Integrity Magazine: O. Michał Maria F.Ss.R. potępia „nową religię” Vaticanum II przed konsekracją na biskupa Redemptorystów Zaalpejskich

„Nie jest to ta sama Wiara katolicka, którą świat znał od zawsze” — oświadczył w niedawno ogłoszonej deklaracji

Riaan Van Zyl

10 lipca 2026 roku

Redemptoryści Zaalpejscy

Fot.: profil Redemptorystów Zaalpejskich w serwisie X.

   Na zaledwie kilka tygodni przed zaplanowaną na 25 lipca konsekracją o. Michał Maria F.Ss.R. opublikował tekst będący w istocie jego ostatnim publicznym wyjaśnieniem powodów przyjęcia sakry biskupiej z rąk bp. Piotra Roya. Przedstawia w nim tę ceremonię nie jako osobisty zaszczyt, lecz jako konieczną odpowiedź na sytuację, którą określa mianem bezprecedensowego kryzysu w Kościele.

   W deklaracji ogłoszonej 8 lipca 73-letni współzałożyciel Zgromadzenia Synów Najświętszego Odkupiciela (Filii Sanctissimi Redemptoris, F.Ss.R.) rozważa całe swoje życie, przeżyte w Wierze katolickiej, oraz przekonania, które doprowadziły go do obecnej chwili.

   „Święta Matka nasza, Kościół katolicki, była i za łaską Bożą zawsze pozostanie wielką miłością mojego życia” — pisze, po czym ubolewa nad spustoszeniem, jakie, jego zdaniem, nastąpiło po Soborze Watykańskim II.

   „Spustoszenie, zniszczenie — wszystko to jest namacalne… A stało się tak dlatego, że nie usłuchano przestróg Papieży”.

Bp. M. Loya: Pułapki fałszywego konserwatyzmu

 Szczerze uważam, że następujące „konserwatywne” zgromadzenia są jedynie sidłami szatańskimi, zastawionymi po to, aby przechwytywać możliwe powołania oraz wiernych, którzy mogliby należeć do prawdziwego Kościoła katolickiego:

• Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X;
• Bractwo Kapłańskie Świętego Piotra;
• Instytut Dobrego Pasterza;
• Instytut Chrystusa Króla Najwyższego Kapłana;
• Apostolska administratura personalna Świętego Jana Marii Vianneya;
• Opactwo Świętego Krzyża;
• kapłani Motu Proprio;
• Heroldowie Ewangelii;
• itd.

 Instytuty te usypiają czujność swoich zwolenników i zwodzą ich, wmawiając im, że są katolikami dlatego, iż podążają za „papieżem” — oczywiście fałszywym — a zarazem należą do „dobrych”, ponieważ upodobali sobie Mszę łacińską i śpiew gregoriański.

 Jest nauką pewną, że papież-heretyk istnieć nie może. Tymczasem ostatni fałszywi papieże głoszą nauki nie tylko sprzeczne, lecz wprost przeciwne Magisterium, depozytowi Wiary oraz nauczaniu poprzednich, prawdziwych Papieży. Pozostają oni we wspólnocie z protestantami, masonami, ewangelikami i czcicielami fałszywych bogów — nieprzyjaciółmi Chrystusa. Są jawnymi heretykami zarówno w słowach, jak i w czynach.

 Pan nasz nie przyjmuje katolików jedynie z nazwy ani tych, którzy chcieliby służyć Mu tylko połowicznie. Albo należymy do Chrystusa, albo jesteśmy przeciwko Chrystusowi. Jedynym prawdziwym stanowiskiem teologicznym w obecnym położeniu jest uznanie, że Stolica Apostolska pozostaje wakująca. Nietrudno wykazać niekatolickość ostatnich fałszywych papieży — szalbierzy, nieprzyjaciół samego Kościoła i niszczycieli wszystkiego, co święte.

W 75. rocznicę urodzin śp. ks. Antoniego Cekady

   18 lipca 2026 roku przypadła 75. rocznica urodzin śp. ks. Antoniego Cekady — katolickiego kapłana, teologa i jednego z najbardziej zasłużonych obrońców nieskażonej Wiary oraz tradycyjnego rytu rzymskiego w dobie posoborowego kryzysu Kościoła. Ks. Antoni Cekada urodził się 18 lipca 1951 roku. Święcenia kapłańskie otrzymał 29 czerwca 1977 roku z rąk abp. Marcelego Lefebvre’a. Przez kolejne dziesięciolecia gorliwie służył wiernym, a zarazem prowadził rozległą działalność pisarską i teologiczną.

   Pozostawił po sobie wielkie i trwałe dziedzictwo. Na szczególną uwagę zasługują owoce jego pracy dotyczącej sedewakantyzmu, opartej na podstawowych zasadach katolickiej nauki o papiestwie, jak również jego opracowania ukazujące problemy związane z Novus Ordo, jego tak zwaną „Mszą” oraz wątpliwymi sakramentami Pawła VI. Jego prace odznaczały się jasnością wywodu, znajomością tradycyjnej teologii oraz umiejętnością przedstawiania nawet trudnych zagadnień w sposób uporządkowany i zrozumiały.

16 lipca Kościół obchodzi święto NMP z góry Karmel.

16 LIPCA

WSPOMNIENIE NAJŚW. MARYJI PANNY Z GÓRY KARMELU

Ryt zdwojony większy.    Szaty białe.

   16 lipca 1251 r. Najśw. Panna ukazała się błogosławionemu Szymonowi Stockowi i wręczyła mu habit karmelitański. Innocenty IV pobłogosławił go i przywiązał doń liczne odpusty, nietylko dla członków zakonu karmelitańskiego, ale dla wszystkich, którzy będą należeć do bractwa Najśw. M. P. z Góry Karmelu. Nosząc szkaplerz, który jest zmniejszonym szkaplerzem Ojców Karmelitów, uczestniczymy w ich zasługach i możemy się spodziewać szybkiego wyzwolenia z czyśćca przez Najśw. Pannę.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Michał Mikłaszewski: Tatry uczą pokory. Historia jednego spontanicznego spaceru.

fot. Michał Mikłaszewski ©

Tatry uczą pokory. Historia jednego spontanicznego spaceru

Laudate Dominum in operibus eius.

„Chwalcie Pana w dziełach Jego.” (Ps 150, 2)

---

fot. Michał Mikłaszewski ©

„Przejdźmy jeszcze do kapliczki, bo dawno nie byłem.”

To było jedno z tych zdań, które wypowiada się zupełnie spontanicznie, nie przypuszczając nawet, że za kilka minut nabierze ono zupełnie innego znaczenia.

Tegoroczny urlop w Tatrach obfitował w wiele pięknych chwil, jednak wydarzenie z sobotniego wieczoru pozostanie w mojej pamięci prawdopodobnie już na zawsze.

Od samego rana pogoda nie rozpieszczała. Gęste chmury, ulewny deszcz i niska podstawa chmur skutecznie pokrzyżowały nasze plany zdobywania szczytów. Nie pozostało więc nic innego, jak pogodzić się z sytuacją. Po południu wraz z kolegą postanowiliśmy wybrać się jedynie na spokojny spacer do Schroniska na Polanie Chochołowskiej. Kawa i szarlotka wydawały się całkiem dobrym pomysłem na zakończenie dnia.

Wracając doliną, powiedziałem:

— Przejdźmy jeszcze do kapliczki, bo dawno nie byłem.

Nie przypuszczałem wówczas, że będzie to najlepsza decyzja całego dnia.

„Bo z wielkości i piękności stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę.”

(Mdr 13, 5)

---

NAWIEDZENIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY.

2 LIPCA

NAWIEDZENIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

Ryt zdwojony 2-ej klasy.    Szaty białe.

   Treścią dzisiejszego święta jest druga Tajemnica radosna różańca św. Gdy Anioł Gabriel zwiastował Maryji i oznajmił, że Bóg niedługo da syna św. Elżbiecie, Najśw. Panna natychmiast udała się do Hebronu gdzie mieszkała jej krewna. Maryja nawiedza Elżbietę, a Jezus nawiedza Jana i uświęca Go. Dziś obchodzimy narodziny pięknego hymnu Magnificat, tej Ewangelii Maryjnej, pieśni pełnej pokory i miłości Boga.

   Święto dzisiejsze powstało w 1389 r. z polecenia Urbana VI aby uczcić zakończenie wielkiej schizmy Zachodniej.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

UNAM SANCTAM: O duchu prawa a literze prawa.

Komentarz doktrynalny

O duchu prawa i jego literze

23 czerwca AD 2026

„…konieczność nie podlega prawu.”

— św. Tomasz z Akwinu

W obecnych czasach istnieje niebezpieczeństwo, że katolicy zapomną o duchu prawa, a przez nazbyt rygorystyczne trzymanie się jego litery narazą się na odrzucenie nie tylko rozwiązania obecnego kryzysu, lecz także jednej z fundamentalnych zasad, na których opiera się Kościół.

To, że duch prawa może, a nawet powinien mieć pierwszeństwo przed jego literą, nie jest ani nową, ani wyjątkową ideą. Jest to jedna z podstawowych zasad naszej wiary, wpisana w samą naturę prawa. Jeżeli katolicy o tym zapomną, grozi im dezorientacja i bezradność w obliczu kryzysu. Co więcej, utrzymujemy, że znaczna część obecnego kryzysu oraz trudności z jego rozwiązaniem wynika właśnie z niezrozumienia różnicy pomiędzy duchem prawa a jego literą.

Aby w pełni przedstawić ten argument, podzieliliśmy niniejszy tekst na dwie części. W pierwszej zobaczymy, jak duch prawa oraz moralna zasada słuszności (epikei) były podkreślane przez Kościół na przestrzeni wieków — od nauczania samego naszego Pana aż po Kodeks Prawa Kanonicznego. W drugiej zastosujemy te zasady do obecnego kryzysu. Krótko mówiąc, ścisłe trzymanie się samej litery prawa prowadzi albo do paraliżu, albo do absurdu, podczas gdy wierność jego duchowi ukazuje jasną i prostą drogę naprzód.

Część I

Nauczanie Kościoła

„A odszedłszy stamtąd, przyszedł do bóżnicy ich. A oto był tam człowiek mający uschłą rękę. I pytali Go, mówiąc: Godzi li się w szabat uzdrawiać? aby Go oskarżyli. A On rzekł im: Któryż z was będzie człowiek, mający jedną owcę, a jeśliby ta w szabat wpadła do dołu, izali jej nie uchwyci i nie wyciągnie? A o ileż zacniejszy jest człowiek niż owca? A tak godzi się w szabat dobrze czynić. Tedy rzekł człowiekowi: Wyciągnij rękę twoję. I wyciągnął, i stała się zdrową jak druga.”

— Ewangelia według św. Mateusza 12, 9–13

---

„Biada wam, doktorowie i faryzeuszowie obłudnicy, iż dajecie dziesięcinę z mięty i kopru, i kminku, a opuściliście, co ważniejszego jest w Zakonie: sąd, miłosierdzie i wiarę. Toć należało czynić, a owego nie opuszczać. Przewodnicy ślepi, którzy przecedzacie komara, a wielbłąda połykacie.”

— Ewangelia według św. Mateusza 23, 23–24

---

Żadnej grupy ludzi nasz Pan nie potępił tak stanowczo jak uczonych w Piśmie i faryzeuszów. Widzimy zarazem, że szczególnie piętnował ich za jeden konkretny i poważny błąd: nadmiernie rygorystyczne trzymanie się szczegółów prawa, jego litery, przy jednoczesnym niezrozumieniu jego ducha. Nasz Pan wyraźnie ukazał to jako zasadniczą różnicę pomiędzy ich religią a religią Bożą. Skoro więc tak stanowczo nalegał na poznanie ducha prawa i zachowywanie go ponad samą literą, a właśnie to odróżniało Jego nauczanie od nauczania żydowskich nauczycieli Jego czasów, musimy wyciągnąć wniosek, że wierność duchowi prawa stanowi jedną z konstytutywnych i fundamentalnych cech naszej wiary.

Brat Rajmund TOF: SEDEWAKANTYZM – powód do chwały i trwania w nim?

   Stan sede vacante (okres po śmierci papieża do czasu wyboru nowego) stał się swego rodzaju hasłem na sztandarach przeciwników rewolucji tzw. II Soboru Watykańskiego i uznawania za papieży Kościoła Katolickiego osób zasiadających na Tronie Piotrowym, wprowadzających swoim „autorytetem” soborowe „reformy”.

Zapominamy, iż termin sede vacante oznacza dla katolika okres żałoby i czas oczekiwania na wybór nowego Papieża, aby ten nienormalny stan Kościoła jak najszybciej uległ zakończeniu. Nie jest to termin, w którym powinniśmy żyć i funkcjonować jako katolicy. Jest to stan przykry i bolesny dla każdego człowieka miłującego Boga i Jego Święty Kościół. Nie może on trwać zbyt długo, ponieważ ciało bez głowy nijak żyć ani rozwijać się nie może.

Wśród katolików uznających, iż Kościół od roku 1958 (śmierć Papieża Piusa XII) znajduje się w stanie sede vacante, ponieważ wszyscy następcy Piusa XII nie nauczali i nie przekazywali nauki nieskażonej błędami modernizmu (herezji), pokutuje pogląd, że (mówiąc prostym językiem) Papieża możemy odzyskać, kiedy uzurpator w Watykanie nawróci się na wiarę katolicką (Teza z Cassiciacum) lub nastąpi interwencja z nieba, kiedy św. Piotr sam wskaże swojego następcę (część tzw. totalnych sedewakantystów). Pomijam tutaj rozwiązanie w postaci fikołków teologicznych, polegających na uznawaniu za Papieża modernisty (sic!) i niesłuchania go (Bractwo Św. Piusa X). Wszystkie te rozwiązania, pomimo pozornej logiczności uzasadnianej przez swoich wyznawców stanem wyższej konieczności, w jakiej znajduje się Kościół, nie są rozwiązaniami, które mogą uzdrowić obecną sytuację i przywrócić Kościołowi Świętemu jego normalne funkcjonowanie.

Święto Przenajdroższej Krwi P. N. Jezusa Chrystusa.

1 LIPCA

UROCZYSTOŚĆ KRWI PRZENAJDROŻSZEJ P. N. JEZUSA CHRYSTUSA

Ryt zdwojony I-ej klasy.    Szaty czerwone.

   Uroczystość ma na celu obudzić miłość ku Zbawicielowi, który Krwią swoją obmył świat z grzechów. Okazją zewnętrzną do powstania święta było przełamanie prześladowania Kościoła w r. 1848; powstało w r. 1849; na pamiątkę dziewiętnastowiekowego jubileuszu od przelania Krwi przez Pana Jezusa. Pius XI dał mu ryt zdwojony I klasy.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Stało się! Bractwo Świętego Piusa X ma czterech nowych, ważnie konsekrowanych biskupów.

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X ma czterech nowych biskupów.

Dzisiaj w Écône bp Alfons de Galarreta, przy asyście bp. Bernarda Fellaya, nałożył ręce na kandydatów i wypowiedział sakramentalną formę konsekracji biskupiej. Bractwo Świętego Piusa X posiada od tej chwili czterech nowych biskupów.

Nowymi biskupami Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X zostali: bp Pascal Schreiber (Szwajcar), bp Michał Goldade (Amerykanin), bp Michał Poinsinet de Sivry (Francuz) oraz bp Marek Hanappier (Francuz).

W świetle prawa kościelnego posoborowej instytucji religijnej (sekty Novus Ordo) wszyscy nowo konsekrowani biskupi, podobnie jak ich konsekratorzy, zaciągnęli w tym momencie mocą samego prawa (łac. latae sententiae) karę ekskomuniki za przyjęcie i udzielenie sakry biskupiej bez zgody domniemanego papieża.

W związku z tym publikujemy trafny komentarz JE ks. bp. Merardo Loyi, który doskonale ukazuje praktyczną sprzeczność stanowiska Bractwa Świętego Piusa X:

---

Bractwo Świętego Piusa X JEST ZA WAKATEM STOLICY APOSTOLSKIEJ.

Tak, stali się tym, czego najbardziej nienawidzą:

– Konsekrują biskupów bez zgody swojego „papieża”.

– Nie odprawiają Mszy, nie udzielają sakramentów ani nie używają Mszału i Rytuału, z których korzysta ich „papież”.

– Nie wyznają tej samej doktryny, którą wyznaje ich „papież”.

– Nie mogą wejść do świątyń, w których sprawuje władzę ich „papież”.

– Nie należą do hierarchii, której głową jest ich „papież”.

– Krytykują swojego „papieża” i nazywają go heretykiem.

– Są odrzucani i ekskomunikowani przez swojego „papieża”.

– Nie uznają nakazów ani decyzji dyscyplinarnych dla Kościoła wydawanych przez swojego „papieża”.

– Nie uznają encyklik swoich „papieży”.

Lefebryści są najbardziej konsekwentnymi sedewakantystami w praktyce, jakich widziałem.

Jaka jest praktyczna różnica między nimi a zwolennikami stanowiska sede vacante? Żadna — poza hipokryzją i oszukiwaniem samych siebie.