Prezydent to Katechon — ten, który powstrzymuje

Grafika na podstawie kadru z nagrania, w którym Prezydent RP ogłosił decyzje w sprawie ustaw, 13 listopada 2026 r.

13 listopada Prezydent Rzeczpospolitej dr Karol Nawrocki po raz drugi odmówił podpisania ustawy dotyczącej blokowania treści w Internecie. Tym razem zawetował nowelizację ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną (druk sejmowy nr 2693), wdrażającą unijny akt o usługach cyfrowych (DSA). Sedno sporu tkwiło w tym, komu wolno rozstrzygać o bezprawności wypowiedzi i nakazywać jej zablokowanie. Prezydent stanął na stanowisku, że o bezprawności treści powinien rozstrzygać niezależny sąd, i odmówił przyznania urzędnikom tak szerokich uprawnień, prowadzących do zamordyzmu i cenzury.

W podsumowaniu pierwszego roku prezydentury Karola Nawrockiego przywołałem ocenę prof. Jacka Bartyzela, który dostrzegł w działalności Prezydenta rolę katechoniczną. Kolejne weto daje sposobność, by do tej myśli powrócić i powiedzieć wyraźnie, co przez nią rozumiem. Prezydent jako Katechon — czyli ten, który powstrzymuje [zło]. Jest to określenie tego, co głowa państwa może i powinna czynić w porządku doczesnym, ilekroć powierzona jej władza pozwala nie dopuścić do wejścia w życie złego prawa, sprzecznego z prawem moralnym.

Narodowcy dołączają do Korony Brauna

Od redakcji Tenete Traditiones: Przed wyruszeniem Marszu Niepodległości 11 listopada, kolega Konrad Smuniewski zapowiedział przystąpienie reprezentowanego przez siebie środowiska narodowego do wspólnego „szerokiego frontu gaśnicowego” pod przewodnictwem prezesa Konfederacji Korony Polskiej, pana Grzegorza Brauna. W opublikowanym wczoraj na Tenete oświadczeniu Brygada Łódzka ONR przypomniała, że pamięć o Polakach pomordowanych przez UPA zobowiązuje także w doborze sprzymierzeńców. Łodzianie powiedzieli, na jaką współpracę nie mogą się zgodzić; Konrad Smuniewski z kolei wskazał, z kim i w jakim celu jego środowisko narodowe chce działać. Za Ekspedytem przytaczamy w całości wystąpienia obu mówców oraz zamieszczone wraz z nimi materiały z Marszu. Nacjonaliści polscy powinni stanąć ramię w ramię z innymi środowiskami patriotycznymi skupionymi w ramach „szerokiego frontu gaśnicowego”! CWP!

Konrad Smuniewski

Dzień dobry, szanowni Państwo. 11 listopada łączy Polaków, dlatego też my się łączymy. Łączymy się jako narodowcy, ale także dołączamy do szerokiego frontu pod przewodnictwem pana prezesa Grzegorza Brauna,  dlatego że zaprosił bardzo szeroki front Polaków do siebie,  żebyśmy razem, wspólnie walczyli o Polskę.

Nie ma powodu, żeby w Polsce przybywało tylu imigrantów na zaproszenie  bardzo różnych środowisk, NGO-sów, różnych firm itd., agencji,  także nielegalnych agencji działających na terytorium Polski,  do czego będziemy niejednokrotnie wracać i walczyć z tym zagadnieniem.  Ale także musimy powiedzieć sobie wprost, my Polacy jesteśmy tutaj u siebie i to my jesteśmy nie tylko gospodarzami, my jesteśmy panami w Polsce  i od nas zależy kogo chcemy, a kogo nie chcemy.  A my jako narodowcy chcemy, żeby Polska była dla Polaków,  przede wszystkim oczywiście dla Polaków i chcemy powiedzieć wprost, tak?  Polacy są biali, nie możemy pozwalać sobie na to, że hordy importowanych ludzi  w tej chwili dostaje powoli obywatelstwo polskie.

Obywatelstwo polskie powinno być tylko i wyłącznie dla członków narodu polskiego  i to jest warunek konieczny tego, żebyśmy w przyszłości nie byli tacy jak  głupcy na zachodzie, można powiedzieć o nich głupcy, ale jeżeli my będziemy powtarzać to co głupcy, no to będziemy jeszcze gorsi od nich.  A my chcemy być pierwszy raz w historii Polakami mądrymi przed szkodą.

Dusze zmarłych potrzebują naszej modlitwy — nie tylko w dniu pogrzebu

Listopadowe znicze dopalają się, kwiaty więdną, a odwiedzający cmentarze powracają do codziennych zajęć. Nie ustaje jednak powinność wobec dusz tych, którzy odeszli przed nami. Nie wypełnimy jej samym uporządkowaniem grobu, obecnością na pogrzebie ani serdecznym wspomnieniem człowieka, którego zabrakło przy rodzinnym stole. Jeżeli jego dusza cierpi w czyśćcu, potrzebuje naszej pomocy również wtedy, gdy minęło pierwsze wzruszenie, zakończyły się uroczystości i nikt już nie składa kondolencji. Potrzebuje jej po miesiącu, po roku, a być może także po wielu latach, kiedy żyjący zdążyli już przywyknąć do nieobecności bliskiego i uznać jego śmierć za zamknięty rozdział własnego życia.

Przed dwoma tygodniami pisaliśmy o zmianach w liturgii pogrzebowej i o następstwach zastępowania błagania o miłosierdzie zapewnieniami, że zmarły raduje się już w Niebie. Sprawa sięga jednak głębiej niż niestosowne przemówienie nad trumną. Posoborowa rewolucja liturgiczna naruszyła również sposób przedstawiania wiernym śmierci i rzeczy ostatecznych. Zmienione modlitwy, przemilczenia i nowe pouczenia duszpasterskie odsuwają na dalszy plan duszę oddzieloną od ciała, sąd szczegółowy i konieczność zadośćuczynienia, a niekiedy prowadzą wręcz do odrzucania tradycyjnych określeń jako rzekomo niewłaściwych. Nie rozpatrujemy tych zmian jako niedoskonałości, które wystarczyłoby usunąć z Novus Ordo. Odrzucamy posoborowy przewrót i przeciwstawiamy mu tradycyjną naukę Kościoła oraz praktykę katolicką, od których odstąpiono.

M. Mikłaszewski: Pierwszy krok — komentarz po oświadczeniu Brygady Łódzkiej ONR

Oświadczenie Brygady Łódzkiej ONR przyjąłem z tym większą radością, że w sprawie, o której od kilku lat zabieram głos, przemówili wreszcie sami narodowi radykałowie. Brygada oficjalnie odcięła się od działań stowarzyszenia ONR zarejestrowanego w Krakowie, zarzucając jego przedstawicielom utrzymywanie kontaktów ze środowiskiem neonazistowskiego pułku Azow. Zamieszczam to oświadczenie w całości, gdyż pamięć o Polakach pomordowanych przez UPA zobowiązuje nas również wówczas, gdy przychodzi upomnieć się o nią wobec ludzi niosących dawniej ten sam co my sztandar.

W Obozie Narodowo-Radykalnym działałem w latach 2015–2019, m.in. jako zastępca koordynatora w Katowicach i kierownik sekcji naukowo-szkoleniowej; współpracowałem również z portalem „Kierunki.info”. W oświadczeniu w sprawie mojej przynależności do ONR pisałem już o odchodzeniu z Obozu ludzi, dla których narodowy radykalizm był zobowiązaniem ideowym. Po Marszu Niepodległości w 2022 r. zwróciłem uwagę na obecność symboliki związanej z Azowem obok Falangi w kolumnie narodowców. Wolałbym po czterech latach móc napisać, że wyciągnięto z tego wnioski. Dzisiejsze wystąpienie Brygady Łódzkiej pokazuje, że wciąż jest o co się upominać, ale niektórzy dawni koledzy z ONR, jak się zdaje, wreszcie budzą się i otwierają oczy.

Przykro mi patrzeć, jak niektórzy potrafią nieść Falangę, a jednocześnie bratać się z ludźmi odwołującymi się do tradycji banderowskiej. Przecież pod tym znakiem działali przed wojną ludzie, którzy później w szeregach Narodowych Sił Zbrojnych walczyli z niemieckim okupantem o Wielką Polskę. Jak można powoływać się na ich walkę i zarazem godzić się na oddawanie hołdu banderowskim zbrodniarzom? Cóż pozostaje z szacunku dla ich walki i dla pamięci Polaków pomordowanych przez UPA, jeżeli pod własnym sztandarem godzimy się maszerować z tymi, którzy tę samą UPA czczą? Jeżeli chcemy oczyścić Falangę z tych wypaczeń, trzeba zacząć od własnych szeregów.

Marsz ku Niepodległości — Królestwo Polskie ogłosiło ją 7 października 1918 roku, a nie 11 listopada

Gdy czoło dzisiejszego Marszu Niepodległości dotarło na błonia Stadionu Narodowego, koniec pochodu nie ruszył jeszcze z ronda Dmowskiego. Wśród maszerujących był Prezydent Rzeczypospolitej Karol Nawrocki, który przeszedł przez Most Poniatowskiego z biało-czerwoną flagą. Uczestnicy powitali go okrzykiem „Czołem, panie Prezydencie!”, po czym odśpiewali hymn narodowy.

Według szacunków w Marszu Niepodległości wzięło udział od 500 tys. do 1 mln polskich patriotów. Marcin Osowski, szef sztabu organizacyjnego, mówił o co najmniej pół milionie uczestników, a na oficjalnym profilu marszu dopuszczono możliwość, że było ich nawet milion. Organizatorzy mówią o absolutnym rekordzie. Nawet warszawski ratusz, który przed rokiem szacował frekwencję na około 100 tys., tym razem podał, że uczestników mogło być aż 250 tys.

Wobec tak wielkiej manifestacji narodowej dumy i miłości do Ojczyzny godzi się przypomnieć, co właściwie wydarzyło się 11 listopada 1918 roku i komu zawdzięczamy ogłoszenie niepodległości Polski. Cześć oddawana ludziom, którzy odbudowali Państwo Polskie, zobowiązuje również do wierności prawdzie o ich dziele.

W sprawie zamachu terrorystycznego w Krakowie i prób ograniczania swobód obywatelskich — stanowisko Redakcji Tenete Traditiones

Z komentarzem do krakowskiej zbrodni świadomie czekaliśmy do zakończenia żałoby narodowej. Uznaliśmy, że te dni należą przede wszystkim do zamordowanych i ich rodzin, do rannych oraz tych, którzy walczą o ich zdrowie i życie; że jest to czas modlitwy, a nie politycznych rozrachunków. Nie oznacza to jednak, że po opuszczeniu flag do połowy masztu i wygłoszeniu kondolencji można zamknąć sprawę. 7 listopada prysło poczucie bezpieczeństwa, którym przez lata szczyciliśmy się jako Polacy — przekonanie, że podobne zbrodnie pozostaną obrazami oglądanymi w wiadomościach z zagranicy.

Zamordowano przypadkowych ludzi w Krakowie — na Rynku Głównym, w samym sercu miasta Świętych i Królów Polskich, jednego z najważniejszych ośrodków naszej wiary, kultury i narodowej pamięci. W miejscu, które dla tylu z nas było uosobieniem spokoju, piękna i ciągłości polskiego życia, gdzie historia Ojczyzny pozostawała obecna pośród codziennych zajęć, spacerów i spotkań. Dlatego ta zbrodnia dotyka nas w sposób wykraczający poza samą wiadomość o zamachu. Nie znamy jeszcze wszystkich zamiarów sprawcy, lecz niezależnie od tego, czy świadomie kierował się znaczeniem wybranego miejsca, jego czyn uderzył również w jeden z najważniejszych symboli polskiej duchowości, historii i narodowej wspólnoty. Przeżywamy go zatem także jako ranę zadaną sercu polskości. Tamtej nocy zamilkł również hejnał mariacki — od godziny 21 w sobotę do 9 w niedzielę, na dwanaście godzin; jak przekazał rzecznik małopolskiej straży pożarnej, po raz pierwszy od 1939 roku.^[1]

Z wdzięcznością i szacunkiem wymieniamy nazwiska starszych posterunkowych Jakuba Tomasza Kulika i Artura Adama Morańskiego, którzy z narażeniem własnego życia powstrzymali zamachowca. Przyznane im przez Prezydenta Rzeczypospolitej Krzyże Oficerskie Orderu Odrodzenia Polski są zasłużonym uznaniem ich odwagi.^[2] Gdy niewinni potrzebowali obrońców, ci dwaj młodzi policjanci stanęli naprzeciw mordercy. Potrafimy stanowczo potępiać funkcjonariuszy wykonujących bezprawne polecenia i równie stanowczo oddać cześć tym, którzy dochowują wierności swojej służbie.

JE ks. bp Merardo Loya: Czy bp Karol McGuire nadal stoi na stanowisku sede vacante?

Od Redakcji Tenete Traditiones:

Wierni z Dos Ríos postawili bpowi Karolowi McGuire’owi proste pytanie: czy przyjmuje Tezę z Cassiciacum? Według relacji bpa Merarda Loyi odpowiedzi nie otrzymali. W tej samej parafii przez lata posługiwał śp. bp Daniel Dolan, który Tezę odrzucał. Wierni mieli więc wszelkie prawo zapytać jego następcę (jako proboszcza kościoła św. Gertrudy, bo nie jako biskupa, tym jest bp. Roderyk da Silva), czy również w tej sprawie zamierza iść w jego ślady.

Na łamach Tenete Traditiones nieraz już wyjaśnialiśmy, dlaczego odrzucamy Tezę z Cassiciacum. Nie godzimy się na to, by sprawę wyboru Papieża odkładać do dnia, w którym człowiek nielegalnie okupujący Watykan (podobnie jak pewna pani dwojga nazwisk, która nie jest sędzią TK, okupuje obecnie budynek TK) zechce wyrzec się modernizmu. O przywrócenie prawowitej władzy w Kościele winni zabiegać sami katoliccy biskupi; nie wolno im składać tego obowiązku na ludzi, którzy przez dziesięciolecia burzyli to, co teraz mieliby odbudować. W tej sprawie bp Loya wypowiada się bez niedomówień. Oddajemy mu zatem głos.

Dobrze wiemy, że po śmierci Jego Ekscelencji bpa Daniela L. Dolana i ks. Antoniego Cekady kościół św. Gertrudy Wielkiej utracił swoich przywódców, a charyzmat, prostota i mądrość, które stamtąd promieniowały, zgasły. Widzimy natomiast, że nowy biskup tej wspólnoty coraz bardziej zbliża się do bpa Donalda Sanborna, obrońcy i propagatora Tezy z Cassiciacum. Jest to odejście od decyzji bpa Dolana, który pod koniec życia odciął się od bpa Sanborna, potwierdzając, że Stolica Apostolska jest nieobsadzona totaliter, i mówiąc, że broniona przez bpa Sanborna Teza „trąci herezją”. O tym, jak głęboki był ten rozłam, świadczyła nieobecność bpa Sanborna na pogrzebie bpa Dolana: choć przybyli nań przełożeni różnych zgromadzeń tradycyjnych, zabrakło właśnie bpa Sanborna, co ostatecznie potwierdziło zerwanie między oboma biskupami.

Ks. Marcin Gómez, proboszcz kościoła Matki Bożej z Góry Karmel w Dos Ríos, w meksykańskim stanie Veracruz, sądził, że nowy biskup pójdzie w ślady Jego Ekscelencji bpa Dolana, który przez kilka lat otaczał tę wspólnotę opieką duszpasterską. Zaprosił więc również bpa McGuire’a, a ten zgodził się nadal przyjeżdżać i posługiwać w tej parafii.

W trosce o jedność, której wszyscy pragniemy, ks. Marcin Gómez skontaktował się ze mną. Po kilku rozmowach, wyjaśnieniach i przeprosinach nawiązaliśmy na nowo kontakt, który urwał się wskutek dawnych nieporozumień. Ksiądz poprosił Nas o przysłanie kapłana i seminarzystów do pomocy podczas uroczystości parafialnej Matki Bożej z Góry Karmel, przypadającej 16 lipca ubiegłego roku. Bp McGuire miał tam odprawić Mszę św. i udzielić bierzmowania.

W obronie Rzeczypospolitej. Stanowisko Redakcji Tenete Traditiones wobec trwającego zamachu stanu i kryzysu Trybunału Konstytucyjnego

Redakcja Tenete Traditiones stanowczo potępia zamach stanu dokonywany przez obóz Donalda Tuska pod kłamliwym hasłem „przywracania praworządności”. Próba usunięcia kierownictwa TK i wykorzystanie Policji do przejęcia kontroli nad jego siedzibą są przejawem politycznej samowoli, godzącej w porządek konstytucyjny Rzeczypospolitej. Rząd nie ma prawa podporządkowywać sobie organów powołanych do kontrolowania jego działań. Praworządności nie przywraca się przez deptanie prawa, a policyjny kordon nie nadaje bezprawiu mocy obowiązującej. Sięgając po takie środki, obóz Tuska przekracza kolejny Rubikon i sprowadza Polskę do poziomu republiki bananowej, w której o władzy rozstrzyga siła zamiast prawa.

Działania podjęto 30 października, przed weekendem Wszystkich Świętych, podczas zagranicznej podróży Prezydenta. Karol Nawrocki przerwał lot do Senegalu, powrócił do Polski i osobiście przybył do Trybunału. W oświadczeniu z 31 października określił wydarzenia jako naruszenie porządku konstytucyjnego i siłowe przejęcie organu państwa, zażądał opuszczenia terenu TK przez siły skierowane przez rząd oraz podziękował obywatelom występującym w obronie Konstytucji. Tego samego dnia przeprowadził konsultacje z przedstawicielami ugrupowań parlamentarnych, w tym z Grzegorzem Braunem i Włodzimierzem Skalikiem z KKP. Przybyli również przedstawiciele PSL, Polski 2050 i Razem; zabrakło KO i Nowej Lewicy. Dla środowisk prawicowych wydarzenia wokół TK stały się zarazem powodem wspólnego wystąpienia mimo dotychczasowych sporów.^[1]

2 listopada — Dzień Zaduszny

2 LISTOPADA

DZIEŃ ZADUSZNY

Ryt zdwojony.    Szaty czarne.

   W dniu tym, mówi Martyrologium Rzymskie, przypada dzień Zaduszny. Matka nasza wspólna, Kościół święty, bezpośrednio po dniu, w którym święci triumf synów swoich, będących już w niebie, stara się przyjść z pomocą potężnym swoim wsparciem i przyczyną u Pana i Oblubieńca swego Chrystusa tym duszom, które jeszcze się wypłacają w czyśćcu, aby i one jak najrychlej mogły osiągnąć zjednoczenie z mieszkańcami nieba.

   Uroczystość dnia Zadusznego zawdzięczamy świętemu Odylonowi, czwartemu opatowi sławnego klasztoru benedyktyńskiego w Cluny. Ustanowił on to święto w r. 998 i rozkazał, aby je obchodzono nazajutrz po Wszystkich Świętych.

   Kilka lat upłynęło i już zwyczaj benedyktyński znalazł naśladowców i potwierdzenie Stolicy Apostolskiej; od 13 wieku święto zmarłych stało się niemal powszechnym.

   Papież Benedykt XV w roku 1915 dozwolił każdemu kapłanowi odprawić trzy msze w dzień Zaduszny.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

Pierwszy grób za bramą. Wspomnienie o moim pradziadku Ludwiku, Obrońcy Lwowa

Na Cmentarzu Lipowym w Gliwicach jest grób, od którego, odkąd pamiętam, zaczynaliśmy rodzinne odwiedziny. Niedaleko głównej bramy od ulicy Lipowej spoczywa mój pradziadek, Ludwik Mikłaszewski, wraz ze swoją drugą żoną, Ludwiką, oraz ich córką, Barbarą. Położenie mogiły sprawiało, że przychodziliśmy tutaj najpierw. Tak zapamiętałem ten cmentarz: od grobu człowieka, którego nigdy nie spotkałem, lecz o którym wiedziałem, że był Obrońcą Lwowa — jednym z Lwowskich Orląt.

Ja znam go jedynie z rodzinnych opowieści, fotografii i zachowanego dyplomu potwierdzającego odznaczenie Krzyżem Obrony Lwowa. Los samego Krzyża pozostaje nieznany — nie ma go wśród zachowanych rodzinnych pamiątek. Przetrwał jednak dokument wystawiony na nazwisko pradziadka, świadczący o jego udziale w obronie miasta i uznaniu dla poniesionych wówczas trudów. Od dziecka mogłem też przyjść na jego grób. Nazwisko wyryte na nagrobku było moim własnym nazwiskiem, a opowieść o obronie polskiego Lwowa dotyczyła kogoś z mojej najbliższej rodziny.