Czego tak bardzo obawia się biskup Donald Sanborn?

 Czego obawia się biskup Donald Sanborn?

Od red. Tenete Traditiones: Refleksje Louiego na temat stanowiska biskupa Donalda Sanborna wobec inicjatywy Unam Sanctam.

Louie, 9 czerwca 2026 r.

   Do tej pory większość Czytelników tego bloga słyszała już o inicjatywie Unam Sanctam, powołanej przez bp. Piotra Roya. (Więcej informacji, wraz z linkiem do obszernego wywiadu z Jego Ekscelencją, znajduje się we wpisie z 22 kwietnia).

   Poniższy fragment, zaczerpnięty z oświadczenia zamieszczonego na stronie głównej witryny Unam Sanctam, podsumowuje cel tej inicjatywy:

   Celem organizacji Unam Sanctam jest działanie na rzecz zwołania Niedoskonałego Soboru Powszechnego, który mógłby omówić tę kwestię oraz rozważyć, w jaki sposób można rozwiązać obecny kryzys dotykający Głowy Kościoła.

   W chwili pisania tych słów swoje poparcie dla tej inicjatywy zarejestrowało 12 biskupów, 53 kapłanów oraz 84 osoby zakonne.

   Od samego początku bp. Roy wielokrotnie podkreślał, że pierwszym celem Unam Sanctam nie jest natychmiastowe zwołanie Niedoskonałego Soboru Powszechnego, lecz raczej zgromadzenie wszystkich biskupów (oraz innych osób posiadających autorytet w tej sprawie), którzy uznają, że obecny kryzys kościelny koncentruje się wokół Urzędu Piotrowego, aby podjęli intensywną dyskusję mającą na celu ustalenie, jak należy rozumieć ten kryzys oraz jak najlepiej go rozwiązać.

   Podstawowa przesłanka dotycząca papiestwa, przedstawiana przez bp. Roya, jest bardzo prosta:

   Niezniszczalność Kościoła jest taka, że zawsze będzie on posiadał wszystko, czego potrzebuje, aby zapewnić sobie oraz swoim dzieciom Papieża Rzymskiego, Namiestnika Chrystusa posiadającego najwyższą władzę, który będzie naszym ojcem, nauczycielem i przewodnikiem.

   Skoro tak jest — argumentuje bp. Roy — samo bierne oczekiwanie, nawet połączone z modlitwą, aż Nasz Pan bezpośrednio interweniuje, aby naprawić Łódź Piotrową, nie jest wystarczające. Co więcej, stanowi ono zaniedbanie obowiązku.

   Choć Nasz Pan z pewnością może interweniować w sposób nadzwyczajny, jest równie oczywiste, że wyposażył swoją Oblubienicę we wszystkie niezbędne środki konieczne do zaspokojenia jej własnych potrzeb. Co więcej, pozytywnie chce On, aby Jego panowanie i władza trwały w Kościele nie poprzez bezpośrednie działanie Jego samego, lecz poprzez świętych szafarzy Kościoła, a przede wszystkim poprzez Papieża Rzymskiego.

   Jak naucza papież Pius XII w encyklice Mystici Corporis:

   „Zbawiciel nasz nie rządzi Kościołem w sposób bezpośredni i widzialny.” (por. nr 44)

   Odnosząc się konkretnie do papiestwa, Ojciec Święty kontynuuje:

   „Ponieważ był nieskończenie mądry, nie mógł pozostawić założonego przez siebie Kościoła jako społeczności ludzkiej bez widzialnej głowy. Nie można też twierdzić, że ustanowiony w Kościele prymat jurysdykcji daje temu Mistycznemu Ciału dwie głowy. Piotr bowiem, ze względu na swój prymat, jest jedynie Namiestnikiem Chrystusa. Dlatego istnieje tylko jedna najwyższa Głowa tego Ciała, mianowicie Chrystus, który nie przestaje niewidzialnie kierować Kościołem, lecz jednocześnie rządzi nim w sposób widzialny przez tego, który jest Jego przedstawicielem na ziemi.” (tamże, nr 40)

   Słowa Piusa XII pokazują, jak trudne do utrzymania jest twierdzenie, że jedynym możliwym rozwiązaniem obecnego kryzysu jest bezpośrednia interwencja Boża. Oznaczałoby to bowiem, że Nasz Pan nie wyposażył swojego Kościoła we wszystko, co jest konieczne do realizacji Jego woli.

   To prowadzi mnie do Instytutu Rzymskokatolickiego (RCI), kierowanego przez bp. Donalda Sanborna.

   Stanowisko RCI wobec obecnego kryzysu opiera się na tezie z Cassiciacum, której zwolennicy z przekonaniem utrzymują, że zdolność Kościoła do wyboru Papieża została ważnie wykonana zarówno podczas wyboru Roberta Prevosta, jak i każdego z posoborowych pretendentów, którzy go poprzedzali.

   Według Tezy kardynałowie-elektorzy, wykonując swój obowiązek podczas konklawe ostatnich ponad sześćdziesięciu lat, w każdym przypadku dostarczali Kościołowi „papieża-elekta”, który następnie obejmował materialne posiadanie Urzędu Piotrowego.

   Jak naucza RCI:

„Papieże Vaticanum II” są papieżami materialnie (materialiter), lecz nie formalnie (formaliter).

   Innymi słowy, poprzez swój głos kardynałowie jedynie wskazują człowieka, który jako jedyny może otrzymać od Chrystusa władzę papieską i w ten sposób stać się Papieżem formalnie.

   Kiedy — według Tezy — człowiek wybrany staje się formalnie Papieżem?

   W chwili, gdy przyjmie papiestwo z właściwą intencją. Tej właśnie intencji miało brakować ludziom wybranym podczas ostatnich posoborowych konklawe.

   Widzicie więc, że według Tezy ludzie ci przyjęli papiestwo, lecz nie po to, aby czynić to, co czynią Papieże. Ich intencją było raczej promowanie religii soborowej. Innymi słowy, przyjęli oni wybór:

   „aby głosić humanizm pozbawiony dogmatów, pozostający w całkowitej sprzeczności z religią katolicką.”

   Odnosząc się do intencji Roberta Prevosta i jego bezpośrednich poprzedników, Teza trafia w sedno. Mając to na uwadze, proponuję, abyśmy spokojnie i rozważnie zastanowili się nad tym, co rzeczywiście wydarzyło się podczas ostatnich konklawe.

   Pomimo tajemnicy otaczającej sam przebieg obrad, rzeczywistość tego, co działo się za zamkniętymi drzwiami Kaplicy Sykstyńskiej, została później ujawniona przez słowa i czyny uczestników, aż po człowieka, który wyszedł z konklawe jako „papież”. RCI najwyraźniej zgadza się z tym stanowiskiem, skoro jest tak pewny swojej oceny ukrytej intencji tak zwanych „papieży Vaticanum II”.

   Posługując się sformułowaniem zapożyczonym od RCI, można powiedzieć, że podczas konklawe w 2025 roku, podobnie jak podczas wszystkich pozostałych posoborowych konklawe, moralna jednomyślność kardynałów wyznaczyła człowieka do głoszenia i propagowania humanizmu pozbawionego dogmatów, pozostającego w całkowitej sprzeczności z religią katolicką.

   Jeżeli tak było, czy można rzeczywiście twierdzić, że konklawe wyznaczyło człowieka na „papieża” lub że stworzyło „papieża-elekta”?

   Oczywiście, że nie. To, czego faktycznie dokonano — i to z pełną świadomością — polegało na wyznaczeniu człowieka do przeciwstawiania się wierze katolickiej.

   Odpowiadając na takie wyznaczenie, Prevost i jego posoborowi poprzednicy przyjęli stanowisko dokładnie takim, jakie im zaoferowano, w pełni świadomi tego, co ono oznacza, a mianowicie dalsze prowadzenie soborowego buntu przeciwko świętej wierze katolickiej.

   Krótko mówiąc, cała ta sprawa, od początku do końca, nie była i nigdy nie miała być ukierunkowana na wyłonienie Papieża Rzymskiego.

   Jeżeli tak jest, czy z katolickiego punktu widzenia można logicznie utrzymywać, że człowiek wyznaczony właśnie po to, aby przeciwstawiać się religii katolickiej, objął i nadal posiada materialne posiadanie urzędu ustanowionego przez Naszego Pana po to, aby zapewnić Kościołowi bezpośrednią widzialną głowę rządzącą w Jego imieniu jako Namiestnik?

   Odpowiedź twierdząca oznaczałaby sugestię, że Nasz Pan nie zatroszczył się o potrzeby swojej Oblubienicy i jej dzieci tak bardzo, jak powinien był to uczynić. Oznaczałaby twierdzenie, że pozostawił Kościół bez ochrony przed możliwością, iż jakiś wróg Jego Kościoła pewnego dnia przedostanie się do Domu Bożego, a następnie obejmie materialne posiadanie Urzędu Piotrowego niczym zakładnika — i to wszystko pod pozorem ważności!

   Czy tak postępuje Dobry Pasterz? Czy naprawdę ktoś jest gotów tak twierdzić?

   Nie potrzeba doktoratu z teologii, aby zrozumieć, co faktycznie wydarzyło się podczas konklawe w 2025 roku (i w 2013, 2005, 1978 itd.). Grupa zbuntowanych ludzi, którzy wspólnie sprzeciwiają się religii katolickiej, zebrała się za zamkniętymi drzwiami po to, aby wybrać przywódcę dla swojej sprawy. To wszystko. Kropka.

   Tymczasem Teza utrzymuje, że ci „buntownicy w czerwonych szatach” byli książętami Świętego Kościoła Rzymskokatolickiego; że zgromadzili się na konklawe, aby rozeznać wolę Ducha Świętego i dokonać ważnego wyboru człowieka mającego pełnić urząd Namiestnika Chrystusa.

   Co więcej, Teza zakłada, że człowiek, którego wybrali (ostatnio Leon XIV, który według niej posiada obecnie materialne posiadanie urzędu papieskiego), skutecznie uniemożliwia Kościołowi wybór prawdziwego Papieża Rzymskiego. Sytuacja ta może się zmienić jedynie na jeden z czterech sposobów:

• Leon umrze;
• Leon zrzeknie się materialnego posiadania papiestwa;
• Leon nawróci się na wiarę katolicką i przyjmie obowiązki papiestwa;
• kardynałowie (lub nawet jeden kardynał) nawrócą się na prawdziwą wiarę i odwołają wyznaczenie, które uczyniło Leona papieżem-elektem.

   Co ciekawe, dwie ostatnie możliwości opierają się na milczącym uznaniu faktu, że ani kardynałowie, ani człowiek przez nich wybrany nie są w rzeczywistości katolikami.

   Rozważmy następujące pytanie i odpowiedź bp. Sanborna dotyczące sytuacji Benedykta XVI:

Pytanie: Jakie rozwiązanie problemu Kościoła proponuje Teza?

Odpowiedź: Istnieje wiele możliwych rozwiązań.

(1) Ratzinger nawraca się na wiarę katolicką, odrzuca Vaticanum II i jego reformy, otrzymuje jurysdykcję do rządzenia i staje się Papieżem.

(2) Niektórzy kardynałowie (nawet jeden byłby wystarczający) nawracają się, odrzucają Vaticanum II i publicznie ogłaszają Stolicę Apostolską wakującą, po czym zwołują nowe konklawe. Taki akt pozbawiłby Ratzingera tytułu wynikającego z ważnego wyboru.

   Odpowiedź bp. Sanborna wydaje się zawierać trzy twierdzenia, z którymi zgadza się praktycznie każdy sedewakantysta: 

• Vaticanum II nie jest katolickie; 
• posoborowi „papieże” nie są katoliccy; 
• religia soborowa nie jest katolicka.

   Jednak zwolennicy Tezy będą argumentować, że dopóki człowiek nie zostanie prawnie uznany za znajdującego się poza Kościołem przez kompetentną władzę kościelną, pozostaje katolikiem, a więc zachowuje status członka jedynego prawdziwego Kościoła Chrystusowego, mimo swojej uporczywej i publicznej opozycji wobec Kościoła. A jeśli to jeszcze nie wystarczy, ten sam człowiek może pewnego dnia zostać ważnie wybrany Papieżem!

   Przyjmuję całkowicie, że wielu ludzi wyznających Tezę czyni to w dobrej wierze. Im bardziej jednak ją analizuję, tym bardziej wydaje mi się ona nie do utrzymania i wewnętrznie nielogiczna.

   W poprzednim artykule zasugerowałem, że brak logicznej spójności nie jest jedyną, ani nawet najbardziej niepokojącą rzeczą, którą Instytut Rzymskokatolicki (RCI) i Bractwo św. Piusa X mają ze sobą wspólną.

   Cóż więc jest tą najbardziej niepokojącą rzeczą?

   Obecnie bp. Sanborn przyjął bardzo twarde stanowisko wobec inicjatywy Unam Sanctam, twierdząc, że:

„zakończy się ona całkowitym fiaskiem jako totalny absurd”.

   Słowa te pochodzą od człowieka, który utrzymuje, że osoba zdecydowana propagować: „humanizm pozbawiony dogmatów, pozostający w całkowitej sprzeczności z religią katolicką” — całkowitej sprzeczności! — może jednak posiadać materialne posiadanie najwyższego urzędu w Kościele.

   Powstaje tu pewna trudność natury logicznej.

   W tym samym wywiadzie bp. Sanborn zapowiedział, że usunie ze stanowiska jednego z dwóch pozostałych biskupów RCI, gdyby którykolwiek z nich zdecydował się uczestniczyć w zgromadzeniu Unam Sanctam i osobiście przedstawić tam swoje stanowisko.

   Naprawdę? Usunie ich za to, że będą bronić tego, co uważają za prawdę katolicką?

   Warto pamiętać, że bp. Roy bardzo jasno stwierdził:

   „Naszą intencją nie jest za wszelką cenę doprowadzić do wyboru Papieża.”

   Na obecnym etapie Unam Sanctam jedynie wzywa tradycyjnych biskupów — także tych, którzy różnią się w ważnych kwestiach — aby spotkali się i wspólnie zastanowili nad tym, co można uczynić wobec obecnego kryzysu kościelnego, który wszyscy zainteresowani zgodnie uznają za związany z Vaticanum II i papiestwem.

   Pierwsze spotkania Unam Sanctam, według wizji bp. Roya, mają zająć się szeregiem istotnych pytań.

   Jak sam mówi:

„Doktryny Vaticanum II będą musiały zostać dokładnie przebadane, a następnie trzeba będzie określić, jaką cenzurę teologiczną należy im przypisać. Czy są herezją? Czy są bliskie herezji? Itd.”

   W moim przekonaniu — i odważę się powiedzieć, że również w przekonaniu wielu ludzi spoza środowisk tradycjonalistycznych — jest to przedsięwzięcie niezwykle wartościowe.

   Bp. Roy kontynuuje:

„A w zależności od ciężaru tych błędów, naturalnie pojawi się pytanie: w jaki sposób jest możliwe i zgodne z nauką katolicką, aby błędy przeciw wierze były przyjmowane i promulgowane przez ludzi podających się za Papieży Rzymskich?”

    Wydaje się rzeczą oczywistą, że teza z Cassiciacum i jej zwolennicy — z bp. Sanbornem na czele — są przekonani, iż mają wiele do zaoferowania jako odpowiedź na te pytania.

    Dlaczego więc nie przedstawić tych argumentów bezpośrednio, osobiście, w szczerym dążeniu do rzucenia światła prawdy na tę trudną i skomplikowaną kwestię?

    Fakt, że bp. Sanborn nie jest skłonny tego uczynić, skłania do zadania pytania: dlaczego tak stanowczo odrzuca samą nawet sugestię spotkania z innymi biskupami i wspólnej dyskusji nad tymi zagadnieniami?

    Nie znam odpowiedzi na to pytanie. Wiem jednak jedno.

    Sugestia, że ci, którzy „nie rozumieją” Tezy, po prostu nie posiadają wystarczających kompetencji, albo brakuje im teologicznego kunsztu, aby pojąć jej głębokie i niepodważalne argumenty, nie znajdzie uznania w tym gronie.

    Nawiasem mówiąc, właśnie z takim podejściem ja sam i wielu innych spotkaliśmy się w przeszłości (choć uczciwie trzeba zaznaczyć, że nie ze strony samego bp. Sanborna), gdy próbowaliśmy uzyskać odpowiedzi na nasze całkowicie uzasadnione pytania.

    Obecnie wiele osób dobrej woli przygląda się inicjatywie Unam Sanctam. Zapoznają się z programem przedstawionym przez bp. Roya i zadają sobie pytanie:

    Czego właściwie obawia się bp. Sanborn? Czy możliwe jest, że obawia się, iż Teza z Cassiciacum nie wytrzyma krytycznej analizy ze strony innych biskupów dobrze obeznanych z teologią?

    Tylko on sam może odpowiedzieć na to pytanie.

    To prowadzi mnie do wspólnego mianownika, który — jak się wydaje — łączy RCI i Bractwo św. Piusa X.

    Przywódcy obu tych środowisk sprawiają wrażenie — słusznie lub niesłusznie — że najważniejszym celem jest dla nich obrona własnego stanowiska.

    Jakkolwiek by było, wydaje się rzeczą oczywistą, że gdy osoby sprawiające wrażenie posiadających pełną i wyłączną odpowiedź na kryzys papiestwa odmawiają podjęcia szczerej dyskusji z ludźmi dobrej woli, którzy reprezentują odmienne stanowisko, coś jest poważnie nie w porządku.

    W odniesieniu do Unam Sanctam i RCI bp. Sanborn mógłby bardzo szybko naprawić ten stan rzeczy — gdyby tylko zechciał.

    Pozostaje mieć nadzieję, że tak właśnie uczyni.

ZA: https://akacatholic.com/what-is-bishop-sanborn-so-afraid-of/

LINK DO ZRZUTKI: https://zrzutka.pl/8rxzx2