Bitwa, która zmieniła losy świata
Dziś, 15 sierpnia AD 2026, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, przypada 106. rocznica zwycięskiej Bitwy Warszawskiej. Tego dnia w 1920 roku Wojsko Polskie odniosło jedno z największych zwycięstw w naszych dziejach. Na przedpolach Warszawy zatrzymana została bolszewicka ofensywa, która zagrażała nie tylko odrodzonej Rzeczypospolitej, lecz także całej chrześcijańskiej Europie.
Na pamiątkę tego triumfu obchodzimy również Święto Wojska Polskiego. Oddajemy dziś hołd wszystkim żołnierzom, kapelanom i ochotnikom, którzy w sierpniu 1920 roku stanęli w obronie Ojczyzny przed bolszewicką nawałą.
Bitwa Warszawska słusznie przeszła do historii jako Cud nad Wisłą. Zwycięstwo przyszło bowiem w chwili, gdy położenie Polski wydawało się niemal beznadziejne — i nastąpiło właśnie w dzień największego i jednego z najstarszych świąt ku czci Bogarodzicy.
Nie był to przypadek. Polska po raz kolejny doświadczyła opieki swojej Niebieskiej Hetmanki.
Warszawa wobec bolszewickiej nawały
Latem 1920 roku Armia Czerwona parła na zachód, niosąc nie tylko podbój terytorialny, lecz także program bezbożnej rewolucji. Bolszewicy zamierzali zniszczyć odrodzoną Rzeczpospolitą, a następnie przenieść komunizm do Niemiec i dalej na zachód Europy.
Jednostki Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego od rozpoczęcia ofensywy 4 lipca przebyły około 600 kilometrów. Zajęły Białoruś, dotarły do Wisły i stanęły u wrót Warszawy. Dowództwo bolszewickie było przekonane, że stolica Polski upadnie w ciągu kilku godzin.
13 sierpnia rozpoczęły się walki na przedmościu warszawskim. Główne uderzenie przeciwnika przyjęła 1. Armia gen. Franciszka Latinika. Szczególnie zaciekłe boje toczyły się pod Radzyminem i Ossowem. Miejscowości przechodziły z rąk do rąk, a polscy żołnierze, często wyczerpani wcześniejszym odwrotem, bronili każdej pozycji z najwyższym poświęceniem.
Pod Ossowem 14 sierpnia poległ ks. Ignacy Skorupka, kapelan 236. Pułku Piechoty Armii Ochotniczej. Jego śmierć stała się symbolem duchowej mobilizacji Narodu i ofiary polskiego duchowieństwa złożonej w obronie Ojczyzny.
Dzień później 5. Armia gen. Władysława Sikorskiego przeszła do działań zaczepnych nad Wkrą, zdobywając Ciechanów i Nasielsk oraz wypierając oddziały bolszewickie za Narew. Załamanie ofensywy przeciwnika umożliwiło następnie przejście wojsk polskich do rozstrzygającego kontruderzenia i pościgu.
Polskie zwycięstwo powstrzymało marsz komunizmu na Zachód. Brytyjski dyplomata lord Edgar Vincent d’Abernon zaliczył Bitwę Warszawską do osiemnastu przełomowych bitew w dziejach świata, pisząc:
„Współczesna historia cywilizacji zna mało wydarzeń, posiadających znaczenie większe od bitwy pod Warszawą w roku 1920”.
Była to bitwa, która ocaliła Polskę i Europę.
Gen. Tadeusz Jordan Rozwadowski — autor planu zwycięstwa
Przez wiele lat zasługi gen. Tadeusza Jordana Rozwadowskiego były pomniejszane lub spychane na dalszy plan. Tymczasem to właśnie szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego odegrał zasadniczą rolę w przygotowaniu i przeprowadzeniu operacji warszawskiej.
Gen. Rozwadowski objął stanowisko szefa Sztabu Generalnego 22 lipca 1920 roku, w najtrudniejszej chwili wojny. Przejął odpowiedzialność za uporządkowanie cofających się wojsk, odtworzenie ich zdolności bojowej i przygotowanie obrony stolicy. Był autorem planu operacyjnego Bitwy Warszawskiej, którego ostateczny kształt zawarto w rozkazie operacyjnym nr 10 000.
Plan zakładał zatrzymanie głównych sił bolszewickich na przedpolach Warszawy, uderzenie 5. Armii nad Wkrą oraz przeprowadzenie kontruderzenia znad Wieprza na odsłoniętą flankę i tyły wojsk Tuchaczewskiego. Gen. Rozwadowski nie ograniczał się do pracy sztabowej — objeżdżał front, utrzymywał łączność z dowódcami i kierował działaniami w najbardziej krytycznych dniach bitwy.
Był jednym z najwybitniejszych polskich dowódców, doświadczonym oficerem i patriotą, który w chwili śmiertelnego zagrożenia oddał wszystkie swoje zdolności służbie Ojczyźnie. Pamięć o nim należy przywrócić na należne mu miejsce.
Naród na kolanach
Militarne przygotowania szły w parze z wielką mobilizacją duchową. Gdy bolszewicy zbliżali się do Warszawy, polskie kościoły napełniły się wiernymi. Odprawiano Msze święte, nabożeństwa błagalne i procesje. Duchowieństwo wzywało do pokuty, modlitwy i zawierzenia Ojczyzny Najświętszej Maryi Pannie.
Warszawa nie oczekiwała ocalenia wyłącznie od ludzkich rachub. Naród ukląkł przed Bogiem i błagał swoją Królową o ratunek.
Szczególne znaczenie miał fakt, że przełom nastąpił 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W dniu, w którym Kościół obchodzi największy triumf Bogarodzicy, załamała się również ofensywa armii niosącej ateizm, rewolucję i prześladowanie chrześcijaństwa.
„Nie możemy walczyć z Matką Bożą”
W polskiej tradycji zachowały się świadectwa mówiące o ukazaniu się Matki Bożej nad polem bitwy. Relacje te pochodziły przede wszystkim od pojmanych żołnierzy bolszewickich, którzy opowiadali o potężnej kobiecej postaci widzianej na niebie podczas walk pod Ossowem i Wólką Radzymińską.
Według tych świadectw niewiasta w granatowym płaszczu unosiła się nad polskimi pozycjami, osłaniając Warszawę. Jej widok miał wywołać wśród bolszewików przerażenie i paniczną ucieczkę. Żołnierze, którzy wcześniej szli naprzód przekonani o rychłym zwycięstwie, mieli wołać, że nie mogą walczyć z Matką Bożą.
Polscy żołnierze nie widzieli objawienia. Walczyli jednak ze świadomością, że bronią katolickiej Ojczyzny przed bezbożnym najeźdźcą, a za nimi modli się cały Naród.
To właśnie tę prawdę przedstawił Jerzy Kossak na obrazie Cud nad Wisłą. Nad walczącymi wojskami ukazał Matkę Bożą Łaskawą — Patronkę Warszawy i Strażniczkę Polski — osłaniającą miasto przed bolszewicką nawałą.
Nie przeciwstawiamy pomocy Bożej wysiłkowi polskiego żołnierza ani kunsztowi dowódców. Łaska nie zastępuje ludzkiego działania, lecz je wspiera, umacnia i prowadzi. Cud nad Wisłą dokonał się przez odwagę żołnierzy, ofiarę Narodu, zdolności dowódców i opiekę Tej, którą od wieków nazywamy Królową Korony Polskiej.
Święto Wojska Polskiego
Na pamiątkę zwycięstwa odniesionego w sierpniu 1920 roku dzień 15 sierpnia obchodzony jest jako Święto Wojska Polskiego.
Jest to dzień wdzięczności wobec wszystkich pokoleń polskich żołnierzy, którzy bronili Wiary, Narodu i Ojczyzny. Wspominamy zarówno wielkich dowódców, jak i bezimiennych szeregowców, ochotników, sanitariuszki, kolejarzy, harcerzy oraz kapelanów wojskowych.
Polski żołnierz nie walczył wówczas dla podboju cudzej ziemi. Stanął w obronie własnego domu, rodzin, świątyń i dopiero co odzyskanej niepodległości. Jego zwycięstwo ocaliło nie tylko Warszawę, lecz także cywilizację chrześcijańską przed zalewem bolszewizmu.
W 106. rocznicę Cudu nad Wisłą oddajmy hołd jego prawdziwym bohaterom. Pamiętajmy o gen. Tadeuszu Jordanie Rozwadowskim, o dowódcach i żołnierzach Wojska Polskiego, o ks. Ignacym Skorupce oraz o całym Narodzie, który w godzinie próby stanął do walki i modlitwy.
Przede wszystkim zaś podziękujmy Najświętszej Maryi Pannie za opiekę nad Polską.
Chwała bohaterom Bitwy Warszawskiej!
Cześć i chwała Wojsku Polskiemu!
Najświętsza Maryjo Panno, Królowo Korony Polskiej i Hetmanko Narodu Polskiego — módl się za nami!
Źródła i materiały pomocnicze
Instytut Pamięci Narodowej, materiały dotyczące Bitwy Warszawskiej i wojny polsko-bolszewickiej;
IPN, materiały poświęcone gen. Tadeuszowi Jordanowi Rozwadowskiemu;
lord Edgar Vincent d’Abernon, Osiemnasta decydująca bitwa w dziejach świata;
relacje i opracowania dotyczące tradycji Cudu nad Wisłą oraz objawienia Matki Bożej Łaskawej;
Jerzy Kossak, Cud nad Wisłą, 1930, olej na płótnie, Zamek Królewski w Warszawie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.