Posłuszeństwo Papieżowi i katolicy integralni – Msgr. Giovanni Volpi, Biskup z Arezzo.

Głosy Dostojników Kościoła

Posłuszeństwo Papieżowi i katolicy integralni (1)

MSGR. GIOVANNI VOLPI

BISKUP AREZZO

––––––––

     Urobić w duchu Chrystusowym duchowieństwo i lud – to najwyższe zadanie Biskupa. Tę prawdę właśnie chciał nam przypomnieć obecnie panujący Papież Pius X, nie tylko w pierwszej Swej Encyklice, lecz jeszcze w Swym przedziwnym upomnieniu do kleru "Haerent animo", by prawda ta była nam zawsze przytomna i ożywiała wszystkie czyny nasze.

     Jakimże jednak, Czcigodni Bracia, jest ów duch Chrystusowy, który powinien przenikać nasze życie, by każdy z nas mógł powiedzieć z Apostołem: "Żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus" (Galat. II, 20)?

     Niewątpliwie jest to duch posłuszeństwa.

     Chrystus "sam się poniżył, stawszy się posłusznym aż do śmierci, a śmierci krzyżowej; dlatego i Bóg wywyższył Go i darował Mu imię, które jest nad wszelkie imię" (Filipens. II, 8. 9). – "Mój pokarm jest, mówił Jezus, abym czynił wolę Tego, który mnie posłał, abym wykonał sprawę Jego" (Jan IV, 34). – "Nie mogę ja sam od siebie nic czynić. Jako słyszę, sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy, iż nie szukam woli mojej, ale woli Tego, który mnie posłał" (Jan V, 30). – "Bom zstąpił z nieba, nie iżbym czynił wolę moją, ale wolę Onego, który mnie posłał" (Jan VI, 38).

     Stąd wynika, że dopóki wierni nie nauczą się poddawać swego sądu pod sąd tego, kto nad nimi jest postawiony, i przystosowywać swej woli do woli tego, kto nimi rządzi, czyniąc to nie z musu i z bojaźni, lecz chętnie i z przyjemnością, tak, by każdy mógł powiedzieć: "Mój pokarm jest, abym czynił wolę Tego, który mnie posłał", – dopóty nie będzie można powiedzieć, że Chrystus żyje wśród nas.

     Któż to bowiem powierzył nam wśród ludzi posłannictwo święte i postanowił nas światłością świata i solą ziemi? Jezus Chrystus przez Swych przedstawicieli, którymi są prawowici przełożeni duchowni. Mamy więc ścisły obowiązek pełnić wolę tych, od których otrzymaliśmy posłannictwo, gdyż wola ich jest wolą Boga. A ponieważ w Kościele Katolickim Papież Rzymski jest Głową, czyli rządzi wszystkimi i rozkazuje wszystkim, jako ten, którego opiece powierzona została cała trzoda Chrystusowa – przeto każdy z nas winien sobie uważać za najwyższą chlubę móc zawsze w całej prawdzie mówić o Papieżu: "Ja, co się Mu podoba, zawżdy czynię" (Jan VIII, 29).

Dlaczego diabeł nienawidzi postu? - ks. Dominic Radecki CMRI

 

W tym kazaniu ks. Dominic Radecki CMRI przypomina, że post od wieków był postrzegany jako element realnej walki duchowej. Tradycja Kościoła, Pismo Święte i życie świętych pokazują, że modlitwa i post idą razem,  jako droga oczyszczenia serca i umocnienia duszy wobec pokus.

W kazaniu usłyszysz m.in.:

• w jaki sposób post pomaga uporządkować relację między ciałem a duszą

• dlaczego modlitwa i post tworzą jedność

• jak umartwienie osłabia siłę pokus

• jakie miejsce ma post w duchowej tradycji Kościoła

• dlaczego święci widzieli w nim źródło wewnętrznej wolności

Post nie jest celem samym w sobie. Jest środkiem,  który pomaga człowiekowi otworzyć się na łaskę i odzyskać duchową równowagę.

Środa Popielcowa. Początek Wielkiego św. Postu.

Dziś Środa Popielcowa – początek Wielkiego Świętego Postu. Wielki Post to 40-dniowy (bez niedziel) okres pokuty, nawrócenia i przygotowania do Wielkanocy. 

Wielki Post rozpoczyna się w Środę Popielcową (w 2026 r. – 18 lutego), a kończy o północy z Wielkiej Soboty na Niedzielę Zmartwychwstania. Czas ten obejmuje post, modlitwę i jałmużnę. Post ścisły obowiązuje dziś, we wszystkie piątki i soboty Wielkiego Postu (z Wielką Sobotą do północy włącznie) oraz w przyszłą środę – Środę Suchych Dni Wielkiego Postu (w 2026 r. – 25 lutego); w pozostałe dni (pn. – czw.) obowiązuje post ilościowy. W niedziele wielkopostne post nie obowiązuje.

Więcej tutaj: Tradycyjna dyscyplina postna

W ramach wielkopostnego umartwienia, w dni Wielkiego Postu (bez niedziel) nie będziemy publikować na naszej stronie artykułów o charakterze informacyjnym, politycznym, historycznym czy też stanowiących apologetykę naszego stanowiska teologicznego, czy polemikę z innymi stanowiskami. Skupimy się wyłącznie na tematyce stricte religijnej, duchowej i pobożnej, kazaniach, naukach religijnych, rekolekcjach, pismach świętych, doktorów i Ojców Kościoła, i wszystkim tym co może przysłużyć się pożytkowi i zbawieniu dusz, w tym świętym czasie. A.M.D.G.!

Memento homo, quia pulvis es, et in pulverem reverteris (Gen. 3, 19).

Redakcja Tenete Traditiones

JE x. bp Merardo Loya: Konsekracje lub wyginięcie. Czas podjąć decyzję, czy przejść do modernizmu, czy wrócić do katolicyzmu!

KONSEKRACJE LUB WYGINIĘCIE, CZAS PODJĄĆ DECYZJĘ, CZY PRZEJŚĆ DO MODERNIZMU, CZY WRÓCIĆ DO KATOLICYZMU.

JE x. biskup Merardo Loya

 Nie ma wątpliwości, że „tradycyjne” bractwa, które akceptują heretyka jako prawdziwego papieża, są całkowicie w błędzie i stoją poza porządkiem katolickim i doktrynalnym; z drugiej strony rzeczywistość wakatu Stolicy Apostolskiej jest jedynym spójnym i wiernym Świętemu Kościołowi Katolickiemu oraz Papiestwu wyjaśnieniem teologicznym w obliczu bezpośrednich, absolutnych i przytłaczających dowodów infiltracji heretyków, bezczelnie zdemaskowanych, niszczycieli wszystkiego, co święte, w miejscu, które powinno być Stolicą Prawdy.

 Pozwólcie, że wyjaśnię: Papieżowi należy być posłusznym, po pierwsze, ponieważ jest Wikariuszem Chrystusa; to znaczy, kto go słucha, słucha Chrystusa, a kto go nie słucha, nie słucha Chrystusa. Po drugie, ponieważ tylko on jest Najwyższym Pasterzem, posiada wszelką władzę i jest nieomylnym nauczycielem prawd niezbędnych do zbawienia. Gdzie jest Piotr (Papież), tam jest Kościół, a zatem jego deklaracje są wiążące, a jego rozkazy i polecenia – obowiązkowe, nawet w sumieniu.

 Jeśli te bractwa wierzą, że Robert Franciszek Prevost jest prawdziwym papieżem, powinny czcić go jako Wikariusza Chrystusa i Najwyższego Pasterza dusz, a zatem być mu posłuszne w zakresie jego prerogatyw jako takiemu. Oznacza to, że niezależnie od tego, czy jest moralnie dobry, czy zły, tylko papież ma prawo wybierać biskupów, a bez jego mandatu byliby oni nielegalni i niekatoliccy z powodu ekskomuniki. Jest to jego wyłączna prerogatywa i dopóki żyje i panuje, nikt nie może odważyć się lekceważyć jego autorytetu i aprobaty.

Apostolat CMRI w Polsce: FSSPX święci biskupów... Co powinniśmy o tym myśleć?

 

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X (FSSPX) zapowiada kolejne konsekracje biskupie. Czy to akt konieczny w czasie kryzysu Kościoła, czy krok w stronę schizmy? Jak ocenić tę decyzję w świetle teologii, prawa kanonicznego i dotychczasowego stanowiska samego Bractwa?

W tym odcinku analizujemy:

– czym jest konsekracja biskupia i dlaczego ma tak wielkie znaczenie,

– argument „stanu konieczności” i jego konsekwencje,

– relację SSPX do Rzymu i posoborowych papieży,

– czy możliwe jest jednoczesne uznawanie papieża i sprzeciw wobec jego decyzji,

– jakie są potencjalne skutki kanoniczne i teologiczne nowych święceń.

To spokojna, rzeczowa analiza bez uproszczeń i emocjonalnych etykiet. Celem jest zrozumienie logiki stanowisk, a nie ich demonizowanie.

Jeśli interesują Cię zagadnienia związane z kryzysem w Kościele, Vaticanum II, tradycją katolicką i statusem kanonicznym SSPX — ten materiał jest dla Ciebie.

x. Rafał Trytek — kazanie na Niedzielę Pięćdziesiątnicy AD 2026 (Wrocław, 15 II)

 

15 lutego AD 2026 minęła setna rocznica objawienia w Pontevedra, którego doświadczyła siostra Łucja. Nasz Pan Jezus Chrystus przekazał jej wskazówki odnośnie do propagowania objawień fatimskich oraz nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca (wynagradzającego zniewagi pod adresem Niepokalanego Serca Maryi) – nauczał x. Rafał Trytek ICR, który tego dnia sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu.

Nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi było ratunkiem, który Syn Boży zaplanował, aby ocalić świat przed zepsuciem wiary i upadkiem moralnym w ateizm i materializm – konsekwencjami niszczących cały glob błędów Rosji. Jest ono ratunkiem również dla współczesnych wiernych – nigdy nie powinniśmy w to wątpić, gdyż to Serce, wypełnione darami Ducha Świętego, osiągnęło najwyższy stopień świętości i współcierpiało z naszym Panem w trakcie Jego Męki.

W Polsce duch fatimskim był rozpowszechniony w okresie międzywojennym, a w roku 1946, realizując wolę papieża Piusa XII, wyrażoną już w trakcie II wojny światowej, prymas August Hlond i pozostali hierarchowie tutejszego Kościoła poświęcili nasz kraj Niepokalanemu Sercu.

JE x. bp Piotr Roy: List otwarty do Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X.

List otwarty do Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X

JE x. biskup Pierre Roy

12 lutego 2026 r.

 Drodzy członkowie Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X,

 „To ja, oskarżony, powinienem was sądzić!”

 Ta refleksja arcybiskupa Lefebvre’a z 1975 roku wciąż silnie rezonuje ponad pięćdziesiąt lat później, gdy wasza wspólnota przygotowuje się do ponownego zmierzenia się z „rzymskim wężem”, jak to ujął arcybiskup Lefebvre, w rywalizacji, w której Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X jest ponownie traktowane jako podejrzany, oskarżony i winny, zanim jeszcze zostanie osądzone.

 Czyż nie nadszedł czas, aby wprowadzić w życie wielką mądrość, jaką wykazał się abp Lefebvre, składając tę ​​deklarację? „To ja, oskarżony, powinienem was sądzić!” Czy te słowa były jedynie retoryką ze strony waszego założyciela? Jak długo jeszcze wasze Towarzystwo będzie musiało występować jako oskarżone i kiedy wreszcie podejmie swoją prawdziwą rolę, którą jest raczej osądzanie niewiernych, którzy proponują nam nową religię, zasadniczo różną od religii objawionej przez Boga?

 Dopóki nie zostanie to przez was wprost i publicznie uznane, że niewierni, ci, którzy nie wyznają otwarcie wiary katolickiej, nie mają żadnego autorytetu w Kościele Chrystusowym, wierni, którzy powierzyli swoje dusze waszej posłudze, będą pogrążeni w największym zamieszaniu, dręczeni lękiem przed przyłączeniem się do heretyków lub zerwaniem jedności z Papieżem. „Wiara jest w prostocie” – powiedział św. Hilary z Poitiers. Heretycy nie są prawowitymi autorytetami Kościoła. Należy zatem wyraźnie oddzielić się od nich i nadać pełne znaczenie słowom wypowiedzianym przez przełożonych waszej wspólnoty w 1988 roku: „Wręcz przeciwnie, nigdy nie chcieliśmy należeć do tego systemu, który nazywa siebie Kościołem Soborowym i jest definiowany przez Novus Ordo Missae, indyferentystyczny ekumenizm i sekularyzację całego społeczeństwa. Tak, nie mamy nic wspólnego, nullam partem habemus, z panteonem religii Asyżu”.

Neo-FSSPX kupczy ws. sakr biskupich z heretykiem „Tucho” Fernandezem w Watykanie!

Modernistyczny heretyk „Tucho” Fernandez i x. Dawid Pagliarani, przełożony FSSPX

   Zakończyło się spotkanie „kardynała” Fernándeza i przełożonego FSSPX. Decyzja modernistycznego Watykanu: jeżeli Bractwo św. Piusa X wyświęci biskupów, „papież” ogłosi ekskomunikę. Fernández wprost stwierdził, że to byłaby schizma (definitywne zerwanie komunii kościelnej). Jeżeli FSSPX tego nie zrobi, Watykan proponuje „dialog teologiczny”. Dialog miałby doprowadzić do wypracowania „warunków minimum” dla przywrócenia jedności prawnej (kanonicznej) FSSPX z modernistycznym Rzymem. Na oficjalną decyzję jeszcze poczekamy: przełożony generalny ma przedyskutować propozycję Watykanu z władzami Bractwa. 

 Poniżej prezentujemy dobry komentarz x. Hugona Carandino IMBC :

 Niesamowity lokator dawnego Świętego Oficjum (znany ze swoich „pikantnych” książek) nagle stał się wiarygodnym rozmówcą i dziś rano spotkał się z obecnym przełożonym generalnym FFSPX.

 Podczas spotkania Tucho słusznie przypomniał, że „wyświęcanie biskupów bez mandatu Ojca Świętego, który posiada najwyższą władzę zwyczajną, pełną, powszechną, natychmiastową i bezpośrednią, oznaczałoby definitywne zerwanie komunii kościelnej (schizmę)”, Jednak umknęło mu, że przynajmniej od grudnia 1965 r. Stolica Apostolska jest wakująca, czemu zaprzeczają moderniści i lefebryści. Stan konieczności, na który powołuje się Ecône, to stan pozbawienia władzy określony przez ks. biskupa Guérarda des Lauriersa, jedyny uzasadniony powód do przeprowadzenia święceń biskupich bez mandatu rzymskiego, ponieważ Stolica Piotrowa jest wakująca.

 Z drugiej strony, skoro Bractwo Kapłańskie Piusa X (SSPX) uznaje ważność nowych konsekracji biskupich, powinno uznać obecnych 5500 „biskupów” na całym świecie, bez uciekania się do nowych konsekracji, i zwracać się do nich w sprawie święceń kapłańskich i bierzmowań, tak jak robią to (niestety) dawne wspólnoty Ecclesia Dei. I faktycznie uznaje ich, ponieważ wielu z nich jest codziennie wymienianych w Kanonie Mszy Świętej przez kapłanów Bractwa w różnych krajach, w których działają. Jeden z nich, zmarły „mons.” Vitus Huonder, został nawet przyjęty przez wspomniane Bractwo i przynajmniej raz, w Wielki Czwartek, „konsekrował” święte oleje (ryzykując nieważność sakramentów udzielanych za ich pomocą).

Episkopat katolicki na świecie, AD 2026.

 

 Oto nie wyczerpująca, ale przestudiowana lista biskupów katolickich (prawdziwych, prawowiernych i ważnie konsekrowanych biskupów, co do których nie istnieje jakakolwiek poważna, uzasadniona wątpliwość co do ich prawowierności i ważności ich linii konsekracyjnej), uznających wakat Stolicy Apostolskiej, obecnie żyjących.

______________________

1. J. Exc. x Biskup Marek A. Pivarunas (CMRI), USA

2. J. Exc. x. Biskup Marcin Davila Gandara (SST), Meksyk

3. J. Exc. x. Biskup Pius Leopold Espina, Argentyna

4. J. Exc. x. Biskup Julian Espina, Argentyna

5. J. Exc. x. Biskup Karol J. McGuire, (SGG), USA

6. J. Exc. x. Biskup Roderyk da Silva, Brazylia

7. J. Exc. x. Biskup Bede Nkamuke, Nigeria

8. J. Exc. x. Biskup Fernando Altamira, Kolumbia

9. J. Exc. x. Biskup Piotr Roy, Kanada

10. J. Exc. x. Biskup Merardo Loya, Meksyk 

11. J. Exc. x. Biskup Donald H. Sanborn (ICR), USA

11. J. Exc. x. Biskup Józef Selway (ICR), USA

12. J. Exc. x. Biskup Germán Fliess (ICR), USA

13. J. Exc. x. Biskup Robert Neville, USA

14. J. Exc. x. Biskup Gerard Stuyver (IMBC), Belgia

15. J. Exc. x. Biskup James Carroll (SSPV), USA

16. J. Exc. x. Biskup Józef Santay (SSPV), USA

"Traditio": Kościół Novus Ordo ogłosił, że dokona „beatyfikacji” teleewangelisty Fultona Sheena, który poparł antykatolicką doktrynę Vaticanum II.

Opowieść o dwóch księżach, 

którzy uczestniczyli w antysoborze watykańskim II.

Ks. Gommar DePauw (po lewej), który w 1964 roku

odrzucił antysobór i założył

ruch tradycjonalistyczny.

Bp. Fulton Sheen (po prawej), teleewangelista,

który poparł antysobór

i częściowo się z niego nawrócił.

Nowy Kościół ogłosił, że zamierza

"beatyfikować" Sheena w ramach Novus Ordo,

podczas gdy odważny o. DePauw

może być prawdziwym świętym.

   Opowiadamy historię dwóch księży. Zarówno ojciec Gommar DePauw, jak i biskup Fulton Sheen otrzymali potrójny doktorat (z prawa kanonicznego, teologii doktrynalnej i teologii moralnej) na prestiżowym (wówczas) Katolickim Uniwersytecie w Lowanium w Belgii. Obaj uczestniczyli w antysoborze watykańskim II – o. DePauw jako peritus (ekspert), a Sheen jako biskup.

   O. DePauw, znany jako Wieża Trydencka, natychmiast zdał sobie sprawę, że antysobór został przejęty przez heretyków modernistów. o. De Pauw natychmiast opuścił antysobór i udał się do Nowego Jorku, gdzie założył Katolicki Ruch Tradycjonalistyczny.

   Za pośrednictwem swojego czasopisma „Głos Prawdy i Tradycji”, płyt winylowych, kaset i CD, a także programów radiowych, które transmitowały prawdziwą Mszę Świętą w całych Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, nauczał całe pokolenie katolików, że mają rację: ich wiara katolicka została im odebrana przez neokościół Nowego Porządku, utworzony na antysoborze watykańskim II.

   Bp. Sheen natomiast dał się nabrać modernistycznemu antysoborowi i od początku był jego rzecznikiem. Zmyliły go bliskie relacje z apostatą, pseudo-nowopapieżem antysoboru, Montinim-Pawłem VI. Sheen był jednak zbyt bystry, by w końcu nie zdać sobie sprawy, że dał się nabrać. W późniejszych latach próbował częściowo wycofać się z antysoboru, głosząc jego wady (podobnie jak Montini).