70. rocznica Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego. „Królowo Polski — przyrzekamy!”

OD REDAKCJI: Dziś, 26 sierpnia 2026 roku, przypada 70. rocznica złożenia Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego. Ich tekst napisał Prymas Polski Stefan kard. Wyszyński podczas uwięzienia w Komańczy. Śluby zostały uroczyście złożone przez Naród polski 26 sierpnia 1956 roku na Jasnej Górze. W rocznicę tego historycznego wydarzenia publikujemy ich pełne brzmienie, które również dzisiaj pozostaje rachunkiem sumienia i zobowiązaniem dla katolickiej Polski.

26 sierpnia 1956 roku złożyliśmy Jasnogórskie Śluby Narodu. Czy pamiętamy? To ratunek dla Polski — a śluby należy wypełniać.

Wielka Boga-Człowieka Matko, Bogarodzico Dziewico, Bogiem sławiona Maryjo, Królowo świata i Polski Królowo.

Gdy upływają trzy wieki od radosnego dnia, w którym zostałaś Królową Polski, oto my, dzieci Narodu Polskiego i Twoje dzieci, krew z krwi przodków naszych, stajemy znów przed Tobą, pełni tych samych uczuć miłości, wierności i nadziei, jakie ożywiały ongiś ojców naszych.

Królowo Polski — przyrzekamy!

My, Biskupi Polscy i Królewskie Kapłaństwo, lud nabyty Zbawczą Krwią Syna Twego, przychodzimy, Maryjo, znów do Tronu Twego, Pośredniczko Łask Wszelkich, Matko Miłosierdzia i wszelkiego pocieszenia.

Przynosimy do stóp Twoich całe wieki naszej wierności Bogu, Kościołowi Chrystusowemu — wieki wierności szczytnemu posłannictwu Narodu, omytego w wodach Chrztu św.

Składamy u stóp Twoich siebie samych i wszystko, co mamy: rodziny nasze, świątynie i domostwa, zagony polne i warsztaty pracy, pługi, młoty i pióra, wszystkie wysiłki myśli naszej, drgnienia serc i porywy woli.

Stajemy przed Tobą pełni wdzięczności, żeś była nam Dziewicą Wspomożycielką wśród chwały i wśród straszliwych klęsk tylu potopów. Stajemy przed Tobą pełni skruchy, w poczuciu winy, że dotąd nie wypełniliśmy ślubów i przyrzeczeń ojców naszych.

Spojrzyj na nas, Pani Łaskawa, okiem Miłosierdzia Twego i wysłuchaj potężnych głosów, które zgodnym chórem rwą się ku Tobie z głębi serc wielomilionowych zastępów oddanego Ci Ludu Bożego.

Najświętszej Maryi Panny Jasnogórskiej, czyli Częstochowskiej — 26 sierpnia

26 SIERPNIA

NAJŚW. MARYI PANNY JASNOGÓRSKIEJ,
CZYLI CZĘSTOCHOWSKIEJ

Ryt zdwojony.    Szaty białe.

   Władysław, książę Opolski, wybudował na Jasnej Górze, klasztor dla OO. Paulinów i w kościele klasztornym w 1382 r. złożył obraz Matki Boskiej, który dotąd trzymał był u siebie na zamku. Wkrótce obraz zasłynął cudami i wieść o nim ściągała do Częstochowy wielu pielgrzymów. Ze względu na wielkie łaski otrzymane za przyczyną Matki Boskiej Częstochowskiej Pius X pozwolił obchodzić ku jej czci specjalne święto. Łączmy się wszyscy dzisiaj myślą u stóp N. M. Panny, w duchowej stolicy naszej Ojczyzny, i prośmy ją o opiekę nad potrzebami duchowymi i materialnymi Polski.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

22 sierpnia: Niepokalanego Serca N. M. Panny

22 SIERPNIA

UROCZYSTOŚĆ NIEPOKALANEGO SERCA N. M. PANNY

Ryt zdwojony 2-ej klasy.    Szaty białe.

   « Błogosławieni czystego serca, bo oni oglądają Boga ». Sprawdza się to najdoskonalej na Wniebowziętej, która w nagrodę za czystość serca raduje się dziś oglądaniem Boga. Prawdziwie Jej serce było Bogu niepodzielnie oddane. Św. Tomasz przypisuje czystości serca szczególną wnikliwość w rzeczy Boże (perspicuitas), tak jak przeciwnie nieczystość przynosi tępotę (hebetudo). Kto wie, czy ona dziś nie jest najczęstszym źródłem niewiary.

   My jesteśmy powołani do oglądania Boga, ale do tego nie dojdziemy inaczej, jak przez oczyszczenie serca.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

ŚW. PIUS X WOBEC PROJEKTU UTWORZENIA PAŃSTWA ŻYDOWSKIEGO W PALESTYNIE

ŚW. PIUS X WOBEC PROJEKTU UTWORZENIA PAŃSTWA ŻYDOWSKIEGO W PALESTYNIE

 Według relacji zapisanej przez Theodora Herzla, założyciela nowoczesnego syjonizmu, w jego dzienniku podczas prywatnej audiencji w 1904 roku przedstawił on papieżowi Piusowi X projekt utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie. 

 Odpowiedź papieża była stanowcza:

— Nie możemy udzielić poparcia temu ruchowi. Nie możemy powstrzymać Żydów przed udaniem się do Jerozolimy, ale nigdy nie moglibyśmy tego usankcjonować. Ziemia Jerozolimy, jeśli nie zawsze była święta, została uświęcona przez życie Jezusa Chrystusa. Jako głowa Kościoła nie mogę powiedzieć panu niczego innego. Żydzi nie uznali naszego Pana, dlatego też my nie możemy uznać narodu żydowskiego. (...) Religia żydowska stanowiła fundament naszej religii, została jednak zastąpiona przez naukę Chrystusa i nie możemy już uznawać jej dalszej ważności. Żydzi, którzy powinni byli jako pierwsi uznać Jezusa Chrystusa, nie uczynili tego aż do dnia dzisiejszego.

 Herzl odpowiedział:

— Terror i prześladowania być może nie były właściwymi środkami do oświecenia Żydów.

 Papież odparł:

— Nasz Pan przyszedł bez doczesnej potęgi. Był ubogi. Przyszedł w pokoju. Nikogo nie prześladował. Sam był prześladowany. Został opuszczony nawet przez swoich Apostołów. Dopiero później wzrósł w znaczenie. Kościół potrzebował trzech stuleci, aby się rozwinąć. Żydzi mieli zatem czas, aby bez żadnego nacisku uznać Jego Boskość. Nie uczynili tego jednak aż do dnia dzisiejszego.

20 sierpnia: Św. Bernarda, Opata i Doktora

20 SIERPNIA

ŚW. BERNARDA, OPATA I DOKTORA

Ryt zdwojony.    Szaty białe.

   Św. Bernard, mając 22 lata wstąpił do Cystersów, którzy stanowili gałąź rodziny św. Benedykta. Zostawszy opatem w Clairvaux stał się, jakoby drugim założycielem zakonu. Jego nadzwyczajny dar wymowy, zjednał mu tytuł Doktora miodopłynnego; był rzeczywiście światłością, która świeci na świeczniku i oświeca cały Kościół płomieniem nauki i mądrości Bożej. Brał udział w szeregu synodów i soborów; głosił wyprawę krzyżową, walczył z heretykami. Mimo tak czynnego życia, był również gorliwym mnichem. Jego pisma i mowy przeznaczone dla swych uczniów świadczą o głębokim nurcie życia wewnętrznego. Św. Bernard był również jednym z największych piewców Najśw. Maryji Panny, i zostawił nam wiele homilji i modlitw ułożonych ku Jej czci, które do dziś dnia karmią duchowość wiernych.

   Umarł w 1153 r. Pozostawił po sobie 165 klasztorów przez niego założonych w Europie i na Wschodzie. W tej oktawie Wniebowzięcia uczmy się od tego Doktora miłować Królowę naszą, do której on z nabożeństwem nieraz wołał: « O łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo ».

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Sto lat Cristiady. Młodzież w obronie Chrystusa Króla i katolicka kontrrewolucja w Meksyku

 Przed stu laty w Meksyku rozpoczęła się Cristiada — wielkie powstanie katolickiego narodu przeciwko rewolucyjnemu państwu prześladującemu Kościół i usiłującemu usunąć Wiarę z życia publicznego. Szczególną rolę w oporze odegrała młodzież katolicka. Rocznica tamtych wydarzeń oraz zbliżający się wykład prof. Jacka Bartyzela w Warszawie są okazją, aby przypomnieć genezę, istotę i nieprzemijające znaczenie katolickiej kontrrewolucji w Meksyku.

Strzały w Coyoacán

 18 sierpnia 1926 roku, przed stu laty, w centrum Coyoacán rozległy się strzały. Według wiadomości opublikowanej tego dnia przez meksykański dziennik „Excélsior” policja usiłowała przeprowadzić rewizję w domu przy Avenida Hidalgo 64, w którym przebywali młodzi katolicy należący do Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Meksykańskiej oraz Koła Robotniczego Leona XIII. Funkcjonariusze zostali przyjęci ogniem. Po wymianie strzałów młodzieży udało się zbiec, lecz w ręce władz wpadły archiwa obu organizacji.

 Nie była to jeszcze jedna z wielkich bitew Cristiady. Wydarzenie stanowiło jednak wyraźny znak chwili, w której prześladowani katolicy zaczynali rozumieć, że antykatolicki reżim nie pozostawia im już niemal żadnych legalnych środków obrony. Niespełna trzy tygodnie wcześniej weszły w życie przepisy, które miały podporządkować życie Kościoła państwu, pozbawić katolików swobody kultu oraz złamać ich zorganizowany opór. Tak rozpoczynał się jeden z największych i najbardziej dramatycznych katolickich zrywów XX wieku — Cristiada, czyli meksykańskie powstanie w obronie Wiary katolickiej, Kościoła świętego oraz społecznego królowania Chrystusa Króla.

Medziugorie: tragedia Polaków wracających z miejsca fałszywych „objawień” i ujawniony raport o ich diabolicznym pochodzeniu

 W nocy z 15 na 16 sierpnia 2026 r. na węgierskiej autostradzie M3, w pobliżu miejscowości Mezőkeresztes, doszło do tragicznego wypadku polskiego autokaru. Pojazdem wracało z Medziugoria 57 uczestników wyjazdu turystycznego (nazywanego „pielgrzymką”) wraz z dwoma kierowcami. Zginęło 12 osób, a pozostali uczestnicy podróży odnieśli obrażenia — część z nich ciężkie. Dokładne przyczyny katastrofy są nadal badane przez polskie i węgierskie służby.

 Wobec śmierci naszych Rodaków należy zachować należną powagę. Rodzinom zmarłych składamy wyrazy szczerego współczucia, za rannych prosimy o modlitwę, a dla ofiar tragedii błagamy Boga o miłosierdzie. Nie mamy podstaw, aby kwestionować dobrą wiarę osób podróżujących do Medziugoria ani przypisywać im świadomego uczestnictwa w złu. Wielu z nich niewątpliwie pragnęło oddać cześć Matce Bożej, modlić się i zbliżyć do Pana Boga. Dobra intencja człowieka nie może jednak uczynić prawdziwym fałszywego objawienia ani usprawiedliwić kultu powstałego wokół zjawy głoszącej treści sprzeczne z Wiarą katolicką.

Trzy tragiczne katastrofy

 Nie był to pierwszy tak tragiczny wypadek polskiego autokaru przewożącego podążających do Medziugoria lub z niego powracających. Dnia 1 lipca 2002 r. pod Balatonem na Węgrzech zginęło 20 osób, a 31 zostało rannych. Dnia 6 sierpnia 2022 r. na chorwackiej autostradzie A4 autokar zmierzający do Medziugoria zjechał z drogi i wpadł do rowu. Zginęło wówczas 12 osób, w tym obaj kierowcy, a 32 zostały ranne — 19 z nich ciężko. W sierpniu 2026 r. śmierć poniosło kolejnych 12 Polaków.

 Nie będziemy na tej podstawie ogłaszać, że katastrofy stanowiły karę Bożą albo bezpośredni skutek diabolicznego charakteru zjawisk w Medziugoriu. Nikt z nas nie zna szczegółowych wyroków Opatrzności, dlatego kategoryczne rozstrzyganie tej kwestii byłoby nieuprawnione i krzywdzące dla ofiar. Nie oznacza to jednak, że możemy z góry wykluczyć możliwość Bożego dopustu lub kary, nie wolno nam jedynie wiązać jej z osobistą winą konkretnych osób. Tragiczna seria pozostaje poważnym przypomnieniem, że katolik nie powinien lekkomyślnie podążać za nieuznanymi przez Kościół zjawiskami religijnymi, zwłaszcza gdy przypisywane im treści są sprzeczne z Wiarą katolicką i prowadzą do fałszywego kultu.

Teza z Cassiciacum — sedewakantyzm czy ukryte „uznawać i stawiać opór”? Uwagi ks. Walerego K.

Od redakcji Tenete Traditiones:

Ks. Walery Kudriawcew jest pochodzącym z Donbasu ukraińskim kapłanem sedewakantystycznym, celebrującym Mszę św. w obrządku bizantyjsko-ukraińskim. Pozostawał pod zwierzchnictwem śp. bp. Daniela Dolana. Redaktor naczelny „Tenete Traditiones” miał okazję poznać ks. Walerego osobiście.

Poniższy artykuł stanowi uporządkowane opracowanie kilku publicznych wypowiedzi ks. Walerego, opublikowanych w sierpniu 2026 roku. Poszczególne fragmenty zostały połączone w jeden wywód i podzielone tematycznie. Usunięto jedynie powtórzenia tych samych argumentów, nie zmieniając stanowiska autora ani nie dodając do jego słów nowych tez. Końcowe wnioski zostały wyraźnie oznaczone jako odrębny komentarz redakcji „Tenete Traditiones”. Poniższy tekst wyraża stanowisko autora. Publikujemy ten tekst jako wartościowy głos w dyskusji nad tezą z Cassiciacum. Podzielamy zasadniczy kierunek argumentacji autora oraz jego główne wnioski, nie oznacza to jednak, że Redakcja utożsamia się w pełni z każdym zawartym w nim sformułowaniem i twierdzeniem.

Czym w rzeczywistości jest teza z Cassiciacum?

Według mojego rozumienia — opartego na tym, co wiem na ten temat — zasadniczym celem tezy z Cassiciacum jest zawoalowane usprawiedliwienie Vaticanum II oraz trwałe utrwalenie w umysłach jej zwolenników przekonania, że ludzie wprowadzający w życie postanowienia Vaticanum II nadal prawnie stanowią hierarchię Kościoła rzymskokatolickiego i jako jedyni zostali przez Boga wyposażeni w zdolność do zapewnienia jej dalszego istnienia.

W walce o powrót Śląska do Polski. Rocznice I i II Powstania Śląskiego oraz śmierci W. Korfantego

W obronie polskiej mowy, wiary i ojczystej ziemi. Rocznice I i II Powstania Śląskiego oraz śmierci Wojciecha Korfantego

 W połowie sierpnia przypadają trzy ważne dla mieszkańców Górnego Śląska rocznice. W nocy z 16 na 17 sierpnia 1919 roku wybuchło I Powstanie Śląskie. Dokładnie dwadzieścia lat później, 17 sierpnia 1939 roku, zmarł Wojciech Korfanty — czołowy działacz polskiego ruchu narodowego na Górnym Śląsku i późniejszy przywódca III Powstania Śląskiego. 18 sierpnia obchodzimy natomiast rocznicę wybuchu II Powstania Śląskiego z 1920 roku.

 Powstania śląskie były kolejnymi etapami walki miejscowej ludności o powrót Górnego Śląska do odradzającej się Rzeczypospolitej. Polscy Górnoślązacy, pomimo wieloletniej germanizacji, zachowali katolicką wiarę, ojczystą mowę i świadomość narodową. Przekazywali je w rodzinach, pielęgnowali w życiu religijnym, polskich organizacjach, stowarzyszeniach i prasie, a kiedy nadeszła odpowiednia chwila, stanęli do walki o zjednoczenie swojej ziemi z Polską.

Masakra w Mysłowicach i wybuch I Powstania Śląskiego

 Bezpośrednią przyczyną wybuchu I Powstania Śląskiego stała się masakra przed bramą kopalni Myslowitzgrube w Mysłowicach. 15 sierpnia 1919 roku około trzech tysięcy górników, którym towarzyszyły żony i dzieci, oczekiwało na wypłatę należnego wynagrodzenia. Dyrekcja kopalni odwlekała rozpoczęcie wypłat. Dopiero około godziny trzynastej zaczęto wpuszczać robotników na teren zakładu w grupach liczących po około trzydzieści osób.

 Kiedy wzburzony długim oczekiwaniem tłum wtargnął na plac kopalni, funkcjonariusze niemieckiego Grenzschutz Ost otworzyli ogień. Zginęło dziesięć osób: siedmiu mężczyzn, dwie kobiety i trzynastoletni chłopiec. Liczby rannych nie udało się dokładnie ustalić. Wiadomość o masakrze wywołała ogromne poruszenie wśród polskiej ludności Górnego Śląska, od dłuższego czasu doświadczającej niemieckiego terroru i represji.

 W nocy z 16 na 17 sierpnia 1919 roku rozpoczęło się powstanie, którym dowodził Alfons Zgrzebniok. Walki objęły powiaty: katowicki, lubliniecki, pszczyński, rybnicki i tarnogórski oraz część powiatu raciborskiego. Słabo uzbrojeni i niedostatecznie przygotowani powstańcy nie zdołali pokonać niemieckich oddziałów. Polska, zaangażowana wówczas w wojnę z Rosją sowiecką, nie mogła udzielić im skutecznego wsparcia wojskowego.

Michał Mikłaszewski: Stat Crux dum volvitur orbis. Kościół spłonął — krzyż pozostał

Sanok, 16 sierpnia A.D. 2026. Płonąca świątynia, trudne pytania i obraz, który polskiej pamięci nie może być obojętny

 W nocy z 15 na 16 sierpnia 2026 roku w sanockim Muzeum Budownictwa Ludowego wybuchł pożar. Ogień doszczętnie strawił zabytkowy, XVII-wieczny kościół św. Mikołaja Cudotwórcy, przeniesiony przed laty z Bączala Dolnego. Wraz ze świątynią przepadło niemal całe jej zabytkowe wyposażenie. Spłonęła również znajdująca się nieopodal stodoła, a XIX-wieczna chałupa z Niebocka została uszkodzona. W akcji uczestniczyło blisko 140 strażaków. Jeden z nich doznał poparzenia ręki. Ocalał tylko drewniany krzyż.

 Drewniany krzyż, stojący zaledwie kilka metrów od wejścia do świątyni, pozostał na swoim miejscu. Wokół niego leżały zwęglone belki, resztki dachu i wyposażenia kościoła. Płomienie pochłonęły niemal wszystko, lecz jego oszczędziły.

Kościół, który pamiętam

Sanocki skansen — zdjęcia z rodzinnego wyjazdu w Bieszczady, 11 sierpnia 2009 r.

 Ta wiadomość dotknęła mnie również osobiście. Latem 2009 roku, mając czternaście lat, miałem okazję zwiedzić sanocki skansen podczas wakacyjnego wyjazdu w Bieszczady z moim Tatą. Wszedłem wówczas także do tego kościoła. Nie przypuszczałem, że siedemnaście lat później będę oglądał jego zgliszcza. Miałem już czternaście lat, nie byłem więc całkiem małym dzieckiem. Dobrze pamiętam atmosferę tego miejsca: zapach starego drewna, półmrok wnętrza, ciszę zabytkowej świątyni i poczucie zetknięcia się z czymś, co istniało długo przed nami. Takie obrazy pozostają w człowieku, nawet jeżeli przez lata świadomie do nich nie wraca.

 Dzisiaj tamtego kościoła już nie ma. Pozostał na fotografiach, w dokumentacji muzealnej oraz w pamięci tych, którzy mieli szczęście przekroczyć jego próg. Dla mnie pozostanie także częścią wspomnienia wspólnej wyprawy z Tatą — wyjazdu w Bieszczady, podczas którego zobaczyłem wiele miejsc należących do historii tej ziemi. Dlatego nie potrafię patrzeć na ten pożar jak na zwykłą informację o stracie kolejnego zabytku. Spłonęło miejsce, które sam pamiętam.

17 sierpnia: Św. Jacka Odrowąża, Wyznawcy.

17 SIERPNIA

ŚW. JACKA, WYZNAWCY

Ryt zdwojony.    Szaty białe.

   Św. Jacek był rodem ze Śląska, jako kanonik krakowski pojechał do Rzymu i tam przez św. Dominika został przyjęty do zakonu Kaznodziejskiego. Po powrocie do kraju pracował przede wszystkim w Krakowie, lecz odprawiał misje na Rusi i na Węgrzech. Umarł 15 sierpnia 1257 r.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

   Św. Jacek Odrowąż, urodzony około 1183 roku w Kamieniu Śląskim, należał do najwybitniejszych synów polskiej ziemi. Jako kanonik krakowski udał się do Rzymu, gdzie zetknął się ze św. Dominikiem i przyjął habit Zakonu Kaznodziejskiego. Po powrocie założył klasztor dominikanów przy kościele Świętej Trójcy w Krakowie, a następnie przemierzał ziemie Polski, Pomorza, Prus, Czech i Rusi, głosząc Ewangelię, zakładając klasztory i umacniając wiernych. Tradycja przedstawia go niosącego z płonącego Kijowa Najświętszy Sakrament oraz figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem — jako świadka nierozerwalnej miłości do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny. Zmarł w Krakowie 15 sierpnia 1257 roku, w uroczystość Wniebowzięcia. Papież Klemens VIII kanonizował go 17 kwietnia 1594 roku. Czczony jako Patron Królestwa Polskiego, jest również głównym patronem diecezji katowickiej, ustanowionej przez papieża Piusa XI bullą Vixdum Poloniae unitas z 28 października 1925 roku i należącej jako sufragania do metropolii krakowskiej.

Świadectwo święceń kapłańskich ks. Sławomira Siąkały istnieje. Dokument i nagrania z obrzędu

Rzeczowa odpowiedź na komunikat ks. Rafała Trytka, opublikowany 14 sierpnia A.D. 2026

Od redakcji Tenete Traditiones

 16 sierpnia A.D. 2026 otrzymałem bezpośrednio od ks. mgr Sławomira Józefa Melchiora Siąkały fotografię świadectwa jego święceń kapłańskich oraz dziesięć krótkich nagrań przedstawiających fragmenty obrzędu. Materiały nie pochodzą z anonimowego źródła ani nie zostały znalezione w Internecie — przekazała je osoba, której bezpośrednio dotyczą.

 Ze względu na publiczne zakwestionowanie istnienia świadectwa święceń kapłańskich publikuję zarówno fotografię dokumentu, jak i połączony materiał filmowy.

„Nie ma natomiast świadectwa święceń kapłańskich”

 14 sierpnia A.D. 2026 ks. Rafał Trytek ICR zamieścił na swojej stronie komunikat zatytułowany „Sławomir Józef Melchior”.

 Pod tekstem widnieje wprawdzie data 14 czerwca A.D. 2026, jednak na stronie został on opublikowany 14 sierpnia. Możliwe zatem, że podana przez autora nazwa miesiąca jest zwykłą omyłką i w podpisie również powinien znajdować się sierpień. Nie sposób tego rozstrzygnąć bez wyjaśnienia samego autora, dlatego należy odróżnić datę umieszczoną pod komunikatem od rzeczywistego terminu jego publikacji.

 Ks. Rafał poinformował, że bp Marcin Dávila Gándara udostępnił świadectwo święceń diakonatu ks. Sławomira Siąkały z 8 czerwca 2026 roku. Następnie stwierdził:

„Nie ma natomiast świadectwa święceń kapłańskich!”

 Komunikat zakończył słowami: „Sensacja goni sensację...”, sugerując, że w sprawie święceń mogą pojawić się kolejne nieoczekiwane informacje.

 Przedstawione poniżej materiały zostały przekazane dwa dni po publikacji tego komunikatu i pozwalają udzielić na zawarte w nim twierdzenie jednoznacznej, opartej na faktach odpowiedzi.

Pod Twoją obronę. 400 lat od cudownej obrony Gliwic i ślubu jasnogórskiego

 W roku Pańskim 2026, dokładnie dziś, 15 sierpnia, mija czterysta lat od jednego z najważniejszych wydarzeń w dziejach Gliwic. Latem 1626 roku mieszkańcy miasta przez kilka dni odpierali przeważające siły protestanckie, które wcześniej niemal bez przeszkód zajmowały kolejne miasta Górnego Śląska. Ocalenie przypisali nie tylko własnej odwadze, lecz przede wszystkim szczególnej opiece Najświętszej Maryi Panny, której ślubowali pielgrzymować po wszystkie czasy na Jasną Górę.

 Obrona Gliwic pozostawiła po sobie trwałe świadectwo: najstarszą udokumentowaną w jasnogórskich kronikach pielgrzymkę do sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej, maryjny sztandar miasta oraz dawny herb Gliwic, w którym ponad miejską wieżą królowała Bogarodzica z Dzieciątkiem.

Wojna u bram Gliwic

 W roku 1625 wojna trzydziestoletnia wkroczyła w nową fazę. Po stronie protestanckiej wystąpił król Danii i Norwegii Chrystian IV, wspierany finansowo przez Anglię oraz niderlandzkie Stany Generalne. Wraz z wojskami hrabiego Ernsta von Mansfelda, księcia Saksonii-Weimaru Jana Ernesta I oraz księcia Siedmiogrodu Gabriela Bethlena zamierzał uderzyć na Wiedeń i zadać Habsburgom rozstrzygający cios.

 Plany te zostały częściowo pokrzyżowane 25 kwietnia 1626 roku, gdy armia Mansfelda poniosła klęskę pod Dessau z rąk wojsk cesarskich dowodzonych przez generalissimusa Albrechta von Wallensteina. Hrabia zdołał jednak szybko odbudować swoje siły i latem, wspólnie z oddziałami duńskimi, wkroczył na Śląsk.

 Wojska protestanckie posuwały się w dwóch kolumnach, zajmując kolejne miasta. Korzystały nie tylko z przewagi militarnej, lecz także z pomocy miejscowych zwolenników reformacji. Bez większego oporu padły między innymi Opole, Racibórz, Prudnik, Strzelce Opolskie i Bytom.

 Wallenstein nie podjął obrony Śląska. Skierował się na południe, aby osłonić Wiedeń przed spodziewanym uderzeniem połączonych wojsk protestanckich. Śląscy katolicy zostali pozostawieni własnym siłom i nie mogli liczyć na rychłą odsiecz armii cesarskiej.

 Gliwice znajdowały się w wyjątkowo trudnym położeniu. Miasto nadal nie podniosło się całkowicie po wielkim pożarze z 1601 roku, który — według miejscowych przekazów — miał oszczędzić zaledwie dwa domy. Mury obronne nie dawały pewności przetrwania długiego oblężenia, a liczba mieszkańców zdolnych do noszenia broni była niewystarczająca do obsadzenia całej linii umocnień.

 Gliwiczanie musieli zdecydować, czy poddać miasto i zdać się na łaskę protestanckich wojsk, czy też podjąć nierówną walkę.

Wybrali obronę.

Cud nad Wisłą. 106. rocznica Bitwy Warszawskiej i Święto Wojska Polskiego

Bitwa, która zmieniła losy świata

 Dziś, 15 sierpnia AD 2026, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, przypada 106. rocznica zwycięskiej Bitwy Warszawskiej. Tego dnia w 1920 roku Wojsko Polskie odniosło jedno z największych zwycięstw w naszych dziejach. Na przedpolach Warszawy zatrzymana została bolszewicka ofensywa, która zagrażała nie tylko odrodzonej Rzeczypospolitej, lecz także całej chrześcijańskiej Europie.

 Na pamiątkę tego triumfu obchodzimy również Święto Wojska Polskiego. Oddajemy dziś hołd wszystkim żołnierzom, kapelanom i ochotnikom, którzy w sierpniu 1920 roku stanęli w obronie Ojczyzny przed bolszewicką nawałą.

 Bitwa Warszawska słusznie przeszła do historii jako Cud nad Wisłą. Zwycięstwo przyszło bowiem w chwili, gdy położenie Polski wydawało się niemal beznadziejne — i nastąpiło właśnie w dzień największego i jednego z najstarszych świąt ku czci Bogarodzicy.

 Nie był to przypadek. Polska po raz kolejny doświadczyła opieki swojej Niebieskiej Hetmanki.

Warszawa wobec bolszewickiej nawały

 Latem 1920 roku Armia Czerwona parła na zachód, niosąc nie tylko podbój terytorialny, lecz także program bezbożnej rewolucji. Bolszewicy zamierzali zniszczyć odrodzoną Rzeczpospolitą, a następnie przenieść komunizm do Niemiec i dalej na zachód Europy.

 Jednostki Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego od rozpoczęcia ofensywy 4 lipca przebyły około 600 kilometrów. Zajęły Białoruś, dotarły do Wisły i stanęły u wrót Warszawy. Dowództwo bolszewickie było przekonane, że stolica Polski upadnie w ciągu kilku godzin.

 13 sierpnia rozpoczęły się walki na przedmościu warszawskim. Główne uderzenie przeciwnika przyjęła 1. Armia gen. Franciszka Latinika. Szczególnie zaciekłe boje toczyły się pod Radzyminem i Ossowem. Miejscowości przechodziły z rąk do rąk, a polscy żołnierze, często wyczerpani wcześniejszym odwrotem, bronili każdej pozycji z najwyższym poświęceniem.

 Pod Ossowem 14 sierpnia poległ ks. Ignacy Skorupka, kapelan 236. Pułku Piechoty Armii Ochotniczej. Jego śmierć stała się symbolem duchowej mobilizacji Narodu i ofiary polskiego duchowieństwa złożonej w obronie Ojczyzny.

 Dzień później 5. Armia gen. Władysława Sikorskiego przeszła do działań zaczepnych nad Wkrą, zdobywając Ciechanów i Nasielsk oraz wypierając oddziały bolszewickie za Narew. Załamanie ofensywy przeciwnika umożliwiło następnie przejście wojsk polskich do rozstrzygającego kontruderzenia i pościgu.

 Polskie zwycięstwo powstrzymało marsz komunizmu na Zachód. Brytyjski dyplomata lord Edgar Vincent d’Abernon zaliczył Bitwę Warszawską do osiemnastu przełomowych bitew w dziejach świata, pisząc:

„Współczesna historia cywilizacji zna mało wydarzeń, posiadających znaczenie większe od bitwy pod Warszawą w roku 1920”.

 Była to bitwa, która ocaliła Polskę i Europę.

15 sierpnia — Wniebowzięcie Najśw. Maryi Panny

15 SIERPNIA

WNIEBOWZIĘCIE NAJŚW. MARYJI PANNY

Ryt zdwojony 1-ej klasy.    Szaty białe.

   Uroczystość Wniebowzięcia jest największym i bodaj najstarszym świętem Matki Boskiej. Fakt Wniebowzięcia jest największym triumfem Maryji i ukoronowaniem wszystkich Jej przywilejów. « Maryja, pisze Papież Pius XII, ogłaszając ten dogmat w Bulli Munificentissimus, 1 list. 1950, dzięki osobliwszemu przywilejowi Niepokalanego swego poczęcia zwyciężyła grzech i dlatego nie była podległa owemu prawu pozostawania w stanie rozkładu grobowego i nie miała powinności wyczekiwania na odkupienie swego ciała aż do końca czasów. » Maryja jest Nową Ewą, najściślej złączona z Nowym Adamem w Jego dziele Odkupienia i w Jego zwycięstwie nad grzechem i nad śmiercią (Ofert.). Matka najświętsza została wywyższona nietylko dla swego szczęścia ale również i dla naszego pożytku, abyśmy za Jej wstawiennictwem już tu na ziemi sercem przebywali w niebie, a po śmierci mogli brać udział w Jej chwale (Modlitwa, Sekreta, Pokomunia.).

   Epistoła stosuje do Maryji przepyszny kantyk triumfalny Judyty, która rozgromiła wrogów Narodu wybranego. Ewangelia przytacza pieśń chwały Magnificat, którą Wniebowzięta śpiewa w niebie wraz z całym Kościołem.

   Ponieważ na połowę sierpnia przypada koniec żniw dlatego w to święto poświęca się w kościele zioła i kłosy zboża. Poświęcenie to znane było już w IX wieku, i w Polsce do czasów obecnych dokonywane.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

14 sierpnia

Wigilia Wniebowzięcia Najśw. Maryi Panny

Ryt prosty (Simplex)

Szaty fioletowe

Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny poprzedza Wigilia, przeznaczona na skupienie, modlitwę i oczyszczenie serca. Najlepiej przygotujemy się do jutrzejszego święta, wnikając w usposobienie Bogarodzicy u kresu Jej ziemskiego życia. Wolna od grzechu i wszelkiego przywiązania do świata, Marya z utęsknieniem pragnęła połączyć się z Boskim Synem. Miłość Boża pociągała Ją coraz silniej ku niebu, aż odeszła z tego świata w najdoskonalszym akcie miłości. Za Jej przykładem winniśmy obumierać własnemu egoizmowi i zmysłowości, aby coraz pełniej zwracać serca ku Bogu.

Teksty Mszy świętej przygotowują nas do radości jutrzejszej uroczystości. Introit ukazuje Najświętszą Pannę prowadzoną do niebieskiego Oblubieńca: „Za nią prowadzą do Króla Dziewice, jej towarzyszki wiodą do niego z radością i weselem”. Kościół przypomina zarazem, że Bóg obrał sobie Maryę na mieszkanie, i prosi, abyśmy „jej opieką zabezpieczeni, z radością mogli brać udział w jej uroczystości”. Graduał wysławia Ją jako nienaruszoną Matkę Zbawiciela, Ewangelia zaś wskazuje źródło Jej prawdziwego błogosławieństwa: „Błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go”. W Pokomunii błagamy wreszcie, abyśmy za wstawiennictwem Najświętszej Bogarodzicy powstali z nieprawości i otrzymali pomoc w drodze do Boga.

Opracowanie redakcyjne Tenete Traditiones na podstawie tekstów liturgicznych Wigilii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

85. rocznica męczeńskiej śmierci o. Maksymiliana Marii Kolbego OFMConv.

85. rocznica męczeńskiej śmierci o. Maksymiliana Marii Kolbego

Dziś, 14 sierpnia AD 2026, przypada 85. rocznica męczeńskiej śmierci o. Maksymiliana Marii Kolbego — franciszkanina, kapłana, misjonarza, wydawcy, założyciela Niepokalanowa i Rycerstwa Niepokalanej, a nade wszystko żarliwego czciciela Najświętszej Maryi Panny.

O. Maksymilian zginął 14 sierpnia 1941 roku w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz. Po blisko dwóch tygodniach spędzonych w bunkrze głodowym został dobity zastrzykiem fenolu. Miał 47 lat.

Jego śmierć stanowiła zwieńczenie życia oddanego bez reszty Bogu, Niepokalanej i zbawieniu dusz.

Kapłan i rycerz Niepokalanej

Rajmund Kolbe urodził się 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli. Już w dzieciństwie odznaczał się szczególnym nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny. W 1910 roku rozpoczął nowicjat w Zakonie Braci Mniejszych Konwentualnych, przyjmując imię Maksymilian, a cztery lata później złożył śluby wieczyste.

Studiował w Rzymie, gdzie uzyskał doktoraty z filozofii i teologii. Interesował się również matematyką, fizyką oraz techniką. W 1915 roku opracował projekt pojazdu międzyplanetarnego, któremu nadał nazwę „Eteroplan”.

Święcenia kapłańskie przyjął w 1918 roku. Rok wcześniej, głęboko poruszony widokiem masońskiej demonstracji odbywającej się pod murami Watykanu, założył wraz ze współbraćmi Rycerstwo Niepokalanej — Militia Immaculatae. Jego celem miało być nawrócenie grzeszników, heretyków, schizmatyków, żydów i masonów oraz uświęcenie wszystkich ludzi pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej.

O. Maksymilian rozumiał, że walka o dusze wymaga nie tylko modlitwy i osobistego umartwienia, lecz także sprawnego posługiwania się dostępnymi środkami apostolstwa. Po powrocie do Polski rozpoczął więc działalność wydawniczą na skalę, jakiej wcześniej nie znał polski katolicyzm.

Pytania do redaktora naczelnego — część I

Nowy cykl: „Pytania do redaktora naczelnego”

W związku z nasilonymi atakami spamerskimi ze strony osoby, która od dłuższego czasu uporczywie zakłóca funkcjonowanie bloga, musieliśmy ponownie — na czas nieokreślony — wyłączyć możliwość dodawania komentarzy.

Na adres redakcji Tenete Traditiones — mimikla95@gmail.com — docierają jednak pytania dotyczące kryzysu w Kościele, ważności sakramentów, współczesnych sporów teologicznych oraz praktycznych problemów, przed którymi stają dziś katolicy pragnący zachować integralną Wiarę katolicką.

Niektóre z tych pytań poruszają zagadnienia mogące zainteresować szersze grono naszych szanownych Czytelników. Dlatego rozpoczynamy nowy cykl zatytułowany „Pytania do redaktora naczelnego”, w którym będziemy publikować wybrane pytania wraz z możliwie jasnymi i rzeczowymi odpowiedziami. Jest to obecnie jedyna możliwość kontynuowania merytorycznej dyskusji w formule pytań i odpowiedzi, przy jednoczesnym zabezpieczeniu bloga przed działaniami osoby, której uporczywe i złośliwe zachowanie uniemożliwiało spokojne przeglądanie oraz rzeczową weryfikację zamieszczanych komentarzy.

Dane osobowe autorów korespondencji będą każdorazowo ukrywane (na wyraźną prośbę autora możemy zachować jego podpis). Publikowane odpowiedzi nie zastępują indywidualnej porady właściwego duchownego; mają natomiast pomóc w uporządkowaniu najważniejszych zasad teologicznych i kanonicznych.

Czy kapłani będący zwolennikami Tezy z Cassiciacum udzielają nieważnego rozgrzeszenia?

Czytelnik pisze:

Niech Będzie Pochwalony Jezus Chrystus.

Często odwiedzam Pańskiego bloga.

Chciałem zareagować pod jednym z artykułów ale nie udało mi się. Dostałem informację, że mogę komentować tylko, jeśli jestem uczestnikiem bloga...

Proszę powiedzieć, czy Pana zdaniem naprzykład Ks. Trytek i duchowni RCI oraz IMBC (zwolennicy tezy oraz wszyscy nie „una cum”) udzielają nieważnych spowiedzi?

Pozdrawiam

(Zachowano pisownię oryginalną; dane osobowe usunięto).

Odpowiedź

Najkrótsza odpowiedź brzmi: nie. Nie ma podstaw, aby twierdzić, że spowiedzi u ks. Rafała Trytka, duchownych ICR, IMBC albo innych kapłanów non una cum są nieważne dlatego, że kapłani ci przyjmują Tezę z Cassiciacum lub określone stanowisko wobec wakatu Stolicy Apostolskiej.

Oczywiście także w tych środowiskach mogą zdarzyć się pojedyncze przypadki nieważnego rozgrzeszenia — podobnie jak wszędzie indziej. Przyczyną może być brak któregoś z obiektywnych warunków ważności sakramentu: ważnych święceń szafarza, wymaganej jurysdykcji, właściwej formy rozgrzeszenia albo należytej dyspozycji penitenta. Po stronie spowiadającego się nieważność może wynikać na przykład z rozmyślnego zatajenia grzechu ciężkiego, braku jakiegokolwiek żalu za grzechy — przynajmniej żalu niedoskonałego — lub braku postanowienia poprawy.

Powodem nieważności nie może być natomiast samo przyjęcie błędnego stanowiska teologicznego ani błąd dotyczący tożsamości papieża. Dotyczy to również kapłanów FSSPX i innych środowisk R&R, którzy uznają za papieża osobę w rzeczywistości nieposiadającą tego urzędu. Ważność sakramentu nie zależy bowiem od prywatnego przekonania kapłana o aktualnym stanie Stolicy Apostolskiej (lub o źródle posiadanej jurysdykcji...), lecz od konkretnych, obiektywnych warunków.

Ks. Gabriel Lavery: Teza z Cassiciacum się rozpada. Zbudowano ją na piasku

 

Od redakcji Tenete Traditiones:

 Publikujemy kolejną wypowiedź ks. Gabriela Lavery’ego dotyczącą Tezy materialno-formalnej. Tekst rozwija zagadnienie poruszone przez autora w jego wcześniejszej krytyce poglądu bp. Donalda Sanborna na źródło jurysdykcji wymaganej do ważnego udzielania rozgrzeszenia.

 Tym razem ks. Lavery wychodzi od konkretnego sporu o jurysdykcję i poddaje krytyce szersze podstawy Tezy: koncepcję „Kościoła prawnego”, próbę zachowania widzialności oraz apostolskości Kościoła za pośrednictwem struktur neokościoła Novus Ordo, a także dążenie do pogodzenia prawdziwych katolików z pozorną hierarchią religii Vaticanum II.

 Poniższy tekst pozostaje wiernym przekładem wypowiedzi autora opublikowanej na platformie X. Redakcja ograniczyła się do nadania mu naturalnej polskiej składni, uporządkowania podziału na akapity oraz zastosowania precyzyjnej, tradycyjnej, katolickiej terminologii teologicznej.

✠ ✠ ✠

Ks. Gabriel Lavery: Teza się rozpada. Zbudowano ją na piasku

 Stephen Heiner ukrył cały ten wątek pod swoim wpisem. Najwyraźniej więc bardzo zależy mu na tym, aby ludzie poznali prawdę.

 Teza się rozpada. Wierni zaczynają rozumieć, że została zbudowana na piasku, to znaczy na porzuceniu wypróbowanej i prawdziwej teologii, która była doskonale jasna, przetrwała próbę czasu i cieszyła się poparciem Magisterium Kościoła. Zastąpiono ją natomiast nowymi definicjami oraz sprzecznymi z nią koncepcjami. Skoro zwolennicy Tezy zachęcają wiernych do przyjęcia jej jako rozwiązania obecnego kryzysu, powinni przynajmniej otwarcie ich o tym informować.

 Weźmy na przykład pogląd, według którego pewien twór określany mianem „Kościoła prawnego” miałby zachowywać widzialność i apostolskość Kościoła, mimo że głosi całkowicie nową religię. Ów twór miałby zarazem w jakiś sposób nie być nowym kościołem, choć jednocześnie nie byłby również Kościołem katolickim posiadającym cztery znamiona. Jest to teologiczne monstrum, które nie znajduje żadnej podstawy ani w nauczaniu Magisterium, ani w dziełach teologów.

Od redakcji Tenete Traditiones:

 Publikujemy przekład wypowiedzi ks. Gabriela Lavery’ego, poświęconej poglądowi przedstawionemu przez bp. Donalda Sanborna podczas sesji pytań i odpowiedzi z 29 lipca 2026 roku. Spór dotyczy źródła jurysdykcji koniecznej do ważnego udzielania rozgrzeszenia w sakramencie pokuty.

 Nie jest to zagadnienie drugorzędne ani wyłącznie akademickie. Kapłan otrzymuje w sakramencie święceń władzę święceń, jednak do ważnego rozgrzeszania penitentów potrzebuje również jurysdykcji. Zasadnicze pytanie brzmi zatem: skąd kapłani katoliccy otrzymują tę jurysdykcję w czasie długotrwałego wakatu Stolicy Apostolskiej i powszechnej apostazji?

 Ks. Lavery odrzuca teorię jurisdictio ligata, według której jurysdykcja nad wszystkimi penitentami miałaby być zawarta już w samych święceniach, a Kościół jedynie ograniczałby możliwość jej wykonywania. Wskazuje natomiast na tradycyjną zasadę jurisdictio suppleta: Kościół, zgodnie ze stałą wolą swoich prawowitych pasterzy, uzupełnia jurysdykcję tam, gdzie jest ona konieczna dla zbudowania Kościoła i ratowania dusz.

 Tekst stanowi również ważny głos w dyskusji nad Tezą materialno-formalną, która — zdaniem autora — nie rozwiązuje problemu jurysdykcji, lecz prowadzi ostatecznie do uzależnienia jego rozwiązania od struktur Novus Ordo.

✠ ✠ ✠

Ks. Gabriel Lavery: Błąd bp. Donalda Sanborna w kwestii źródła jurysdykcji do spowiadania

 Podczas sesji pytań i odpowiedzi z 29 lipca 2026 roku bp Donald Sanborn otwarcie głosił błędną naukę dotyczącą źródła jurysdykcji wymaganej do ważnego udzielania rozgrzeszenia. Wszyscy teologowie sprzed Vaticanum II uznawali ten pogląd za „fałszywy i niedopuszczalny”. Chodzi o błąd jurisdictio ligata, czyli teorię „jurysdykcji związanej”, według której każdy kapłan wraz ze święceniami otrzymuje od Chrystusa jurysdykcję nad każdym penitentem. Do ważnego udzielenia rozgrzeszenia nie byłaby mu zatem potrzebna żadna dodatkowa jurysdykcja kościelna, otrzymana od przełożonego posiadającego władzę w Kościele. Kościół miałby jedynie wiązać lub ograniczać władzę otrzymaną przez kapłana w święceniach, tak aby zwyczajnie nie mogła być ona wykonywana.

 Według tej teorii jedynym powodem, dla którego kapłan „normalnie” potrzebuje kościelnego upoważnienia do spowiadania (facultates) albo zezwolenia na udzielanie rozgrzeszenia, jest to, że Kościół „wiąże” lub „ogranicza” tę udzieloną przez Boga władzę, pozwalając wykonywać ją jedynie na określonym terytorium. Bp Sanborn idzie jeszcze dalej, dokonując dodatkowego i niczym nieuzasadnionego kroku w rozumowaniu: twierdzi mianowicie, że ilekroć biskup diecezjalny jest nieobecny, ograniczenie to przestaje obowiązywać, ponieważ nie ma wówczas władzy, która mogłaby „ograniczyć” uprawnienie kapłana. W takim przypadku każdy kapłan miałby więc prawo swobodnie rozgrzeszać każdego penitenta.

 

Pierwszy rok prezydentury JE Karola Nawrockiego. Kredyt zaufania nie został zmarnowany

Wczoraj, 6 sierpnia AD 2026, minął dokładnie rok od chwili, gdy JE dr Karol Tadeusz Nawrocki złożył przed Zgromadzeniem Narodowym przysięgę i objął urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Rok temu na łamach Tenete Traditiones opublikowaliśmy relację z uroczystości zaprzysiężenia, kończąc ją modlitwą za Ojczyznę i nowego Prezydenta. Jeszcze wcześniej, po drugiej turze wyborów, pisałem, że Polacy udzielili Karolowi Nawrockiemu wysoko oprocentowanego kredytu zaufania.

Nie był on moim kandydatem pierwszego wyboru. W pierwszej turze oddałem głos na Grzegorza Brauna, natomiast w drugiej — podobnie jak wielu narodowych katolików — zagłosowałem na Karola Nawrockiego, aby powstrzymać wybór Rafała Trzaskowskiego i stojącą za nim rewolucję obyczajową. Głos ten nie oznaczał utożsamienia się z całym programem Karola Nawrockiego ani z jego politycznym zapleczem. Był dopuszczalnym moralnie działaniem zmierzającym do powstrzymania znacznie większego zła.

Po upływie roku mogę powiedzieć jednoznacznie: swojej decyzji nie żałuję.

Ocena prof. Jacka Bartyzela

Bardzo trafnego podsumowania pierwszego roku prezydentury dokonał prof. Jacek Bartyzel:

Pierwszy rok prezydentury JE Karola Nawrockiego oceniam pozytywnie, zwłaszcza w zakresie spraw wewnętrznych, gdzie odgrywa rolę prawdziwie katechoniczną wobec ataków zła. Gorzej jest w sprawach zewnętrznych, gdzie kontynuuje bezrefleksyjny „atlantyzm” całej formacji, z której pochodzi. Mimo to, per saldo, nie mam powodów żałować, że oddałem na niego swój głos w drugiej turze zeszłorocznych wyborów. Niech Bóg zachowa w Swojej opiece Pana Prezydenta!

Z tą oceną zasadniczo się zgadzam. Dobrze oddaje ona zarówno znaczenie dotychczasowej prezydentury, jak i jej najważniejsze ograniczenie.

31 lipca — Św. Ignacego Loyoli, Wyznawcy

31 LIPCA

ŚW. IGNACEGO LOYOLI, WYZNAWCY

Ryt zdwojony większy.    Szaty białe.

   Św. Ignacy urodził się w Loyoli w północnej Hiszpanii w 1491 r. Służył on najpierw w wojsku i został ranny pod Pampeluną. Podczas rekonwalescencji czytał żywoty Jezusa i świętych — książki te natchnęły go myślą, by oddać się całkowicie służbie Bogu. Złożywszy swoją szpadę u stóp Najśw. Panny w opactwie Benedyktyńskim, odtąd zapragnął służyć jedynie Królowi królów. W tym celu założył Towarzystwo Jezusowe wzbudzone przez Opatrzność do walki z protestantyzmem, jansenizmem i odradzającym się pogaństwem. Aby utrzymać wśród swoich synów wysoki poziom życia wewnętrznego dał im sławne « Ćwiczenia duchowne » w których zawarł szereg nadzwyczaj roztropnych i głębokich wskazówek dla utwierdzenia się w cnocie i w dążeniu ku doskonałości. Dzieło to było raz po raz zalecane wiernym przez Kościół.

   Św. Ignacy wiedział, że czynne apostolstwo musi wynikać z głębokiego życia duchowego i ścisłego zespolenia z Jezusem i Kościołem. Trzeci punkt z 18 reguł zawartych w « Ćwiczeniach » zaleca członkom Towarzystwa, aby rozpowszechniali wśród wiernych śpiew Kościelny, psalmy i oficjum święte, a to dlatego, aby utrzymać w społeczeństwie ducha prawdziwego Kościoła. Zaleca on również, aby uczęszczanie na Mszę i na pacierze kanoniczne było zawsze wszystkim ułatwione. Jest to jeden z najlepszych sposobów-pisze on, aby wykorzystać « Ćwiczenia duchowne ». Hasło jakie dał swoim uczniom : « Ku większej chwale Boga » zachęciło tysiące dusz do tego życia apostolskiego. Jezuici odegrali olbrzymią rolę w odnowieniu życia katolickiego. W 1939 r. liczono 30.000 członków, 24 świętych, 141 błogosławionych.

   Dzięki działalności św. Ignacego « na Imię Jezusowe wielu zgina kolana na całym świecie i wyznaje, że Chrystus jest w Chwale Ojca » (Introit).

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Redemptoryści Zaalpejscy są „ostatnią linią obrony” katolików w północnej Szkocji i Nowej Zelandii

Synowie Najświętszego Odkupiciela są „ostatnią linią obrony” katolików w północnej Szkocji i Nowej Zelandii

Dla tych, którzy byli świadkami konsekracji bp. Michała Marii, dzień ten stanowił przełomowy moment w dziejach wspólnoty i wywarł na nich głębokie wrażenie.

Zdjęcie główne: konsekracja bp. Michała Marii

Gabriella Wade

29 lipca 2026 r.

W sobotę 25 lipca dzwony klasztoru Golgota rozbrzmiały nad wodami otaczającymi Świętą Wyspę Papa Stronsay, obwieszczając konsekrację biskupią o. Michała Marii F.Ss.R., przełożonego generalnego Redemptorystów Zaalpejskich, czyli Synów Najświętszego Odkupiciela (Filii Sanctissimi Redemptoris, F.Ss.R.).

Konsekracja, której dokonał bp Piotr Roy wraz ze współkonsekratorami — bp. Roderykiem da Silvą i bp. Ferdynandem Altamirą — odbyła się w zabytkowym Oratorium Matki Bożej z Casalibus.

W uroczystości uczestniczyli członkowie Synów oraz Córek Najświętszego Odkupiciela, a także przedstawiciele wiernych. Wśród obecnych znalazł się również dr Stephen Clackson z Rady Wysp Orkadzkich, reprezentujący władze świeckie. Powiedział, że czuł się zaszczycony możliwością uczestniczenia w wydarzeniu, które uznał za „wzruszające” oraz „w pełni odpowiadające jego historycznej randze”.

Ze względu na cel, jakim było zachowanie Świętej Tradycji, konsekracji udzielono według obrzędu konsekracji biskupiej sprzed 1958 roku. Trzej biskupi przybyli z różnych kontynentów, aby dokonać aktu, który uznali za podyktowany koniecznością. W liście z 18 czerwca bp Roy wyjaśnił, że odległość dzieląca go od Synów Najświętszego Odkupiciela i rosnącej liczby powierzonych im wiernych jest zbyt wielka, aby mógł należycie sprawować nad nimi opiekę. Ponadto w kazaniu wygłoszonym w dniu konsekracji Jego Ekscelencja wyraził przekonanie, że pozostawienie młodych powołań z takim obrazem biskupstwa — reprezentowanym przez hierarchów, którzy wypaczają i lekceważą ich „święte dążenia” — byłoby „zbrodnią”. Zamiast tego pragnął pozostawić im „prawdziwego katolickiego biskupa, prawdziwego ojca dla waszych dusz”.

Bp. Michał Maria F.Ss.R.: O kijach, kamieniach i wyzwiskach, które nigdy nas nie zranią

 Od redakcji Tenete Traditiones: Poniżej publikujemy polski przekład najnowszego oświadczenia JE o. bpa Michała Marii F.Ss.R. Biskup odnosi się w nim do komunikatu modernistycznej diecezji Aberdeen, dotyczącego wszczętego wobec niego postępowania kanonicznego oraz zarzutu schizmy.

O kijach, kamieniach i wyzwiskach, które nigdy nas nie zranią

 Ubiegłej nocy dowiedziałem się o oświadczeniu diecezji Aberdeen dotyczącym postępowania kanonicznego, w ramach którego uznano mnie za winnego schizmy, oraz zawartego w nim ostrzeżenia, że wierni tej diecezji nie powinni utrzymywać z nami żadnych kontaktów.

 Obfity pokój przenikający nasze sumienia stanowi dla nas wszystkich wystarczające potwierdzenie, że jesteśmy katolikami — katolikami uwolnionymi z sytuacji, w których przez kilka ostatnich lat byliśmy przetrzymywani niczym zakładnicy. Miłuję tych, którzy nas osądzili. Miłość nie obraża się, dlatego fałszywe osądy i wykluczenie wcale nas nie obrażają. Prosimy o przebaczenie wszystkich zarzucanych nam przewinień w takim zakresie, w jakim rzeczywiście jesteśmy ich winni. Nie mam świadomości, abym powiedział lub pomyślał cokolwiek z zamiarem uchybienia miłości. Trzeba jednak liczyć się z tym, że odmienne poglądy — właśnie dlatego, że są odmienne — mogą kogoś urazić. Proszę mi wybaczyć.

Pierwsze kazanie JE o. bp. Michała Marii F.Ss.R.

Pierwsze kazanie JE o. bp. Michała Marii F.Ss.R.: „Musimy baczyć, abyśmy nie upadli”

26 lipca 2026 r., podczas swojej pierwszej Mszy biskupiej, odprawionej w oratorium Matki Bożej z Casalibus na wyspie Papa Stronsay, JE Najprzewielebniejszy o. bp Michał Maria F.Ss.R. wygłosił pierwsze kazanie po przyjęciu sakry biskupiej.

Poniżej przedstawiamy jego pełne tłumaczenie.

---

Dla uproszenia błogosławieństwa dla kazania:

Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.

Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.

Dignare me laudare te, Virgo sacrata. Da mihi virtutem contra hostes tuos.

Dozwól mi chwalić Cię, Panno Przenajświętsza; daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim.

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Jakże piękne są te słowa, tak często powtarzane przez Kościół: „Daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim”.

I oto siedzi tu biskup, który nie posiada mandatu, ponieważ nie ma papieża, i który odczuwa prawdę tych wspaniałych słów wypowiedzianych wczoraj przez bp. Roya: „Jakoż będziem śpiewali pieśń Pańską w ziemi cudzej?”.

A przecież przez całe lata właśnie to czyniliśmy. Staraliśmy się ze wszystkich sił dostosować do tych, którzy wyglądali jak katolicy. Wyglądali jak katolicy; gdy się z nimi przebywało, niewątpliwie przemawiali z autorytetem.

Lecz podobnie jak przy końcu świata, gdy w sieci znajdą się rozmaite ryby, musimy powiedzieć, że są to ryby różnych gatunków. Ryba jest rybą, lecz istnieją rozmaite gatunki ryb. Często ulegamy pokusie, aby myśleć, że wszystkie są takie same.

„Sedes Beati Petri Apostoli vacans est” — czysta katolicka prawda, bez kompromisu!

   Obraz ten ukazuje, iż bramy piekielne nigdy nie przemogą jednego, świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła, założonego przez Pana naszego Jezusa Chrystusa dla zbawienia dusz!

   Podczas ceremonii konsekracji Jego Ekscelencja bp Piotr Roy zwrócił się do współkonsekratora, Jego Ekscelencji bp. Roderyka da Silvy, z pytaniem:

HABETIS MANDATUM APOSTOLICUM?

— SEDES BEATI PETRI APOSTOLI VACANS EST.

(Czy posiadacie mandat apostolski?

— Stolica Świętego Piotra Apostoła jest nieobsadzona.)

   To było najważniejsze zdanie całej tej ceremonii. Po prostu czysta katolicka prawda — bez półcieni i bez kompromisów!

   Odpowiedź ta stwierdza, że nie ma obecnie panującego papieża, od którego mógłby pochodzić mandat apostolski. Konsekracja została więc dokonana w rzeczywistym stanie konieczności, nie zaś w nieposłuszeństwie wobec istniejącej władzy papieskiej. Była więc w pełni legalna i prawowita.

   Taka odpowiedź rozwiązałaby trudność, przed którą stoi Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X. Tymczasem woli ono uzasadniać swoje konsekracje jako akty nieposłuszeństwa wobec „papieża”, którego — jak utrzymuje — uznaje za prawowitego. Jednocześnie głosi eklezjologię, wedle której jawni heretycy mogą pozostawać członkami Mistycznego Ciała Chrystusa, wypaczając tym samym naukę katolicką i utwierdzając swych zwolenników w tym zgubnym błędzie.

Pierwsza Msza biskupia o. bp. Michała Marii F.Ss.R.

 W niedzielę 26 lipca 2026 r., dzień po przyjęciu sakry biskupiej, JE o. bp Michał Maria F.Ss.R. odprawił swoją pierwszą Mszę biskupią. Najświętsza Ofiara została złożona w oratorium Matki Bożej z Casalibus na wyspie Papa Stronsay.

 Kamienie widoczne w murach oratorium pochodzą z XII-wiecznego kościoła św. Mikołaja; w XIX wieku użyto ich do odbudowy tej niewielkiej świątyni. Przez ileż stuleci w murach tych sprawowano Najświętszą Ofiarę!

26 lipca — Św. Anny, Matki N. M. Panny

26 LIPCA

ŚW. ANNY MATKI N. M. PANNY

Ryt zdwojony 2-ej klasy.    Szaty białe.

   Prawdopodobnie rodzice N. Maryji Panny już pomarli w chwili narodzenia Pana Jezusa, więc należą do świętych starego Testamentu, jednak ze względu na osobę Matki Boskiej odbierają cześć liturgiczną; na Wschodzie już w VI wieku, na Zachodzie od VIII wieku. W Polsce cześć św. Anny była bardzo rozwinięta, czego dowodem jest wielka liczba kościołów pod jej wezwaniem.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

AD MULTOS ANNOS! Konsekracja biskupia JE o. bpa Michała Marii F.Ss.R.

   Dzisiaj, 25 lipca 2026 roku, w święto św. Jakuba Starszego, Apostoła, na szkockiej wyspie klasztornej Papa Stronsay odbyła się konsekracja biskupia JE Najprzewielebniejszego o. bpa Michała Marii F.Ss.R.

   Głównym konsekratorem był JE ks. bp Piotr Roy, natomiast współkonsekratorami — JE ks. bp Roderyk da Silva S.S.S.J. oraz JE ks. bp Ferdynand Altamira.

   Redakcja Tenete Traditiones składa nowemu biskupowi serdeczne gratulacje. Życzymy Ekscelencji wielu lat owocnej służby dla chwały Bożej, obrony nieskażonej Wiary katolickiej oraz zbawienia dusz.

   Niech dobry Bóg udziela nowemu Pasterzowi wszelkich potrzebnych łask, siły i wytrwałości w wypełnianiu powierzonej mu misji.

   Ad multos annos, Ekscelencjo!

Redakcja Tenete Traditiones 

 

25 lipca — Św. Jakuba Starszego, Apostoła

25 LIPCA

ŚW. JAKUBA, APOSTOŁA

Ryt zdwojony 2 klasy.    Szaty czerwone.

   Św. Jakub, brat św. Jana, syn Zebedeusza, pochodził z Betsaidy Galilejskiej. Miał przydomek Starszego. Po Wniebowstąpieniu Pana Jezusa głosił Bóstwo Jego w Judei i Samarji. Herod Agryppa dla przypodobania się Żydom skazał go na ścięcie. Został ścięty około roku 42, nieco przed świętem Paschy. Ciało jego przeniesiono później do Compostelli, w Hiszpanii.

   Msza jedna z piękniejszych ku czci Apostołów, uwzględnia główne cechy tych, którzy pierwsi poszli za Chrystusem. Liturgja pozwala nam istotnie obcować z tymi świętymi, abyśmy mogli korzystać z ich przykładu i opieki.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.