Synowie Najświętszego Odkupiciela są „ostatnią linią obrony” katolików w północnej Szkocji i Nowej Zelandii
Dla tych, którzy byli świadkami konsekracji bp. Michała Marii, dzień ten stanowił przełomowy moment w dziejach wspólnoty i wywarł na nich głębokie wrażenie.
Zdjęcie główne: konsekracja bp. Michała Marii
W sobotę 25 lipca dzwony klasztoru Golgota rozbrzmiały nad wodami otaczającymi Świętą Wyspę Papa Stronsay, obwieszczając konsekrację biskupią o. Michała Marii F.Ss.R., przełożonego generalnego Redemptorystów Zaalpejskich, czyli Synów Najświętszego Odkupiciela (Filii Sanctissimi Redemptoris, F.Ss.R.).
Konsekracja, której dokonał bp Piotr Roy wraz ze współkonsekratorami — bp. Roderykiem da Silvą i bp. Ferdynandem Altamirą — odbyła się w zabytkowym Oratorium Matki Bożej z Casalibus.
W uroczystości uczestniczyli członkowie Synów oraz Córek Najświętszego Odkupiciela, a także przedstawiciele wiernych. Wśród obecnych znalazł się również dr Stephen Clackson z Rady Wysp Orkadzkich, reprezentujący władze świeckie. Powiedział, że czuł się zaszczycony możliwością uczestniczenia w wydarzeniu, które uznał za „wzruszające” oraz „w pełni odpowiadające jego historycznej randze”.
Ze względu na cel, jakim było zachowanie Świętej Tradycji, konsekracji udzielono według obrzędu konsekracji biskupiej sprzed 1958 roku. Trzej biskupi przybyli z różnych kontynentów, aby dokonać aktu, który uznali za podyktowany koniecznością. W liście z 18 czerwca bp Roy wyjaśnił, że odległość dzieląca go od Synów Najświętszego Odkupiciela i rosnącej liczby powierzonych im wiernych jest zbyt wielka, aby mógł należycie sprawować nad nimi opiekę. Ponadto w kazaniu wygłoszonym w dniu konsekracji Jego Ekscelencja wyraził przekonanie, że pozostawienie młodych powołań z takim obrazem biskupstwa — reprezentowanym przez hierarchów, którzy wypaczają i lekceważą ich „święte dążenia” — byłoby „zbrodnią”. Zamiast tego pragnął pozostawić im „prawdziwego katolickiego biskupa, prawdziwego ojca dla waszych dusz”.
Synowie Najświętszego Odkupiciela, założeni w 1988 roku przez bp. Michała Marię, przestrzegają reguły monastycznej św. Alfonsa Liguoriego i pozostają oddani Najświętszej Maryi Pannie. Wspólnota zerwała więzi z Bractwem Kapłańskim Świętego Piusa X (FSSPX), a w 2008 roku weszła w pełną komunię z [okupowanym przez modernistów] Rzymem. Od tego stanowiska odstąpiła jednak następnie w dwóch opublikowanych niedawno listach otwartych. W deklaracjach tych Synowie oświadczyli, że nie mogą być „współwinni poprzez milczenie” niszczeniu Kościoła przez herezje modernizmu i publiczne zgorszenia. Uznają powszechnie przyjmowane stanowisko „uznawać i stawiać opór” za niekatolickie, opowiedzieli się natomiast za zwołaniem Niedoskonałego Soboru Powszechnego, który miałby rozstrzygnąć kwestię obecnego statusu Stolicy Apostolskiej — w tym jej wakatu oraz statusu [posoborowych] pretendentów do papiestwa.
Bp Roy wyraził podobne przekonanie w swoim kazaniu, oznajmiając: „Czas Novus Ordo dobiega końca”. Wezwał tych, którzy postrzegają Synów jako marnotrawnego syna powracającego do prawdziwego Kościoła, aby radowali się z ich powrotu. Powiedział, że jest „uradowany” i „niezmiernie szczęśliwy”, mogąc ich powitać.
Dla tych, którzy byli świadkami konsekracji, dzień ten stanowił przełomowy moment w dziejach wspólnoty i wywarł na nich głębokie wrażenie. Wierny wspierający wspólnotę, Mikołaj Jasz, określił uroczystość jako „prawdziwy i piękny obraz autentycznego katolicyzmu”. Wyraził nadzieję, że przyszli katolicy „spojrzą wstecz i zobaczą w nich ludzi, którzy zachowali Wiarę przy życiu w czasach modernistycznej herezji”.
Synowie Najświętszego Odkupiciela podjęli się pełnienia takiej właśnie roli w Kościele Walczącym, co dobitnie wyrazili w swoim pierwszym liście otwartym: „Dopóki pozostanie choćby jedna dusza, która prosi nas o Najświętszą Ofiarę Mszy, sakramenty albo pomoc duchową, z łaską Bożą jej nie opuścimy”. Dla wiernych w północnej Szkocji i Nowej Zelandii Synowie pozostawali ostatnią linią obrony oraz jedyną drogą dostępu do sakramentów, co dobitnie ukazuje konieczność zapewnienia tej wspólnocie własnego biskupa.
W odpowiedzi na konsekrację Hugh Gilbert OSB z diecezji Aberdeen w Szkocji ogłosił zakończenie postępowania kanonicznego przeciwko Przełożonemu Generalnemu wspólnoty. Postępowanie sfinalizowano w dniu konsekracji. Gilbert oskarżył bp. Michała Marię o schizmę, ogłosił, że został on ekskomunikowany, oraz zabronił mu udzielania sakramentów. Diecezja nie odniosła się do żadnego z uporządkowanych punktów ani zastrzeżeń przedstawionych jej przez Synów, lecz zamiast tego nakłania wiernych do odcięcia się od wspólnoty.
Odpowiadając na tzw. ekskomunikę, bp Michał Maria wezwał wszystkich swoich przeciwników, aby czytali nauczanie wcześniejszych papieży, poznawali je oraz dostrzegli sprzeczność pomiędzy ich nauczaniem a kierunkiem obranym przez współczesny [neo]kościół. Zachęcał wiernych do modlitwy za nieprzyjaciół, podkreślając: „Miłuję tych, którzy nas osądzili”.
Bp Michał Maria powiedział mi, że początkowo zaskoczyła go propozycja przyjęcia konsekracji biskupiej, lecz ostatecznie zdecydował się na ten krok po otrzymaniu zachęty ze strony dziewięciu biskupów.
„Wydawało się, że jest to droga duchowa, której przyjęcie mi doradzono” — powiedział. W miarę zbliżania się wyznaczonego dnia wspólnota musiała mierzyć się z trudnościami oraz gwałtownymi burzami.
„Całe piekło usiłowało powstrzymać konsekrację i tylko Matka Boża, Pośredniczka Wszystkich Łask, była w stanie rozpromienić światło Wiary i przynieść niezbędny spokój” — powiedział. Burze ustały w Jej święto.
Na zakończenie bp Michał Maria wyznał:
„Poświęciłem pozostałe mi dni słowom odpowiedzi z antyfony Ave Regina Caelorum: Da mihi virtutem contra hostes tuos — «Daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim». Ofiaruję te ostatnie dni mojego życia, aby wziąć udział w walce Niepokalanej z Jej nieprzyjaciółmi. Niech Jej słodkie Imię zawsze pozostaje w naszych sercach i na naszych ustach. Amen”.
Przekład i opracowanie: Tenete Traditiones
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.