14 kwietnia 2026 r., 1060. rocznica Chrztu Polski.

   We wtorek, 14 kwietnia 2026 r., przypada 1060. rocznica Chrztu Polski (Wlk. Sobota AD 966). Dzień ten, decyzją Sejm RP z 22 lutego 2019 roku, obchodzony jest po raz ósmy jako Święto Chrztu Polski.

   14 kwietnia 966 roku, w Wielką Sobotę książę Polan z dynastii Piastów – MIESZKO I – przyjął chrzest święty. Chrzest Polski – dzień 14 kwietnia ma dla Polaków znaczenie szczególne. Według tradycji Kościoła i większości historyków, właśnie w tym dniu w 966 roku książę Mieszko I, nasz pierwszy historyczny władca, podjął najważniejszą decyzję, jaką było zaprowadzenie chrześcijaństwa. W 966 roku poślubił czeską księżniczkę Dobrawę i za pośrednictwem Czech przyjął chrzest.

   Owo wydarzenie było aktem narodzin narodu i początkiem państwa polskiego, jak też obecności Kościoła katolickiego na jego terytorium. Mieszko I włączył nas wszystkich nieodwołalnie do wspólnoty Kościoła i kręgu polityczno-kulturowego Europy łacińskiej – Christianitas – a zatem źródłem Polski i polskości jest Wieczny Rzym. W zeszłym roku obchodziliśmy także 1000'lecie Korony Królestwa Polskiego, te wydarzenia są ze sobą nierozerwalnie złączone. W 966 r. Polska państwowość zrodziła się w wodach chrztu świętego, zaś w 1025 r. ostatecznie ukonstytuowała się jako katolickie Królestwo, gdy syn Mieszka, Bolesław przyjął koronę królewską. 

40. rocznica wizyty antypapieża Karola Wojtyły (Jana Pawła II) w rzymskiej synagodze większej.

   13 kwietnia 1986 – 2026: 40. rocznica wizyty Jana Pawła II w synagodze w Rzymie, gdzie powitał go naczelny rabin Elio Toaff – jedna z najbardziej haniebnych kart w historii sekty modernistycznej.

Z przemówienia JPII do społeczności żydowskiej w Rzymie:

(...) Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że wśród licznych bogactw tej czwartej części deklaracji Nostra aetate, trzy punkty są szczególnie istotne. Chciałbym je tutaj, przed Wami, podkreślić w tej naprawdę wyjątkowej okazji.

Pierwszym z nich jest to, że Kościół Chrystusowy odkrywa swoją „więź” z judaizmem, „zgłębiając własną tajemnicę”. Religia żydowska nie jest dla nas „zewnętrzna”, ale w pewnym sensie jest „wewnętrzna” dla naszej religii. Łączą nas zatem z nią relacje, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i, w pewnym sensie, można by rzec, naszymi starszymi braćmi.

Drugim punktem podkreślonym przez Sobór jest to, że Żydzi, jako naród, nie mogą ponosić odpowiedzialności za jakąkolwiek winę przodków ani zbiorową winę za to, co „dokonało się podczas męki Jezusa”. Dotyczy to nie tylko Żydów tamtych czasów, ale także tych, którzy przyszli później, czy też współczesnych. Dlatego też wszelkie rzekome teologiczne uzasadnienie dyskryminacyjnych, a co gorsza, prześladowczych środków, jest niespójne. Pan osądzi każdego „według jego uczynków” – zarówno Żydów, jak i chrześcijan (por. Rz 2, 6).

"Traditio": Zdjęcie pseudopapieża apostaty Prevosta-Leona podczas odprawiania pogańskiego rytuału ku czci obnażonej bogini płodności Pachamamy.

 Zdjęcie pseudopapieża apostaty Prevosta-Leona podczas odprawiania pogańskiego rytuału ku czci obnażonej bogini płodności Pachamamy, powiązanej ze składaniem ofiar z ludzi

"TRADITIO"

––––––––

Od: "Traditio"

   Badacze odkryli pochodzące z 1995 roku zdjęcie opublikowane przez zakon neo-augustianów, na którym pseudopapież Prevost-Leon odprawia pogański rytuał "Matki Ziemi" ku czci nagiej bogini płodności Pachamamy podczas swojego pobytu w Peru, gdzie przebywał od 1985 roku. Kościół katolicki niegdyś nawracał pogan, teraz zaś członkowie neokościoła są nawracani przez pogan i wynoszeni w fałszywym neokościele na najwyższe stanowiska, takie jak pseudo-neopapiestwo.

–––––––––––

     To właśnie apostata i pseudopapież neokościoła, Bergoglio-Franciszek, w sposób jawny oddawał cześć nagiej, pogańskiej bogini płodności Pachamamie – bóstwu kojarzonemu z ofiarami z ludzi – i umieścił jej posąg przed ołtarzem głównym w Bazylice św. Piotra w Neo-Rzymie. Ponadto zmusił swoich neokardynałów, co widać na słynnym zdjęciu z 2019 roku – opublikowanym wcześniej w naszych Codziennych Komentarzach – do oddania pokłonu posągowi tego bałwana (idolum).

Święty Leonard z Porto Maurizio, największy misjonarz XVIII wieku, „Apostoł Drogi Krzyżowej”

Święty Leonard z Porto Maurizio, największy misjonarz XVIII wieku, „Apostoł Drogi Krzyżowej” – to jemu zawdzięczamy Nabożeństwo Drogi Krzyżowej. 

    Paweł Hieronim Casanova urodził się 20 grudnia 1676 r. w Porto Maurizio (dzisiejsza Imperia), ówczesnej części Republiki Genui. Jego ojciec, kapitan statku, był człowiekiem wierzącym; pięcioro z jego sześciorga dzieci zostało zakonnikami. Kiedy chłopiec, który miał zostać świętym Leonardem, miał 13 lat, poszedł studiować w Kolegium Rzymskim w Rzymie, mieście, w którym mieszkał jego wujek. Myślał o podjęciu studiów medycznych, ale Bóg miał wobec niego inne plany, pragnąc uczynić go lekarzem dusz.

    Pewnego dnia odwiedził kościół połączony z klasztorem franciszkanów św. Bonawentury na wzgórzu Palatyn w czasie, gdy bracia śpiewali kompletę. Przy słowach „converte nos Deus, salutaris noster” (nawróć nas, o Boże , nasze zbawienie) młody człowiek nawrócił się ze swoich ziemskich aspiracji na nadprzyrodzone. Słuchając Bożego wezwania, wstąpił do reformowanej gałęzi zakonu franciszkanów.

    Przyjął habit w 1697 r., przyjmując imię Leonard. Po odbyciu nowicjatu w Ponticelli ukończył studia w głównym domu gałęzi reformy przy Kościele Ś. Bonawentury na wzgórzu Palatyn w Rzymie. Po święceniach Kapłańskich (1703) pozostał tam jako wykładowca. Leonard pragnął udać się do Chin jako misjonarz, ponieważ jego wielkim pragnieniem było nawracanie dusz dla Chrystusa i przelewanie krwi za Wiarę. Wkrótce jednak dostał poważnego krwotoku z żołądka i zachorował do tego stopnia, że został wysłany do rodzinnego Porto Maurizio żeby odzyskał zdrowie.

    Leonard rzeczywiście wyzdrowiał, a swój powrót do zdrowia przypisywał wstawiennictwu Matki Bożej. Podczas choroby obiecał, że jeśli jego modlitwy o powrót do zdrowia zostaną wysłuchane, poświęci swoje życie nawróceniu grzeszników. I dotrzymał obietnicy, spędzając 44 lata na głoszeniu misji ludowych, obejmujących wszystkie części Włoch i Korsykę.

    Leonard w pewnym momencie poczuł niechęć do pracy misyjnej, ale po tym, jak jego przełożeni nałożyli na niego ten obowiązek, zrozumiał, że jest to Wola Boża i poświęcił się jej całym sercem, stając się jednym z największych misjonarzy i apostołów w historii Kościoła. Za patrona swoich misji obrał wielkiego dominikańskiego świętego, kaznodzieję i cudotwórcę św. Wincentego Ferreriusza (którego obrazem błogosławił również chorych).

List otwarty wiernych świeckich do biskupów i duchowieństwa rzymskokatolickiego.

 List otwarty świeckich

do biskupów i duchowieństwa

   My, wierni Kościoła rzymskokatolickiego rozproszeni po całym świecie, niniejszym wzywamy naszych biskupów i kapłanów do zwołania niedoskonałego Soboru Powszechnego. Apelujemy do nich, by wspólnie przeanalizowali obecną sytuację Stolicy Apostolskiej, aby doprowadzić do przełomu w tym kryzysie Kościoła. Od Soboru Watykańskiego II moderniści dążą do ustanowienia nowego Kościoła, zasadniczo odmiennego od Kościoła Chrystusowego. Nie wierzymy, że rozwiązanie tego kryzysu leży w ich bezbożnych rękach. Wierzymy, że rozwiązanie leży raczej w rękach wiernego duchowieństwa, w którym rozpoznajemy głos Dobrego Pasterza. „Znam owce moje, a owce moje znają Mnie” (J 10, 14)

    Prosimy ich o wypełnienie swojego obowiązku i przyłączenie się do ruchu organizującego niedoskonały Sobór Powszechny.

    Nie chcemy dalej żyć bez poddania się Więzom Wiary, łagodnemu Chrystusowi na ziemi, Biskupowi biskupów, Wikariuszowi naszego Pana Jezusa Chrystusa. Przez wiele lat byliśmy zmuszeni ignorować nauki, które narzucał nam okupowany przez modernistów Watykan. Nie rozpoznajemy w nich głosu Dobrego Pasterza. Taka sytuacja nie może trwać dłużej. Dlatego z całego serca pragniemy, aby nasi Pasterze odłożyli na bok swoje różnice i nieporozumienia i zjednoczyli się w jednym celu, w którym mogą znaleźć jedność: w zaradzeniu kryzysowi Stolicy Apostolskiej. Jesteśmy przekonani, że to położy kres rozłamom, które uniemożliwiają Prawdziwemu Kościołowi jaśnienie na całej ziemi pięknem swojej jedności. My, jako katolicy, prosimy o odpowiedź na obecną sytuację. Tylko Wy, zgromadzeni w Duchu Świętym na Soborze Powszechnym, możecie nam ją dać.

X. Rafał Trytek ICR: Trzysta siedemdziesiąt lat temu.

   Trzysta siedemdziesiąt lat temu we Lwowie, w katedrze łacińskiej król Jan Kazimierz wraz ze stanami Rzeczypospolitej obwołał Najświętszą Maryję Pannę Królową Korony Polskiej. Działo się to w obecności nuncjusza apostolskiego w Polsce Piotra Vidoniego. Ten wiekopomny akt uczynił Polskę Królestwem Maryi, Jej Ziemią i własnością. Zachęcam wszystkich do poświęcenia się Matce Bożej pod szczególnym tytułem Królowej Polski.

   13 kwietnia w Warszawie uczynimy ekspiację za grzechy przeciw Wierze katolickiej, a 14 kwietnia odnowimy w tym samym mieście poświęcenie Ojczyzny Najświętszym Sercom Jezusa i Maryi!

ks. Rafał Trytek ICR

1 kwietnia A.D. 2026, Środa Wielkiego Tygodnia

ZA: http://sedevacante.pl/teksty.php?li=286

x. Rafał Trytek — kazanie na Poniedziałek Wielkanocny AD 2026 (Wrocław, 6 IV)

 

Nasz Pan Jezus Chrystus po Zmartwychwstaniu objawił się wielu osobom, aby ukazać tryumf nad śmiercią i objaśniać to, co do wyjaśnienia pozostało. Ustanowił bowiem porządek nadprzyrodzony, którego początkowo nie rozumieli nawet Jego uczniowie, zawiedzeni, że Syn Boży nie doprowadził do ziemskiego tryumfu Izraela. Towarzyszący Mu w drodze do Emaus nie wiedzieli, że wybawienie jest czymś o wiele większym i wspanialszym niż doczesne wyzwolenie Izraela. Porządek nadprzyrodzony przewyższa wszystko, co mogę wyobrazić sobie ludzie, dlatego nie powinniśmy dziwić się zdezorientowanym uczniom, gdyż również nam grozi pokusa dyktowania Bogu, w jaki sposób ma zbawić swój lud. Nie możemy ograniczać wielkości i miłości Boga – nauczał x. Rafał Trytek ICR, który 6 kwietnia AD 2026 roku sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu.

Bóg interweniuje w historii, powołując świętych, a wśród nich wyróżniał się poddany Królestwa Neapolu Gerard Majella. Prosty brat zakonny, który już od dzieciństwa miał objawienia Pana Jezusa, a pierwszą Komunię Świętą przyjął z rąk św. Michała Archanioła, przez wiele lat musiał zmagać się z przeciwnościami, aby wypełnić swoje powołanie. Przeszkody na drodze świętości miały nawet charakter ekonomiczny, gdyż oświeceniowy socjalizm w połowie XVIII stulecia doprowadził przyszłego zakonnika do konieczności likwidacji jego niewielkiego warsztatu. Św. Gerard, który wkrótce miał rozsławiać dzieło redemptorystów – podkreślał duszpasterz Tradycji – powinien być także patronem drobnych przedsiębiorców. Jako przedsiębiorca wszystkie własne dochody (a nie cudze, jak dzieje się w gospodarce socjalistycznej) przeznaczał na pomoc potrzebującym.

WTOREK WIELKANOCNY.

Ewangelia (łk 24 : 35-48) «Pokój wam!».
Musiały się wypełnić zapowiedzi Pisma

WTOREK WIELKANOCNY

STACJA U ŚW. PAWŁA ZA MURAMI

Ryt zdwojony. I kl.   Szaty białe

   Po uczczeniu św. Piotra, Kościół prowadzi nas do św. Pawła, który tak wspaniale wyłożył w swoich listach znaczenie zmartwychwstania Chrystusa. Introit, jak wszystkie introity w czasie tej oktawy, podkreśla łaski, których nam udziela Chrystus.

   W Ewangelii staje między nami Chrystus i zapewnia nam pokój. Wzmocnieni łaską sakramentalną Chrystusa, szukajmy stale i wciąż « tego co w górze jest » (Kom.).

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

Ostatnia Wielkanoc Papieża, Piusa XII – 6 IV 1958 r.

 ORĘDZIE URBI ET ORBI JEGO ŚWIĄTOBLIWOŚCI PIUSA XII

6 kwietnia 1958 r.

   Pobudzeni palącym pragnieniem nadludzkiego światła, umiłowani synowie i córki Rzymu i świata, zgromadziliście się osobiście lub duchowo w tym miejscu, gdzie blask Zmartwychwstania zdaje się najżywiej odnawiać poprzez uroczyste obrzędy, aby zaczerpnąć z Chrystusa, źródła prawdy i życia, uzdrawiającą falę Jego światła i łaski. Chrystus jest Tym, który, pokonawszy mrok śmierci, jaśnieje jak pogodna gwiazda nad całą ludzkością:

„Jezus Chrystus, Twój Syn Zmartwychwstały, który oświeca ludzkość swoim światłem” — Exsultet

   Chrześcijańska Wielkanoc jest nieustającym rozdawcą światła, odkąd nadszedł szczęśliwy świt, przepowiedziany i oczekiwany przez długie wieki, kiedy noc Męki przemieniła się w dzień jaśniejący radością, kiedy Chrystus, zburzywszy więzy śmierci, wyskoczył, jako zwycięski Król, z grobu do nowego i chwalebnego życia, wyzwalając ludzkość z mroku błędu i kajdan grzechu. Od tego dnia chwały Chrystusa, wyzwolenia ludzkości, nigdy nie ustało gromadzenie się dusz i ludów ku Niemu, który zmartwychwstając, potwierdził Boską pieczęcią prawdę swego słowa: „Ja jestem światłością świata; kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia” (1 Kor 8,12). Z każdego regionu wszyscy, którzy miłują i wierzą w światło, zbiegają się do Niego, spragnieni i ufni; tych, którzy odczuwają udrękę zwątpienia i niepewności ciążącą na ich duszach… tych, którzy są zmęczeni wiecznym błądzeniem wśród przeciwstawnych doktryn, tych zagubionych w próżnych cieniach stulecia, tych umartwionych własnymi i cudzymi grzechami. We wszystkich tych, którzy, tak jak wy, otworzyli swoje umysły i serca na boskie światło Chrystusa, cud zmartwychwstania do nowego życia odnowił się w radości i wewnętrznym pokoju. „Alleluja”, które Kościół śpiewa dziś wszędzie na ziemi, a w którym wy, radując się, przyłączacie się, jest żywym świadectwem, że Chrystus jest nadal „światłością świata” i będzie nią aż do końca czasów: światłem prawdy, jedności, życia dla ludzkich pokoleń. Jak u zarania stworzenia, światło, które najpierw wypłynęło z rąk wszechmocnego Rządcy kosmosu, wciąż bezkształtnego, chaotycznego i ciemnego (por. Rdz 1, 2-3), zostało umieszczone niemal u progu wszelkiego porządku i ozdoby, u źródła wszelkiego rozwoju i wszelkiego życia; Tak więc w dziele odnowy, porównanym przez Apostoła do nowego stworzenia (por. Ga 6, 15; 2 Kor 5, 17), światło Chrystusa jest pierwszym, owocnym, niezbędnym elementem nowego porządku, przywróconego przez Syna Bożego. Oznacza to, że tylko przez Chrystusa i w Chrystusie człowiek osiągnie swoją osobistą doskonałość; przez Niego jego dzieła będą żywe, jego relacje z bliźnimi i z rzeczami uporządkowane, jego godne aspiracje spełnione; jednym słowem, przez Chrystusa i z Chrystusa człowiek będzie miał pełnię i doskonałość życia, zanim jeszcze nowe niebo i nowa ziemia powstaną na wiecznych horyzontach (por. Ap 21, 1). 

PONIEDZIAŁEK WIELKANOCNY.

Annibale Carracci, Chrystus ukazujący się św. Piotrowi na Via Appia 
(znany także jako Domine, Quo Vadis?)

PONIEDZIAŁEK WIELKANOCNY

STACJA U ŚW. PIOTRA

Ryt zdwojony. I kl.   Szaty białe

   Wraz z nowoochrzczonymi udajemy się dziś do bazyliki księcia apostołów. We Mszy będzie on stale do nas przemawiał. « Powstał Pan z martwych i ukazał się Piotrowi » (Kom.). Wiara Piotra w zmartwychwstanie Jezusa jest opoką, na której opiera się nasze przekonanie i życie religijne.

   Ewangelia podaje piękny opis ukazania się Jezusa dwom uczniom zdążającym ku Emaus. Ich serdeczną prośbę « Pozostań Panie z nami, bo się ma ku wieczorowi » powtarzać będzie liturgia przy nabożeństwie nieszpornym w okresie Wielkanocnym. Czy istotnie serce nasze nie pała radością, gdy wzmacnia go wiara w stałą obecność Chrystusa zmartwychwstałego. 

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

WIELKANOC ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO

NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA

STACJA U N. M. P. WIĘKSZEJ

Ryt zdwojony. I kl. z okt. uprzyw.   Szaty białe

   Podobnie jak w Boże Narodzenie, stacja dziś jest w bazylice N. Maryji Panny, gdyż radość z tryumfu Chrystusa przeżywamy wspólnie z tą, która jest Współodkupicielką. 

   Zdanie św. Pawła « Pascha nasza ofiarowan jest Chrystus » powtarza się dziś trzy razy w liturgii mszalnej i stanowi jej hasło główne. Pascha znaczy « przejście » z niewoli Egipskiej do ziemi obiecanej, z niewoli i jarzma grzechu do królestwa łaski i wolności dzieci Bożych. Dzięki zwycięstwu Chrystusa grzech nie ma już władzy nad duszą naszą. W każdej chwili łaska Chrystusa może go zetrzeć i udzielić nam pełni życia nadprzyrodzonego. 

   Ewangelia opowiada o nawiedzeniu grobu przez święte niewiasty. Ponieważ pogrzeb odbył się bezpośrednio przed rozpoczęciem szabatu niewiasty nie zdołały najświętszego Ciała Chrystusa należycie namaścić, więc chciały to uskutecznić rychło w sobotę — i tak stały się pierwszymi świadkami pustego grobu. 

   « Ten ci jest dzień, który uczynił Pan » (Graduał). Dzień Wielkanocny trwać będzie wiecznie, gdyż stale wciąż z Nim zmartwychwstajemy, aby wraz z Nim królować wiecznie.

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

Dlaczego Matka Boska nie poszła do Grobu?

   Wspomniane kobiety sądziły, że ciało Chrystusa wciąż spoczywa w grobie i chciały, zgodnie ze starożytnym zwyczajem, namaścić je, aby uchronić je przed smrodem, rozkładem spowodowanym przez robaki i popiołem; lecz myliły się, ponieważ ciało Chrystusa zostało zabalsamowane przez boskość: dlatego nawet gdyby pozostało ukryte w ziemi przez dziesięć tysięcy lat, nie mogłoby ani ulec rozkładowi, ani spopielić się, ani zostać zjedzone przez robaki. Natomiast Najświętsza Maryja Panna wiedziała, że Go tam nie ma, ale że już zmartwychwstał jako nieśmiertelny i niezniszczalny; dlatego nie chciała tam iść, tak jak nie mogła. Odkąd więc ujrzała swojego jedynego Syna pojmanego, biczowanego i ukrzyżowanego, uderzając się delikatnymi dłońmi w czułą pierś i smucąc się z powodu zbyt wielkiego bólu, czuwania i postów, ze słabnącymi siłami i duchem, siedziała sama w jakimś sekretnym miejscu domu i płakała, lamentując nad nieszczęściami, które ją spotkały.

Życzenia od Redakcji z okazji Świąt Wielkanocnych.

 Exsultet iam angelica turba cælorum

 Darmo kamień wagi wielkiej Żydzi na grób wtoczyli, 

darmo dla pewności wszelkiej zbrojnej straży użyli. 

Na nic straż, pieczęć i skała nad grobem Pana się zdała ...

Z okazji Świąt Wielkanocnych życzymy Wam, drodzy czytelnicy, przyjaciele i dobroczyńcy, aby Zmartwychwstały Chrystus napełnił Wasze serca pokojem, nadzieją i prawdziwą radością. Niech Jego zwycięstwo nad śmiercią umacnia Waszą wiarę każdego dnia, a łaska Boża prowadzi Was przez wszystkie chwile życia.

Redakcja Tenete Traditiones

WIELKI PIĄTEK MĘKI I ŚMIERCI PAŃSKIEJ.

Eli, Eli, lema sabachthani...

............

Wykonało się...

Zasłona przybytku pękła na dwoje,

jakby sam Pan Bóg rozdzierał szatę,

zamknęło się niebo, a śmierci podwoje

na oścież otwarte, nad zgubionym światem... 

Ciemności nocy zapanowały,

grzmot, niby zwiastun, śmierć Syna ogłasza,

a lud, u stóp Krzyża stoi oniemiały

i tylko szemrze: - On woła Eliasza... 

Ludu niegodny, ludu zatwardziały,

wolałeś zabić niźli zgiąć kolana!

Teraz się trwożysz. Drżą ziemia i skały.

Teraz już wiesz, komu śmierć zadana... 

W. Dereń

WIELKI PIĄTEK MĘKI I ŚMIERCI PAŃSKIEJ

 Adoracja krzyża. Ośrodkowym i najbardziej wzruszającym punktem liturgii wielkopiątkowej jest adoracja krzyża jako znaku odkupienia. Obrzęd ten jest bardzo starożytny; pochodzi z Jerozolimy z czasów, gdy oddawano tam cześć drzewu krzyża św. i podawano je wiernym do ucałowania.

 Celebrans zdejmuje kapę, diakon zaś i subdiakon dalmatyki; diakon z akolitami udają się do zakrystii, aby przynieść do ołtarza krzyż, okryty fioletową zasłoną. W zakrystii tworzy się pochód: na przedzie dwóch akolitów, po nich diakon z krzyżem pośród dwóch innych akolitów z zapalonymi świecami, skoro dochodzą do środka prezbiterium, podchodzi celebrans i od diakona odbiera krzyż, którym udaje się na stronę epistoły; tam stojąc na posadzce przed bocznymi stopniami, zwrócony do wiernych odsłania najpierw wierzchołek krzyża i śpiewa: „Ecce lignum crucis…”. „Oto drzewo krzyża, na którym zawisło zbawienie świata: pójdźcie, uwielbiajmy”; po tych słowach wszyscy padają na kolana i przez chwilę w milczeniu oddają pokłon krzyżowi. Następnie celebrans po bocznych stopniach od strony epistoły wstępuje na podnóżek ołtarza i odsłania prawe ramię krzyża; po chwili adoracji w milczeniu, kapłan przechodzi na środek ołtarza i tu odbywa się całkowite odsłonięcie krzyża. Zaraz potem odsłania się wszystkie inne krzyże.

WIELKI CZWARTEK WIECZERZY PAŃSKIEJ.

 WIELKI CZWARTEK

 Nazwa dzisiejszego dnia w liturgii rzymskiej: „Czwartek Wieczerzy Pańskiej” wskazuje na główne wydarzenie tego dnia, tj. na ustanowienie Najświętszego Sakramentu.

 Podczas gdy w jutrzni dzisiejszej głównym tematem rozważania jest przedśmiertny lęk Jezusa w Ogrodzie Oliwnym, to ośrodkiem wieczornych obrzędów liturgicznych jest Ostatnia Wieczerza. Przypomnijmy sobie pokrótce wydarzenia z nią związane. Przed południem wysyła Jezus dwóch ulubionych Apostołów: Piotra i Jana z Betanii do Jerozolimy, by poczynili przygotowania do spożycia baranka wielkanocnego. W późnych godzinach popołudniowych Jezus opuszcza Betanię, żegna swą Matkę i przez Górę Oliwną udaje się do Wieczernika. Po zachodzie słońca zaczęła się wieczerza. Kolejność wydarzeń była następująca: 1) pożywanie Paschy (baranka wielkanocnego), 2) umywanie nóg, 3) wskazanie zdrajcy, 4) ustanowienie Eucharystii, 5) mowa pożegnalna i modlitwa arcykapłańska. W dawnych czasach odprawiano tego dnia trzy Msze święte: z rana pierwszą, podczas której pokutnicy otrzymywali przebaczenie, drugą przy poświęceniu olejów; trzecią zaś wieczorem, na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy Pańskiej.

 W pierwszej Mszy św. odbywało się pojednanie pokutników z Kościołem, od którego w dniu dzisiejszym otrzymywali oni rozgrzeszenie; ta Msza już od dawna wyszła z użycia. Druga Msza, podczas której biskup święcił oleje dla swojej diecezji, została przywrócona od r. 1956. Trzecia Msza, istotna dla Wielkiego Czwartku, odprawia się według najnowszych przepisów w godzinach wieczornych (między godz. 5 a 8 wieczorem, tj. między godz. 17 a 20); tylko w czasie tej Mszy wierni mogą przyjmować Komunię św. chodzi mianowicie o to, aby nawet godziny obchodu liturgicznego możliwie najdokładniej odpowiadały tej porze, w której dokonały się najważniejsze tajemnice naszego zbawienia, i aby w tym również czasie wierni łączyli się sakramentalnie ze swoim Zbawicielem.

 Na liturgię Wielkiego Czwartku składają się następujące części:

• Jutrznia, odprawiana w godzinach porannych (tylko w katedrach, gdzie rano odbywa się święcenie olejów, odprawienie jutrzni można uprzedzić w środę nad wieczorem);
• święcenie olejów w katedrach biskupich;
• uroczysta Msza Wieczerzy Pańskiej;
• obrzędy końcowe (procesja z Najśw. Sakramentem do tzw. ciemnicy, obnażenie ołtarzy).

 1. Jutrznia Wielkiego Czwartku. Dziś wczesnym rankiem obchodzimy pierwszą ciemną jutrznię. Jest ona pierwszą częścią trylogii, prologiem do wielkiego dramatu. Jej myśl przewodnia stanowi męka Chrystusa, rozpatrywana najpierw od wewnątrz, potem w przyczynach, wreszcie w skutkach: a) Dziś zapadła wśród żydów decyzja śmierci Jezusa; b) Judasz zdradził swego Mistrza i właśnie o nim jest dzisiaj często mowa; c) lęk przedśmiertny Jezusa na Górze Oliwnej dopełnia cierpień Jego duszy i woli; d) ustanowienie Eucharystii, uobecnienie męki Chrystusowej.

370. rocznica Ślubów Lwowskich Jana Kazimierza.

Dziś mija 370. rocznica Ślubów Lwowskich

1 kwietnia 1656 roku, w czasie potopu szwedzkiego, król Jan II Kazimierz oddał Rzeczpospolitą pod opiekę Matki Bożej, ogłaszając ją Królową Polski. To wydarzenie miało ogromne znaczenie dla narodu walczącego o przetrwanie.

Do dziś uznawane jest za jeden z najważniejszych momentów duchowych w historii Polski. Polska katolicka jest Królestwem Maryi!

   Rzeczpospolita w połowie XVII wieku była państwem rozrywanym przez wojnę z Kozakami, agresję Moskwy, potop szwedzki, wewnętrzną zdradę elit. Czyli pełen pakiet „jak stracić państwo w kilku krokach”. 1 kwietnia 1656 r. odbyła się w katedrze lwowskiej uroczysta Msza św. z udziałem króla Jana Kazimierza. Przewodniczył jej nuncjusz papieski Pietro Vidoni. Podczas nabożeństwa król wraz z senatorami złożył uroczyste ślubowanie. Ogłosił Matkę Boską Królową Korony Polskiej i powierzył jej opiece mieszkańców Rzeczypospolitej. Obiecał także, że postara się chronić polskich chłopów przed niesprawiedliwością i obciążeniami.

Teologia zastępstwa ma skutki prawne. Do kogo należy Ziemia Święta? Do Nowego Izraela!

   Częstym argumentem „judeochrześcijan” i „chrześcijańskich syjonistów” jest powoływanie się na biblijne cytaty, z których wynika, że Ziemia kananejska (Kanaan) wymieniana jest w Biblii jako ziemia obiecana Izraelitom przez Boga. Powołują się również na cytat: "Bo dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne" (Rz 11, 29), z którego wynika nieodwołalność Boskich obietnic. Błąd logiczny tych wywodów polega jednak na tym, że utożsamiają oni błędnie współczesnych wyznawców judaizmu talmudycznego, a co gorsza, współczesne, tzw. państwo Izrael, z judaizmem biblijnym (Religią Abrahama, Mojżesza, Proroków, św. Jana Chrzciciela, Świętej Rodziny i Apostołów) i starożytnym Izraelem. W rzeczywistości, jak wiemy, jest dokładnie odwrotnie, to Kościół katolicki jest Nowym Izraelem, jedynym wybranym ludem Bożym i jedyną kontynuacją religii objawionej przez Boga w Starym Testamencie, a ostatecznie przez Jezusa Chrystusa. Współczesny judaizm talmudyczno-rabiniczny powstał w opozycji do chrześcijaństwa pod koniec I. wieku po ogłoszeniu Ewangelii i po zburzeniu świątyni jerozolimskiej w 70 r. 

   Wynika z tego jasno, że wszystkie Boże obietnice, które oczywiście są nieodwołalne, dotyczą tylko i wyłącznie prawdziwego Izraela, a nie tych, którzy się podszywają pod Izrael. Prawdziwym Izrealem, Nowym Jeruzalem jest Kościół katolicki. Ziemia kananejska (Kanaan), która wymieniana jest w Biblii jako ziemia obiecana Izraelitom przez Boga, należy dziś do nowego i jedynego Izraela, czyli do Kościoła katolickiego. To Kościół katolicki i tylko Kościół katolicki, a nikt inny, ma wyłączne prawo do Ziemi Świętej. Ta ziemia jest własnością Kościoła, i to dużo bardziej i mocniej, niż Państwo Kościelne. Państwo Kościelne (łac. Patrimonium Sancti Petri, ojcowizna po świętym Piotrze) zostało założone przez Pepina Krótkiego, króla Franków. Nadał on prawo do władania państwem papieżowi Stefanowi II. Jest więc ono ustanowienia ludzkiego. Natomiast prawo Kościoła do Ziemi Świętej wynika bezpośrednio z Prawa Bożego, sam Bóg obiecał tą ziemię Izraelitom, swemu ludowi, a po Chrystusie Izraelitami i Ludem Bożym jest Kościół Święty katolicki. Jest więc to ustanowione przez Boga i nieodwołalne prawo.

Jak żyć żeby się zbawić? - Tradycyjne Rekolekcje Wielkopostne - ks. Dominic Radecki CMRI

W tych rekolekcjach wielkopostnych ks. Dominic Radecki mówi o rzeczach, które rzadko słyszy się dziś tak wprost: o chwili śmierci, o sądzie szczegółowym, o tym, jak łatwo stracić duszę… i jak konkretnie jej nie stracić.

Kazanie pełne przykładów, ostrzeżeń i praktycznych wskazówek: jak walczyć z pokusą, dlaczego modlitwa jest absolutnie konieczna i jak nie dać się powoli wciągnąć w życie, które kończy się tragicznie w wieczności.

Wielki Tydzień, Święte Triduum Paschalne i Wielkanoc AD 2026: porządek nabożeństw (Kraków).

 

Triduum Sacrum - zwieńczenie historii zbawienia i dzieła odkupienia, którego dokonał nasz Pan Jezus Chrystus.

 Poniżej publikujemy porządek liturgii Wielkiego Tygodnia i Świąt Wielkiej Nocy (30 III. – 5 IV.), która będzie celebrowana w tradycyjnym rycie rzymskim (sprzed reformy liturgicznej Piusa XII z 1955 r.), w kaplicy N.M.P. Królowej Korony Polskiej w Krakowie (x. Rafał Trytek).

miejsce: kaplica pw. N.M.P. Królowej Polski, Kraków, ul. Sarego 18/2

PORZĄDEK MSZY ŚWIĘTYCH W KRAKOWIE

Poniedziałek Wielkiego Tygodnia, 30.III.

Msza św. o godz. 18.30

Wtorek Wielkiego Tygodnia, 31.III

Msza św. o godz. 7.20

Środa Wielkiego Tygodnia, 01.IV.

Msza św. o godz. 7.20

X. Rafał Trytek ICR: Ks. Reid Hennick ICR

Instytut Rzymskokatolicki przywitał swojego najnowszego członka, 

ks. Reida Hennicka, w Święto Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny.

Źródło: https://www.facebook.com/romancatholicmedia

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

   Z radością informuję, że w święto Zwiastowania N.M.P. do Instytutu rzymskokatolickiego wstąpił ks. Reid Hennick. Reid urodził się w Milwaukee w USA w 1987 roku. Po ukończeniu seminarium św. Tomasza z Akwinu w Winona (Minnesota) został wyświęcony na kapłana przez ks. biskupa Alfonsa de Galarreta FSSPX (Bractwo kapłańskie św. Piusa X) dnia 3 czerwca 2016 roku. Po ordynacji ks. Hennick pracował duszpastersko w Anglii i Szkocji. 12 lutego 2025 roku opuścił FSSPX, by w końcu przyłączyć się do ICR. Proszę o modlitwę za wszystkich duchownych Instytutu do Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Kapistrana.

ks. Rafał Trytek ICR

28 marca 2026 roku, św. Jana Kapistrana

ZA: http://sedevacante.pl/teksty.php?li=285

List x. Reida Hennicka – odejście z Bractwa Ś. Piusa X

   12 lutego 2025 r.

   Święto Siedmiu Świętych Założycieli

   Drodzy Bracia Kapłani, Zakonnicy i Wierni Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X:

   Piszę, aby podzielić się moją decyzją o odejściu z posługi w Bractwie Kapłańskim Świętego Piusa X. W ciągu ostatnich kilku lat moje spojrzenie na kryzys w Kościele uległo znaczącej zmianie. Pomimo szczerych wysiłków, aby znaleźć drogę naprzód z Bractwem, moja niedawna serdeczna audiencja u Przełożonego Generalnego dała mi jasno do zrozumienia, że ​​nie mogę już dłużej uważać się za przedstawiciela jego interesów.

X. Hugon Carandino: Prevost pogratulował inauguracji nowego „anglikańskiego prymasa”.

   Leon XIII, błogosławionej pamięci, w encyklice „Apostolicae Curae” z 13 września 1896 roku, po wnikliwej analizie tzw. „porządku anglikańskiego”, stwierdził: „Oświadczamy i ogłaszamy, że święcenia dokonane według obrządku anglikańskiego były i są całkowicie nieważne oraz absolutnie bezskuteczne”.

• https://www.vatican.va/.../litterae-apostolicae...

   Dlatego „prymas anglikański”, nadużywający tytułu arcybiskupa Canterbury, jest świeckim przebranym za biskupa, heretykiem i schizmatykiem, przywódcą sekty założonej przez Henryka VIII, smutnej pamięci. Tysiące katolików wybrało męczeństwo, zamiast porzucić Kościół założony przez Chrystusa.

   Wczoraj inny „papież Leon” (z imienia, ale nie w rzeczywistości) pogratulował inauguracji nowego „anglikańskiego prymasa”, zwracając się do niego z następującym pozdrowieniem: „Do Najczcigodniejszej i Najszanowniejszej Pani Sarah Mullally, Arcybiskup Canterbury” (na zdjęciu).

• https://www.vatican.va/.../20260320-arcivescovo...

   Pani? Tak, ponieważ anglikańska klika, złożona z fałszywych biskupów i fałszywych kapłanów, samych prawdziwych heretyków i schizmatyków, zaakceptowała „kapłaństwo kobiet” i wybrała wspomnianą wyżej panią, która jest mężatką i opowiada się za wolnością wyboru w przypadku aborcji oraz błogosławieństwem par homoseksualnych. Ciekawie byłoby poznać jej opinię na temat „kobietobójstwa”, biorąc pod uwagę złe nawyki jej niechlubnego poprzednika.

Człowiek, który nigdy nie miał złego dnia – Czego uczy o Bogu? - ks. Dominic Radecki CMRI

 

W kazaniu usłyszysz:

dlaczego aniołowie zostali potępieni, a człowiek otrzymał miłosierdzie

jak ogromna jest miłość Boga objawiona w męce Chrystusa

dlaczego tak trudno nam uwierzyć w Boże miłosierdzie

co naprawdę oznacza „odpowiedzieć miłością na miłość”

Na zakończenie poruszająca historia człowieka, który mimo cierpienia i ubóstwa, twierdził, że nigdy nie miał złego dnia.

Skandaliczny, heretycki, filosemicki, pro-syjonistyczny „List z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze” modernistów z KEP.

   Dzisiejsza Niedziela w Kościele katolickim nosi nazwę Niedziela Męki Pańskiej (Czarna Niedziela, Judica – od pierwszych słów Introitu, którym jest dziś psalm 42 – Iudica me, Deus). Rozpoczynamy tym samym okres Męki Pańskiej (tzw. czas pasyjny, okres bezpośredniego przygotowania do męki Chrystusa). Od dzisiaj bowiem zasłania się krzyże, aż do Wielkiego Piątku, gdy ukazane nam zostanie Drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata. Ta niedziela ma nam uzmysłowić, jak ważny i cenny w życiu wiary jest dla nas krzyż, symbol ofiary Jezusa, znak zbawienia, który jest zgorszeniem dla żydów, a głupstwem dla pogan. Na znak pokuty zasłaniane są także wszystkie inne wizerunki Pana Jezusa, Najświętszej Bogarodzicy Maryi oraz Świętych Pańskich (są one odsłaniane dopiero na śpiew Gloria podczas uroczystej liturgii Wigilii Paschalnej w nocy z Wielkiej Soboty na Niedzielę Wielkanocną). Kościół Święty czyta nam dzisiaj Ewangelię w której Chrystus ostatecznie potwierdza przed żydowskimi faryzeuszami swoje Bóstwo, a oni znieważają Go i chcą go ukamienować. Chrystus musi ukryć się przed nimi, bo jeszcze nie nadeszła godzina Jego męki. Słowa „Pierwej niż Abraham się stał, JAM jest” (Ewang. Św. Jana 8:58) to jedno z najważniejszych stwierdzeń Jezusa o swojej boskości i preegzystencji. Używając formuły „JAM jest” (gr. Ego eimi), nawiązującej do imienia Boga z Księgi Wyjścia (JHWH), Jezus ogłosił swoją wieczną naturę, istniejącą przed Abrahamem. Dla żydów było to bluźnierstwo. 

   „Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni” – właśnie dlatego my również w naszych kościołach zasłaniamy dziś krzyże i ukrywamy przed naszym wzrokiem wizerunki Zbawiciela. Niedziela ta nazywana jest w Polsce „czarną”, bądź „ciemną” (każda z niedziel Wielkiego Postu ma swoją specjalną nazwę, zwracającą uwagę na czas, w którym obecnie się znajdujemy. I tak za nami są już niedziele: Wstępna, Sucha, Głucha, Środopostna i dzisiejsza Czarna. Przed nami Niedziela Palmowa).

   Dziś jest to jednak wyjątkowo „czarna” i „ciemna” niedziela, z powodu wyjątkowo skandalicznego, obrzydliwego wręcz, heretyckiego listu judeochrześcijańskich modernistów, filosemitów i „chrześcijańskich syjonistów” z KEP (tzw. Konferencja Episkopatu Polski), w którym polscy moderniści oficjalnie zanegowali 1900 lat niezmiennej nauki Kościoła katolickiego o jedynozbawczości Kościoła – Chrystusa i konieczności przyjęcia Wiary chrześcijańskiej i Chrztu do zbawienia, co w istocie stanowi zaprzeczenie samej Ewangelii. Słowa „Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16,16) stanowią fundament chrześcijańskiego rozumienia zbawienia, i dotyczą one wszystkich bez wyjątku, nie wyłączając wyznawców judaizmu. Nie da się pogodzić treści tego listu z nauczaniem Kościoła katolickiego. List KEP głosi, jakoby współczesny tzw. Izrael był nadal narodem wybranym, imputuje błędy niezmiennemu, tradycyjnemu nauczaniu Kościoła, które głoszono przez 1900 lat... To Kościół Święty katolicki jest nowym i jedynym Izraelem, wybranym Ludem Boga, Nowym Jeruzalem. Najbardziej skandaliczne i obrzydliwe jest ostatnie zdanie tego listu, które wprost neguje główną prawdę wiary i słowa samego Jezusa Chrystusa: „nie ma żadnych wątpliwości, że Żydzi są uczestnikami Bożego zbawienia, ale jak to może być możliwe bez wyraźnego wyznawania Chrystusa – jest i pozostanie niezgłębioną tajemnicą Bożą”. 

Mamy polskiego Benedyktyna! Deo gratias!

Gabriel Grzegorz Lepa przyjął benedyktyński habit monastyczny i imię zakonne (Benedykt Maria) w sobotę 21 marca 2026 roku, w święto św. Benedykta, Opata.

Módlmy się o powołania zakonne.

Święty Benedykcie, Opacie – Módl się za nami.

Brat Benedykt Maria OSB

 Wczoraj, w święto św. Benedykta Opata, nasz rodak został przyjęty do zakonu oo. Benedyktynów (Oliweci) we Francji, i przyjął imię zakonne Benedykt Maria – po męczenniku, uczniu świętego Romualda, jednym z 5 Braci Męczenników (jego chrzcielne imię – Gabriel; święto św. Gabriela Archanioła obchodzić będziemy w tym tygodniu, we wtorek, 24 III., dzień przed uroczystością Zwiastowania N.M.P.). 

+PAX

Umiłowani w Chrystusie,

dzisiaj wieczorem, w święto Naszego Ojca św. Benedykta, około godziny 17:30 czasu francuskiego, dostąpię łaski obłóczyn w habit benedyktyński oraz przyjmę nowe imię zakonne.

W tej doniosłej chwili mojego życia pokornie proszę Was o modlitwę, abym wiernie odpowiedział na głos powołania i wytrwał na drodze, którą Pan dla mnie przygotował.

Z modlitwą i wdzięcznością,

w sercach Jezusa, Maryi i Józefa

—

Na święto świętego Józefa, Oblubieńca N.M.P., Patrona Kościoła i wzór cnót wszelakich.

„Ite ad Ioseph”, obraz z Bazyliki Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rzymie

   Dziś, 19 marca Kościół święty obchodzi uroczystość swego Patrona i Głowy Świętej Rodziny – świętego Józefa, Oblubieńca N.M.P., wyznawcy. Jest to jedno z dziesięciu świąt obowiązkowych w Kościele powszechnym* i choć nie jest już niestety takowe w Polsce to jednak zgodnie z zamysłem Kościoła, gdy to możliwe, każdy Polak katolik winien poczynić starania, aby ów dzień święcić w sposób wyjątkowy, jak każdą niedzielę czy święto obowiązkowe. Jeśli wysłuchanie Mszy świętej ze względów takich czy innych nie jest możliwe, warto poświęcić trochę czasu na pogłębienie swojej wiedzy religijnej lub pobożności, nie zapominając o sprawach zewnętrznych, które stanowią świadectwo wewnętrznej troski człowieka. Choć w Wielkim Poście tylko w niedziele post nie jest obowiązkowy, więc i w ten dzień post należy zachować, uroczystsza rodzinna kolacja lub obiad jest doskonałym sposobem na podkreślenie wobec wszystkich domowników rangi tego święta.

   Sam święty Józef jest postacią silnie zaniedbaną, można powiedzieć nawet, że skrajnie skrzywianą. Przedstawia się go zwykle dość naiwnie, bardziej jak św. Stanisława Kostkę niż św. Ignacego z Loyoli. Różne pobożne historyjki, tak swego czasu popularne a dziś nierzadko w różnych środowiskach powtarzane, ograniczają się do podkreślenia jego posłuszeństwa woli Bożej w działaniu doskonale zgodnym ze snami, widzeniami, rzeczami nadzwyczajnymi. Zazwyczaj kompletnie zapomniany jest św. Józef jako wzór cnót wszelakich, to jest męstwa, roztropności, sprawiedliwości, umiarkowania, zapobiegliwości, cierpliwości, wierności, cnót przede wszystkim przyrodzonych. Tylko nielicznym bowiem dane są widzenia, sny i cudowne wręcz wydarzenia, rzeczą natomiast pewną jest, że każdy chrześcijanin może i winien naśladować św. Józefa w jego męstwie, które pozwalało mu stawiać czoła wszelkim codziennym trudnościom życiowym (jak choćby ucieczka do Egiptu i wszystkie niedogodności z tym związane), w jego umiarkowaniu we wszystkim, w jego wytrwaniu, cierpliwości w wypełnianiu obowiązków stanu, wierności w rzeczach małych (jako rzemieślnik musiał znać powagę doskonałości w rzeczach naprawdę drobnych), w jego zapobiegliwości, gdy musiał przygotować wyprawę całej rodziny go Egiptu, w roztropności, która stanowi klucz do wszelkiej działalności ludzkiej. Pobożne historyjki o cudach otrzymanych za przyczyną św. Józefa odgrywają swoją rolę w utrwalaniu świadomości o pomocy świętych Pańskich, ale niestety skrzywiona pobożność („dewocja”, choć o. Woroniecki woli termin „bigoteria”) często nie widzi nic poza tym aspektem nadzwyczajnym przy jednoczesnym zaniedbaniu obowiązków stanu, przez które to normalnie objawia się wola Boża wobec każdego, a których wypełniania wyjątkowym przykładem był św. Józef. Żeby być wyniesionym do nadzwyczajnej godności Opiekuna Boskiego Dzieciątka i Jego Niepokalanej Matki musiał jak nikt inny błyszczeć cnotami przyrodzonymi i wiernością w rzeczach małych.

Jak ludzie otwierają portal demonom – Historie z egzorcyzmów – ks. Dominic Radecki CMRI

To spokojne, rzeczowe spojrzenie na temat, który często bywa przedstawiany w sposób sensacyjny. Kazanie pokazuje także jak Kościół podchodzi do rozeznawania takich przypadków oraz jaką rolę odgrywają modlitwa, post i sakramenty.

W kazaniu m.in.:

• jak według egzorcystów zaczynają się niektóre przypadki opętania

• jakie są klasyczne oznaki opętania według tradycji Kościoła

• czym opętanie różni się od chorób psychicznych

• dlaczego niektóre demony można wypędzić tylko modlitwą i postem

• jak ludzie mogą nieświadomie otwierać „drzwi” działaniu złego ducha

Kazanie oparte jest na relacjach egzorcystów, doświadczeniach duszpasterskich oraz tradycyjnym nauczaniu Kościoła katolickiego.

x. Rafał Trytek — kazanie na IV Niedzielę Wielkiego Postu AD 2026 (Wrocław, 15 III)

Ci, którzy podążali za naszym Panem Jezusem Chrystusem, czynili tak ze względu na znaki, którymi objawiał swoją moc. Kiedy uzdrawiał, Żydzi szli za Nim i słuchali Jego słów, a po cudzie rozmnożenia chleba i ryb zamierzali obwołać Go królem. Ich intuicja była słuszna, gdyż kierowali się podstawowymi oczekiwaniami, jakie wiążą się z każdą władzą, lecz nie wiedzieli, że Chrystus jest już Królem – znacznie potężniejszym niż Jego przodek, król Dawid. Królem Miłości, władcą całego świata. Bogiem, który panuje nad ludzkimi sercami, nad wszystkim, co człowiek tworzy i posiada – a Jego tronem jest tabernakulum.

Kapłani są heroldami Chrystusa Króla – nauczał x. Rafał Trytek ICR, wygłaszając 15 marca AD 2026 kazanie do wiernych zgromadzonych na Mszy Świętej w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu. – Jego Królestwo głoszą i Jego sprowadzają. Wzorem dla współczesnych duchownych Tradycji jest redemptorysta, św. Klemens Maria Dvořák (Hofbauer), wbrew wszelkim przeciwnościom sprawujący posługę kapłańską w Europie Środkowej i wytrwale nawracający ludzi wszystkich stanów w epoce niedowiarstwa, józefinizmu i rewolucji. 

Czy dusze w Czyśćcu pomagają nam bardziej niż święci? – ks. Dominic Radecki CMRI

Jak długo dusza może cierpieć w czyśćcu?

Dlaczego nawet jeden grzech może oznaczać lata oczyszczenia?

I czy naprawdę możliwe jest, że dusze w czyśćcu wypraszają dla nas więcej łask niż święci w niebie?

W tym kazaniu ks. Dominic Radecki CMRI przypomina naukę Kościoła o czyśćcu, cierpieniu dusz oraz o wielkiej pomocy, jaką możemy im okazać — przez modlitwę, Mszę Świętą i ofiarę.

Jednocześnie wielu świętych uczyło, że dusze uwolnione z czyśćca nie zapominają o swoich dobroczyńcach i potężnie wspierają ich modlitwą.

W kazaniu usłyszysz m.in.:

• jak długo dusza może pozostawać w czyśćcu

• dlaczego święci tak bardzo bali się nawet najmniejszych grzechów

• jak dusze czyśćcowe mogą wypraszać wielkie łaski

• w jaki sposób można pomóc duszom cierpiącym w czyśćcu

• jakie środki Kościół daje, aby skrócić czyściec lub go uniknąć

To przypomnienie prawdy, która przez wieki była ważną częścią życia katolików.

Pamiętajmy w modlitwie o duszach w czyśćcu.

Możesz stracić duszę przez odkładanie spowiedzi - ks. Dominic Radecki CMRI

Dlaczego Kościół musiał ustanowić prawo nakazujące przynajmniej jedną spowiedź i Komunię w roku?

Czy jedna spowiedź rocznie naprawdę wystarcza?

Co grozi temu kto odkłada pojednanie z Bogiem?

I czym jest niegodna Komunia?

W kazaniu usłyszysz m.in.:

• skąd wziął się obowiązek wielkanocny

• co naprawdę oznacza „praktykujący katolik”

• dlaczego odkładanie spowiedzi jest duchowo niebezpieczne

• czym jest świętokradzka Komunia

• dlaczego częsta spowiedź jest jednym z najpewniejszych środków zbawienia

Na końcu poruszające świadectwo, które pokazuje, jak cienka bywa granica między tym życiem a wiecznością.

To spokojne, ale bardzo poważne przypomnienie o rzeczach, które wielu traktuje dziś jako drugorzędne, a które Kościół zawsze uważał za konieczne.

Jeśli te treści pomagają Ci głębiej rozumieć wiarę, możesz wesprzeć kanał polubieniem i udostępnieniem nagrania.

x. Rafał Trytek — kazanie na II Niedzielę Wielkiego Postu AD 2026 (Wrocław, 1 III)

Nasz Pan Jezus Chrystus przemienił się przed wybranymi z grona apostołów, aby ukazać im swoją chwałę – wtedy, podnosząc się z doświadczonego wstrząsu, zrozumieli, kim jest Syn Boży. Jedynie Piotr odważył się odezwać, co można rozumieć jako zapowiedź, kim będzie jako papież: człowiekiem, który przemawia w imieniu Kościoła. Zadaniem papieży jest bowiem mówienie prawdy o naszym Panu Jezusie Chrystusie i głoszenie, że wszyscy ludzie muszą nawrócić się do Wiary katolickiej. Mimo własnych ułomności zwierzchnicy Kościoła nie prowadzili dusz na manowce, lecz karmili wiernych prawdziwym Słowem Bożym, dawali im właściwą liturgię i dyscyplinę, a także wzorce w osobach świętych. Taki był sens powołania Kościoła – nauczał x. Rafał Trytek ICR, który 1 marca AD 2026 sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu.

Dewizą papieża Piusa XII, wybranego na Stolicę Piotrową 2 marca 1939 roku, były słowa: „Pokój dziełem sprawiedliwości”. Jeżeli nie ma sprawiedliwości, nie ma pokoju. Sobór Watykański II, zwołany kilka lat po śmierci Piusa XII, nieustannie mówił o pokoju, lecz w tym czasie, kiedy katolicy byli rozbrajani i zwodzeni, aby nie mogli dostrzec trucizny niszczącej struktury Kościoła, trwała już wielka wojna duchowa. Ta najgorsza z wojen była największym po grzechu pierworodnym nieszczęściem w dziejach świata. „Rozmiękczeni” katolicy przyłączali się do lewicy, biorąc udział w niszczeniu społeczeństw – doświadczyła tego m.in. monarchia hiszpańska w epoce frankizmu.

Nie ma gorszej nienawiści bliźniego niż utwierdzanie ludzi w przekonaniu, że grzech, w którym tkwią, jest czymś dobrym. Dotyczy to zwłaszcza wyznawców błędnych doktryn – błądzących i pozbawionych światła Ducha Świętego.

XX wiek to epoka dominacji mocarstw niekatolickich: Związku Sowieckiego, komunistycznych Chin oraz Stanów Zjednoczonych. Ta ostatnia potęga została ufundowana przez ateistów hołdujących ideom wolnomularskim, stając się de facto pierwszym ateistycznym państwem w dziejach. Jednak nawet w najtrudniejszych czasach był papież, strażnik nieskażonej Wiary, byli też prawdziwi święci. Obecnie, w marcu AD 2026, pozostaje nam prosić patrona Kościoła, św. Józefa, o obronę przed antykatolickimi reżimami. Módlmy się, aby św. Józef pozbawił mocy zagrażające nam demony. Prośmy o łaskę uświęcającą i dar dobrej śmierci. Spędźmy z nim Wielki Post. 

Posłuszeństwo Papieżowi i katolicy integralni – Msgr. Giovanni Volpi, Biskup z Arezzo.

Głosy Dostojników Kościoła

Posłuszeństwo Papieżowi i katolicy integralni (1)

MSGR. GIOVANNI VOLPI

BISKUP AREZZO

––––––––

     Urobić w duchu Chrystusowym duchowieństwo i lud – to najwyższe zadanie Biskupa. Tę prawdę właśnie chciał nam przypomnieć obecnie panujący Papież Pius X, nie tylko w pierwszej Swej Encyklice, lecz jeszcze w Swym przedziwnym upomnieniu do kleru "Haerent animo", by prawda ta była nam zawsze przytomna i ożywiała wszystkie czyny nasze.

     Jakimże jednak, Czcigodni Bracia, jest ów duch Chrystusowy, który powinien przenikać nasze życie, by każdy z nas mógł powiedzieć z Apostołem: "Żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus" (Galat. II, 20)?

     Niewątpliwie jest to duch posłuszeństwa.

     Chrystus "sam się poniżył, stawszy się posłusznym aż do śmierci, a śmierci krzyżowej; dlatego i Bóg wywyższył Go i darował Mu imię, które jest nad wszelkie imię" (Filipens. II, 8. 9). – "Mój pokarm jest, mówił Jezus, abym czynił wolę Tego, który mnie posłał, abym wykonał sprawę Jego" (Jan IV, 34). – "Nie mogę ja sam od siebie nic czynić. Jako słyszę, sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy, iż nie szukam woli mojej, ale woli Tego, który mnie posłał" (Jan V, 30). – "Bom zstąpił z nieba, nie iżbym czynił wolę moją, ale wolę Onego, który mnie posłał" (Jan VI, 38).

     Stąd wynika, że dopóki wierni nie nauczą się poddawać swego sądu pod sąd tego, kto nad nimi jest postawiony, i przystosowywać swej woli do woli tego, kto nimi rządzi, czyniąc to nie z musu i z bojaźni, lecz chętnie i z przyjemnością, tak, by każdy mógł powiedzieć: "Mój pokarm jest, abym czynił wolę Tego, który mnie posłał", – dopóty nie będzie można powiedzieć, że Chrystus żyje wśród nas.

     Któż to bowiem powierzył nam wśród ludzi posłannictwo święte i postanowił nas światłością świata i solą ziemi? Jezus Chrystus przez Swych przedstawicieli, którymi są prawowici przełożeni duchowni. Mamy więc ścisły obowiązek pełnić wolę tych, od których otrzymaliśmy posłannictwo, gdyż wola ich jest wolą Boga. A ponieważ w Kościele Katolickim Papież Rzymski jest Głową, czyli rządzi wszystkimi i rozkazuje wszystkim, jako ten, którego opiece powierzona została cała trzoda Chrystusowa – przeto każdy z nas winien sobie uważać za najwyższą chlubę móc zawsze w całej prawdzie mówić o Papieżu: "Ja, co się Mu podoba, zawżdy czynię" (Jan VIII, 29).

Dlaczego diabeł nienawidzi postu? - ks. Dominic Radecki CMRI

 

W tym kazaniu ks. Dominic Radecki CMRI przypomina, że post od wieków był postrzegany jako element realnej walki duchowej. Tradycja Kościoła, Pismo Święte i życie świętych pokazują, że modlitwa i post idą razem,  jako droga oczyszczenia serca i umocnienia duszy wobec pokus.

W kazaniu usłyszysz m.in.:

• w jaki sposób post pomaga uporządkować relację między ciałem a duszą

• dlaczego modlitwa i post tworzą jedność

• jak umartwienie osłabia siłę pokus

• jakie miejsce ma post w duchowej tradycji Kościoła

• dlaczego święci widzieli w nim źródło wewnętrznej wolności

Post nie jest celem samym w sobie. Jest środkiem,  który pomaga człowiekowi otworzyć się na łaskę i odzyskać duchową równowagę.

Środa Popielcowa. Początek Wielkiego św. Postu.

Dziś Środa Popielcowa – początek Wielkiego Świętego Postu. Wielki Post to 40-dniowy (bez niedziel) okres pokuty, nawrócenia i przygotowania do Wielkanocy. 

Wielki Post rozpoczyna się w Środę Popielcową (w 2026 r. – 18 lutego), a kończy o północy z Wielkiej Soboty na Niedzielę Zmartwychwstania. Czas ten obejmuje post, modlitwę i jałmużnę. Post ścisły obowiązuje dziś, we wszystkie piątki i soboty Wielkiego Postu (z Wielką Sobotą do północy włącznie) oraz w przyszłą środę – Środę Suchych Dni Wielkiego Postu (w 2026 r. – 25 lutego); w pozostałe dni (pn. – czw.) obowiązuje post ilościowy. W niedziele wielkopostne post nie obowiązuje.

Więcej tutaj: Tradycyjna dyscyplina postna

W ramach wielkopostnego umartwienia, w dni Wielkiego Postu (bez niedziel) nie będziemy publikować na naszej stronie artykułów o charakterze informacyjnym, politycznym, historycznym czy też stanowiących apologetykę naszego stanowiska teologicznego, czy polemikę z innymi stanowiskami. Skupimy się wyłącznie na tematyce stricte religijnej, duchowej i pobożnej, kazaniach, naukach religijnych, rekolekcjach, pismach świętych, doktorów i Ojców Kościoła, i wszystkim tym co może przysłużyć się pożytkowi i zbawieniu dusz, w tym świętym czasie. A.M.D.G.!

Memento homo, quia pulvis es, et in pulverem reverteris (Gen. 3, 19).

Redakcja Tenete Traditiones

JE x. bp Merardo Loya: Konsekracje lub wyginięcie. Czas podjąć decyzję, czy przejść do modernizmu, czy wrócić do katolicyzmu!

KONSEKRACJE LUB WYGINIĘCIE, CZAS PODJĄĆ DECYZJĘ, CZY PRZEJŚĆ DO MODERNIZMU, CZY WRÓCIĆ DO KATOLICYZMU.

JE x. biskup Merardo Loya

 Nie ma wątpliwości, że „tradycyjne” bractwa, które akceptują heretyka jako prawdziwego papieża, są całkowicie w błędzie i stoją poza porządkiem katolickim i doktrynalnym; z drugiej strony rzeczywistość wakatu Stolicy Apostolskiej jest jedynym spójnym i wiernym Świętemu Kościołowi Katolickiemu oraz Papiestwu wyjaśnieniem teologicznym w obliczu bezpośrednich, absolutnych i przytłaczających dowodów infiltracji heretyków, bezczelnie zdemaskowanych, niszczycieli wszystkiego, co święte, w miejscu, które powinno być Stolicą Prawdy.

 Pozwólcie, że wyjaśnię: Papieżowi należy być posłusznym, po pierwsze, ponieważ jest Wikariuszem Chrystusa; to znaczy, kto go słucha, słucha Chrystusa, a kto go nie słucha, nie słucha Chrystusa. Po drugie, ponieważ tylko on jest Najwyższym Pasterzem, posiada wszelką władzę i jest nieomylnym nauczycielem prawd niezbędnych do zbawienia. Gdzie jest Piotr (Papież), tam jest Kościół, a zatem jego deklaracje są wiążące, a jego rozkazy i polecenia – obowiązkowe, nawet w sumieniu.

 Jeśli te bractwa wierzą, że Robert Franciszek Prevost jest prawdziwym papieżem, powinny czcić go jako Wikariusza Chrystusa i Najwyższego Pasterza dusz, a zatem być mu posłuszne w zakresie jego prerogatyw jako takiemu. Oznacza to, że niezależnie od tego, czy jest moralnie dobry, czy zły, tylko papież ma prawo wybierać biskupów, a bez jego mandatu byliby oni nielegalni i niekatoliccy z powodu ekskomuniki. Jest to jego wyłączna prerogatywa i dopóki żyje i panuje, nikt nie może odważyć się lekceważyć jego autorytetu i aprobaty.

Apostolat CMRI w Polsce: FSSPX święci biskupów... Co powinniśmy o tym myśleć?

 

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X (FSSPX) zapowiada kolejne konsekracje biskupie. Czy to akt konieczny w czasie kryzysu Kościoła, czy krok w stronę schizmy? Jak ocenić tę decyzję w świetle teologii, prawa kanonicznego i dotychczasowego stanowiska samego Bractwa?

W tym odcinku analizujemy:

– czym jest konsekracja biskupia i dlaczego ma tak wielkie znaczenie,

– argument „stanu konieczności” i jego konsekwencje,

– relację SSPX do Rzymu i posoborowych papieży,

– czy możliwe jest jednoczesne uznawanie papieża i sprzeciw wobec jego decyzji,

– jakie są potencjalne skutki kanoniczne i teologiczne nowych święceń.

To spokojna, rzeczowa analiza bez uproszczeń i emocjonalnych etykiet. Celem jest zrozumienie logiki stanowisk, a nie ich demonizowanie.

Jeśli interesują Cię zagadnienia związane z kryzysem w Kościele, Vaticanum II, tradycją katolicką i statusem kanonicznym SSPX — ten materiał jest dla Ciebie.

x. Rafał Trytek — kazanie na Niedzielę Pięćdziesiątnicy AD 2026 (Wrocław, 15 II)

 

15 lutego AD 2026 minęła setna rocznica objawienia w Pontevedra, którego doświadczyła siostra Łucja. Nasz Pan Jezus Chrystus przekazał jej wskazówki odnośnie do propagowania objawień fatimskich oraz nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca (wynagradzającego zniewagi pod adresem Niepokalanego Serca Maryi) – nauczał x. Rafał Trytek ICR, który tego dnia sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu.

Nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi było ratunkiem, który Syn Boży zaplanował, aby ocalić świat przed zepsuciem wiary i upadkiem moralnym w ateizm i materializm – konsekwencjami niszczących cały glob błędów Rosji. Jest ono ratunkiem również dla współczesnych wiernych – nigdy nie powinniśmy w to wątpić, gdyż to Serce, wypełnione darami Ducha Świętego, osiągnęło najwyższy stopień świętości i współcierpiało z naszym Panem w trakcie Jego Męki.

W Polsce duch fatimskim był rozpowszechniony w okresie międzywojennym, a w roku 1946, realizując wolę papieża Piusa XII, wyrażoną już w trakcie II wojny światowej, prymas August Hlond i pozostali hierarchowie tutejszego Kościoła poświęcili nasz kraj Niepokalanemu Sercu.