Na święto świętego Józefa, Oblubieńca N.M.P., Patrona Kościoła i wzór cnót wszelakich.

„Ite ad Ioseph”, obraz z Bazyliki Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rzymie

   Dziś, 19 marca Kościół święty obchodzi uroczystość swego Patrona i Głowy Świętej Rodziny – świętego Józefa, Oblubieńca N.M.P., wyznawcy. Jest to jedno z dziesięciu świąt obowiązkowych w Kościele powszechnym* i choć nie jest już niestety takowe w Polsce to jednak zgodnie z zamysłem Kościoła, gdy to możliwe, każdy Polak katolik winien poczynić starania, aby ów dzień święcić w sposób wyjątkowy, jak każdą niedzielę czy święto obowiązkowe. Jeśli wysłuchanie Mszy świętej ze względów takich czy innych nie jest możliwe, warto poświęcić trochę czasu na pogłębienie swojej wiedzy religijnej lub pobożności, nie zapominając o sprawach zewnętrznych, które stanowią świadectwo wewnętrznej troski człowieka. Choć w Wielkim Poście tylko w niedziele post nie jest obowiązkowy, więc i w ten dzień post należy zachować, uroczystsza rodzinna kolacja lub obiad jest doskonałym sposobem na podkreślenie wobec wszystkich domowników rangi tego święta.

   Sam święty Józef jest postacią silnie zaniedbaną, można powiedzieć nawet, że skrajnie skrzywianą. Przedstawia się go zwykle dość naiwnie, bardziej jak św. Stanisława Kostkę niż św. Ignacego z Loyoli. Różne pobożne historyjki, tak swego czasu popularne a dziś nierzadko w różnych środowiskach powtarzane, ograniczają się do podkreślenia jego posłuszeństwa woli Bożej w działaniu doskonale zgodnym ze snami, widzeniami, rzeczami nadzwyczajnymi. Zazwyczaj kompletnie zapomniany jest św. Józef jako wzór cnót wszelakich, to jest męstwa, roztropności, sprawiedliwości, umiarkowania, zapobiegliwości, cierpliwości, wierności, cnót przede wszystkim przyrodzonych. Tylko nielicznym bowiem dane są widzenia, sny i cudowne wręcz wydarzenia, rzeczą natomiast pewną jest, że każdy chrześcijanin może i winien naśladować św. Józefa w jego męstwie, które pozwalało mu stawiać czoła wszelkim codziennym trudnościom życiowym (jak choćby ucieczka do Egiptu i wszystkie niedogodności z tym związane), w jego umiarkowaniu we wszystkim, w jego wytrwaniu, cierpliwości w wypełnianiu obowiązków stanu, wierności w rzeczach małych (jako rzemieślnik musiał znać powagę doskonałości w rzeczach naprawdę drobnych), w jego zapobiegliwości, gdy musiał przygotować wyprawę całej rodziny go Egiptu, w roztropności, która stanowi klucz do wszelkiej działalności ludzkiej. Pobożne historyjki o cudach otrzymanych za przyczyną św. Józefa odgrywają swoją rolę w utrwalaniu świadomości o pomocy świętych Pańskich, ale niestety skrzywiona pobożność („dewocja”, choć o. Woroniecki woli termin „bigoteria”) często nie widzi nic poza tym aspektem nadzwyczajnym przy jednoczesnym zaniedbaniu obowiązków stanu, przez które to normalnie objawia się wola Boża wobec każdego, a których wypełniania wyjątkowym przykładem był św. Józef. Żeby być wyniesionym do nadzwyczajnej godności Opiekuna Boskiego Dzieciątka i Jego Niepokalanej Matki musiał jak nikt inny błyszczeć cnotami przyrodzonymi i wiernością w rzeczach małych.

Jak ludzie otwierają portal demonom – Historie z egzorcyzmów – ks. Dominic Radecki CMRI

To spokojne, rzeczowe spojrzenie na temat, który często bywa przedstawiany w sposób sensacyjny. Kazanie pokazuje także jak Kościół podchodzi do rozeznawania takich przypadków oraz jaką rolę odgrywają modlitwa, post i sakramenty.

W kazaniu m.in.:

• jak według egzorcystów zaczynają się niektóre przypadki opętania

• jakie są klasyczne oznaki opętania według tradycji Kościoła

• czym opętanie różni się od chorób psychicznych

• dlaczego niektóre demony można wypędzić tylko modlitwą i postem

• jak ludzie mogą nieświadomie otwierać „drzwi” działaniu złego ducha

Kazanie oparte jest na relacjach egzorcystów, doświadczeniach duszpasterskich oraz tradycyjnym nauczaniu Kościoła katolickiego.

x. Rafał Trytek — kazanie na IV Niedzielę Wielkiego Postu AD 2026 (Wrocław, 15 III)

Ci, którzy podążali za naszym Panem Jezusem Chrystusem, czynili tak ze względu na znaki, którymi objawiał swoją moc. Kiedy uzdrawiał, Żydzi szli za Nim i słuchali Jego słów, a po cudzie rozmnożenia chleba i ryb zamierzali obwołać Go królem. Ich intuicja była słuszna, gdyż kierowali się podstawowymi oczekiwaniami, jakie wiążą się z każdą władzą, lecz nie wiedzieli, że Chrystus jest już Królem – znacznie potężniejszym niż Jego przodek, król Dawid. Królem Miłości, władcą całego świata. Bogiem, który panuje nad ludzkimi sercami, nad wszystkim, co człowiek tworzy i posiada – a Jego tronem jest tabernakulum.

Kapłani są heroldami Chrystusa Króla – nauczał x. Rafał Trytek ICR, wygłaszając 15 marca AD 2026 kazanie do wiernych zgromadzonych na Mszy Świętej w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu. – Jego Królestwo głoszą i Jego sprowadzają. Wzorem dla współczesnych duchownych Tradycji jest redemptorysta, św. Klemens Maria Dvořák (Hofbauer), wbrew wszelkim przeciwnościom sprawujący posługę kapłańską w Europie Środkowej i wytrwale nawracający ludzi wszystkich stanów w epoce niedowiarstwa, józefinizmu i rewolucji. 

Czy dusze w Czyśćcu pomagają nam bardziej niż święci? – ks. Dominic Radecki CMRI

Jak długo dusza może cierpieć w czyśćcu?

Dlaczego nawet jeden grzech może oznaczać lata oczyszczenia?

I czy naprawdę możliwe jest, że dusze w czyśćcu wypraszają dla nas więcej łask niż święci w niebie?

W tym kazaniu ks. Dominic Radecki CMRI przypomina naukę Kościoła o czyśćcu, cierpieniu dusz oraz o wielkiej pomocy, jaką możemy im okazać — przez modlitwę, Mszę Świętą i ofiarę.

Jednocześnie wielu świętych uczyło, że dusze uwolnione z czyśćca nie zapominają o swoich dobroczyńcach i potężnie wspierają ich modlitwą.

W kazaniu usłyszysz m.in.:

• jak długo dusza może pozostawać w czyśćcu

• dlaczego święci tak bardzo bali się nawet najmniejszych grzechów

• jak dusze czyśćcowe mogą wypraszać wielkie łaski

• w jaki sposób można pomóc duszom cierpiącym w czyśćcu

• jakie środki Kościół daje, aby skrócić czyściec lub go uniknąć

To przypomnienie prawdy, która przez wieki była ważną częścią życia katolików.

Pamiętajmy w modlitwie o duszach w czyśćcu.

Możesz stracić duszę przez odkładanie spowiedzi - ks. Dominic Radecki CMRI

Dlaczego Kościół musiał ustanowić prawo nakazujące przynajmniej jedną spowiedź i Komunię w roku?

Czy jedna spowiedź rocznie naprawdę wystarcza?

Co grozi temu kto odkłada pojednanie z Bogiem?

I czym jest niegodna Komunia?

W kazaniu usłyszysz m.in.:

• skąd wziął się obowiązek wielkanocny

• co naprawdę oznacza „praktykujący katolik”

• dlaczego odkładanie spowiedzi jest duchowo niebezpieczne

• czym jest świętokradzka Komunia

• dlaczego częsta spowiedź jest jednym z najpewniejszych środków zbawienia

Na końcu poruszające świadectwo, które pokazuje, jak cienka bywa granica między tym życiem a wiecznością.

To spokojne, ale bardzo poważne przypomnienie o rzeczach, które wielu traktuje dziś jako drugorzędne, a które Kościół zawsze uważał za konieczne.

Jeśli te treści pomagają Ci głębiej rozumieć wiarę, możesz wesprzeć kanał polubieniem i udostępnieniem nagrania.

x. Rafał Trytek — kazanie na II Niedzielę Wielkiego Postu AD 2026 (Wrocław, 1 III)

Nasz Pan Jezus Chrystus przemienił się przed wybranymi z grona apostołów, aby ukazać im swoją chwałę – wtedy, podnosząc się z doświadczonego wstrząsu, zrozumieli, kim jest Syn Boży. Jedynie Piotr odważył się odezwać, co można rozumieć jako zapowiedź, kim będzie jako papież: człowiekiem, który przemawia w imieniu Kościoła. Zadaniem papieży jest bowiem mówienie prawdy o naszym Panu Jezusie Chrystusie i głoszenie, że wszyscy ludzie muszą nawrócić się do Wiary katolickiej. Mimo własnych ułomności zwierzchnicy Kościoła nie prowadzili dusz na manowce, lecz karmili wiernych prawdziwym Słowem Bożym, dawali im właściwą liturgię i dyscyplinę, a także wzorce w osobach świętych. Taki był sens powołania Kościoła – nauczał x. Rafał Trytek ICR, który 1 marca AD 2026 sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu.

Dewizą papieża Piusa XII, wybranego na Stolicę Piotrową 2 marca 1939 roku, były słowa: „Pokój dziełem sprawiedliwości”. Jeżeli nie ma sprawiedliwości, nie ma pokoju. Sobór Watykański II, zwołany kilka lat po śmierci Piusa XII, nieustannie mówił o pokoju, lecz w tym czasie, kiedy katolicy byli rozbrajani i zwodzeni, aby nie mogli dostrzec trucizny niszczącej struktury Kościoła, trwała już wielka wojna duchowa. Ta najgorsza z wojen była największym po grzechu pierworodnym nieszczęściem w dziejach świata. „Rozmiękczeni” katolicy przyłączali się do lewicy, biorąc udział w niszczeniu społeczeństw – doświadczyła tego m.in. monarchia hiszpańska w epoce frankizmu.

Nie ma gorszej nienawiści bliźniego niż utwierdzanie ludzi w przekonaniu, że grzech, w którym tkwią, jest czymś dobrym. Dotyczy to zwłaszcza wyznawców błędnych doktryn – błądzących i pozbawionych światła Ducha Świętego.

XX wiek to epoka dominacji mocarstw niekatolickich: Związku Sowieckiego, komunistycznych Chin oraz Stanów Zjednoczonych. Ta ostatnia potęga została ufundowana przez ateistów hołdujących ideom wolnomularskim, stając się de facto pierwszym ateistycznym państwem w dziejach. Jednak nawet w najtrudniejszych czasach był papież, strażnik nieskażonej Wiary, byli też prawdziwi święci. Obecnie, w marcu AD 2026, pozostaje nam prosić patrona Kościoła, św. Józefa, o obronę przed antykatolickimi reżimami. Módlmy się, aby św. Józef pozbawił mocy zagrażające nam demony. Prośmy o łaskę uświęcającą i dar dobrej śmierci. Spędźmy z nim Wielki Post. 

Posłuszeństwo Papieżowi i katolicy integralni – Msgr. Giovanni Volpi, Biskup z Arezzo.

Głosy Dostojników Kościoła

Posłuszeństwo Papieżowi i katolicy integralni (1)

MSGR. GIOVANNI VOLPI

BISKUP AREZZO

––––––––

     Urobić w duchu Chrystusowym duchowieństwo i lud – to najwyższe zadanie Biskupa. Tę prawdę właśnie chciał nam przypomnieć obecnie panujący Papież Pius X, nie tylko w pierwszej Swej Encyklice, lecz jeszcze w Swym przedziwnym upomnieniu do kleru "Haerent animo", by prawda ta była nam zawsze przytomna i ożywiała wszystkie czyny nasze.

     Jakimże jednak, Czcigodni Bracia, jest ów duch Chrystusowy, który powinien przenikać nasze życie, by każdy z nas mógł powiedzieć z Apostołem: "Żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus" (Galat. II, 20)?

     Niewątpliwie jest to duch posłuszeństwa.

     Chrystus "sam się poniżył, stawszy się posłusznym aż do śmierci, a śmierci krzyżowej; dlatego i Bóg wywyższył Go i darował Mu imię, które jest nad wszelkie imię" (Filipens. II, 8. 9). – "Mój pokarm jest, mówił Jezus, abym czynił wolę Tego, który mnie posłał, abym wykonał sprawę Jego" (Jan IV, 34). – "Nie mogę ja sam od siebie nic czynić. Jako słyszę, sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy, iż nie szukam woli mojej, ale woli Tego, który mnie posłał" (Jan V, 30). – "Bom zstąpił z nieba, nie iżbym czynił wolę moją, ale wolę Onego, który mnie posłał" (Jan VI, 38).

     Stąd wynika, że dopóki wierni nie nauczą się poddawać swego sądu pod sąd tego, kto nad nimi jest postawiony, i przystosowywać swej woli do woli tego, kto nimi rządzi, czyniąc to nie z musu i z bojaźni, lecz chętnie i z przyjemnością, tak, by każdy mógł powiedzieć: "Mój pokarm jest, abym czynił wolę Tego, który mnie posłał", – dopóty nie będzie można powiedzieć, że Chrystus żyje wśród nas.

     Któż to bowiem powierzył nam wśród ludzi posłannictwo święte i postanowił nas światłością świata i solą ziemi? Jezus Chrystus przez Swych przedstawicieli, którymi są prawowici przełożeni duchowni. Mamy więc ścisły obowiązek pełnić wolę tych, od których otrzymaliśmy posłannictwo, gdyż wola ich jest wolą Boga. A ponieważ w Kościele Katolickim Papież Rzymski jest Głową, czyli rządzi wszystkimi i rozkazuje wszystkim, jako ten, którego opiece powierzona została cała trzoda Chrystusowa – przeto każdy z nas winien sobie uważać za najwyższą chlubę móc zawsze w całej prawdzie mówić o Papieżu: "Ja, co się Mu podoba, zawżdy czynię" (Jan VIII, 29).

Dlaczego diabeł nienawidzi postu? - ks. Dominic Radecki CMRI

 

W tym kazaniu ks. Dominic Radecki CMRI przypomina, że post od wieków był postrzegany jako element realnej walki duchowej. Tradycja Kościoła, Pismo Święte i życie świętych pokazują, że modlitwa i post idą razem,  jako droga oczyszczenia serca i umocnienia duszy wobec pokus.

W kazaniu usłyszysz m.in.:

• w jaki sposób post pomaga uporządkować relację między ciałem a duszą

• dlaczego modlitwa i post tworzą jedność

• jak umartwienie osłabia siłę pokus

• jakie miejsce ma post w duchowej tradycji Kościoła

• dlaczego święci widzieli w nim źródło wewnętrznej wolności

Post nie jest celem samym w sobie. Jest środkiem,  który pomaga człowiekowi otworzyć się na łaskę i odzyskać duchową równowagę.

Środa Popielcowa. Początek Wielkiego św. Postu.

Dziś Środa Popielcowa – początek Wielkiego Świętego Postu. Wielki Post to 40-dniowy (bez niedziel) okres pokuty, nawrócenia i przygotowania do Wielkanocy. 

Wielki Post rozpoczyna się w Środę Popielcową (w 2026 r. – 18 lutego), a kończy o północy z Wielkiej Soboty na Niedzielę Zmartwychwstania. Czas ten obejmuje post, modlitwę i jałmużnę. Post ścisły obowiązuje dziś, we wszystkie piątki i soboty Wielkiego Postu (z Wielką Sobotą do północy włącznie) oraz w przyszłą środę – Środę Suchych Dni Wielkiego Postu (w 2026 r. – 25 lutego); w pozostałe dni (pn. – czw.) obowiązuje post ilościowy. W niedziele wielkopostne post nie obowiązuje.

Więcej tutaj: Tradycyjna dyscyplina postna

W ramach wielkopostnego umartwienia, w dni Wielkiego Postu (bez niedziel) nie będziemy publikować na naszej stronie artykułów o charakterze informacyjnym, politycznym, historycznym czy też stanowiących apologetykę naszego stanowiska teologicznego, czy polemikę z innymi stanowiskami. Skupimy się wyłącznie na tematyce stricte religijnej, duchowej i pobożnej, kazaniach, naukach religijnych, rekolekcjach, pismach świętych, doktorów i Ojców Kościoła, i wszystkim tym co może przysłużyć się pożytkowi i zbawieniu dusz, w tym świętym czasie. A.M.D.G.!

Memento homo, quia pulvis es, et in pulverem reverteris (Gen. 3, 19).

Redakcja Tenete Traditiones

JE x. bp Merardo Loya: Konsekracje lub wyginięcie. Czas podjąć decyzję, czy przejść do modernizmu, czy wrócić do katolicyzmu!

KONSEKRACJE LUB WYGINIĘCIE, CZAS PODJĄĆ DECYZJĘ, CZY PRZEJŚĆ DO MODERNIZMU, CZY WRÓCIĆ DO KATOLICYZMU.

JE x. biskup Merardo Loya

 Nie ma wątpliwości, że „tradycyjne” bractwa, które akceptują heretyka jako prawdziwego papieża, są całkowicie w błędzie i stoją poza porządkiem katolickim i doktrynalnym; z drugiej strony rzeczywistość wakatu Stolicy Apostolskiej jest jedynym spójnym i wiernym Świętemu Kościołowi Katolickiemu oraz Papiestwu wyjaśnieniem teologicznym w obliczu bezpośrednich, absolutnych i przytłaczających dowodów infiltracji heretyków, bezczelnie zdemaskowanych, niszczycieli wszystkiego, co święte, w miejscu, które powinno być Stolicą Prawdy.

 Pozwólcie, że wyjaśnię: Papieżowi należy być posłusznym, po pierwsze, ponieważ jest Wikariuszem Chrystusa; to znaczy, kto go słucha, słucha Chrystusa, a kto go nie słucha, nie słucha Chrystusa. Po drugie, ponieważ tylko on jest Najwyższym Pasterzem, posiada wszelką władzę i jest nieomylnym nauczycielem prawd niezbędnych do zbawienia. Gdzie jest Piotr (Papież), tam jest Kościół, a zatem jego deklaracje są wiążące, a jego rozkazy i polecenia – obowiązkowe, nawet w sumieniu.

 Jeśli te bractwa wierzą, że Robert Franciszek Prevost jest prawdziwym papieżem, powinny czcić go jako Wikariusza Chrystusa i Najwyższego Pasterza dusz, a zatem być mu posłuszne w zakresie jego prerogatyw jako takiemu. Oznacza to, że niezależnie od tego, czy jest moralnie dobry, czy zły, tylko papież ma prawo wybierać biskupów, a bez jego mandatu byliby oni nielegalni i niekatoliccy z powodu ekskomuniki. Jest to jego wyłączna prerogatywa i dopóki żyje i panuje, nikt nie może odważyć się lekceważyć jego autorytetu i aprobaty.