List otwarty wiernych świeckich do biskupów i duchowieństwa rzymskokatolickiego.

 List otwarty świeckich

do biskupów i duchowieństwa

   My, wierni Kościoła rzymskokatolickiego rozproszeni po całym świecie, niniejszym wzywamy naszych biskupów i kapłanów do zwołania niedoskonałego Soboru Powszechnego. Apelujemy do nich, by wspólnie przeanalizowali obecną sytuację Stolicy Apostolskiej, aby doprowadzić do przełomu w tym kryzysie Kościoła. Od Soboru Watykańskiego II moderniści dążą do ustanowienia nowego Kościoła, zasadniczo odmiennego od Kościoła Chrystusowego. Nie wierzymy, że rozwiązanie tego kryzysu leży w ich bezbożnych rękach. Wierzymy, że rozwiązanie leży raczej w rękach wiernego duchowieństwa, w którym rozpoznajemy głos Dobrego Pasterza. „Znam owce moje, a owce moje znają Mnie” (J 10, 14)

    Prosimy ich o wypełnienie swojego obowiązku i przyłączenie się do ruchu organizującego niedoskonały Sobór Powszechny.

    Nie chcemy dalej żyć bez poddania się Więzom Wiary, łagodnemu Chrystusowi na ziemi, Biskupowi biskupów, Wikariuszowi naszego Pana Jezusa Chrystusa. Przez wiele lat byliśmy zmuszeni ignorować nauki, które narzucał nam okupowany przez modernistów Watykan. Nie rozpoznajemy w nich głosu Dobrego Pasterza. Taka sytuacja nie może trwać dłużej. Dlatego z całego serca pragniemy, aby nasi Pasterze odłożyli na bok swoje różnice i nieporozumienia i zjednoczyli się w jednym celu, w którym mogą znaleźć jedność: w zaradzeniu kryzysowi Stolicy Apostolskiej. Jesteśmy przekonani, że to położy kres rozłamom, które uniemożliwiają Prawdziwemu Kościołowi jaśnienie na całej ziemi pięknem swojej jedności. My, jako katolicy, prosimy o odpowiedź na obecną sytuację. Tylko Wy, zgromadzeni w Duchu Świętym na Soborze Powszechnym, możecie nam ją dać.

X. Rafał Trytek ICR: Trzysta siedemdziesiąt lat temu.

   Trzysta siedemdziesiąt lat temu we Lwowie, w katedrze łacińskiej król Jan Kazimierz wraz ze stanami Rzeczypospolitej obwołał Najświętszą Maryję Pannę Królową Korony Polskiej. Działo się to w obecności nuncjusza apostolskiego w Polsce Piotra Vidoniego. Ten wiekopomny akt uczynił Polskę Królestwem Maryi, Jej Ziemią i własnością. Zachęcam wszystkich do poświęcenia się Matce Bożej pod szczególnym tytułem Królowej Polski.

   13 kwietnia w Warszawie uczynimy ekspiację za grzechy przeciw Wierze katolickiej, a 14 kwietnia odnowimy w tym samym mieście poświęcenie Ojczyzny Najświętszym Sercom Jezusa i Maryi!

ks. Rafał Trytek ICR

1 kwietnia A.D. 2026, Środa Wielkiego Tygodnia

ZA: http://sedevacante.pl/teksty.php?li=286

x. Rafał Trytek — kazanie na Poniedziałek Wielkanocny AD 2026 (Wrocław, 6 IV)

 

Nasz Pan Jezus Chrystus po Zmartwychwstaniu objawił się wielu osobom, aby ukazać tryumf nad śmiercią i objaśniać to, co do wyjaśnienia pozostało. Ustanowił bowiem porządek nadprzyrodzony, którego początkowo nie rozumieli nawet Jego uczniowie, zawiedzeni, że Syn Boży nie doprowadził do ziemskiego tryumfu Izraela. Towarzyszący Mu w drodze do Emaus nie wiedzieli, że wybawienie jest czymś o wiele większym i wspanialszym niż doczesne wyzwolenie Izraela. Porządek nadprzyrodzony przewyższa wszystko, co mogę wyobrazić sobie ludzie, dlatego nie powinniśmy dziwić się zdezorientowanym uczniom, gdyż również nam grozi pokusa dyktowania Bogu, w jaki sposób ma zbawić swój lud. Nie możemy ograniczać wielkości i miłości Boga – nauczał x. Rafał Trytek ICR, który 6 kwietnia AD 2026 roku sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu.

Bóg interweniuje w historii, powołując świętych, a wśród nich wyróżniał się poddany Królestwa Neapolu Gerard Majella. Prosty brat zakonny, który już od dzieciństwa miał objawienia Pana Jezusa, a pierwszą Komunię Świętą przyjął z rąk św. Michała Archanioła, przez wiele lat musiał zmagać się z przeciwnościami, aby wypełnić swoje powołanie. Przeszkody na drodze świętości miały nawet charakter ekonomiczny, gdyż oświeceniowy socjalizm w połowie XVIII stulecia doprowadził przyszłego zakonnika do konieczności likwidacji jego niewielkiego warsztatu. Św. Gerard, który wkrótce miał rozsławiać dzieło redemptorystów – podkreślał duszpasterz Tradycji – powinien być także patronem drobnych przedsiębiorców. Jako przedsiębiorca wszystkie własne dochody (a nie cudze, jak dzieje się w gospodarce socjalistycznej) przeznaczał na pomoc potrzebującym.

WTOREK WIELKANOCNY.

Ewangelia (łk 24 : 35-48) «Pokój wam!».
Musiały się wypełnić zapowiedzi Pisma

WTOREK WIELKANOCNY

STACJA U ŚW. PAWŁA ZA MURAMI

Ryt zdwojony. I kl.   Szaty białe

   Po uczczeniu św. Piotra, Kościół prowadzi nas do św. Pawła, który tak wspaniale wyłożył w swoich listach znaczenie zmartwychwstania Chrystusa. Introit, jak wszystkie introity w czasie tej oktawy, podkreśla łaski, których nam udziela Chrystus.

   W Ewangelii staje między nami Chrystus i zapewnia nam pokój. Wzmocnieni łaską sakramentalną Chrystusa, szukajmy stale i wciąż « tego co w górze jest » (Kom.).

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

Ostatnia Wielkanoc Papieża, Piusa XII – 6 IV 1958 r.

 ORĘDZIE URBI ET ORBI JEGO ŚWIĄTOBLIWOŚCI PIUSA XII

6 kwietnia 1958 r.

   Pobudzeni palącym pragnieniem nadludzkiego światła, umiłowani synowie i córki Rzymu i świata, zgromadziliście się osobiście lub duchowo w tym miejscu, gdzie blask Zmartwychwstania zdaje się najżywiej odnawiać poprzez uroczyste obrzędy, aby zaczerpnąć z Chrystusa, źródła prawdy i życia, uzdrawiającą falę Jego światła i łaski. Chrystus jest Tym, który, pokonawszy mrok śmierci, jaśnieje jak pogodna gwiazda nad całą ludzkością:

„Jezus Chrystus, Twój Syn Zmartwychwstały, który oświeca ludzkość swoim światłem” — Exsultet

   Chrześcijańska Wielkanoc jest nieustającym rozdawcą światła, odkąd nadszedł szczęśliwy świt, przepowiedziany i oczekiwany przez długie wieki, kiedy noc Męki przemieniła się w dzień jaśniejący radością, kiedy Chrystus, zburzywszy więzy śmierci, wyskoczył, jako zwycięski Król, z grobu do nowego i chwalebnego życia, wyzwalając ludzkość z mroku błędu i kajdan grzechu. Od tego dnia chwały Chrystusa, wyzwolenia ludzkości, nigdy nie ustało gromadzenie się dusz i ludów ku Niemu, który zmartwychwstając, potwierdził Boską pieczęcią prawdę swego słowa: „Ja jestem światłością świata; kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (1 Kor 8,12). Z każdego regionu wszyscy, którzy miłują i wierzą w światło, zbiegają się do Niego, spragnieni i ufni; tych, którzy odczuwają udrękę zwątpienia i niepewności ciążącą na ich duszach… tych, którzy są zmęczeni wiecznym błądzeniem wśród przeciwstawnych doktryn, tych zagubionych w próżnych cieniach stulecia, tych umartwionych własnymi i cudzymi grzechami. We wszystkich tych, którzy, tak jak wy, otworzyli swoje umysły i serca na boskie światło Chrystusa, cud zmartwychwstania do nowego życia odnowił się w radości i wewnętrznym pokoju. „Alleluja”, które Kościół śpiewa dziś wszędzie na ziemi, a w którym wy, radując się, przyłączacie się, jest żywym świadectwem, że Chrystus jest nadal „światłością świata” i będzie nią aż do końca czasów: światłem prawdy, jedności, życia dla ludzkich pokoleń. Jak u zarania stworzenia, światło, które najpierw wypłynęło z rąk wszechmocnego Rządcy kosmosu, wciąż bezkształtnego, chaotycznego i ciemnego (por. Rdz 1, 2-3), zostało umieszczone niemal u progu wszelkiego porządku i ozdoby, u źródła wszelkiego rozwoju i wszelkiego życia; Tak więc w dziele odnowy, porównanym przez Apostoła do nowego stworzenia (por. Ga 6, 15; 2 Kor 5, 17), światło Chrystusa jest pierwszym, owocnym, niezbędnym elementem nowego porządku, przywróconego przez Syna Bożego. Oznacza to, że tylko przez Chrystusa i w Chrystusie człowiek osiągnie swoją osobistą doskonałość; przez Niego jego dzieła będą żywe, jego relacje z bliźnimi i z rzeczami uporządkowane, jego godne aspiracje spełnione; jednym słowem, przez Chrystusa i z Chrystusa człowiek będzie miał pełnię i doskonałość życia, zanim jeszcze nowe niebo i nowa ziemia powstaną na wiecznych horyzontach (por. Ap 21, 1). 

PONIEDZIAŁEK WIELKANOCNY.

Annibale Carracci, Chrystus ukazujący się św. Piotrowi na Via Appia 
(znany także jako Domine, Quo Vadis?)

PONIEDZIAŁEK WIELKANOCNY

STACJA U ŚW. PIOTRA

Ryt zdwojony. I kl.   Szaty białe

   Wraz z nowoochrzczonymi udajemy się dziś do bazyliki księcia apostołów. We Mszy będzie on stale do nas przemawiał. « Powstał Pan z martwych i ukazał się Piotrowi » (Kom.). Wiara Piotra w zmartwychwstanie Jezusa jest opoką, na której opiera się nasze przekonanie i życie religijne.

   Ewangelia podaje piękny opis ukazania się Jezusa dwom uczniom zdążającym ku Emaus. Ich serdeczną prośbę « Pozostań Panie z nami, bo się ma ku wieczorowi » powtarzać będzie liturgia przy nabożeństwie nieszpornym w okresie Wielkanocnym. Czy istotnie serce nasze nie pała radością, gdy wzmacnia go wiara w stałą obecność Chrystusa zmartwychwstałego. 

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

WIELKANOC ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO

NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA

STACJA U N. M. P. WIĘKSZEJ

Ryt zdwojony. I kl. z okt. uprzyw.   Szaty białe

   Podobnie jak w Boże Narodzenie, stacja dziś jest w bazylice N. Maryji Panny, gdyż radość z tryumfu Chrystusa przeżywamy wspólnie z tą, która jest Współodkupicielką. 

   Zdanie św. Pawła « Pascha nasza ofiarowan jest Chrystus » powtarza się dziś trzy razy w liturgii mszalnej i stanowi jej hasło główne. Pascha znaczy « przejście » z niewoli Egipskiej do ziemi obiecanej, z niewoli i jarzma grzechu do królestwa łaski i wolności dzieci Bożych. Dzięki zwycięstwu Chrystusa grzech nie ma już władzy nad duszą naszą. W każdej chwili łaska Chrystusa może go zetrzeć i udzielić nam pełni życia nadprzyrodzonego. 

   Ewangelia opowiada o nawiedzeniu grobu przez święte niewiasty. Ponieważ pogrzeb odbył się bezpośrednio przed rozpoczęciem szabatu niewiasty nie zdołały najświętszego Ciała Chrystusa należycie namaścić, więc chciały to uskutecznić rychło w sobotę — i tak stały się pierwszymi świadkami pustego grobu. 

   « Ten ci jest dzień, który uczynił Pan » (Graduał). Dzień Wielkanocny trwać będzie wiecznie, gdyż stale wciąż z Nim zmartwychwstajemy, aby wraz z Nim królować wiecznie.

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

Dlaczego Matka Boska nie poszła do Grobu?

   Wspomniane kobiety sądziły, że ciało Chrystusa wciąż spoczywa w grobie i chciały, zgodnie ze starożytnym zwyczajem, namaścić je, aby uchronić je przed smrodem, rozkładem spowodowanym przez robaki i popiołem; lecz myliły się, ponieważ ciało Chrystusa zostało zabalsamowane przez boskość: dlatego nawet gdyby pozostało ukryte w ziemi przez dziesięć tysięcy lat, nie mogłoby ani ulec rozkładowi, ani spopielić się, ani zostać zjedzone przez robaki. Natomiast Najświętsza Maryja Panna wiedziała, że Go tam nie ma, ale że już zmartwychwstał jako nieśmiertelny i niezniszczalny; dlatego nie chciała tam iść, tak jak nie mogła. Odkąd więc ujrzała swojego jedynego Syna pojmanego, biczowanego i ukrzyżowanego, uderzając się delikatnymi dłońmi w czułą pierś i smucąc się z powodu zbyt wielkiego bólu, czuwania i postów, ze słabnącymi siłami i duchem, siedziała sama w jakimś sekretnym miejscu domu i płakała, lamentując nad nieszczęściami, które ją spotkały.

Życzenia od Redakcji z okazji Świąt Wielkanocnych.

 Exsultet iam angelica turba cælorum

 Darmo kamień wagi wielkiej Żydzi na grób wtoczyli, 

darmo dla pewności wszelkiej zbrojnej straży użyli. 

Na nic straż, pieczęć i skała nad grobem Pana się zdała ...

Z okazji Świąt Wielkanocnych życzymy Wam, drodzy czytelnicy, przyjaciele i dobroczyńcy, aby Zmartwychwstały Chrystus napełnił Wasze serca pokojem, nadzieją i prawdziwą radością. Niech Jego zwycięstwo nad śmiercią umacnia Waszą wiarę każdego dnia, a łaska Boża prowadzi Was przez wszystkie chwile życia.

Redakcja Tenete Traditiones

WIELKI PIĄTEK MĘKI I ŚMIERCI PAŃSKIEJ.

Eli, Eli, lema sabachthani...

............

Wykonało się...

Zasłona przybytku pękła na dwoje,

jakby sam Pan Bóg rozdzierał szatę,

zamknęło się niebo, a śmierci podwoje

na oścież otwarte, nad zgubionym światem... 

Ciemności nocy zapanowały,

grzmot, niby zwiastun, śmierć Syna ogłasza,

a lud, u stóp Krzyża stoi oniemiały

i tylko szemrze: - On woła Eliasza... 

Ludu niegodny, ludu zatwardziały,

wolałeś zabić niźli zgiąć kolana!

Teraz się trwożysz. Drżą ziemia i skały.

Teraz już wiesz, komu śmierć zadana... 

W. Dereń

WIELKI PIĄTEK MĘKI I ŚMIERCI PAŃSKIEJ

 Adoracja krzyża. Ośrodkowym i najbardziej wzruszającym punktem liturgii wielkopiątkowej jest adoracja krzyża jako znaku odkupienia. Obrzęd ten jest bardzo starożytny; pochodzi z Jerozolimy z czasów, gdy oddawano tam cześć drzewu krzyża św. i podawano je wiernym do ucałowania.

 Celebrans zdejmuje kapę, diakon zaś i subdiakon dalmatyki; diakon z akolitami udają się do zakrystii, aby przynieść do ołtarza krzyż, okryty fioletową zasłoną. W zakrystii tworzy się pochód: na przedzie dwóch akolitów, po nich diakon z krzyżem pośród dwóch innych akolitów z zapalonymi świecami, skoro dochodzą do środka prezbiterium, podchodzi celebrans i od diakona odbiera krzyż, którym udaje się na stronę epistoły; tam stojąc na posadzce przed bocznymi stopniami, zwrócony do wiernych odsłania najpierw wierzchołek krzyża i śpiewa: „Ecce lignum crucis…”. „Oto drzewo krzyża, na którym zawisło zbawienie świata: pójdźcie, uwielbiajmy”; po tych słowach wszyscy padają na kolana i przez chwilę w milczeniu oddają pokłon krzyżowi. Następnie celebrans po bocznych stopniach od strony epistoły wstępuje na podnóżek ołtarza i odsłania prawe ramię krzyża; po chwili adoracji w milczeniu, kapłan przechodzi na środek ołtarza i tu odbywa się całkowite odsłonięcie krzyża. Zaraz potem odsłania się wszystkie inne krzyże.

WIELKI CZWARTEK WIECZERZY PAŃSKIEJ.

 WIELKI CZWARTEK

 Nazwa dzisiejszego dnia w liturgii rzymskiej: „Czwartek Wieczerzy Pańskiej” wskazuje na główne wydarzenie tego dnia, tj. na ustanowienie Najświętszego Sakramentu.

 Podczas gdy w jutrzni dzisiejszej głównym tematem rozważania jest przedśmiertny lęk Jezusa w Ogrodzie Oliwnym, to ośrodkiem wieczornych obrzędów liturgicznych jest Ostatnia Wieczerza. Przypomnijmy sobie pokrótce wydarzenia z nią związane. Przed południem wysyła Jezus dwóch ulubionych Apostołów: Piotra i Jana z Betanii do Jerozolimy, by poczynili przygotowania do spożycia baranka wielkanocnego. W późnych godzinach popołudniowych Jezus opuszcza Betanię, żegna swą Matkę i przez Górę Oliwną udaje się do Wieczernika. Po zachodzie słońca zaczęła się wieczerza. Kolejność wydarzeń była następująca: 1) pożywanie Paschy (baranka wielkanocnego), 2) umywanie nóg, 3) wskazanie zdrajcy, 4) ustanowienie Eucharystii, 5) mowa pożegnalna i modlitwa arcykapłańska. W dawnych czasach odprawiano tego dnia trzy Msze święte: z rana pierwszą, podczas której pokutnicy otrzymywali przebaczenie, drugą przy poświęceniu olejów; trzecią zaś wieczorem, na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy Pańskiej.

 W pierwszej Mszy św. odbywało się pojednanie pokutników z Kościołem, od którego w dniu dzisiejszym otrzymywali oni rozgrzeszenie; ta Msza już od dawna wyszła z użycia. Druga Msza, podczas której biskup święcił oleje dla swojej diecezji, została przywrócona od r. 1956. Trzecia Msza, istotna dla Wielkiego Czwartku, odprawia się według najnowszych przepisów w godzinach wieczornych (między godz. 5 a 8 wieczorem, tj. między godz. 17 a 20); tylko w czasie tej Mszy wierni mogą przyjmować Komunię św. chodzi mianowicie o to, aby nawet godziny obchodu liturgicznego możliwie najdokładniej odpowiadały tej porze, w której dokonały się najważniejsze tajemnice naszego zbawienia, i aby w tym również czasie wierni łączyli się sakramentalnie ze swoim Zbawicielem.

 Na liturgię Wielkiego Czwartku składają się następujące części:

• Jutrznia, odprawiana w godzinach porannych (tylko w katedrach, gdzie rano odbywa się święcenie olejów, odprawienie jutrzni można uprzedzić w środę nad wieczorem);
• święcenie olejów w katedrach biskupich;
• uroczysta Msza Wieczerzy Pańskiej;
• obrzędy końcowe (procesja z Najśw. Sakramentem do tzw. ciemnicy, obnażenie ołtarzy).

 1. Jutrznia Wielkiego Czwartku. Dziś wczesnym rankiem obchodzimy pierwszą ciemną jutrznię. Jest ona pierwszą częścią trylogii, prologiem do wielkiego dramatu. Jej myśl przewodnia stanowi męka Chrystusa, rozpatrywana najpierw od wewnątrz, potem w przyczynach, wreszcie w skutkach: a) Dziś zapadła wśród żydów decyzja śmierci Jezusa; b) Judasz zdradził swego Mistrza i właśnie o nim jest dzisiaj często mowa; c) lęk przedśmiertny Jezusa na Górze Oliwnej dopełnia cierpień Jego duszy i woli; d) ustanowienie Eucharystii, uobecnienie męki Chrystusowej.