziej jestem przekonany, że termin ten wyjątkowo trafnie oddaje istotę całej koncepcji i być może zasługuje na szersze rozpowszechnienie. Sednem tej idei jest bowiem przekonanie, że Kościół musi posiadać w każdym czasie możliwość wyboru swojej widzialnej Głowy. Nie jest to jednak — jak próbują przedstawiać to niektórzy krytycy — żadna forma „konklawizmu”. Wyjaśniałem to już we wspomnianym artykule z 8 maja br. Od tamtego czasu czytelnicy Tenete Traditiones mogli również zapoznać się z szeregiem tłumaczeń materiałów publikowanych przez inicjatywę Unam Sanctam, w których J.E. x bp. Piotr Roy i inni duchowni szczegółowo przedstawiają założenia oraz cele Niedoskonałego Soboru Powszechnego. Zgodnie z prawem papieskim ostatniego katolickiego Papieża, J.Ś. Piusa XII, zwołanie kanonicznego konklawe jest obecnie niemożliwe. Co więcej, pozostaje ono niemożliwe nawet przy założeniu — którego sam nie podzielam — że modernistyczni „kardynałowie” są rzeczywistymi kardynałami Kościoła katolickiego. Zgromadzenia organizowane przez modernistów nie mogą być określane mianem konklawe choćby z tego względu, że nie spełniają podstawowych warunków przewidzianych przez obowiązujące prawo papieskie. Prawo ustanowione przez Piusa XII przewiduje bowiem określoną liczbę kardynałów elektorów, która od stuleci wynosi siedemdziesięciu. Dziś liczba modernistycznych elektorów jest niemal dwukrotnie większa. Oczywiście prawowity Papież posiadałby władzę zmiany takich przepisów. Problem polega jednak na tym, że żaden z posoborowych pretendentów nie jest prawowitym następcą św. Piotra, a więc nie posiada również jurysdykcji koniecznej do dokonywania tego rodzaju zmian. Nie mówimy więc o „konklawizmie”, lecz o próbie odpowiedzi na znacznie bardziej fundamentalne pytanie: w jaki sposób Kościół może w obecnych nadzwyczajnych okolicznościach skorzystać z przysługującego mu prawa do wyboru Papieża, skoro zwyczajny mechanizm przewidziany przez prawo kościelne przestał być możliwy do zastosowania.

  „Niebo i historia uśmiechną się do Papa Stronsay”

 W związku z zapowiedzianą konsekracją biskupią Czcigodnego Ojca Michała Marii, F.Ss.R., publikujemy krótkie oświadczenie przełożonego Redemptorystów Zaalpejskich. Tekst ten został skierowany do jednego z mieszkańców Orkadów i wyjaśnia historyczne oraz duchowe znaczenie tego wydarzenia.

Oświadczenie o. Michała Marii dotyczące konsekracji biskupiej zapowiedzianej na 25 lipca 2026 r.

 Katolicki obrzęd konsekracji biskupiej pozostawał niezmieniony przez całą historię chrześcijaństwa aż do roku 1968, kiedy to usunięto istotne słowa dokonujące konsekracji biskupa i zastąpiono je obiektywnie nową oraz językowo dwuznaczną formułą. Ta nowa formuła z 1968 roku pozbawiła obrzęd jego najbardziej istotnego elementu.

 Nie przywiązujemy wagi do rozmaitych opinii wyrażanych przez wątpliwych biskupów, którzy wszyscy zostali konsekrowani według obrzędów wprowadzonych po 1968 roku. Nie życzymy tym biskupom niczego złego, lecz wiele dobra.

 Jednak dla nas oraz dla tych, którzy podzielają nasze stanowisko, sumienie nakazuje trwać przy starożytnej Mszy Świętej, której współcześni biskupi się sprzeciwiają. Podtrzymujemy trwanie starożytnej Mszy Świętej poprzez dawny obrzęd konsekracji biskupiej, sięgający czasów sprzed VI wieku. Ponad wszelką wątpliwość obrzęd ten udziela ważnej konsekracji katolickiego biskupa.

Nowy biskup dla Redemptorystów Zaalpejskich.

Bp Piotr Roy ogłasza konsekrację biskupią o. Michała Marii F.Ss.R. na 25 lipca 2026 r.

 W święto Eucharystycznego Serca Jezusa Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Piotr Roy ogłosił, że 25 lipca 2026 roku na wyspie Papa Stronsay w Szkocji dokona konsekracji biskupiej o. Michała Marii F.Ss.R., przełożonego generalnego Zgromadzenia Synów Najświętszego Odkupiciela (Redemptorystów Zaalpejskich). Ojciec Michał Maria został wyświęcony na kapłana przez abp. Lefebvre'a w 1987 r.

 Współkonsekratorami podczas ceremonii będą Ich Ekscelencje: bp Roderyk Ribeiro da Silva oraz bp Ferdynand Altamira. Jak wyjaśnia bp Piotr Roy w opublikowanym dziś liście do duchowieństwa i wiernych, decyzja ta została podjęta ze względu na potrzeby duszpasterskie wspólnoty prowadzącej apostolat w Szkocji, Nowej Zelandii, Stanach Zjednoczonych, Australii, Samoa i innych krajach Oceanii.

 W swoim liście bp Piotr Roy podkreśla również, że Redemptoryści Zaalpejscy po wieloletnich studiach nad kryzysem Kościoła doszli do uznania obecnego wakatu Stolicy Apostolskiej i publicznie odrzucili błędy współczesnego modernizmu. Zdaniem biskupa konsekracja nowego biskupa stanowi odpowiedź na realne potrzeby wiernych pozbawionych opieki tradycyjnej hierarchii katolickiej.

 Poniżej publikujemy pełne tłumaczenie listu bp. Piotra Roya z dnia 18 czerwca 2026 roku ogłaszającego konsekrację biskupią o. Michała Marii F.Ss.R.:

LIST JE BP. PIOTRA ROYA DO DUCHOWIEŃSTWA I WIERNYCH

Stilesville, Nowy Brunszwik, 18 czerwca 2026 r.
Święto Eucharystycznego Serca Jezusa

   Drodzy Współbracia i Wierni,

 Niniejszym listem pragnę poinformować Was o konsekracji biskupiej o. Michała Marii ze wspólnoty Redemptorystów Zaalpejskich, która odbędzie się 25 lipca 2026 roku na wyspie Papa Stronsay w Szkocji. Konsekracja ta będzie miała miejsce w zaciszu ich klasztoru, a Ich Ekscelencje bp Roderyk Ribeiro da Silva oraz bp Ferdynand Altamira zgodzili się pełnić funkcję współkonsekratorów podczas tej ceremonii. Kilku innych biskupów, którzy utrzymują z nami przyjazne relacje, również wyraziło poparcie dla tej decyzji, za co jesteśmy wdzięczni. Poprosiłem o. Michała Marię, bez jakiejkolwiek inicjatywy ze strony samych Redemptorystów i pomimo jego początkowych oporów, aby przyjął tę konsekrację dla dobra Kościoła i swojej wspólnoty.

 Od czerwca 2025 roku pozostaję w bardzo regularnym kontakcie ze wspólnotą Redemptorystów Zaalpejskich. Od tego czasu udało nam się zbudować prawdziwą wspólnotę wiary i szczerą przyjaźń. Chociaż wiem, że Redemptoryści byliby zadowoleni z dalszego funkcjonowania w obecnym stanie rzeczy, nie prosząc o żadną dodatkową pomoc, obawiam się, że nie jestem w stanie właściwie wypełniać wobec nich swojej roli i obowiązków z powodu ogromnych odległości, które nas dzielą. Redemptoryści posiadają domy w Szkocji, Nowej Zelandii i Stanach Zjednoczonych. Z tych placówek odwiedzają Samoa, Australię i inne miejsca. Wypełnianie moich obowiązków biskupich wobec nich wymagałoby praktycznie podróżowania po całym świecie. Od początku mojej posługi jako katolickiego biskupa zostałem już wezwany na cztery kontynenty. Nasze kanadyjskie misje cierpią z powodu braku kapłanów, a moje częste nieobecności jedynie pogłębiłyby już i tak trudną sytuację. Ponieważ moi współbracia znajdują się w podobnym położeniu, wydawało się rozsądne i konieczne zapewnienie Redemptorystom Zaalpejskim biskupa, który mógłby właściwie troszczyć się o owczarnię już znającą brzmienie jego ojcowskiego głosu.

Kolejne święcenia u franciszkanów w Brazylii.

 12 czerwca 2026 r.

Zapowiedź zbliżających się święceń kapłańskich

Bracia Mniejsi

Pax et Bonum!

 Najdrożsi wierni,

 z łaski Boga i Najświętszej Maryi Panny z wielką radością ogłaszamy zbliżające się święcenia kapłańskie w naszej wspólnocie.

 Jego Ekscelencja Najprzewielebniejszy Ksiądz Biskup Roderyk Henryk Ribeiro da Silva, Biskup Świętego Kościoła Rzymskiego, ponownie odpowiedział z wielkoduszną ojcowską troską na prośbę naszego Przełożonego Generalnego, wielebnego ojca Franciszka Millera OFM Sub., aby odwiedził nasz klasztor i udzielił święceń diakonatu oraz kapłaństwa czcigodnym subdiakonom: ojcu Pacyfikowi Marii dos Santos Silva, gwardianowi klasztoru, oraz ojcu Dymasowi Marii Gonçalvesowi Amaralowi. Przy tej samej okazji udzieli również pierwszej tonsury kilku braciom z naszej wspólnoty.

 W najbliższych dniach opublikujemy w naszych mediach społecznościowych miejsce i daty ceremonii święceń.

 Składajmy dzięki Najświętszemu Sercu Jezusowemu za tak liczne łaski udzielone naszej wspólnocie dla dobra Świętego Kościoła i zbawienia dusz.

 Poniżej zamieszczamy listy z prośbą skierowaną przez wielebnego ojca Franciszka Millera oraz odpowiedź Jego Ekscelencji Księdza Biskupa.

 Już teraz módlmy się za przyszłych kapłanów!

330. rocznica śmierci króla Jana III Sobieskiego.

Jan III Sobieski (1629–1696)

330. rocznica śmierci Króla Polski i Wielkiego Księcia Litewskiego

„W żadnym okresie swej historii od wygaśnięcia dynastii Jagiellonów Polska nie cieszyła się tak wielkim uznaniem jak za jego panowania.” ~ Nathaniel William Wraxall

   Dnia 17 czerwca 1696 roku, w swojej ukochanej rezydencji w Wilanowie, zakończył ziemskie życie Jan III Sobieski, Król Polski i Wielki Książę Litewski, jeden z najwybitniejszych monarchów w dziejach Rzeczypospolitej.

   W pamięci potomnych zapisał się przede wszystkim jako zwycięzca spod Wiednia, obrońca chrześcijańskiej Europy przed najazdem tureckim oraz władca głęboko przywiązany do wiary katolickiej. Jego imię na zawsze pozostanie związane z triumfem odniesionym 12 września 1683 roku, kiedy na czele wojsk chrześcijańskich rozgromił armię osmańską, przynosząc ratunek oblężonej stolicy Austrii i Świętego Cesarstwa Rzymskiego domu Habsburskiego.

   Jan III Sobieski był nie tylko wybitnym wodzem, ale również gorliwym synem Świętego Kościoła katolickiego. Szczególną czcią otaczał Najświętszą Maryję Pannę, czego świadectwem pozostają liczne przekazy historyczne, a także przedstawienia Króla z ryngrafem Matki Bożej noszonym na piersi. W 330. rocznicę jego śmierci wspominamy z wdzięcznością wielkiego monarchę, którego życie i czyny stanowią ważną część katolickiego i narodowego dziedzictwa Polski.

Czego tak bardzo obawia się biskup Donald Sanborn?

 Czego obawia się biskup Donald Sanborn?

Od red. Tenete Traditiones: Refleksje Louiego na temat stanowiska biskupa Donalda Sanborna wobec inicjatywy Unam Sanctam.

Louie, 9 czerwca 2026 r.

   Do tej pory większość Czytelników tego bloga słyszała już o inicjatywie Unam Sanctam, powołanej przez bp. Piotra Roya. (Więcej informacji, wraz z linkiem do obszernego wywiadu z Jego Ekscelencją, znajduje się we wpisie z 22 kwietnia).

   Poniższy fragment, zaczerpnięty z oświadczenia zamieszczonego na stronie głównej witryny Unam Sanctam, podsumowuje cel tej inicjatywy:

   Celem organizacji Unam Sanctam jest działanie na rzecz zwołania Niedoskonałego Soboru Powszechnego, który mógłby omówić tę kwestię oraz rozważyć, w jaki sposób można rozwiązać obecny kryzys dotykający Głowy Kościoła.

   W chwili pisania tych słów swoje poparcie dla tej inicjatywy zarejestrowało 12 biskupów, 53 kapłanów oraz 84 osoby zakonne.

   Od samego początku bp. Roy wielokrotnie podkreślał, że pierwszym celem Unam Sanctam nie jest natychmiastowe zwołanie Niedoskonałego Soboru Powszechnego, lecz raczej zgromadzenie wszystkich biskupów (oraz innych osób posiadających autorytet w tej sprawie), którzy uznają, że obecny kryzys kościelny koncentruje się wokół Urzędu Piotrowego, aby podjęli intensywną dyskusję mającą na celu ustalenie, jak należy rozumieć ten kryzys oraz jak najlepiej go rozwiązać.

   Podstawowa przesłanka dotycząca papiestwa, przedstawiana przez bp. Roya, jest bardzo prosta:

   Niezniszczalność Kościoła jest taka, że zawsze będzie on posiadał wszystko, czego potrzebuje, aby zapewnić sobie oraz swoim dzieciom Papieża Rzymskiego, Namiestnika Chrystusa posiadającego najwyższą władzę, który będzie naszym ojcem, nauczycielem i przewodnikiem.

   Skoro tak jest — argumentuje bp. Roy — samo bierne oczekiwanie, nawet połączone z modlitwą, aż Nasz Pan bezpośrednio interweniuje, aby naprawić Łódź Piotrową, nie jest wystarczające. Co więcej, stanowi ono zaniedbanie obowiązku.

„Błogosławiona wina” śp. x bp'a. Daniela L. Dolana.

 W tym roku, 29 września, w święto Dedykacji św. Michała Archanioła (uroczystość 1 klasy, a prywatnie, moje imieniny) minie równo pięć lat, od dnia, gdy śp. bp. Daniel Lytle Dolan konsekrował na biskupa Jego Ekscelencję, księdza bp. Roderyka Ribeiro da Silvę. Nie sposób tutaj nie wspomnieć ogromnych zasług śp. bp. Dolana dla ruchu tradycyjnego i sedewakantystycznego. Z upływem czasu, jego słowa i czyny, zwłaszcza te z ostatnich lat spędzonych tutaj, na tym łez padole, wydają się wręcz prorocze. Jego wyjątkowo trafna analiza i diagnoza obecnej sytuacji kryzysu Kościoła; oraz jego konsekracje biskupie, które u niektórych budziły kontrowersje i niepokój, były — co teraz widzimy — prawdziwym działaniem Bożej Opatrzności. Niniejszy artykuł ma jednak na celu nie tyle polemikę z przeciwnikami śp. bpa Dolana, co pokazanie, że właśnie dzięki niemu zachowana została sukcesja apostolska w wielu środowiskach; że bez tych decyzji nie byłoby dziś wielu biskupów, kapłanów i wiernych; a w konsekwencji nie byłoby również obecnych wysiłków zmierzających do odbudowy prawowitej hierarchii Kościoła Świętego.

 Wśród różnych zarzutów kierowanych po śmierci wobec śp. bp. Daniela Dolana jeden powraca szczególnie często. Twierdzi się, że popełnił błąd, konsekrując 29 września 2021 r. bp. Rodrigo da Silvę, który nie ukończył jeszcze wymaganego przez prawo kanoniczne pięcioletniego okresu kapłaństwa. Miał natomiast ukończone, również wymagane przez prawo kanoniczne, 30 lat (ur. 18 lutego 1991 r.). Na kapłana został wyświęcony 23 grudnia 2017 r. przez śp. bpa Richarda Williamsona. Dla niektórych był to dowód nieostrożności, a nawet lekceważenia prawa kościelnego. Dziś, niemal pięć lat później, warto jednak spojrzeć na tę sprawę z pewnego dystansu i zadać pytanie: jakie owoce przyniosła ta decyzja? Warto w tym miejscu przypomnieć, że wymóg pięciu lat kapłaństwa przed konsekracją biskupią nie jest prawem Bożym ani elementem koniecznym do ważności sakramentu. Jest to przepis prawa kościelnego ustanowiony przez Kościół dla normalnych czasów i normalnych warunków funkcjonowania hierarchii. Nikt nie kwestionuje zasadności takiego przepisu. Pięć lat posługi kapłańskiej pozwala zdobyć doświadczenie duszpasterskie i przygotować się do obowiązków biskupich. Pytanie brzmi jednak, czy przepis ustanowiony dla zwyczajnych czasów należy stosować w identyczny sposób w sytuacji bezprecedensowego kryzysu Kościoła, gdy liczba katolickich biskupów na świecie jest niewielka, a przyszłość sukcesji apostolskiej niepewna.

 Od początku należy podkreślić, że spór nie dotyczył ważności konsekracji. Nikt poważny nie twierdził, że brak kilku miesięcy do wymaganego stażu kapłańskiego czyni sakrament nieważnym. Mówimy wyłącznie o przepisie prawa kościelnego ustanowionym dla normalnych czasów funkcjonowania hierarchii kościelnej. Niezależnie od tego, jak oceniać samą decyzję bp. Dolana, warto dziś spojrzeć nie tylko na sam akt konsekracji, ale również na jego późniejsze następstwa. W dyskusjach wokół konsekracji bp. da Silvy często zaciera się różnica pomiędzy prawem Bożym a prawem czysto kościelnym. Prawo Boże nie podlega zmianie ani dyspensie. Natomiast przepisy prawa kościelnego zostały ustanowione przez Kościół dla dobra wiernych i mogą być stosowane z uwzględnieniem konkretnych okoliczności. Kościół od zawsze uznawał zasadę, że prawa kościelne istnieją dla zbawienia dusz, a nie odwrotnie. Dlatego w historii niejednokrotnie zdarzały się sytuacje nadzwyczajne, w których zachowanie dobra Kościoła wymagało działań wykraczających poza zwykłe ramy dyscyplinarne, obowiązujące w zwykłych czasach.