Gdzie dziś można znaleźć lekarstwo?

 Obowiązek rozstrzygnięcia kwestii legalności pretendenta do Stolicy Apostolskiej nie może spoczywać na tych, którzy nie wyznają wiary katolickiej. Nigdy w historii Kościoła nie zdarzyło się coś takiego. To nie heretycy przynosili rozwiązanie różnych kryzysów kościelnych, lecz duchowni, którzy pozostawali niezachwiani w wierze.

„Bóg jest jeden” – mówi św. Cyprian – „Chrystus jest jeden; Kościół jest jeden; jego wiara jest jedna; jego lud jest jeden, zjednoczony więzią zgody w jedną, zwartą jedność ciała. Nie można rozerwać tej jedności, ani też rozbić struktury ciała, które samo w sobie jest jednym”. [1]

Nie może zatem być dwóch Kościołów, jak niektórzy sobie wyobrażają:

1. z jednej strony Kościół posiadający jurysdykcję, legalność i autorytet, który – choć nie zachował integralnej wiary – w jakiś sposób zachował prawo do wyboru papieża lub rozstrzygania o jego legitymizacji, oraz
2. z drugiej strony Kościół Wiary, który – choć posiada Mszę Świętą, sakramenty i integralną Wiarę – w niewytłumaczalny sposób nie ma uprawnień prawnych do rozstrzygania wątpliwości dotyczących legitymizacji Najwyższego Pasterza

 Taka koncepcja nie jest katolicka. Ta część pasterzy, która niezłomnie zachowała wiarę, z konieczności zachowała również jurysdykcję Kościoła. Posłuchajmy nauczania Jego Świątobliwości Papieża Piusa XII:

 „Dlatego też opłakujemy i potępiamy tragiczny w skutkach błąd tych również, którzy w swych marzeniach wyobrażają sobie wyimaginowany Kościół jako twór fikcyjny, a więc jako mglistą społeczność ożywianą i formowaną przez miłość, a której przeciwstawieniem ma być pogardzana przez nich inna społeczność, którą oni nazywają » społecznością systemu prawnego «. Otóż wprowadzone przez nich rozróżnienie jest zupełnie fałszywe. Nie dostrzegają oni bowiem, faktu, iż jedna tylko i ta sama była przyczyna – mianowicie wieczysta kontynuacja zbawczego dzieła Odkupienia na ziemi – dla której boski Odkupiciel życzył sobie, by utworzony przez niego zespół ludzki miał konstytucję społeczeństwa doskonałego w swym rodzaju, zaopatrzonego we wszystkie czynniki prawne i społeczne, jak również – dla osiągnięcia tegoż samego celu – Jego wolą było, by społeczność tą wzbogacił Duch Św. Pocieszyciel niebiańskimi darami i mocami.”[2]

Obecność Piotra – absolutne prawo Kościoła.

 Gdy Stolica Apostolska jest pusta, wybór Najwyższego Pasterza nie jest dla Kościoła jedynie opcją. Jest to jego podstawowy obowiązek. Jest to zatem prawo katolików. Wyboru tego zazwyczaj dokonują kardynałowie. Jednakże, jeśli istnieją poważne wątpliwości co do legalności i katolickości tych, którzy zostali mianowani kardynałami, obowiązek ten spada na Kościół powszechny. [1] Kościół, będąc społecznością doskonałą, musi koniecznie posiadać w sobie wszystkie środki, niezbędne do wyboru niekwestionowanego papieża. Tak naucza papież Leon XIII w swojej encyklice Immortale Dei : „[Kościół] jest społecznością doskonałą w swoim rodzaju i z prawa, ponieważ z woli i dobroci swego Założyciela posiada w sobie i z siebie wszystkie zasoby konieczne do jej zachowania i do jej działalności”.

 Cóż jest bardziej niezbędne dla istnienia i działania Kościoła niż niekwestionowana obecność Piotra? Czyż nie przypomina nam o tym palącym zapotrzebowaniu codziennie straszliwy kryzys, przez który przechodzi Kościół, w którym wielu kwestionuje autorytet tego, kto przedstawia się jako Następca Piotra, podczas gdy inni po prostu ignorują kierunek, jaki chce on nadać Kościołowi? Czy Najwyższy Pasterz stał się jedynie figurą, symbolem ceremonialnym? Czyż Kościół nie powinien raczej żyć w doskonałej harmonii z Piotrem?

 Jak wyjaśnia teolog Sylvester Berry, Kościół powszechny zawsze będzie miał prawo wybrać następcę św. Piotra:

 „Chrystus nakazał, aby św. Piotr miał następców w swoim prymacie jurysdykcji nad Kościołem, ale nie wyznaczył konkretnej osoby na następcę. Do Kościoła należy wybór lub w inny sposób wyznaczenie osoby, która następnie otrzymuje władzę jurysdykcji powszechnej na mocy Boskiego ustanowienia, tj. bezpośrednio od Chrystusa, a nie od tych, którzy ją wybrali. Gdy Stolica Apostolska jest wakująca, w Kościele nie ma najwyższej władzy; biskupi zachowują władzę rządzenia swoimi diecezjami, ale nie można ustanawiać praw dla Kościoła powszechnego, nie można definiować dogmatów wiary, nie można zwoływać prawomocnych soborów. [2] W miejsce tej najwyższej władzy Kościół ma prawo i obowiązek wyboru kogoś, komu Chrystus ponownie ją powierzy. Jest zatem oczywiste, że sukcesja apostolska w Stolicy Apostolskiej nie może zaniknąć, dopóki nadal istnieje sam Kościół, gdyż nawet jeśli Stolica jest nieobsadzona przez wiele lat, Kościół zawsze zachowuje prawo wyboru prawowitego następcy, który następnie otrzymuje najwyższą władzę zgodnie z ustanowieniem Chrystusa”. [3]

16 maja – Św. Andrzeja Boboli, Męczennika.

16 MAJA

Św. Andrzeja Boboli, Męczennika

Ryt zdwojony.   Szaty czerwone.

   Urodził się w r. 1592 w województwie sandomierskim ; wstąpiwszy do Jezuitów zasłynął jako kaznodzieja i gorliwy misjonarz wśród schizmatyków ; zwolennicy schizmy w okrutny sposób zamordowali go w Janowie poleskim w r. 1657. 

   Gorliwy Apostoł, nie lękał się tych  « co ciało zabijają » i był gotów narazić się na wszystko, byle nie na szkodę duszy. Uczmy się cenić wyżej sprawy duszy, od spraw doczesnych.

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

X. Rafał Trytek ICR: Brat Benedykt Maria.

 Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

 Proszę o gorącą modlitwę za Gabriela Łępę, który we Francji dość niedawno przyjął habit św. Benedykta z rąk ojca Wilhelma Hecquarda (diecezja Tours). Gabriel dostał imię chrzcielne na cześć św. Gabriela od Matki Bożej Bolesnej, a imię zakonne – na cześć św. Benedykta, jednego z Pięciu Braci Polskich.

 Niech Męka Chrystusa będzie w sercach naszych!

ks. Rafał Trytek ICR

ZA: http://sedevacante.pl/teksty.php?li=287

Najważniejszy obowiązek Kościoła.

 Z pewnością wielką rzeczą jest to, że Msza Święta i prawdziwe sakramenty zostały zachowane przez duchowieństwo, które pozostało wierne Wierze. Niemniej musimy jednak ubolewać nad tym, że nie słyszymy wśród nas niepodważalnego głosu Piotra, i zadać sobie pytanie, czy walka ta została rzeczywiście stoczona tak, jak powinna. Czyż nie jest rzeczywiście podstawowym obowiązkiem Kościoła, gdy istnieją poważne wątpliwości co do pretendenta do papiestwa, dążenie do naprawienia tej sytuacji? Czy boska misja Kościoła, polegająca na szerzeniu światła prawdy, które jako jedyne może nas zbawić, może opierać się na innej skale niż skała Piotra? Czyż ta skała nie musi być bez cienia wątpliwości rozpoznawalna przez wszystkich członków Kościoła?

 Nie tylko rozdarty świat katolicki desperacko potrzebuje pewności płynącej z głosu Piotra, ale cały świat, pogrążony w apostazji, nie znajdzie lekarstwa, dopóki katolicka Łódź nie znajdzie się pod dowództwem katolika. Oto główny problem tego świata, problem najważniejszy, problem najpilniejszy, ten, który musi zostać rozwiązany przed wszystkimi innymi. Głos, który słyszymy, nie jest rozpoznawalny jako żywy głos Namiestnika Chrystusa, a bez niego nie można nic zrobić, aby odwrócić sytuację i przywrócić porządek. Musimy pracować nad wyjaśnieniem kwestii legitymizacji modernistycznych papieży. Jest to poważny obowiązek, zwłaszcza dla wiernych biskupów, którzy dziś uosabiają widzialną władzę Kościoła.

 Gdyby Stolica Piotrowa była rzeczywiście wakująca, a nawet zajmowana przez osobę niebędącą katolikiem, jak wielu uważa, wybór prawdziwego papieża byłby pierwszym obowiązkiem Kościoła. Konstytucje regulujące kwestię wakatu Stolicy Apostolskiej i wyboru Biskupa Rzymskiego kładą nacisk na pilną konieczność wyboru Najwyższego Pasterza: „najważniejsze zadanie powierzone Kościołowi przez Boga”, jak mówi nam Pius XII w Konstytucji Apostolskiej Vacantis Apostolicae Sedis (8 grudnia 1945 r.). A św. Pius X w konstytucji Vacante Apostolica Sede (25 grudnia 1904 r.) naucza: „Gdy Stolica Apostolska jest wakująca, najpoważniejszą i najświętszą sprawą jest wybór Najwyższego Pasterza i Głowy Owczarni Pańskiej do roztropnego i sumiennego kierowania Kościołem katolickim, kogoś, kto, zastępując błogosławionego Piotra, reprezentuje osobę Jezusa Chrystusa na ziemi”.

135. rocznica wydania encykliki „Rerum novarum”.

 Dokładnie 135 lat temu, 15 maja 1891 roku, papież Leon XIII ogłosił przełomową encyklikę „Rerum novarum” (O kwestii socjalnej), która wpłynęła na życie milionów ludzi pracy. Gdy Europa tonęła w nierównościach, Wikariusz Chrystusa powiedział „dość”!

 Rewolucja przemysłowa przyniosła Europie rozwój, ale także dramat milionów robotników żyjących w biedzie i pracujących w nieludzkich warunkach. Właśnie wtedy Leon XIII zabrał głos w obronie godności człowieka pracy. Ogłoszona 15 maja 1891 roku encyklika „Rerum novarum” stała się fundamentem katolickiej nauki społecznej i jednym z najważniejszych dokumentów społecznych w historii Kościoła.

 Dokładnie 40 lat później, 15 maja 1931 roku, papież Pius XI wydał encyklikę „Quadragesimo Anno” (O chrześcijańskim ustroju społecznym), która jest rozwinięciem encykliki Leona XIII. Papież potwierdza, że nie można pogodzić socjalizmu z katolicyzmem, jak również mówi o grzechu liberalizmu, który prowadzi do wyzysku ludzi, kumulacji kapitału i owoców pracy w wąskiej grupie oligarchów. Encyklika ta jest podstawą dla solidaryzmu narodowego, łączącego interesy pracowników i pracodawców, działających zgodnie na rzecz całego społeczeństwa.

W poszukiwaniu rozwiązania.

   To do całego Kościoła należeć będzie jednoznaczne określenie obecnego statusu Stolicy Apostolskiej i nie chcemy wyprzedzać jego działań. Gdyby jednak stwierdzono jednoznacznie wakans Stolicy Apostolskiej, byłby to jedynie pierwszy krok: rozpoznanie bardzo poważnego problemu. Ten pierwszy krok nie byłby wystarczający. Trzeba by szukać rozwiązania tego poważnego problemu. Wierzymy, że Stolica Piotrowa jest centrum naszej wiary katolickiej, skałą, na której został zbudowany Kościół naszego Pana Jezusa Chrystusa. Kościół jest jeden, święty, powszechny i apostolski, a wiemy, że jego jedność opiera się na Piotrze. Nie ma innej skały danej Kościołowi niż skała Piotra. Ubi Petrus, ibi Ecclesia: gdzie jest Piotr, tam jest Kościół.

   Niewątpliwie duchowieństwo i wierni na różne sposoby opierali się rewolucji Soboru Watykańskiego II, rewolucji nowego Kościoła. Ponieważ jednak nie kierowali się głosem Piotra, nie było jedności w działaniu. Tak jest nawet dzisiaj. Wiele lat później wszyscy jesteśmy rozproszeni w różnych grupach, które patrzą na siebie z podejrzliwością.

   Którą liturgię należy stosować? Jakie zasady dyscyplinarne obowiązują? Kto prowadzi prawdziwie prawowity apostolat? Wobec braku niekwestionowanego przywódcy, który mógłby rozstrzygnąć te kwestie, rodzą one niekończące się spory. W ten sposób reakcja duchowieństwa na nowy Kościół, który wywodzi się z Soboru Watykańskiego II i osiągnął swój szczyt w Kościele synodalnym ostatnich lat, nie przynosi owoców, na które można by liczyć. Wznoszone są kolejne kaplice jedna po drugiej, ale lud chrześcijański wciąż cierpi bez nadziei na uzdrowienie.

Kwestia prawowitości władz soborowych.

   Obserwacja katastrofalnego stanu Kościoła skłania nas do zakwestionowania legitymacji władz, które przeprowadziły taką rewolucję. Czyż bowiem, jeśli utrzymujemy, że te szkodliwe zmiany wynikające z Soboru Watykańskiego II zostały zatwierdzone przez prawowite władze, nie musimy dojść do wniosku, że Kościół katolicki odstąpił od Wiary i że bramy piekielne jednak go przemogły? Jako katolicy wierzymy w nieomylność i niezniszczalność Kościoła. Skoro wiemy, że Święty Kościół Katolicki otrzymał od naszego Pana zapewnienie, że bramy piekielne nie przemogą go, czyż nie musimy koniecznie wywnioskować, że prałaci nowego Kościoła soborowego w rzeczywistości nie posiadają autorytetu, który twierdzą, że posiadają? Te pytania muszą zostać uważnie zbadane przez Kościół.

   W obliczu tej bezprecedensowej katastrofy, która dotyka Kościół, kwestii wakatu na Stolicy Apostolskiej nie można odrzucić z góry. Kwestię tę należy rozpatrywać z odwagą i ostrożnością, pomimo obaw, jakie może ona budzić. Podczas gdy wielu uważa wakat za teologicznie pewny wniosek, inni temu zaprzeczają. Wszyscy zgodzą się, że autorytet Kościoła jest niezbędny do prawnego rozstrzygnięcia tej kwestii. Kilku pretendentów do tronu papieskiego od czasów Soboru Watykańskiego II było publicznie podejrzewanych o herezję przed lub po wyborze. Czy ten fakt ma konsekwencje kanoniczne, które należy ujawnić?

Nieuniknione rozproszenie Owczarni.

   W obliczu takiej katastrofy, co łatwo zrozumieć, owczarnia Chrystusa została rozproszona. „Uderzę pasterza, i rozproszą się owce trzody.” (Mt 26, 31).

   Od wielu już lat niektórzy głoszą, że Stolica Apostolska jest wakująca, i kontynuują swoją posługę biskupią lub kapłańską całkowicie niezależnie od tego, co uważają za fałszywy Kościół. Znaleźli się na pustyni, gdzie trudno było znaleźć braci, którzy podzielaliby wszystkie ich przekonania i działania. Nie bali się wyśmiewania i sprzeciwu i niestrudzenie nadal twierdzili, że pretendenci do papiestwa są nieprawowici. Ale czy ich głosy są oficjalnym słowem Kościoła? Czy mogą kanonicznie zobowiązać cały Kościół?

   Inni byli bardziej ostrożni i, zachowując dystans, nie zwracali uwagi na nic, co pochodziło od pretendentów do papiestwa. Woleli wstrzymać się z oceną i prowadzić niezależne życie, czekając na lepsze czasy. Lepsze czasy jednak nie nadeszły. Czy bez współpracy ludzi w ogóle nadejdą?

100. rocznica rozpoczęcia zamachu majowego.

 Dzisiaj mija 100. rocznica rozpoczęcia zamachu majowego, którego dokonano w dniach 12-15 maja 1926 r. na rozkaz samozwańczego „marszałka” Józefa Piłsudskiego. Było to nielegalne przejęcie władzy, zamach stanu przeciw legalnemu polskiemu rządowi, w trakcie którego życie straciło co najmniej 379 Polaków, a prawie tysiąc zostało rannych. Kilkaset niepotrzebnych ofiar bratobójczych walk. 

 Nie może być normalnym kraj, w którym na każdym rogu czai się pomnik, plac lub ulica na cześć przywódcy owego przewrotu. Z historycznych wzorów przedwojennej Polski rządzący tzw. III RP wzięli to, co najgorsze. Oddajmy dziś hołd ofiarom narcyza i zamordysty, którego postsolidarnościowi pogrobowcy sanacji postawili na piedestały. W STULECIE ZAMACHU NA KONSTYTUCJĘ, PAŃSTWO I PRAWO!

 Zamach majowy stał u źródeł późniejszego upadku II Rzeczypospolitej. To zbrodnia wąsatego Dyzmy, człowieka o ograniczonych, ciasnych poglądach i mentalności watażki, wschodniego satrapy. Piłsudski dopuścił do władzy bandę podobnych sobie dyletantów, którzy na niczym się nie znali (a już najmniej na polityce zagranicznej i nowoczesnym wojsku) ograniczonych i butnych, zadufanych durniów.