Lewacki "parlament" Hiszpanii chce zbezcześcić hiszpańskie Campo Santo - Dolinę Poległych, i zakłócić wieczny spokój Gen. Francisco Franco!

Prostytutki, sodomici, komuniści i złodzieje - czyli hiszpański tzw. "parlament" (Kortezy) chcą zbezcześcić położoną pod Madrytem Valle de los Caidos - Dolinę Poległych (Narodowy Pomnik Świętego Krzyża w Dolinie Poległych) usuwając z niej doczesne szczątki największego bohatera narodowego Hiszpanii i obrońcę Chrześcijańskiej Europy - Gen. Francisco Franco...

Prochy generała Francisca Franco, wieloletniego przywódcy Hiszpanii, który uratował swój kraj przed komunistyczną zarazą, zostaną przeniesione z mauzoleum w podmadryckiej Dolinie Poległych – zdecydował parlament. Przeciwko temu opowiedział się zaledwie jeden deputowany.

Lewica zabiegała o to od dawna. Przed czterema laty socjaliści złożyli petycję, odrzuconą przez rząd. Pisali wówczas: „Przywódca totalitarnego reżimu przeciwnego wolności i godności obywateli, zdeklarowany wróg demokracji, nie może koronować monumentu, który powinien być wyrazem hołdu dla wszystkich ofiar wojny domowej i późniejszej dyktatury”.

Dopiero teraz parlament przeforsował decyzję o ekshumacji i przeniesieniu szczątków generała w inne miejsce. Głosowało za tym 198 deputowanych, 140 wstrzymało się od jednoznacznej deklaracji w tej sprawie, zaledwie jeden parlamentarzysta był przeciwko.

Generał Franco spoczywa, wraz z twórcą Falangi – Jose Antonio Primo de Riverą, w okazałej bazylice, która została wykuta w skalistym wzgórzu Risco da Nava. W kamiennych kryptach pochowane zostały również prochy ponad 33 tysięcy ofiar wojny domowej w Hiszpanii. Prace nad stworzeniem mauzoleum trwały 18 lat.

Źródło: „Guardian”, www.tvp.info, IAR

Read more: http://www.pch24.pl/lewicowa-zemsta-po-latach--hiszpanski-parlament-przenosi-cialo-generala-franco-z-miejsca-spoczynku,51581,i.html#ixzz4hHcFDyie

OD REDAKCJI TENETE TRADITIONES: Najprawdopodobniej (przynajmniej jak na razie) do tego jednak nie dojdzie. Nawet skandaliczna Ustawa o Pamięci Historycznej nie przewiduje bowiem ekshumacji szczątków Gen. Francisco Franco. Rząd oświadczył, że ekshumacji póki co nie będzie mimo takiego wyniku głosowania. W każdym razie, smutne i przerażające jest w ogóle takie głosowanie wobec największego bohatera i Wodza Narodu Hiszpańskiego. Straszne jest też to, że w pomysłach lewactwa jest również przeniesienie ciała zamordowanego przez komunistów Jose Antonio Primo de Rivera, w miejsce "mniej reprezentacyjne", tak żeby stworzyć z Doliny Poległych jakieś "miejsce pojednania", w którym miałyby się znaleźć tablice informujące o.... ofiarach "reżimu frankistowskiego" [sic!]. Miejsce to jest dla Hiszpanii tym czym dla Polski jest np. Cmentarz Orląt we Lwowie - Campo Santo - miejsce święte, Cmentarz Ojczyzny... Nasze, lwowskie Campo Santo komunistom udało się już raz zniszczyć, i do dziś nie zostało ono w pełni odbudowane... W Hiszpanii, po ponad 40 latach od śmierci i pogrzebu Generała, próbują teraz zrobić to samo, tyle że w znacznie bardziej wyrafinowany i perfidny sposób... Bazylika w skale i krzyż na jej szczycie są największym dowodem zwycięstwa Frankistów - czyli zwycięstwa Katolickiej i Narodowej Hiszpanii. Od zawszę są też one solą w oku dla postkomunistycznego lewactwa, które najchętniej pozbyło by się widocznego z centrum Madrytu, robiącego niesamowite wrażenie monumentu - mauzoleum - symbolu wolnej Hiszpanii!

Za Redakcja Tenete Traditiones:

Michał Mikłaszewski, redaktor naczelny.

Rozporządzenie liturgiczne Instytutu Rzymskokatolickiego (cz. II) - Bp Donald H. Sanborn

J.Exc. x. Bp. Donald H. Sanborn

Rozporządzenie liturgiczne

Instytutu Rzymskokatolickiego

J.E. x. bp Donald H. Sanborn

Ogólną zasadą liturgiczną Instytutu jest zachowanie tradycyjnej liturgii rzymskiej. Instytut utrzymuje, że zmiany w liturgii rzymskiej dokonane przez Komisję do spraw Reformy Liturgicznej, założoną przez papieża Piusa XII w 1948 roku, a prowadzoną przez Hannibala Bugnini, były zmianami przejściowymi poczynionymi w perspektywie Novus Ordo Missae z 1969 roku. Konsekwentnie Instytut odrzuca jakiekolwiek zmiany poczynione z sugestii wspomnianej komisji, nawet jeśli były promulgowane przez papieża Piusa XII. Instytut utrzymuje, że – choć te zmiany zostały właściwie promulgowane przez papieża – ich akceptacja w świetle zmian II soboru watykańskiego byłaby szkodliwa dla utrzymania celu Instytutu, to jest zachowania tradycyjnej liturgii rzymskiej. Niemniej jednak Instytut nie traktuje zmian liturgicznych dokonanych za panowania Piusa XII jako niekatolickich czy grzesznych, jeśli są uczęszczane, lecz raczej jako preludium do ostatecznych zmian II soboru watykańskiego, do których obu przyznaje się Hannibal Bugnini.

Członkowie Instytutu rzymskokatolickiego stosują się wyłącznie do Mszału rzymskiego św. Piusa V, Brewiarza rzymskiego św. Piusa V, wraz z dodatkami i reformami dokonanymi do roku 1948 włącznie. Członkowie Instytutu stosują się do Pontyfikału rzymskiego papieża Benedykta XIV i Leona XIII oraz do Rytuału rzymskiego promulgowanego przez papieża Benedykta XIV.

150 lat temu urodził się Adam Stefan ks. Sapieha

14 maja 1867 roku urodził się w Krasiczynie k. Przemyśla Adam Stefan Stanisław Bonifacy Józef ks. Sapieha h. Lis, książę-biskup krakowski (od 1926 – abp metropolita), kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego, senator RP; najmłodsze dziecko i syn radykalnego niepodległościowca Adama Stanisława ks. Sapiehy (1828-1903) i Jadwigi z Sanguszków; ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Wiedeńskim (1891) oraz teologiczne na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie; święcenia kapłańskie otrzymał z rąk bpa Jana Puzyny 1 X 1893; na Papieskim Uniwersyteckie Laterańskim w Rzymie uzyskał 10 VII 1896 stopień doktora obojga praw; równolegle studiował dyplomację w Kościelnej Akademii Szlacheckiej; w 1906 został mianowany szambelanem papieskim papieża Piusa X, z zadaniem pełnienia funkcji nieformalnego ambasadora spraw polskich przy Stolicy Apostolskiej; 8 XI 1911 otrzymał od cesarza Franciszka Józefa nominację na urząd bpa diecezji krakowskiej, zatwierdzoną przez papieża 27 listopada tegoż roku – uroczysty ingres do katedry wawelskiej odbył 3 III 1912; jeszcze w tym samym roku utworzył pierwsze duszpasterstwo akademickie w Krakowie przy kolegiacie św. Anny; w czasie I wojny światowej utworzył Książęco-Biskupi Komitet Pomocy dla Dotkniętych Klęską Wojny; 23 IX 1920 papież Benedykt XV mianował go asystentem tronu papieskiego i hrabią rzymskim; nie otrzymał jednak – zwyczajowego w wypadku biskupów krakowskich – kapelusza kardynalskiego ani wówczas, ani za pontyfikatu Piusa XI, z którym wszedł w konflikt jeszcze gdy ten, jako Achilles Ratti, pełnił funkcję nuncjusza apostolskiego w Polsce (na tle zarówno domniemanie proniemieckiego stanowiska Rattiego w kwestii przynależności państwowej Górnego Śląska, jak domagania się przywrócenia tradycyjnego prymatu abpa gnieźnieńskiego, podczas gdy nuncjusz zrównywał wagę obu tytułów prymasowskich – Prymasa Polski i Prymasa Królestwa Polskiego, czyli abpa warszawskiego); 12 XI 1922 został wybrany senatorem RP z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej, lecz 9 III 1923 złożył mandat, podporządkowując się papieskiemu zakazowi przyjmowania przez hierarchów kościelnych godności publicznych; po podniesieniu diecezji krakowskiej do rangi archidiecezji (28 X 1925) został 14 XII 1925 mianowany pierwszym abpem metropolitą krakowskim; w 1927 wydał zezwolenie na złożenie w Krypcie Wieszczów Narodowych sprowadzonych z Paryża zwłok Juliusza Słowackiego, a w maju 1935 – na pochówek marsz. Józefa Piłsudskiego w Krypcie Św. Leonarda, z zastrzeżeniem tymczasowości tej lokalizacji; kiedy dwa lata później jednostronnie zdecydował o przeniesieniu trumny tegoż pod Wieżę Srebrnych Dzwonów (nienależącą do sakralnej przestrzeni katedry), wybuchł tzw. konflikt wawelski, zaogniony jeszcze listem do prezydenta I. Mościckiego, po którym został oskarżony o obrazę głowy państwa, a wyciszony dopiero dyplomatycznymi przeprosinami; w 1939 prosił papieża Piusa XI (i ponownie, po jego śmierci, Piusa XII) o zwolnienie z urzędu ze względu na stan zdrowia, jednak za namowami władz (m.in. ministra J. Becka), prośbę tę wycofał; dzięki temu, w czasie II wojny światowej i okupacji niemieckiej stał się faktycznym przywódcą (wskutek emigracji Prymasa Augusta Hlonda) Kościoła polskiego w Generalnej Guberni i moralnym przywódcą narodu; jego niezłomna postawa wobec okupanta, domaganie się zaniechania terroru, ofiarność w niesieniu pomocy potrzebującym, zyskały mu zaszczytny tytuł Księcia Niezłomnego; po opanowaniu Polski przez Armię Czerwoną i zainstalowaniu reżimu komunistycznego zachowywał równie godną, a zarazem realistyczną postawę; zaakceptował deklarację ideową organizacji Wolność i Niezawisłość, z jego inicjatywy zaczął się też 24 III 1945 ukazywał w Krakowie Tygodnik Powszechny pod redakcją ks. Jana Piwowarczyka; 23 VIII 1945 reaktywował i stanął na czele Caritasu; 18 II 1946 otrzymał wreszcie kapelusz kardynalski, a 24 października tegoż roku papież nadał mu także nadzwyczajne uprawnienia ordynariusza dla duchowieństwa i wiernych obrządku greckokatolickiego; w grudniu 1948 wystosował list protestacyjny do B. Bieruta w sprawie szykan wobec Kościoła (likwidacja szkół katolickich, utrudnianie posługi duszpasterskiej chorym i więźniom, niszczenie prasy katolickiej, indoktrynacja komunistyczna obywateli, szkalowanie duchowieństwa); listy takie ponawiał w następnych latach, m.in. po przejęciu przez kolaborantów reżimu Caritasu; zachowywał sceptycyzm wobec tzw. porozumienia państwo-Kościół z kwietnia 1950, przewidując, że komuniści go nie dotrzymają; wskutek pogorszenia się stanu zdrowia. 3 V 1951 przekazał rządy nad archidiecezją abpowi Eugeniuszowi Baziakowi; zmarł 23 lipca 1951, a jego pogrzeb stanowił wielką manifestację religijną i patriotyczną w apogeum stalinowskiego terroru.

Profesor Jacek Bartyzel

ZA: http://myslkonserwatywna.pl/adam-stefan-ks-sapieha/

Kazanie na IV Niedzielę po Wielkanocy - x. Rafał Trytek, 14 maja 2017 r.

Dziś Święto Św. Roberta kard. Bellarmina, Doktora Kościoła.

13 MAJA

Św. Roberta Bellarmina, Biskupa, Wyznawcy i Doktora

Ryt zdwojony.  Szaty białe.

   Urodzony w 1542 w Montepulciano we Włoszech, jako młodzieniec wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Pełnił on tam zaszczytne obowiązki profesora teologii w Lowanium i Rzymie. Mianowano go następnie kardynałem, a potem arcybiskupem w Kapui. Zrzekłszy się diecezji wrócił do Rzymu i jak poprzednio całą duszą oddał się głoszeniu Słowa Bożego i obronie wiary przeciw protestantom. Była to dusza o anielskiej czystości, głębokiej pokorze i posłuszeństwie. U schyłku życia otrzymał pozwolenie aby wrócić do nowicjatu, i tak przygotować się do śmierci. Umarł w 1621 roku. Pius XI nadał mu tytuł Doktora. Napisał wiele dzieł dogmatycznych opartych o wielką znajomość tradycji Kościoła i Pisma św.

Źródło: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. G. Lefebvre, Benedyktyn . 1949 r.

––––––

„Papież, będący jawnym heretykiem automatycznie (per se) przestaje być papieżem i głową Kościoła, jako że natychmiast przestaje być chrześcijaninem (katolikiem) oraz członkiem Kościoła. Z tego powodu może on być sądzony i ukarany przez Kościół. Jest to zgodne z nauką wszystkich Ojców [Kościoła], którzy nauczali, że jawni heretycy natychmiast tracą wszelką jurysdykcję”. św. Robert Bellarmin (†1621), Doktor Kościoła, De Romano Pontifice. II, 30

100 lat temu x. Eugeniusz Pacelli (P.P. Pius XII) został konsekrowany na biskupa.

*** 13 MAJA 1917 ***

Eugenio Pacelli został konsekrowany na biskupa przez Jego Świętobliwość Papieża Benedykta XV w Kaplicy Sykstyńskiej

Zasadniczy zwrot w ustosunkowaniu się Stolicy Apostolskiej do wydarzeń fatimskich nastąpił za pontyfikatu Ostatniego Papieża Kościoła katolickiego - Ojca Św., Piusa XII. Madonna z Fatimy jest błyszczącą gwiazdą pontyfikatu tego wielkiego papieża maryjnego. Ta gwiazda wzeszła w tym samym czasie i o tej samej godzinie, co pierwsze objawienie w Fatimie, tj. dnia 13 maja 1917 roku. W Portugalii miało miejsce pierwsze objawienie Matki Najświętszej w Cova da Iria, a w Rzymie Eugeniusz Pacelli otrzymał sakrę biskupią. Ten dziwny zbieg okoliczności musiał skłonić tego papieża, wielkiego czciciela Maryi, by sprawę Fatimy wziąć w swoje ręce, a przede wszystkim do tego, by wypełnić polecenie Maryi wyrażone podczas tych objawień.

100 lat temu, 13 maja A.D. 1917, Najś. Maryja Panna objawiła się w Fatimie.

Matka Boska Fatimska

Dokładnie 100 lat temu Pani i Królowa Nieba i ziemi, Pani Świata - Matka Boża i nasza, Najświętsza Panna Maryja, Królowa Anielska, Królowa Wszystkich Świętych, i Królowa Polski, Królowa bez zmazy pierworodnej Poczęta, Królowa Wniebowzięta, Wszelkich Łask Pośredniczka, objawiła się trójce dzieci - pastuszków - rodzeństwu Franciszkowi i Hiacyncie Marto oraz ich kuzynce - Łucji dos Santos. 

Kościół katolicki po zbadaniu wydarzeń i treści objawień nie znalazł sprzeczności z doktryną i uznał ich autentyczność w 1930 roku . Jest to ostatnie do dnia dzisiejszego, oficjalnie uznane przez Kościół objawienie, a więc takie wobec którego można mieć pewność co do jego autentyczności. 31 X 1942 roku, Papież Pius XII poświęcił cały rodzaj ludzki Niepokalanemu Sercu Maryi, spełniając w ten sposób jedno z najważniejszych życzeń Madonny Fatimskiej, przedstawione trojgu dzieciom w Cova da Iria, a 4 maja 1944 roku wydał dekret postanawiający, że święto Niepokalanego Serca Maryi należy obchodzić 22 sierpnia. Szczególnym życzeniem Matki Najświętszej, wyrażonym w trzecim objawieniu fatimskim (13 VII 1917) było, by papież poświęcił Jej Niepokalanemu Sercu całą Rosję. Papież dokonał tego aktu dnia 7 lipca 1952 roku.

Pius XII - Papież Fatimy!

Dnia 13 października 1951 roku odbyła się wzruszająca uroczystość zakończenia roku świętego w Fatimie, w której brał udział legat papieski, kard. Fryderyk Tedeschini (AAS 43 (1951) 780-781). W uroczystości tej wzięło udział - jak obliczono - około miliona wiernych. Manifestacja religijna Portugalczyków zgromadzonych przed figurą Dziewicy Fatimskiej była niezwykła. Przemówienie miał sam legat papieski. Największe wrażenie na słuchaczach zrobiło jego oświadczenie, że w ciągu roku świętego Ojciec św. cztery razy oglądał cud słońca w ogrodach watykańskich. Oto jego słowa:

„Niemniej chcę na moją osobistą odpowiedzialność powiedzieć moim nowym i dawnym portugalskim przyjaciołom i wszystkim tu zgromadzonym pielgrzymom o sprawach nadzwyczajnych, że i inne osoby widziały cud słońca poza Fatimą, a mianowicie po latach w Rzymie. Czy to było wynagradzającym znakiem Bożej aprobaty z nieba za ogłoszenie dogmatu Wniebowzięcia Najśw. Maryi Panny? Czy było niebieskim świadectwem, że cud w Fatimie ma związek z centrum, z głową Kościoła katolickiego? Wszystkie trzy sprawy razem. W dniach 30 X 1950, 31 X 1950, 1 XI 1950 i 8 XI 1950 roku w oktawę uroczystości Wszystkich Świętych, w dniu, w którym Ojciec św. ogłosił dogmat Wniebowzięcia Najśw. Maryi Panny, Ojciec św. był w ogrodach watykańskich.O godz. 16,00 i patrzył na słońce. I oto nagle na jego oczach powtórzył się cud doliny fatimskiej z dnia 13 X 1917 roku” (L'Osservatore Romano 14 X 1951).

100 lat Objawień Maryi. 1917 - 2017

Matka Najświętsza, która objawiła się 100 lat temu w Fatimie, oręduje za nami u Pana naszego Jezusa Chrystusa. To wielka Łaska Boża, która na nas wierzących spływa. Z okazji rocznicy pokazania się Naszej Królowej życzymy drogim czytelnikom, przyjaciołom i dobroczyńcom odwagi w realizowaniu Jej zamierzeń. Ave Maria!

Redakcja Tenete Traditiones

Dziś 91. rocznica zamachu majowego w 1926 r.

Dziś rocznica równie smutna co 13 grudnia. Pamiętajmy o zbrodniarzach, mordercach Narodu Polskiego!

Przewrót majowy (zamach majowy, pucz majowy) – zbrojny zamach stanu w Polsce dokonany w dniach 12–15 maja 1926, w Warszawie przez marsz. Józefa Piłsudskiego, w czasie którego zabitych zostało 379 osób (215 żołnierzy i 164 osoby cywilne) a około 1000 osób zostało rannych. [...]

12 maja, po bezowocnej rozmowie Piłsudskiego z prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej Stanisławem Wojciechowskim, oddziały wierne Piłsudskiemu zajęły w Warszawie pozycje przy mostach na Wiśle. Po ultimatum gen. Tadeusza Rozwadowskiego, dowodzącego oddziałami prorządowymi [przeciwników Piłsudskiego, przyp. Red. T.T.], w mieście doszło do walk ulicznych. 12 i 13 maja marszałek Sejmu Maciej Rataj podjął ostatnią próbę negocjacji, która zakończyła się niepowodzeniem. 14 maja Piłsudski przejął kontrolę nad Warszawą. W wyniku walk zginęło 379 osób. Rząd Wincentego Witosa podał się do dymisji, a prezydent Wojciechowski złożył urząd. Uprawnienia prezydenta przejął Maciej Rataj i powołał nowy rząd z Kazimierzem Bartlem na czele, w którym Piłsudski został ministrem spraw wojskowych i generalnym inspektorem Sił Zbrojnych. 31 maja Zgromadzenie Narodowe wybrało Piłsudskiego na urząd Prezydenta RP, ale ten odmówił objęcia urzędu, rekomendując na niego prof. Ignacego Mościckiego. Zamach rozpoczął 13-letnie autorytarne rządy sanacji, którym kres położył wybuch II wojny światowej. 

Źródło: https://pl.wikipedia.org/

BP DONALD J. SANBORN: Błędy doktrynalne omylników z antyinfallibilistycznego "ruchu oporu" i popieranie cudzołóstwa przez "kardynała" modernistycznego Neokościoła

J.Exc. x. Bp. Donald H. Sanborn

Błędy doktrynalne omylników z antyinfallibilistycznego "ruchu oporu" i popieranie cudzołóstwa przez "kardynała" modernistycznego Neokościoła(a)

BP DONALD J. SANBORN

–––––––

Uznawać i sprzeciwiać się

Niedawno pojawił się w The Remnant artykuł napisany przez Pana Roberta Siscoe (1), który usiłował bronić postawy "uznawać i sprzeciwiać się" wobec papiestwa w obecnej sytuacji.

Tym, którzy nie są zaznajomieni z tym określeniem, wyjaśniam, że stanowisko to (R & R – recognize and resist – "uznawać i sprzeciwiać się") polega na tym, że musimy uznawać "papieży" oraz hierarchię Vaticanum II za prawdziwych papieży i prawdziwą katolicką hierarchię, ale równocześnie sprzeciwiać się wszystkiemu co jest fałszywe w ich nauczaniu lub złe w proponowanych przez nich regułach dyscyplinarnych.

Postawa ta była pierwotnie forsowana przez arcybiskupa Lefebvre, który powiedział, że musimy przesiewać magisterium Novus Ordo, przyjmując tylko to, co jest zgodne z tradycją i odrzucać całą resztę. Bractwo Św. Piusa X działa na tej zasadzie od samego początku, sięgającego lat siedemdziesiątych XX wieku. Wydaje się, że wkrótce połączą się z modernistami, co jednakże w nieunikniony sposób zmieni ich stanowisko na "uznawać i akceptować".

Ks. Arnold Trauner został członkiem Instytutu Mater Boni Consilii (IMBC)

W dniu 26 kwietnia 2017 roku, w święto Matki Bożej Dobrej Rady, x. Arnold Trauner, austriacki kapłan dołączył do Instytutu Matki Bożej Dobrej Rady (IMBC).

Ksiądz Arnold Trauner przez kilka lat współpracował z IMBC oraz J.E. x. Bp. Donaldem Sanbornem. Uczestniczył w rekolekcjach dla kapłanów w Verrua Savoia w 2016 roku oraz w święceniach x. Madi. Po dłuższej refleksji przyjął tezę z Cassiciacum i wszedł w skład Instytutu. Ksiądz Trauner odprawia Msze św. w Austrii, w pobliżu Wiednia, w miejscowości Altenburg - znanej ze słynnego klasztoru benedyktyńskiego - a także na Węgrzech i Słowacji. Odprawia również Msze św. dla małych grup katolików w Londynie i krajach skandynawskich - Norwegii i Szwecji.

Instytut serdecznie wita księdza Traunera w swoich szeregach i zapewnia o wsparciu modlitewnym. 

Veritas vos liberabit. Deo Gratias!

Źródło: http://www.sodalitium.biz/entrata-nellistituto-m-b-c-don-arnold-trauner/

ZA: http://glostradycji.blogspot.com/2017/05/ks-arnold-trauner-zosta-czonkiem.html