Pielgrzymka do Kalwarii Zebrzydowskiej A.D. 2026

PIELGRZYMKA DO KALWARII ZEBRZYDOWSKIEJ A.D. 2026

13 CZERWCA A.D. 2026

   Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

   W tym roku nasza tradycyjna pielgrzymka do Kalwarii Zebrzydowskiej odbędzie się w sobotę 13 czerwca w święto świętego Cudotwórcy Antoniego z Padwy z Zakonu Braci Mniejszych. Po mszy świętej o 7.40 w kaplicy na Sarego udajemy się indywidualnie do Kalwarii (około 40 kilometrów na południowy zachód od Krakowa), by około 11.00 rozpocząć obchody Dróżek Matki Bożej. Punkt zbiorczy jest przed głównym wejściem do kościoła. Zapraszam wszystkich do łączenia się z intencjami pielgrzymów w razie niemożności przybycia!

Matko Boża Kalwaryjska módl się za nami!

Święty Antoni Padewski módl się za nami!

ks. Rafał Trytek ICR

 

„W przypadku wątpliwości co do prawowitości papieża wszyscy pretendenci muszą zostać najpierw fizycznie usunięci, zanim będzie można przeprowadzić nowy wybór”

Odpowiedzi na zarzuty

5/5

---

Zarzut ten wysuwany jest z jednego z dwóch powodów:

a) ponieważ papież musi zostać wybrany i/lub rezydować w Rzymie;

b) ponieważ dopóki w Rzymie znajduje się uzurpator, każdy nowo wybrany papież byłby papieżem o wątpliwej prawowitości (a zatem nie byłby papieżem prawowitym).

Na pierwszy argument odpowiedzieliśmy już w poprzednim artykule: nie jest konieczne ani to, aby papież mieszkał w Rzymie, ani to, aby został wybrany w Rzymie, co zostało wykazane zarówno przez historię, jak i przez dekrety papieskie.

Na drugi argument odpowiada kolejna przesłanka historyczna: w dziejach Kościoła było wielu antypapieży, a niektórzy z nich sprawowali władzę w Rzymie w czasie, gdy prawowity papież przebywał poza Rzymem.

Samo to wystarcza, aby wykazać fałszywość omawianego zarzutu. Gdyby bowiem obecność uzurpatora lub pretendenta w Rzymie czyniła prawowitego papieża „wątpliwym” (a więc nieprawowitym), należałoby dojść do wniosku, że Kościół nigdy nie mógł posiadać prawowitego papieża równocześnie z antypapieżem, ponieważ istnienie tego drugiego wykluczałoby możliwość istnienia pierwszego.

Tymczasem historia pokazuje coś przeciwnego. Sama definicja antypapieża brzmi:

„Fałszywy pretendent do Stolicy Apostolskiej występujący przeciwko kanonicznie wybranemu papieżowi.” [1]

Każdy z dwudziestu dziewięciu lub więcej oficjalnie uznawanych antypapieży w historii Kościoła [2] współistniał zatem z prawowitym papieżem.

Poniżej przedstawiamy kilka szczególnie istotnych przykładów.

UROCZYSTOŚĆ TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ.

UROCZYSTOŚĆ TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ

Ryt zdwoj. I kl.    Szaty białe

   Wiara w Boga w Trójcy świętej jedynego jest podstawą nauki o posłannictwie i odkupieniu Chrystusa. Jest to zasadnicza prawda religii katolickiej. Cały kult zwraca się z uwielbieniem do Trójcy świętej. Dogmat Trójcy Przenajświętszej to przede wszystkim dogmat o Bogu żywym, którego życie polega na wzajemnym posiadaniu, na wzajemnym oddaniu i doskonałej wymianie. Przez łaskę uświęcającą bierzemy udział w tym życiu trzech Osób Boskich, łącząc się z poznaniem Ojca przez Syna i z Miłością Ducha św.

   Czci Trójcy Przenajświętszej poświęcona jest każda niedziela, więc specjalnego święta poświęconego temu dogmatowi długo nie było. Zostało wprowadzone w niektórych diecezjach na początku X wieku.

   « W pierwszą zaraz niedzielę po Zesłaniu Ducha św. obchodzimy uroczystość Trójcy Przenajświętszej ; miejsce to dobrze jest wybrane, mówi św. Rupert w XII w., albowiem wkrótce po zstąpieniu Ducha Bożego nastało opowiadanie i przyjęcie prawdy, a przy Chrzcie św. wiara i wyznanie : w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego ».

   Uroczystość Trójcy Przenajświętszej pochodzi stąd, że święcenia kapłańskie, odbywające się wieczorem w sobotę suchych dni, przedłużały się aż do następnego dnia tj. do niedzieli, która wtedy nie miała jeszcze własnej liturgii. Ponieważ dzień ten w ciągu całego roku jest poświęcony Trójcy św. odprawiano w pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha św. wotywę ułożoną w VII wieku na uczczenie tej Tajemnicy. W ten sposób zajmując stałe miejsce w kalendarzu liturgicznym, Msza ta spowodowała powstanie uroczystości Trójcy św. W roku 1334 papież Jan XXI rozciągnął tę uroczystość na cały Kościół.

   Papież Pius X († 1914) nadał świętu ryt zdwojony 1-ej klasy.

   Podajemy tekst symbolu św. Atanazego (przypisywany Świętemu), który przepięknie wyjaśnia dogmat Trójcy św. Symbol ten odmawiany jest na Prymę niedzielną.

„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. Jeśli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”.

„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. Jeśli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”

Odpowiedzi na zarzuty

4/5

---

Na ten zarzut można odpowiedzieć bardzo prosto, odwołując się do historycznego faktu papiestwa awiniońskiego. Jak napisał francuski kapłan katolicki i historyk Guillaume Mollat:

„W latach 1305–1378 siedmiu papieży kolejno zasiadało na tronie św. Piotra i mieszkało niemal nieprzerwanie w Awinionie nad Rodanem. Czy fakt, że rezydowali poza Rzymem, był czymś bez precedensu, a nawet — jak twierdzono — «skandalem» w dziejach Kościoła? Większość autorów niefrancuskich, począwszy od Platiny, zdaje się skłaniać ku takiej opinii. Tymczasem, choć byli biskupami Rzymu, wielu papieży zostało wybranych i koronowanych poza Wiecznym Miastem, a rządy nad Kościołem sprawowali z innych miejsc. W drugiej połowie XIII wieku niepokoje społeczne uniemożliwiły papieżom stałe przebywanie w Wiecznym Mieście i zmusiły ich do opuszczenia Rzymu, do tego stopnia, że zamieszkiwanie tam stało się raczej wyjątkiem niż regułą...

Marcin IV (1281–1285), Francuz, wybrany w Viterbo, ubi tunc residebat Romana Curia («gdzie wówczas rezydowała Kuria Rzymska»), nigdy nie opuścił Toskanii ani Umbrii...

Aleksander IV (1254–1261) został wybrany i koronowany w Neapolu...” [1]

Z tych krótkich fragmentów widzimy zatem, że nie tylko siedmiu prawowitych papieży mieszkało poza Rzymem, lecz także niektórzy z nich zostali prawowicie wybrani poza Rzymem, pozostając jednocześnie biskupami Rzymu.

Co więcej, papież Mikołaj II wyraźnie przewidział taką możliwość w roku 1059 w bulli In nomine Domini:

„...jeżeli przewrotność ludzi zepsutych i niegodziwych osiągnęłaby taki stopień, że w Rzymie nie można byłoby przeprowadzić czystego, szczerego i wolnego wyboru, wówczas kardynałowie-biskupi wraz z duchowieństwem Kościoła oraz wiernymi katolikami mogą mieć prawo i władzę wybrania papieża dla Stolicy Apostolskiej w takim miejscu, jakie uznają za najbardziej odpowiednie, nawet jeśli byłoby ich niewielu.” [2]

Możemy więc wywnioskować zarówno z dekretu papieskiego, jak i z faktów historycznych, że nie jest konieczne, aby papież ani mieszkał w Rzymie, ani był ważnie wybrany w Rzymie.

Komunikat nr. 17 i ostatni SKiT im. x dr Piotra Semenenko, z dnia 30 maja AD 2026.

KOMUNIKAT Nr 17 — OSTATNI

Stowarzyszenia na Rzecz Kultury i Tradycji im. ks. dra Piotra Semenenki

z dnia 30 maja AD 2026

   Niespełna rok temu, w Komunikacie z dnia 13 czerwca 2025 r., informowaliśmy o zawieszeniu działalności naszego Stowarzyszenia oraz wydawania pisma „Myśl Katolicka – Organ Katolików Świeckich”. Po upływie roku działalność ta nie została wznowiona.

   Jednocześnie, wobec powstania nowego projektu realizowanego przez nas wspólnie z zaprzyjaźnioną redakcją „Katolika – Głosu Katolickiej Tradycji”, jakim jest Bractwo Rycerzy Papieża Piusa XII (stowarzyszenie), dalsze funkcjonowanie naszego dotychczasowego Stowarzyszenia należy uznać za bezcelowe. Wszystkie cele, które przyświecały działalności SKiT im. ks. dra Piotra Semenenki, będą mogły być realizowane w sposób pełniejszy, skuteczniejszy oraz bardziej przystępny właśnie w ramach wspomnianego Bractwa.

   W związku z powyższym stwierdzamy, iż działalność naszego Stowarzyszenia definitywnie wygasła z dniem 13 czerwca 2025 r. Na chwilę obecną nie przewidujemy wznowienia tej działalności.

Sobota Suchych Dni Letnich.

SOBOTA SUCHYCH DNI PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. PIOTRA

Ryt zdwoj.    Szaty czerwone

Początkiem mądrości jest Bojaźń Boża (Ps. 110, 10).

Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem ich jest Królestwo niebieskie (Mat. 5, 3).

Dar bojaźni Bożej udoskonala cnotę Wstrzemięźliwości.

   Doprowadziwszy nowych wiernych do wiary świętej w noc Zesłania Ducha św., tenże Duch daje Kościołowi w dniu dzisiejszym cały zastęp kapłanów, którzy staną się narzędziem łaski Jego w świecie. Stacja u św. Piotra, jako u pasterza powierzonych mu jagniąt i owiec. Ewangelia mówi nam o cudownym uzdrowieniu, dokonanem w domu Piotrowym. Kapłan — narzędzie Chrystusa Pana, leczy dusze pożerane gorączką namiętności. — W Sakramencie Kapłaństwa spływa na kapłana Duch Boży (Ew.), pod którego natchnieniem opowiada Królestwo Boże. (Ep.)

   Po Mszy kończy się czas Wielkanocny. Wzmocnieni darami Ducha św., wierni rozpoczną teraz ostatni okres roku Kościelnego; ziarno rzucone na rolę duszy naszej będzie kiełkować, róść i wydawać obfity plon.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

„Wybór papieża może być dokonany wyłącznie przez duchowieństwo rzymskie, które musi być obecne, aby wybór był ważny”

Odpowiedzi na zarzuty

3/5

Kwestia udziału duchowieństwa rzymskiego jest zagadnieniem, które Sobór Powszechny będzie musiał rozważyć w przypadku konieczności przeprowadzenia wyboru papieża. Aby zrozumieć, dlaczego wybór taki mógłby ostatecznie zostać dokonany bez udziału kardynałów, należy odwołać się do pozostałych zarzutów poświęconych temu tematowi.

Istnieją dwa powody pozwalające stwierdzić, że wybór Biskupa Rzymskiego może zostać przeprowadzony bez udziału duchowieństwa rzymskiego:

a) Papież jest biskupem Kościoła powszechnego i dlatego może zostać wybrany przez Kościół powszechny.

b) Prawo wyboru przysługujące duchowieństwu rzymskiemu nie musi wynikać z prawa Bożego, a zatem może podlegać zmianom.

---

a) Papież jest biskupem Kościoła powszechnego i dlatego może zostać wybrany przez Kościół powszechny

Argument, według którego duchowieństwo rzymskie musi być obecne podczas wyboru papieża, opiera się na założeniu, że skoro papież jest biskupem Rzymu, powinien być wybierany przez duchowieństwo Rzymu (czy to przez kardynałów, czy też przez inne osoby), ponieważ biskup powinien być wybierany przez duchowieństwo swojego terytorium. Jednak zgodnie z tą samą logiką możliwe jest również, aby papież został wybrany przez Kościół powszechny, ponieważ nie jest on jedynie biskupem posiadającym zwyczajną jurysdykcję nad Rzymem, lecz posiada także zwyczajną i najwyższą jurysdykcję nad całym Kościołem powszechnym.[1]

Chociaż źródła teologiczne powszechnie opowiadają się za udziałem duchowieństwa rzymskiego w wyborze papieża w przypadku wygaśnięcia kolegium kardynalskiego, uznają one jednocześnie, że udział Kościoła powszechnego może być ważny i może nawet zastąpić duchowieństwo rzymskie.

Św. Robert Bellarmin

„Gdyby nie istniała żadna konstytucja papieska dotycząca wyboru Najwyższego Pasterza albo gdyby wskutek jakiegoś przypadku wszyscy prawni elektorzy, to jest wszyscy kardynałowie, zginęli jednocześnie, prawo wyboru należałoby do sąsiednich biskupów i duchowieństwa rzymskiego, lecz z pewną zależnością od powszechnego soboru biskupów.”[2]

Kardynał Kajetan

„Jeżeli jednak wszyscy kardynałowie umarliby, wówczas sam Kościół Rzymski natychmiast przejmuje ich miejsce: ten sam Kościół, z którego wybrano Linusa, zanim znane nam były jakiekolwiek ludzkie prawa wyborcze. Ponieważ jednak część zawiera się w całości, a Kościół Rzymski zawiera się w Kościele powszechnym, gdyby w takim przypadku sobór powszechny, działając w zgodzie z Kościołem Rzymskim (to znaczy za jego zgodą), wybrał papieża, wówczas człowiek tak wybrany byłby prawdziwie papieżem.”[3]

Ks. Charles Journet (za Kardynałem Kajetanem)

„...w przypadku niejasności (na przykład gdy nie wiadomo, którzy kardynałowie są prawdziwi lub kto jest prawdziwym papieżem, jak miało to miejsce w czasie Wielkiej Schizmy), władza powierzenia urzędu papieskiego określonej osobie przechodzi na Kościół powszechny, Kościół Boży. Gdy przepisy prawa kanonicznego nie mogą zostać zastosowane, prawo wyboru będzie należało do pewnych członków Kościoła Rzymskiego. W razie braku duchowieństwa rzymskiego prawo to będzie należało do Kościoła powszechnego, którego biskupem ma być papież.”[4]

Warto również zauważyć, że nawet jeśli uznamy prawowitych kardynałów za duchowieństwo rzymskie, w przeszłości w wyborach papieskich uczestniczyły osoby, które nie były ani kardynałami, ani członkami duchowieństwa rzymskiego, jak choćby świeccy książęta.[5] Dowodzi to, że samo prawo wyboru papieża nie jest ze swej istoty nierozerwalnie związane z duchowieństwem rzymskim, gdyż w przeciwnym razie wyłącznie ono mogłoby w sposób znaczący uczestniczyć w wyborach papieskich.

Piątek Suchych Dni Letnich.

PIĄTEK SUCHYCH DNI PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA W KOŚCIELE 12-TU APOSTOŁÓW

Ryt zdwoj.     Szaty czerwone

Zesłał Bóg w serca nasze Ducha Syna swego wołającego: Abba, Ojcze (Gal. 4, 6).

Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię (Mat. 5, 6).

Dar pobożności udoskonala cnotę Sprawiedliwości.

   Zebrani w kościele 12-tu Apostołów modlimy się dzisiaj o pełnię darów Ducha św. dla przyszłych kapłanów. Obfitość owoców ziemskich, o którą Kościół prosi Boga w tych dniach, jest figurą pełności dóbr duchowych, których Duch św. udziela duszom naszym (Ep.).

   Ewangelia ukazuje nam cuda Chrystusa Pana, uczynione za współdziałaniem Ducha św., Jego uzdrawiania chorych, a w szczególności paralityka, któremu przywróciwszy zdrowie, jednocześnie odpuścił grzechy.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

„Tylko kardynałowie mogą wybrać prawdziwego papieża”

 

„Tylko kardynałowie mogą wybrać prawdziwego papieża”

Odpowiedzi na zarzuty

2/5

Głównym celem zgromadzenia Niedoskonałego Soboru Powszechnego jest rozwiązanie problemu istniejącego na szczycie Kościoła. Dlatego też, zanim mogłoby dojść do jakiegokolwiek wyboru, Sobór Powszechny musi najpierw zająć się postawieniem diagnozy obecnego kryzysu dotyczącego zwierzchnictwa Kościoła. Następnie, jeśli Sobór Powszechny dojdzie do wniosku, że Stolica Apostolska jest wakująca, kolejnym krokiem będzie rozważenie, w jaki sposób można dziś dać Kościołowi prawdziwego papieża. W związku z tym Sobór Powszechny będzie musiał określić, kto obecnie jest prawowitym elektoratem oraz jak można przeprowadzić ważny wybór. Unam Sanctam, działając na rzecz zgromadzenia Soboru Powszechnego, nie pragnie narzucać wszystkim, co należy uczynić, lecz uważa raczej, że będzie to należało do Kościoła zgromadzonego w Duchu Świętym.

Aby jednak odpowiedzieć na ten zarzut, należy rozważyć kilka kwestii.

Istnieją trzy zasadnicze punkty odpowiedzi na ten zarzut:

a) Kwestia prawowitości dzisiejszych kardynałów będzie musiała zostać rozstrzygnięta przez Sobór Powszechny.

b) Prawo stanowiące, że kardynałowie muszą być elektorami, podlega zmianom.

c) Samo prawo przewiduje alternatywne rozwiązania dla naszej obecnej sytuacji.

Ponadto odniesiemy się do twierdzenia, jakoby Papież Pius XII nieodwołalnie postanowił, że wyłącznie kardynałowie mogą dokonywać wyboru papieża.

---

a) Kwestia prawowitości dzisiejszych kardynałów będzie musiała zostać rozstrzygnięta przez Sobór Powszechny

To pierwsza rzecz, którą należy jasno stwierdzić. Gdybyśmy wszyscy mogli być pewni ważności samych kardynałów oraz dokonywanych przez nich wyborów, nie byłoby o czym dyskutować. Jednakże samo prawo dostarcza poważnych podstaw do kwestionowania ważności dzisiejszych kardynałów. Aby to dostrzec, zacznijmy od definicji kardynała według prawa kanonicznego:

Kan. 232 § 1:

„Kardynałowie są mężami swobodnie wybranymi przez Biskupa Rzymskiego z całego świata, posiadającymi przynajmniej święcenia prezbiteratu i odznaczającymi się szczególnie nauką, pobożnością oraz roztropnością w prowadzeniu spraw.”

A zatem kardynałowie są wybierani przez Biskupa Rzymskiego, posiadają przynajmniej ważne święcenia kapłańskie i wyróżniają się „nauką oraz pobożnością”. Czy obecni kardynałowie Novus Ordo odpowiadają temu opisowi?

Po pierwsze, musielibyśmy już wcześniej założyć, że domniemani Biskupi Rzymscy po Soborze Watykańskim II byli prawowici, aby móc uznać ich nominacje kardynalskie za prawowite. Jeżeli Sobór Powszechny uzna brak prawowitości niektórych lub wszystkich pretendentów do papiestwa z ostatnich dziesięcioleci, ich nominacje kardynalskie również musiałyby zostać uznane za nieważne. To pierwszy punkt.

Po drugie, wielu uważa nowy ryt święceń za wątpliwy. Jest to kolejny problem wymagający rozstrzygnięcia przez Sobór Powszechny. Święcenia kapłańskie kardynałów wyświęconych według nowego obrzędu mogą okazać się nieważne. [1]

JE x. bp Merardo Loya: Papieżowi należy być posłusznym, należy go miłować, szanować.

 PAPIEŻOWI NALEŻY BYĆ POSŁUSZNYM, NALEŻY GO MIŁOWAĆ, SZANOWAĆ, otaczać czcią, modlić się za niego, zasięgać jego rady, wierzyć mu i pokładać w nim pełne zaufanie...

 Jaka jest tego przyczyna?

 Przyczyna jest taka, że Papieżowi, i tylko jemu, zostały dane klucze Królestwa Niebieskiego oraz władza konieczna do nauczania i rządzenia; ponieważ jest nieomylny; ponieważ nie może nauczać błędów; nie może nauczać ani nakazywać rzeczy moralnie złych; ponieważ nie może ustanowić dla całego Kościoła liturgii niedoskonałej, niepełnej lub szkodliwej; ponieważ nie może przeczyć poprzednim Papieżom w kwestiach Wiary.

 Właśnie dlatego winni jesteśmy mu posłuszeństwo, miłość i cześć.

 Nie można uznawać kogoś za Papieża, a jednocześnie odmawiać mu posłuszeństwa; uznawać go za Papieża, a zarazem go krytykować; uznawać go za Papieża, a równocześnie stawiać mu opór; uznawać go za Papieża, a jednocześnie odrzucać jego władzę oraz autorytet.

 Nie można tworzyć innego kościoła ani alternatywnego zgromadzenia wobec jednego, hierarchicznego Kościoła, którego widzialną Głową jest Papież. Nie można go pomijać ani lekceważyć w sprawach dotyczących zezwoleń i uprawnień do konsekracji biskupów czy jakichkolwiek innych kwestii kościelnych. Nie można odmawiać mu autorytetu w tym, co dotyczy zbawienia dusz. Zasada „Salus animarum prima lex” przede wszystkim i w pierwszym rzędzie odnosi się do Papieża.

 Jeżeli taka jest twoja wiara, niezależnie od tego, czy jesteś świeckim, czy duchownym, musisz być Papieżowi posłuszny we wszystkich tych sprawach pod groźbą potępienia.

 Oczywiście mówię tutaj o prawowitych Papieżach, a nie o tych ostatnich fałszywych i uzurpatorskich pretendentach po Jego Świątobliwości Papieżu Piusie XII, którzy czynili i nadal czynią dokładne przeciwieństwo tego, co powinien czynić prawowity Papież. I właśnie dlatego — nie na podstawie prywatnych wizji czy osobistych przekonań (byłoby bowiem pychą rościć sobie prawo do sądzenia Kościoła), lecz z powodu oczywistej sprzeczności z Urzędem Piotrowym, z Depozytem Wiary, z dwutysiącletnią Liturgią, ze zdrowymi obyczajami oraz dlatego, że przeczą wszystkim poprzednim Papieżom — wiemy bez obawy o błąd sumienia, że nie są oni prawowitymi Papieżami. Dlatego nie można być im posłusznym. Skoro nie są prawowitymi Papieżami, a mimo to usiłują za takich uchodzić, należy im się sprzeciwiać, zwalczać ich jako nieprzyjaciół Wiary i odmawiać im posłuszeństwa.