Święty Robert Bellarmin podaje warunki ważności Soboru Powszechnego.

 Święty Robert Bellarmin podaje warunki ważności Soboru Powszechnego.

Argument doktrynalny

12/16

 Święty Robert Bellarmin podaje również cztery warunki, które muszą zostać spełnione, aby taki Sobór Powszechny był ważny. Stwierdza on, że konieczne jest:

„…aby został zwołany jako powszechny, tak by zostało to ogłoszone wszystkim głównym prowincjom chrześcijańskim.”

„…aby żaden biskup nie został wykluczony, lecz aby każdy, kto przybywa, mógł przybyć, pod warunkiem że zostanie ustalone, iż jest biskupem i nie jest ekskomunikowany.”

„…aby obecnych było czterech głównych patriarchów, […] mianowicie patriarchowie Konstantynopola, Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy” (jednakże, mówi św. Bellarmin, patriarchowie ci nie są już konieczni, gdyż obecnie z pewnością pozostają schizmatykami).

„…aby przynajmniej niektórzy przybyli z większej części prowincji chrześcijańskich.” [1]

 Dlatego Niedoskonały Sobór Powszechny jest prawowity przy spełnieniu tych warunków. Historia Kościoła, szczególnie w czasie Soboru w Konstancji, ukazuje, że Sobór Powszechny może odegrać kluczową rolę w rozwiązaniu wielkiego kryzysu zagrażającego jedności kościelnej. Gdy władza papieska zostaje uzurpowana albo jest niepewna, Sobór stanowi nadzwyczajny środek zaradczy. Zwołany przez wiernych biskupów działa jako zastępstwo mające przywrócić prawowite papiestwo i ukazać jedność Kościoła, bez tworzenia nowej hierarchii ani obalania władzy papieskiej.

 Nie jest to akt wywrotowy. Przeciwnie, jest to akt konieczny dla zapewnienia ciągłości widzialnego Kościoła i przywrócenia jego autorytetu. Taki sobór niczego nie uzurpuje, lecz wypełnia lukę i naprawia wyłom. Jego celem jest przywrócenie normalnego porządku, a nie jego obalenie.

 Teologowie uzasadniają tę nadzwyczajną władzę dwoma fundamentalnymi zasadami: niezniszczalnością Kościoła, która gwarantuje, że nie może on zniknąć ani utracić swojej jedności, oraz zasadą, że w przypadku braku bezspornego papieża sam Kościół powszechny staje się ostatecznym podmiotem władzy, zdolnym działać dla zapewnienia własnego przetrwania. Jest to środek przejściowy podyktowany koniecznością.

 Święty Alfons naucza, że „stwierdzenie, iż Papież stoi ponad soborem, nie odnosi się do papieża wątpliwego w czasie schizmy, gdy istnieje prawdopodobna wątpliwość co do ważności jego wyboru; wówczas bowiem każdy powinien podporządkować się soborowi, jak orzekł Sobór w Konstancji. Wtedy bowiem sobór powszechny posiada bezpośrednio od Chrystusa najwyższą władzę, podobnie jak w czasie wakansu Stolicy Apostolskiej, co słusznie zauważa św. Antonin.” [2]

Wreszcie w domu: Redemptoryści Zaalpejscy zostają sedewakantystami (Novus Ordo Watch).

21 maja 2026 r.

Witajcie, bracia w Chrystusie!

Wreszcie w domu: Redemptoryści Zaalpejscy zostają sedewakantystami

Na początku tego miesiąca, 2 maja, w święto św. Atanazego, Doktora Kościoła, pojawiła się wspaniała wiadomość:

„Zgromadzenie Synów Najświętszego Odkupiciela” (Filii Sanctissimi Redemptoris albo FSSR), mające swoją siedzibę na wyspie Papa Stronsay u północnych wybrzeży Szkocji, opublikowało formalny dokument, w którym odcina się od Kościoła Vaticanum II i jego apostackiego, podrobionego katolicyzmu, deklaruje wierność prawdziwej religii rzymskokatolickiej oraz wyraźnie odrzuca Leona XIV i jego poprzedników aż do Pawła VI jako fałszywych papieży.

Krótko mówiąc: „Redemptoryści Zaalpejscy”, jak są również nazywani, zostali sedewakantystami. Deo gratias!

Dokument, liczący 21 stron, nosi tytuł The Dogma to Steer By i stanowi kontynuację Listu Otwartego z października 2025 r., w którym sugerowano już stanowisko sedewakantystyczne, choć bez wyrażenia go wprost: „Poprzez lata prób i doświadczeń doszliśmy do smutnego wniosku, że Tradycyjna Wiara Katolicka, Wiara wszystkich czasów i świętych, jest nie do pogodzenia z nowym, nowoczesnym Kościołem, owocem Soboru Watykańskiego II. Po prostu nie mogą współistnieć w jednym ciele” — napisali wówczas.

Oba dokumenty zostały opublikowane na ich stronie internetowej:

• The Dogma to Steer By: Letter and Declaration (2 maja 2026 r.)
• Open Letter to the Catholic Bishops, Priests, Religious and Faithful (październik 2025 r.)

Redemptoryści Zaalpejscy zostali założeni 8 grudnia 1987 r. Krótki zarys historii zgromadzenia można znaleźć na ich stronie głównej.

Jak zauważa bloger Radical Fidelity, jest to „zgromadzenie zakonne, które przez lata próbowało sprawić, by strategia ‘uznawać i opierać się’ działała od wewnątrz systemu”, począwszy od ich własnej regulacji kanonicznej w 2008 r. pod rządami „papieża” Benedykta XVI. Byli oni „przedstawiani jako dowód, że można zachować Tradycję, pozostając spokojnie wewnątrz posoborowej struktury”, lecz „ten eksperyment właśnie publicznie się załamał”.

Najbardziej istotny jest następujący fragment części „List” ich nowo opublikowanego dokumentu The Dogma to Steer By, znajdujący się na stronie 5:

Musimy odrzucić modernistyczną hierarchię, fałszywy Sobór Watykański II, fałszywe nauczanie, które podszywa się pod katolicyzm, lecz w rzeczywistości jest starożytną herezją indyferentyzmu przebraną w nowoczesne szaty.

…

Nie mówimy, że powinniśmy opuścić Kościół katolicki. Kościół katolicki jest Arką Zbawienia, Mistycznym Ciałem Chrystusa, Oblubienicą bez skazy i zmarszczki. Trwamy przy nim ze wszystkich sił.

Musimy jednak uznać, że struktury instytucjonalne, które roszczą sobie pretensje do bycia Kościołem katolickim, zostały zinfiltrowane. Ludzie zajmujący urzędy należą do religii modernistycznej, a nie do Kościoła katolickiego. Nauki, które głoszą, są niebezpieczne. Sakramenty, które zreformowali, mają wątpliwą ważność i odbiegają od doktryny katolickiej. Nie możemy w sumieniu być im poddani.

Dlatego musimy uczynić to, co katolicy czynili zawsze w czasach kryzysu: musimy mocno trzymać się Wiary takiej, jak była zawsze nauczana. Nie możemy udzielać żadnego uznania jurydycznego tym, którzy od niej odstąpili, w tym Leonowi XIV i jego biskupom. Musicie znaleźć kapłanów odprawiających tradycyjną Mszę, nauczających tradycyjnej Wiary, odrzucających herezje indyferentyzmu, ekumenizmu i modernizmu. Innymi słowy: kapłanów, którzy nie pozostają w komunii z soborową apostazją. Musimy tworzyć wspólnoty wiernych wspierających się nawzajem w pełnym przeżywaniu wiary katolickiej.

Pracujemy i modlimy się o Niedoskonały Sobór Powszechny, zgromadzenie wszystkich biskupów katolickich świata, którzy zachowali prawdziwą Wiarę. Taki Sobór mógłby wypowiedzieć się co do statusu obecnych pretendentów do papiestwa i przywrócić porządek w Kościele. Do tego dnia, który może być jeszcze odległy o wiele lat, musimy kierować się Magisterium świętych papieży, którzy zawsze nauczali jednej prawdziwej Wiary w jej integralności i czystości.

Autorytet św. Roberta kard. Bellarmina, Doktora Kościoła (tzw. Doktora Papiestwa).

 W swoim słynnym dziele „Controversiae” święty Robert Bellarmin, Doktor Kościoła, szczegółowo opisuje różne powody, dla których można zwołać Sobór Powszechny o ograniczonym zakresie. Naucza on, że w przypadku, gdy pretendent do papiestwa popadł w herezję lub schizmę, można zwołać Sobór Powszechny o ograniczonym zakresie w celu ogłoszenia, że osoba ta nigdy nie była papieżem lub że pozbawiła się urzędu poprzez popadnięcie w herezję lub schizmę, a także w celu zastąpienia jej prawdziwym Najwyższym Kapłanem. Według św. Roberta Bellarmina tylko tego rodzaju sobór może zostać zwołany przez kardynałów lub biskupów i to wyłącznie w poważnych okolicznościach, ponieważ Kościół musi zawsze dysponować środkami pozwalającymi mu zapewnić sobie przywódcę:

„Oprócz tych argumentów heretyków, katolicy zwykli wysuwać pewne wątpliwości. Po pierwsze: czy nie jest zgodne z prawem zwołanie soboru przez kogoś innego niż papież, gdy jest to konieczne dla Kościoła, a papież nie chce go zwołać. Po drugie: czy nie jest zgodne z prawem zwołanie soboru przez kogoś innego niż papież, gdy papież nie powinien go zwoływać, ponieważ jest heretykiem lub schizmatykiem. Trzecia wątpliwość: czy nie jest zgodne z prawem zwołanie soboru przez kogoś innego niż papież, gdy papież nie może go zwołać, ponieważ byłby uwięziony przez niewiernych, zmarł, oszalał lub zrezygnował z urzędu.

[…]

„Na drugi i trzeci [punkt] odpowiadam, że w żadnym wypadku nie można zwołać prawdziwego i doskonałego soboru, o jakim tu mowa, a mianowicie takiego, który posiada uprawnienia do rozstrzygania kwestii wiary, bez zgody Papieża. Główny autorytet spoczywa bowiem w Głowie, to znaczy w Piotrze, któremu nakazano, aby utwierdzał swoich braci; i z tego powodu Pan modlił się również za niego, aby jego wiara nie ustała (Łk 22). Niemniej jednak w tych dwóch przypadkach może zostać zwołany niedoskonały sobór, który wystarczy, aby zapewnić Kościołowi opiekę w odniesieniu do Głowy. Kościół bowiem bez wątpienia ma autorytet do samostanowienia w odniesieniu do Głowy, choć bez Głowy nie może rozstrzygać wielu spraw, które może rozstrzygać z Głową, jak słusznie naucza Kajetan w swoim małym dziele o władzy papieża, rozdziały 15 i 16; a znacznie wcześniej [nauczano tego] w liście prezbiterów Kościoła rzymskiego do Cypriana, który jest [list] 7, Księga II, wśród dzieł Cypriana. Co więcej, ten niepełny sobór może się odbyć, albo jeśli zostanie zwołany przez kolegium kardynałów, albo jeśli sami biskupi, zbierając się w jednym miejscu, zwołają go z własnej woli.” [1]

Pius XII, Encyklika „Ad Caeli Reginam” – O królewskiej godności Najświętszej Maryi Panny.

 Królewska godność Maryi jako współdziałającej w dziele Boskiego Zbawiciela

 Jednak Najświętsza Maryja Panna ma się zwać Królową nie tylko dla swego Boskiego Macierzyństwa, ale i dlatego, że z Woli Bożej odegrała wielką rolę w dziele naszego wiecznego zbawienia. „Co nam przychodzi tak mile i rzewnie rozważać – pisał świętej pamięci Poprzednik Nasz Pius XI – to to, że Chrystus nam włada nie tylko z prawa wrodzonego, ale i nabytego, jako Odkupiciel”. Niech sobie wszyscy przypomną, że chociaż zapomnieli o swoim Zbawcy, to „nie skazitelnym srebrem lub złotem jesteście odkupieni… lecz drogocenną krwią niewinnego Chrystusa jako baranka nieskalanego” (1 P 1, 18-19). Już nie jesteśmy swoi, bo Chrystus nas wielką ceną (1 Kor 6, 20) odkupił (Pius IX, Quas primas, A.A.S. XVII, 1925, s. 599). Ale w dokonaniu dzieła odkupienia Maryja była przecież najściślej zespolona z Chrystusem; słusznie więc śpiewa się w liturgii: „Stała święta Maryja, Królowa Niebieska i Pani świata, pod krzyżem Pana Naszego Jezusa Chrystusa bolejąca” (Festum Septem Dolorum B. Mariae Virg., Tractus).

 A więc zgodnie z notatką bogobojnego ucznia św. Anzelma – z wieków średnich – „jak… Bóg rodząc swą mocą światy jest ich Ojcem i Panem, tak święta Maryja, odradzając je przez swe zasługi, jest ich Matką i Panią. Bóg jest bowiem Panem wszystkiego, sprawiając wszystko swą Wolą w myśl praw natury, zaś Maryja jest Panią świata, naprawiając go z łaski swych zasług do pierwotnej godności” (Ladmerus, De excellentia Virginis Mariae, c. 11; P. L. XCIX, 508 A B). „Jak Chrystus bowiem ma z racji odkupienia nas specjalny tytuł do panowania i królowania nad nami, tak i Błogosławiona Maryja z racji szczególnej miary, z jaką współdziałała przy naszym odkupieniu, oddając ochotnie za nas swoją osobę i Jego ofiarując, pragnąc jedynie naszego zbawienia, przykładając się doń i zabiegając około niego” (F. Suarez, De mysteriis vitae Christi, disp. XXII, sect. II, ed. Vives XIX, s. 327).

 Z przesłanek tych można wyciągnąć następujący wniosek: „Jeśli w dziele zbawienia była Maryja z woli Bożej zjednoczona z Jezusem Chrystusem, samymże sprawcą zbawienia, i to w podobny bodaj sposób, jak Ewa z Adamem, sprawcą śmierci, tak że można określić nasze odkupienie jako dokonane przez pewnego rodzaju «odwrotność» (per quandam recapitulationem, Św. Ireneusz, Adv. Haer. V, 19, l; P. G. VII, 1175 B), dzięki której rodzaj ludzki zbawia się przez Dziewicę, podobnie jak na śmierć zasłużył przez dziewicę; jeśli dalej można dowodzić, że ta przesławna Pani dlatego została wybrana na Matkę Chrystusowi, «by się mu stała towarzyszką w odkupieniu rodzaju ludzkiego» (Pius XI, Auspicatus profeto, A.A.S. XXV, 1933, s. 80), i jeśli wreszcie «była Ona tą, która wolna od skazy dziedzicznej i osobistej, związana zawsze najściślej z Synem swoim, złożyła Go na Golgocie Ojcu Przedwiecznemu, wraz z ofiarą praw i miłości matczynej, niby nowa Ewa, na całopalenie za wszystkie dzieci Adama zeszpecone niestety jego upadkiem»” (Pius XII, Mystici Corporis, A.A.S. XXXV, 1943, s. 247) – to wolno stąd wnosić, bez wątpienia, że jak Chrystus, ten nowy Adam, musi być zwany królem, nie tylko jako Syn Boży, ale i jako nasz Zbawca, tak drogą pewnej analogii Najświętsza Panna jest Królową nie tylko jako Matka Boża, ale i przez to, że jakby nowa Ewa zespolona jest z nowym Adamem.

Niedoskonały Sobór Powszechny.

 Sobór Powszechny to zgromadzenie biskupów z całego świata, zwołane w celu rozpatrywania spraw dotyczących doktryny, dyscypliny lub zarządzania Kościołem pod przewodnictwem Papieża Rzymskiego.

 Sobór powszechny jest zwoływany z konieczności autorytetem Papieża Rzymskiego, który ma prawo podejmować ostateczne decyzje w sprawach wiary. Sobór powszechny wymaga obecności, zwołania i zgody Najwyższego Pasterza. Może on definiować dogmaty, angażować sumienie wszystkich wiernych Kościoła powszechnego oraz wydawać ostateczne orzeczenia w sprawach wiary i moralności.

 Natomiast Niedoskonały Sobór Powszechny to zgromadzenie biskupów z całego świata, zwołane bez upoważnienia papieskiego w przypadku oczywistego lub wątpliwego wakatu Stolicy Apostolskiej, którego celem jest rozwiązanie poważnego problemu dotyczącego głowy Kościoła. Niedoskonały Sobór Powszechny zwołuje się w odpowiedzi na sytuację nadzwyczajną: albo przedłużający się wakat Stolicy Rzymskiej, albo uzasadnione wątpliwości co do legitymizacji pretendenta do papiestwa. Ponieważ to papież nadaje legitymizację zwołaniu każdego Soboru Powszechnego, nadaje mu również prawdziwą powszechność i ostatecznie ratyfikuje jego dekrety, Sobór Powszechny Niedoskonały z definicji boryka się z problemem prawnym. Dlatego wielki teolog Kajetan nazywa taki sobór „niedoskonałym, ale pożytecznym”, [1]  o tyle, o ile w pewnym sensie rozpoczyna się on poza granicami legalności, ale osiąga pełną moc po rozstrzygnięciu kwestii legitymizacji Biskupa Rzymskiego i, w razie potrzeby, po wyborze prawdziwego Biskupa Rzymskiego, który następnie nadaje Soborowi Powszechnemu pełną moc prawną. Z niedoskonałego tenże Sobór Powszechny staje się doskonałym.

 Tym, którzy twierdzą, że duchowni, którzy wytrwali w wierze nie mają uprawnień do zwołania Niedoskonałego Soboru Powszechnego, pod pretekstem braku niezbędnej jurysdykcji, odpowiadamy, że nikt – w przypadku nieobecności Najwyższego Pasterza – nie posiada prawnej kompetencji do zwołania Soboru Powszechnego, niezależnie od tego, czy posiada jurysdykcję terytorialną, czy też nie. Zgromadzenie to jest z definicji zgromadzeniem „praeter legem” (poza prawem), ale dzięki niemu Duch Święty może zaradzić sytuacji skrajnie pilnej w Kościele. Gdy uznany zostanie prawowity Najwyższy Pasterz, to on nadaje moc prawną postanowieniom Soboru. Może on zdecydować się odrzucić niektóre decyzje Soboru, a inne zachować. W związku z tym całkowicie odrzucamy potępiony błąd „koncyliaryzmu”. Legitymizację Niedoskonałego Soboru Powszechnego można znaleźć jedynie w Najwyższym Papieżu, który nada mu moc prawną.

Unam Sanctam.

 Uznaliśmy zatem za stosowne zjednoczyć się w stowarzyszeniu duchowieństwa i świeckich, aby skutecznie, z całą niezbędną ostrożnością i determinacją, działać na rzecz zwołania Soboru Powszechnego Kościoła, który poważnie przeanalizuje problemy stawiane przez pretendentów do tronu papieskiego, którzy narzucili nam destrukcyjne reformy, które wkrótce zrujnowałyby Kościół Chrystusowy, gdyby to było możliwe. Głęboko wierzymy, że Boska Opatrzność koniecznie wymaga, aby Kościołem kierował prawdziwy Następca Piotra. Odrzucamy bierność, jaka zapanowała wśród duchowieństwa w tej kwestii i mamy nadzieję, że nasi bracia dołączą do nas w tym projekcie, który może się powieść jedynie przy ich współpracy.

 Z radością przyjmiemy w naszym gronie wszystkich, którzy dostrzegają poważny problem dotykający obecnie Głowę Kościoła i którzy pragną zjednoczyć swoje modlitwy, ofiary, wysiłki, talenty i jałmużnę, aby przygotować okoliczności niezbędne do działania Opatrzności.

 Dołączenie do nas nie oznacza przystąpienia do nowej grupy.

 Dołączenie do nas nie oznacza zobowiązania się do udziału w Soborze Powszechnym zorganizowanym w pośpiechu i w sposób chaotyczny.

 Dołączenie do nas oznacza po prostu pracę na rzecz powołania prawowitego Soboru Powszechnego, który miałby zaradzić kryzysowi w Kościele.

 Nasza jedność, pomimo wszystkich dzielących nas różnic, czerpie inspirację z jedności chrześcijan podczas bitwy pod Lepanto. Różne rywalizujące ze sobą frakcje, zdając sobie sprawę z zagrożenia, jakie wisiało nad chrześcijaństwem, zjednoczyły się, by stawić czoła wspólnemu wrogowi, pomimo licznych sporów politycznych. Wynikiem tego było wielkie zwycięstwo nad mahometanami, które tak dobrze znamy. Mamy więc nadzieję, że w tych mrocznych czasach zjednoczenie różnych frakcji prawdziwego chrześcijaństwa będzie inspirowane mądrością naszych ojców w wierze. Dzisiejszy wróg nie jest wrogiem zewnętrznym, ale wrogiem, który przeniknął do instytucji w samym sercu Kościoła katolickiego.

160. rocznica ur. Gen. Tadeusza Rozwadowskiego.

 Dziś, 19 maja 2026 roku przypada okrągła, 160. rocznica urodzin gen. Tadeusza Jordan-Rozwadowskiego, niezłomnego obrońcy Lwowa i Warszawy. Był to wybitny polski wojskowy, Feldmarschalleutnant cesarskiej i królewskiej Armii, generał broni Wojska Polskiego, szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w czasie Bitwy Warszawskiej 1920, głównodowodzący oraz faktyczny autor zwycięstwa polskiego oręża w Bitwie Warszawskiej 1920 (a nie dezerter Piłsudski). Generalny Inspektor Jazdy i Generalny Inspektor Kawalerii Wojska Polskiego w latach 1921–1926, w maju 1926 roku dowódca legalnych sił rządowych odpierających pucz Józefa Piłsudskiego, konstruktor i wynalazca wojskowy. Za wybitne zasługi bojowe w czasie Bitwy Warszawskiej 1920 roku został dwukrotnie odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” (II i V klasy). Jako dowódca Armii „Wschód” skutecznie kierował odsieczą i obroną Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej w 1918 roku. Zgodnie ze swoją wolą został pochowany na Cmentarzu Orląt Lwowskich (Cmentarz Obrońców Lwowa) w 1928 roku wśród swoich żołnierzy. Przed wybuchem II wojny światowej jego szczątki zostały ekshumowane i przeniesione w nieznane dotąd miejsce pochówku. Został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta), Krzyżem Obrony Lwowa z odznaką 'Gwiazdy Przemyśla'.

„Pokonanym jest tylko ten, kto się uznał za pokonanego”                       ~  Gen. Tadeusz Rozwadowski

Cześć Pamięci Generała Rozwadowskiego!!!

Czy powinniśmy czekać na boską interwencję?

 Bóg jest wszechmocny i nie potrzebuje współpracy ludzi. Niemniej jednak pragnie, by ludzie z Nim współpracowali. Historia Kościoła i historia ludzkości dobitnie pokazują, że Bóg pragnie, by ludzie działali i współpracowali w dziele swojego zbawienia. Kościół również nie może – i nigdy w przeszłości nie polegał – na bezpośredniej interwencji Boga jako środku zaradczym na różne kryzysy, które nękały jego ziemską pielgrzymkę.

 W czasie wielkiej schizmy zachodniej trzech różnych „papieży” mianowało swoich kardynałów i wzajemnie się ekskomunikowało. Sytuacja była katastrofalna. Niemniej jednak chrześcijanie nie popadli w bierne oczekiwanie na boską interwencję. W Kościele zorganizowano Sobór Powszechny, w skład którego weszli duchowni z różnych obediencji oraz przedstawiciele różnych frakcji i narodów. Trzej pretendenci do papiestwa albo zrzekli się tronu, albo zostali do tego zmuszeni. Na ich miejsce wybrano papieża Marcina V i przywrócono jedność Kościoła.

 Rozwiązanie różnych kryzysów, z jakimi borykał się Kościół, zawsze pochodziło od duchownych, którzy pozostali wierni. Najprawdopodobniej po raz kolejny będzie musiało ono pochodzić od duchowieństwa katolickiego.

 Stwierdzamy zatem, że aby zaradzić tej niedoli Kościoła, należy podjąć działania już dziś. Musimy się modlić, ale musimy też działać. Święty Ignacy Loyola napisał: „Musimy modlić się tak, jakby wszystko zależało tylko od Boga, i działać tak, jakby wszystko zależało tylko od nas”.

 Wierzymy, że Kościół musi podjąć działania zmierzające do zorganizowania niedoskonałego Soboru Powszechnego.

Gdzie dziś można znaleźć lekarstwo?

 Obowiązek rozstrzygnięcia kwestii legalności pretendenta do Stolicy Apostolskiej nie może spoczywać na tych, którzy nie wyznają wiary katolickiej. Nigdy w historii Kościoła nie zdarzyło się coś takiego. To nie heretycy przynosili rozwiązanie różnych kryzysów kościelnych, lecz duchowni, którzy pozostawali niezachwiani w wierze.

„Bóg jest jeden” – mówi św. Cyprian – „Chrystus jest jeden; Kościół jest jeden; jego wiara jest jedna; jego lud jest jeden, zjednoczony więzią zgody w jedną, zwartą jedność ciała. Nie można rozerwać tej jedności, ani też rozbić struktury ciała, które samo w sobie jest jednym”. [1]

Nie może zatem być dwóch Kościołów, jak niektórzy sobie wyobrażają:

1. z jednej strony Kościół posiadający jurysdykcję, legalność i autorytet, który – choć nie zachował integralnej wiary – w jakiś sposób zachował prawo do wyboru papieża lub rozstrzygania o jego legitymizacji, oraz
2. z drugiej strony Kościół Wiary, który – choć posiada Mszę Świętą, sakramenty i integralną Wiarę – w niewytłumaczalny sposób nie ma uprawnień prawnych do rozstrzygania wątpliwości dotyczących legitymizacji Najwyższego Pasterza

 Taka koncepcja nie jest katolicka. Ta część pasterzy, która niezłomnie zachowała wiarę, z konieczności zachowała również jurysdykcję Kościoła. Posłuchajmy nauczania Jego Świątobliwości Papieża Piusa XII:

 „Dlatego też opłakujemy i potępiamy tragiczny w skutkach błąd tych również, którzy w swych marzeniach wyobrażają sobie wyimaginowany Kościół jako twór fikcyjny, a więc jako mglistą społeczność ożywianą i formowaną przez miłość, a której przeciwstawieniem ma być pogardzana przez nich inna społeczność, którą oni nazywają » społecznością systemu prawnego «. Otóż wprowadzone przez nich rozróżnienie jest zupełnie fałszywe. Nie dostrzegają oni bowiem, faktu, iż jedna tylko i ta sama była przyczyna – mianowicie wieczysta kontynuacja zbawczego dzieła Odkupienia na ziemi – dla której boski Odkupiciel życzył sobie, by utworzony przez niego zespół ludzki miał konstytucję społeczeństwa doskonałego w swym rodzaju, zaopatrzonego we wszystkie czynniki prawne i społeczne, jak również – dla osiągnięcia tegoż samego celu – Jego wolą było, by społeczność tą wzbogacił Duch Św. Pocieszyciel niebiańskimi darami i mocami.”[2]

Obecność Piotra – absolutne prawo Kościoła.

 Gdy Stolica Apostolska jest pusta, wybór Najwyższego Pasterza nie jest dla Kościoła jedynie opcją. Jest to jego podstawowy obowiązek. Jest to zatem prawo katolików. Wyboru tego zazwyczaj dokonują kardynałowie. Jednakże, jeśli istnieją poważne wątpliwości co do legalności i katolickości tych, którzy zostali mianowani kardynałami, obowiązek ten spada na Kościół powszechny. [1] Kościół, będąc społecznością doskonałą, musi koniecznie posiadać w sobie wszystkie środki, niezbędne do wyboru niekwestionowanego papieża. Tak naucza papież Leon XIII w swojej encyklice Immortale Dei : „[Kościół] jest społecznością doskonałą w swoim rodzaju i z prawa, ponieważ z woli i dobroci swego Założyciela posiada w sobie i z siebie wszystkie zasoby konieczne do jej zachowania i do jej działalności”.

 Cóż jest bardziej niezbędne dla istnienia i działania Kościoła niż niekwestionowana obecność Piotra? Czyż nie przypomina nam o tym palącym zapotrzebowaniu codziennie straszliwy kryzys, przez który przechodzi Kościół, w którym wielu kwestionuje autorytet tego, kto przedstawia się jako Następca Piotra, podczas gdy inni po prostu ignorują kierunek, jaki chce on nadać Kościołowi? Czy Najwyższy Pasterz stał się jedynie figurą, symbolem ceremonialnym? Czyż Kościół nie powinien raczej żyć w doskonałej harmonii z Piotrem?

 Jak wyjaśnia teolog Sylvester Berry, Kościół powszechny zawsze będzie miał prawo wybrać następcę św. Piotra:

 „Chrystus nakazał, aby św. Piotr miał następców w swoim prymacie jurysdykcji nad Kościołem, ale nie wyznaczył konkretnej osoby na następcę. Do Kościoła należy wybór lub w inny sposób wyznaczenie osoby, która następnie otrzymuje władzę jurysdykcji powszechnej na mocy Boskiego ustanowienia, tj. bezpośrednio od Chrystusa, a nie od tych, którzy ją wybrali. Gdy Stolica Apostolska jest wakująca, w Kościele nie ma najwyższej władzy; biskupi zachowują władzę rządzenia swoimi diecezjami, ale nie można ustanawiać praw dla Kościoła powszechnego, nie można definiować dogmatów wiary, nie można zwoływać prawomocnych soborów. [2] W miejsce tej najwyższej władzy Kościół ma prawo i obowiązek wyboru kogoś, komu Chrystus ponownie ją powierzy. Jest zatem oczywiste, że sukcesja apostolska w Stolicy Apostolskiej nie może zaniknąć, dopóki nadal istnieje sam Kościół, gdyż nawet jeśli Stolica jest nieobsadzona przez wiele lat, Kościół zawsze zachowuje prawo wyboru prawowitego następcy, który następnie otrzymuje najwyższą władzę zgodnie z ustanowieniem Chrystusa”. [3]