UROCZYSTOŚĆ TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ.

UROCZYSTOŚĆ TRÓJCY PRZENAJŚWIĘTSZEJ

Ryt zdwoj. I kl.    Szaty białe

   Wiara w Boga w Trójcy świętej jedynego jest podstawą nauki o posłannictwie i odkupieniu Chrystusa. Jest to zasadnicza prawda religii katolickiej. Cały kult zwraca się z uwielbieniem do Trójcy świętej. Dogmat Trójcy Przenajświętszej to przede wszystkim dogmat o Bogu żywym, którego życie polega na wzajemnym posiadaniu, na wzajemnym oddaniu i doskonałej wymianie. Przez łaskę uświęcającą bierzemy udział w tym życiu trzech Osób Boskich, łącząc się z poznaniem Ojca przez Syna i z Miłością Ducha św.

   Czci Trójcy Przenajświętszej poświęcona jest każda niedziela, więc specjalnego święta poświęconego temu dogmatowi długo nie było. Zostało wprowadzone w niektórych diecezjach na początku X wieku.

   « W pierwszą zaraz niedzielę po Zesłaniu Ducha św. obchodzimy uroczystość Trójcy Przenajświętszej ; miejsce to dobrze jest wybrane, mówi św. Rupert w XII w., albowiem wkrótce po zstąpieniu Ducha Bożego nastało opowiadanie i przyjęcie prawdy, a przy Chrzcie św. wiara i wyznanie : w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego ».

   Uroczystość Trójcy Przenajświętszej pochodzi stąd, że święcenia kapłańskie, odbywające się wieczorem w sobotę suchych dni, przedłużały się aż do następnego dnia tj. do niedzieli, która wtedy nie miała jeszcze własnej liturgii. Ponieważ dzień ten w ciągu całego roku jest poświęcony Trójcy św. odprawiano w pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha św. wotywę ułożoną w VII wieku na uczczenie tej Tajemnicy. W ten sposób zajmując stałe miejsce w kalendarzu liturgicznym, Msza ta spowodowała powstanie uroczystości Trójcy św. W roku 1334 papież Jan XXI rozciągnął tę uroczystość na cały Kościół.

   Papież Pius X († 1914) nadał świętu ryt zdwojony 1-ej klasy.

   Podajemy tekst symbolu św. Atanazego (przypisywany Świętemu), który przepięknie wyjaśnia dogmat Trójcy św. Symbol ten odmawiany jest na Prymę niedzielną.

„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. Jeśli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”.

„Papież nie może mieszkać poza Rzymem. Jeśli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być Biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie”

Odpowiedzi na zarzuty

4/5

---

Na ten zarzut można odpowiedzieć bardzo prosto, odwołując się do historycznego faktu papiestwa awiniońskiego. Jak napisał francuski kapłan katolicki i historyk Guillaume Mollat:

„W latach 1305–1378 siedmiu papieży kolejno zasiadało na tronie św. Piotra i mieszkało niemal nieprzerwanie w Awinionie nad Rodanem. Czy fakt, że rezydowali poza Rzymem, był czymś bez precedensu, a nawet — jak twierdzono — «skandalem» w dziejach Kościoła? Większość autorów niefrancuskich, począwszy od Platiny, zdaje się skłaniać ku takiej opinii. Tymczasem, choć byli biskupami Rzymu, wielu papieży zostało wybranych i koronowanych poza Wiecznym Miastem, a rządy nad Kościołem sprawowali z innych miejsc. W drugiej połowie XIII wieku niepokoje społeczne uniemożliwiły papieżom stałe przebywanie w Wiecznym Mieście i zmusiły ich do opuszczenia Rzymu, do tego stopnia, że zamieszkiwanie tam stało się raczej wyjątkiem niż regułą...

Marcin IV (1281–1285), Francuz, wybrany w Viterbo, ubi tunc residebat Romana Curia («gdzie wówczas rezydowała Kuria Rzymska»), nigdy nie opuścił Toskanii ani Umbrii...

Aleksander IV (1254–1261) został wybrany i koronowany w Neapolu...” [1]

Z tych krótkich fragmentów widzimy zatem, że nie tylko siedmiu prawowitych papieży mieszkało poza Rzymem, lecz także niektórzy z nich zostali prawowicie wybrani poza Rzymem, pozostając jednocześnie biskupami Rzymu.

Co więcej, papież Mikołaj II wyraźnie przewidział taką możliwość w roku 1059 w bulli In nomine Domini:

„...jeżeli przewrotność ludzi zepsutych i niegodziwych osiągnęłaby taki stopień, że w Rzymie nie można byłoby przeprowadzić czystego, szczerego i wolnego wyboru, wówczas kardynałowie-biskupi wraz z duchowieństwem Kościoła oraz wiernymi katolikami mogą mieć prawo i władzę wybrania papieża dla Stolicy Apostolskiej w takim miejscu, jakie uznają za najbardziej odpowiednie, nawet jeśli byłoby ich niewielu.” [2]

Możemy więc wywnioskować zarówno z dekretu papieskiego, jak i z faktów historycznych, że nie jest konieczne, aby papież ani mieszkał w Rzymie, ani był ważnie wybrany w Rzymie.

Komunikat nr. 17 i ostatni SKiT im. x dr Piotra Semenenko, z dnia 30 maja AD 2026.

KOMUNIKAT Nr 17 — OSTATNI

Stowarzyszenia na Rzecz Kultury i Tradycji im. ks. dra Piotra Semenenki

z dnia 30 maja AD 2026

   Niespełna rok temu, w Komunikacie z dnia 13 czerwca 2025 r., informowaliśmy o zawieszeniu działalności naszego Stowarzyszenia oraz wydawania pisma „Myśl Katolicka – Organ Katolików Świeckich”. Po upływie roku działalność ta nie została wznowiona.

   Jednocześnie, wobec powstania nowego projektu realizowanego przez nas wspólnie z zaprzyjaźnioną redakcją „Katolika – Głosu Katolickiej Tradycji”, jakim jest Bractwo Rycerzy Papieża Piusa XII (stowarzyszenie), dalsze funkcjonowanie naszego dotychczasowego Stowarzyszenia należy uznać za bezcelowe. Wszystkie cele, które przyświecały działalności SKiT im. ks. dra Piotra Semenenki, będą mogły być realizowane w sposób pełniejszy, skuteczniejszy oraz bardziej przystępny właśnie w ramach wspomnianego Bractwa.

   W związku z powyższym stwierdzamy, iż działalność naszego Stowarzyszenia definitywnie wygasła z dniem 13 czerwca 2025 r. Na chwilę obecną nie przewidujemy wznowienia tej działalności.

Sobota Suchych Dni Letnich.

SOBOTA SUCHYCH DNI PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. PIOTRA

Ryt zdwoj.    Szaty czerwone

Początkiem mądrości jest Bojaźń Boża (Ps. 110, 10).

Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem ich jest Królestwo niebieskie (Mat. 5, 3).

Dar bojaźni Bożej udoskonala cnotę Wstrzemięźliwości.

   Doprowadziwszy nowych wiernych do wiary świętej w noc Zesłania Ducha św., tenże Duch daje Kościołowi w dniu dzisiejszym cały zastęp kapłanów, którzy staną się narzędziem łaski Jego w świecie. Stacja u św. Piotra, jako u pasterza powierzonych mu jagniąt i owiec. Ewangelia mówi nam o cudownym uzdrowieniu, dokonanem w domu Piotrowym. Kapłan — narzędzie Chrystusa Pana, leczy dusze pożerane gorączką namiętności. — W Sakramencie Kapłaństwa spływa na kapłana Duch Boży (Ew.), pod którego natchnieniem opowiada Królestwo Boże. (Ep.)

   Po Mszy kończy się czas Wielkanocny. Wzmocnieni darami Ducha św., wierni rozpoczną teraz ostatni okres roku Kościelnego; ziarno rzucone na rolę duszy naszej będzie kiełkować, róść i wydawać obfity plon.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

„Wybór papieża może być dokonany wyłącznie przez duchowieństwo rzymskie, które musi być obecne, aby wybór był ważny”

Odpowiedzi na zarzuty

3/5

Kwestia udziału duchowieństwa rzymskiego jest zagadnieniem, które Sobór Powszechny będzie musiał rozważyć w przypadku konieczności przeprowadzenia wyboru papieża. Aby zrozumieć, dlaczego wybór taki mógłby ostatecznie zostać dokonany bez udziału kardynałów, należy odwołać się do pozostałych zarzutów poświęconych temu tematowi.

Istnieją dwa powody pozwalające stwierdzić, że wybór Biskupa Rzymskiego może zostać przeprowadzony bez udziału duchowieństwa rzymskiego:

a) Papież jest biskupem Kościoła powszechnego i dlatego może zostać wybrany przez Kościół powszechny.

b) Prawo wyboru przysługujące duchowieństwu rzymskiemu nie musi wynikać z prawa Bożego, a zatem może podlegać zmianom.

---

a) Papież jest biskupem Kościoła powszechnego i dlatego może zostać wybrany przez Kościół powszechny

Argument, według którego duchowieństwo rzymskie musi być obecne podczas wyboru papieża, opiera się na założeniu, że skoro papież jest biskupem Rzymu, powinien być wybierany przez duchowieństwo Rzymu (czy to przez kardynałów, czy też przez inne osoby), ponieważ biskup powinien być wybierany przez duchowieństwo swojego terytorium. Jednak zgodnie z tą samą logiką możliwe jest również, aby papież został wybrany przez Kościół powszechny, ponieważ nie jest on jedynie biskupem posiadającym zwyczajną jurysdykcję nad Rzymem, lecz posiada także zwyczajną i najwyższą jurysdykcję nad całym Kościołem powszechnym.[1]

Chociaż źródła teologiczne powszechnie opowiadają się za udziałem duchowieństwa rzymskiego w wyborze papieża w przypadku wygaśnięcia kolegium kardynalskiego, uznają one jednocześnie, że udział Kościoła powszechnego może być ważny i może nawet zastąpić duchowieństwo rzymskie.

Św. Robert Bellarmin

„Gdyby nie istniała żadna konstytucja papieska dotycząca wyboru Najwyższego Pasterza albo gdyby wskutek jakiegoś przypadku wszyscy prawni elektorzy, to jest wszyscy kardynałowie, zginęli jednocześnie, prawo wyboru należałoby do sąsiednich biskupów i duchowieństwa rzymskiego, lecz z pewną zależnością od powszechnego soboru biskupów.”[2]

Kardynał Kajetan

„Jeżeli jednak wszyscy kardynałowie umarliby, wówczas sam Kościół Rzymski natychmiast przejmuje ich miejsce: ten sam Kościół, z którego wybrano Linusa, zanim znane nam były jakiekolwiek ludzkie prawa wyborcze. Ponieważ jednak część zawiera się w całości, a Kościół Rzymski zawiera się w Kościele powszechnym, gdyby w takim przypadku sobór powszechny, działając w zgodzie z Kościołem Rzymskim (to znaczy za jego zgodą), wybrał papieża, wówczas człowiek tak wybrany byłby prawdziwie papieżem.”[3]

Ks. Charles Journet (za Kardynałem Kajetanem)

„...w przypadku niejasności (na przykład gdy nie wiadomo, którzy kardynałowie są prawdziwi lub kto jest prawdziwym papieżem, jak miało to miejsce w czasie Wielkiej Schizmy), władza powierzenia urzędu papieskiego określonej osobie przechodzi na Kościół powszechny, Kościół Boży. Gdy przepisy prawa kanonicznego nie mogą zostać zastosowane, prawo wyboru będzie należało do pewnych członków Kościoła Rzymskiego. W razie braku duchowieństwa rzymskiego prawo to będzie należało do Kościoła powszechnego, którego biskupem ma być papież.”[4]

Warto również zauważyć, że nawet jeśli uznamy prawowitych kardynałów za duchowieństwo rzymskie, w przeszłości w wyborach papieskich uczestniczyły osoby, które nie były ani kardynałami, ani członkami duchowieństwa rzymskiego, jak choćby świeccy książęta.[5] Dowodzi to, że samo prawo wyboru papieża nie jest ze swej istoty nierozerwalnie związane z duchowieństwem rzymskim, gdyż w przeciwnym razie wyłącznie ono mogłoby w sposób znaczący uczestniczyć w wyborach papieskich.

Piątek Suchych Dni Letnich.

PIĄTEK SUCHYCH DNI PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA W KOŚCIELE 12-TU APOSTOŁÓW

Ryt zdwoj.     Szaty czerwone

Zesłał Bóg w serca nasze Ducha Syna swego wołającego: Abba, Ojcze (Gal. 4, 6).

Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię (Mat. 5, 6).

Dar pobożności udoskonala cnotę Sprawiedliwości.

   Zebrani w kościele 12-tu Apostołów modlimy się dzisiaj o pełnię darów Ducha św. dla przyszłych kapłanów. Obfitość owoców ziemskich, o którą Kościół prosi Boga w tych dniach, jest figurą pełności dóbr duchowych, których Duch św. udziela duszom naszym (Ep.).

   Ewangelia ukazuje nam cuda Chrystusa Pana, uczynione za współdziałaniem Ducha św., Jego uzdrawiania chorych, a w szczególności paralityka, któremu przywróciwszy zdrowie, jednocześnie odpuścił grzechy.

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

„Tylko kardynałowie mogą wybrać prawdziwego papieża”

 

„Tylko kardynałowie mogą wybrać prawdziwego papieża”

Odpowiedzi na zarzuty

2/5

Głównym celem zgromadzenia Niedoskonałego Soboru Powszechnego jest rozwiązanie problemu istniejącego na szczycie Kościoła. Dlatego też, zanim mogłoby dojść do jakiegokolwiek wyboru, Sobór Powszechny musi najpierw zająć się postawieniem diagnozy obecnego kryzysu dotyczącego zwierzchnictwa Kościoła. Następnie, jeśli Sobór Powszechny dojdzie do wniosku, że Stolica Apostolska jest wakująca, kolejnym krokiem będzie rozważenie, w jaki sposób można dziś dać Kościołowi prawdziwego papieża. W związku z tym Sobór Powszechny będzie musiał określić, kto obecnie jest prawowitym elektoratem oraz jak można przeprowadzić ważny wybór. Unam Sanctam, działając na rzecz zgromadzenia Soboru Powszechnego, nie pragnie narzucać wszystkim, co należy uczynić, lecz uważa raczej, że będzie to należało do Kościoła zgromadzonego w Duchu Świętym.

Aby jednak odpowiedzieć na ten zarzut, należy rozważyć kilka kwestii.

Istnieją trzy zasadnicze punkty odpowiedzi na ten zarzut:

a) Kwestia prawowitości dzisiejszych kardynałów będzie musiała zostać rozstrzygnięta przez Sobór Powszechny.

b) Prawo stanowiące, że kardynałowie muszą być elektorami, podlega zmianom.

c) Samo prawo przewiduje alternatywne rozwiązania dla naszej obecnej sytuacji.

Ponadto odniesiemy się do twierdzenia, jakoby Papież Pius XII nieodwołalnie postanowił, że wyłącznie kardynałowie mogą dokonywać wyboru papieża.

---

a) Kwestia prawowitości dzisiejszych kardynałów będzie musiała zostać rozstrzygnięta przez Sobór Powszechny

To pierwsza rzecz, którą należy jasno stwierdzić. Gdybyśmy wszyscy mogli być pewni ważności samych kardynałów oraz dokonywanych przez nich wyborów, nie byłoby o czym dyskutować. Jednakże samo prawo dostarcza poważnych podstaw do kwestionowania ważności dzisiejszych kardynałów. Aby to dostrzec, zacznijmy od definicji kardynała według prawa kanonicznego:

Kan. 232 § 1:

„Kardynałowie są mężami swobodnie wybranymi przez Biskupa Rzymskiego z całego świata, posiadającymi przynajmniej święcenia prezbiteratu i odznaczającymi się szczególnie nauką, pobożnością oraz roztropnością w prowadzeniu spraw.”

A zatem kardynałowie są wybierani przez Biskupa Rzymskiego, posiadają przynajmniej ważne święcenia kapłańskie i wyróżniają się „nauką oraz pobożnością”. Czy obecni kardynałowie Novus Ordo odpowiadają temu opisowi?

Po pierwsze, musielibyśmy już wcześniej założyć, że domniemani Biskupi Rzymscy po Soborze Watykańskim II byli prawowici, aby móc uznać ich nominacje kardynalskie za prawowite. Jeżeli Sobór Powszechny uzna brak prawowitości niektórych lub wszystkich pretendentów do papiestwa z ostatnich dziesięcioleci, ich nominacje kardynalskie również musiałyby zostać uznane za nieważne. To pierwszy punkt.

Po drugie, wielu uważa nowy ryt święceń za wątpliwy. Jest to kolejny problem wymagający rozstrzygnięcia przez Sobór Powszechny. Święcenia kapłańskie kardynałów wyświęconych według nowego obrzędu mogą okazać się nieważne. [1]

JE x. bp Merardo Loya: Papieżowi należy być posłusznym, należy go miłować, szanować.

 PAPIEŻOWI NALEŻY BYĆ POSŁUSZNYM, NALEŻY GO MIŁOWAĆ, SZANOWAĆ, otaczać czcią, modlić się za niego, zasięgać jego rady, wierzyć mu i pokładać w nim pełne zaufanie...

 Jaka jest tego przyczyna?

 Przyczyna jest taka, że Papieżowi, i tylko jemu, zostały dane klucze Królestwa Niebieskiego oraz władza konieczna do nauczania i rządzenia; ponieważ jest nieomylny; ponieważ nie może nauczać błędów; nie może nauczać ani nakazywać rzeczy moralnie złych; ponieważ nie może ustanowić dla całego Kościoła liturgii niedoskonałej, niepełnej lub szkodliwej; ponieważ nie może przeczyć poprzednim Papieżom w kwestiach Wiary.

 Właśnie dlatego winni jesteśmy mu posłuszeństwo, miłość i cześć.

 Nie można uznawać kogoś za Papieża, a jednocześnie odmawiać mu posłuszeństwa; uznawać go za Papieża, a zarazem go krytykować; uznawać go za Papieża, a równocześnie stawiać mu opór; uznawać go za Papieża, a jednocześnie odrzucać jego władzę oraz autorytet.

 Nie można tworzyć innego kościoła ani alternatywnego zgromadzenia wobec jednego, hierarchicznego Kościoła, którego widzialną Głową jest Papież. Nie można go pomijać ani lekceważyć w sprawach dotyczących zezwoleń i uprawnień do konsekracji biskupów czy jakichkolwiek innych kwestii kościelnych. Nie można odmawiać mu autorytetu w tym, co dotyczy zbawienia dusz. Zasada „Salus animarum prima lex” przede wszystkim i w pierwszym rzędzie odnosi się do Papieża.

 Jeżeli taka jest twoja wiara, niezależnie od tego, czy jesteś świeckim, czy duchownym, musisz być Papieżowi posłuszny we wszystkich tych sprawach pod groźbą potępienia.

 Oczywiście mówię tutaj o prawowitych Papieżach, a nie o tych ostatnich fałszywych i uzurpatorskich pretendentach po Jego Świątobliwości Papieżu Piusie XII, którzy czynili i nadal czynią dokładne przeciwieństwo tego, co powinien czynić prawowity Papież. I właśnie dlatego — nie na podstawie prywatnych wizji czy osobistych przekonań (byłoby bowiem pychą rościć sobie prawo do sądzenia Kościoła), lecz z powodu oczywistej sprzeczności z Urzędem Piotrowym, z Depozytem Wiary, z dwutysiącletnią Liturgią, ze zdrowymi obyczajami oraz dlatego, że przeczą wszystkim poprzednim Papieżom — wiemy bez obawy o błąd sumienia, że nie są oni prawowitymi Papieżami. Dlatego nie można być im posłusznym. Skoro nie są prawowitymi Papieżami, a mimo to usiłują za takich uchodzić, należy im się sprzeciwiać, zwalczać ich jako nieprzyjaciół Wiary i odmawiać im posłuszeństwa.

Czwartek w Oktawie Zesłania Ducha Świętego.

CZWARTEK WŚRÓD OKTAWY PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. WAWRZYŃCA ZA MURAMI

Ryt zdwoj.     Szaty czerwone

Bo niewidzialne Jego rzeczy, wiekuista też moc Jego i Bóstwo, od stworzenia świata przez dzieła Jego rozumem oglądane bywają (Rzym. I, 20).

Błogosławieni którzy płaczą, albowiem będą pocieszeni (Mat. 5, 8).

Dar umiejętności udoskonala cnotę Nadziei.

   Msza dzisiejsza jest ta sama co w dniu Zesłania Ducha św., za wyjątkiem Epistoły i Ewangelii. Lekcja ukazuje nam diakona Filipa, który, napełniony Duchem świętym, opowiada w Samarii słowo Boże i czyni liczne cuda (Ep.). Ewangelia zaś przypomina nam, że Chrystus Pan, dając Apostołom moc uzdrawiania chorych, nakazał im opowiadanie o Królestwie Bożym po całym świecie:

✠ ✠ ✠

Reprint na podstawie: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r.

 

„Tylko biskupi posiadający jurysdykcję terytorialną mogą uczestniczyć w Soborze Powszechnym”

Odpowiedzi na zarzuty

1/5

---

Aby odpowiedzieć na ten zarzut, należy rozważyć trzy kwestie:

a)

Sobór Powszechny różni się od Niedoskonałego Soboru Powszechnego (o którego możliwość właśnie się spieramy), którego zadaniem jest jedynie zbadanie ciężkiej sytuacji dotyczącej Głowy Kościoła oraz — jeśli zajdzie potrzeba — dopilnowanie, aby akt wyboru papieża został dokonany przez prawowitych elektorów, a także wykonanie wszelkich innych czynności administracyjnych koniecznych do przeprowadzenia elekcji.

b)

Jurysdykcja terytorialna nie może być absolutnie konieczna do uczestnictwa w Soborze i udziału w wyborze papieża, ponieważ w przeszłości Kościół przyznawał to prawo osobom jej nieposiadającym.

c)

Minimalna konieczna jurysdykcja jest albo udzielana bezpośrednio przez Chrystusa, albo domniemana jako wola papieża. Jest to zasada, którą wszystkie strony sporu już milcząco uznają.

---

a) Sobór Powszechny nie jest Niedoskonałym Soborem Powszechnym

Prawdziwy i pełny Sobór Powszechny jest autorytatywnie zwoływany przez papieża w zwyczajnych okolicznościach i posiada władzę rozstrzygania zarówno kwestii doktrynalnych, jak i dyscyplinarnych. Natomiast Niedoskonały Sobór Powszechny zostaje zgromadzony bez papieża wyłącznie w celu zapewnienia Kościołowi jego Głowy.

Św. Robert Bellarmin wyjaśnia różnicę pomiędzy tymi dwoma rodzajami soboru:

„Odpowiadam, że w żadnym przypadku prawdziwy i pełny sobór, o którym tutaj mówimy, mianowicie taki, który posiada władzę definiowania kwestii wiary, nie może zostać zwołany bez autorytetu Papieża. Najwyższa bowiem władza znajduje się w Głowie, to jest w Piotrze, któremu nakazano umacniać braci; dlatego też Pan modlił się za niego, aby nie ustała jego wiara (Łk 22). Niemniej jednak w tych dwóch przypadkach może zostać zgromadzony sobór niedoskonały, który wystarcza, aby zapewnić Kościołowi Głowę. Kościół bez wątpienia posiada władzę zatroszczenia się o zapewnienie sobie Głowy, chociaż bez Głowy nie może rozstrzygać wielu spraw, które może rozstrzygać posiadając Głowę, jak słusznie naucza Kajetan w swoim dziele o władzy Papieża, rozdziały 15 i 16; a jeszcze wcześniej nauczano tego w liście prezbiterów Kościoła Rzymskiego do Cypriana, który jest listem 7 w księdze II dzieł Cypriana. Ponadto taki niedoskonały sobór może zostać zgromadzony albo przez kolegium kardynalskie, albo przez samych biskupów, którzy zbiorą się w jednym miejscu z własnej inicjatywy.” [1]

Dlatego nawet gdyby ktoś utrzymywał — lub wręcz definitywnie dowiódł — że jurysdykcja terytorialna musi być posiadana przez biskupów dla „prawdziwego i pełnego” Soboru Powszechnego, nie wynika stąd jeszcze, że taka jurysdykcja jest konieczna dla biskupów uczestniczących w Niedoskonałym Soborze Powszechnym, który stanowi nadzwyczajne zgromadzenie Kościoła, działające pod wieloma względami praeter legem.

Środa Suchych Dni Letnich.

ŚRODA SUCHYCH DNI PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U N. M. P. WIĘKSZEJ

Ryt zdwoj. I kl.   Szaty czerwone

   Aby dał wam, za sprawą Ducha Jego, potężnie wzmocnić się w wewnętrznego człowieka. (Ef. 3, 16).

   Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem będą nasyceni (Mat. 5, 6).

   Dar męstwa udoskonala cnotę Męstwa.

   Suche dni letnie wypadają zawsze podczas oktawy Zesłania Ducha świętego. Było to pierwotnie święto dziękczynne za pierwociny plonów zebranych. Dziękujemy również za żniwo duchowe, jakie zebraliśmy w dniu Zesłania Ducha św. A że żniwo wielkie, a robotników mało, więc modlimy się gorąco za przyszłych kapłanów, aby Duch święty błogosławił im w pracy duszpasterskiej.

   Lekcje wspominają o nadzwyczajnych skutkach działania Ducha świętego w Kościele.

   Ewangelia nawiązuje do Eucharystii, która jest owocem miłości Jezusa ku nam, zawierającym pełnię darów Ducha świętego.

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

Zaproszenie dla duchowieństwa do kontaktu z nami.

Zaproszenie skierowane do Duchowieństwa do nawiązania z nami kontaktu

Argument doktrynalny

16/16

 Znaczna liczba duchownych, którzy dotąd zachowywali milczenie, skontaktowała się już z nami, ponieważ całym sercem popierają to pragnienie działania na rzecz rozwiązania bezprecedensowego kryzysu dotykającego Kościół. Inicjatywa ta posiada charakter prawdziwie międzynarodowy, skupiając duchownych zarówno Kościoła łacińskiego, jak i Kościołów wschodnich. Dziękujemy im za ten życzliwy i budujący krok.

 Zapraszamy pozostałych duchownych oraz osoby zakonne popierające ten projekt do nawiązania z nami kontaktu. Ponieważ strona internetowa prowadzona jest przez duchownych przyzwyczajonych do zachowywania dyskrecji, nazwiska zainteresowanych będą traktowane poufnie i nie zostaną opublikowane bez ich wyraźnej zgody. Duchowni obawiający się represji lub szkody dla swego dobrego imienia nie mają zatem powodów do obaw.

x. Rafał Trytek ICR: Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

 We wtorek 19 maja 2026 roku około godz. 16.00, w obecności córki Dominiki, zmarła w Preszowie Renata Oravcova z domu Nemeth.

 Renata Nemeth, która urodziła się 30 listopada 1957 roku, wyszła za mąż za Józefa Oraveca (młodszego brata śp. biskupa Oliwiera Oraveca) i urodziła mu troje dzieci: Józefa juniora, Dominikę i Weronikę. Znana była z niezwykłego oddania rodzinie, dobroci i pobożności. Kilka lat temu ciężko zachorowała, co w końcu doprowadziło ją do śmierci. 22 maja, w święto św. Rity, odprawiłem jej pogrzeb, na którym zgromadzili się licznie rodzina (w tym wnuki) oraz przyjaciele ze Słowacji, Polski i Czech. W czasie mowy pogrzebowej wdowiec nazwał zmarłą żonę świętą niewiastą i szczególnie podziękował córce Dominice za ofiarną opiekę nad mamą i obecność przy jej śmierci.

 Rodzinie i Przyjaciołom Zmarłej składam serdeczne kondolencje, a Was, którzy to czytacie, proszę o modły za nią!

23 V A.D. 2026

ZA: http://sedevacante.pl/teksty.php?li=288

Wtorek Zesłania Ducha Świętego.

WTOREK

WŚRÓD OKTAWY PO ZESŁANIU DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. ANASTAZJI

Ryt zdwoj. I kl.   Szaty czerwone

Mów Panie, słucha sługa twój. (I Kr. 3, 9).

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią (Mat. 5, 7).

Dar rady udoskonala cnotę Roztropności.

 Pełni radości i wdzięczności względem Ducha świętego, dziękujemy dzisiaj za to, że powołał nas do Kościoła katolickiego, jedynej prawdziwej owczarni Jezusa (Introit, Ewangelia). Oracje podkreślają rolę uświęcającą Ducha świętego, który spala swą obecnością resztki zmazy grzechowej, gdyż On sam jest odpuszczeniem wszystkich grzechów (Pokomunia).

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

Prezentacja Strony Internetowej.

Prezentacja Strony Internetowej

Argument doktrynalny

15/16

 Niniejsza strona internetowa jest owocem stanowczego postanowienia, by skutecznie działać na rzecz zwołania Niedoskonałego Soboru Powszechnego. Dzieło to zostało już podjęte i, jeśli Bóg zechce otworzyć drogę wybawienia dla Swego Kościoła, nie zamierzamy się cofnąć.

 Oprócz głównych argumentów przemawiających za takim Soborem znajdą Państwo również stronę, na której zostaną zebrane najważniejsze zarzuty kierowane przeciwko nam oraz nasze odpowiedzi na nie. Zachęcamy wszystkich pragnących to uczynić do przedstawiania swoich zastrzeżeń. W miarę możliwości odpowiemy na najważniejsze z nich. Jeśli dane zarzuty nie doczekają się odpowiedzi, będzie to wynikać albo z faktu, iż są podobne do innych już przedstawionych, albo z tego, że w świetle zasad wyłożonych w głównym argumencie nie zostały uznane za wystarczająco poważne.

 Zobowiązujemy się z góry odwołać wszelkie błędy, które zostaną nam wskazane. Prosimy jednak pamiętać, iż nie zamierzamy dopuścić, aby śmiercionośny legalizm zahamował dynamikę inspirowaną przez Wiarę oraz długotrwałe poszukiwania teologiczne dotyczące tego zagadnienia.

x. Rafał Trytek — Niedziela Zesłania Ducha Świętego AD 2026 (Wrocław, 24 V)

Duch Święty ożywia i odnawia Kościół, pozwalając wiernym na nowo odczytywać Depozyt Wiary. To właśnie On dba o to, aby władza duchowa nie narzucała członkom Kościoła błędów i herezyj i nie prowadziła ich do schizmy.

Wśród wielkich świętych epoki Kontrreformacji jest Filip Nereusz ‒ wskazany jako przykład szczególnych relacyj z Duchem Świętym przez x. Rafała Trytka ICR, który 24 maja AD 2026 sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu. Przyszły święty pochodził z Florencji, a w drodze do Ziemi Świętej dotarł do Rzymu, gdzie dawał wyraz wielkiemu oddaniu Opatrzności Bożej i heroicznej wierze, że wszystko w jego życiu wynika z natchnień Ducha Świętego. Św. Filip robił to, co Bóg dla niego zaplanował, przyjmując polecenia przełożonych, a równocześnie nie obawiając się posądzeń o nowinkarstwo. Jego pomysłowe działania w walce z grzechem zostały docenione i uhonorowane szczególnego rodzaju stygmatem.

My sami także powinniśmy naśladować świętych w ich obawie przed grzechem ‒ obrazą Majestatu Boga. 

Poniedziałek Zesłania Ducha Świętego.

 PONIEDZIAŁEK

WŚRÓD OKTAWY ZESŁANIA DUCHA ŚW.

STACJA U ŚW. PIOTRA W OKOWACH

Ryt zdwoj. I kl.   Szaty czerwone

Daj mi Rozum, a żyć będę (Ps. 118, 144).

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądają (Mat. 5, 8).

Dar rozumu udoskonala cnotę Wiary.

   Liturgia z oktawy po Zesłaniu Ducha świętego zwraca się często do nowoochrzczonych i poucza ich o wielkości i godności trzech sakramentów: Chrztu, Bierzmowania i Eucharystii. Przyjmując sakramenta święte jednoczymy się z Duchem Świętym, który « nauczy nas wszystkiego, cokolwiek Chrystus nam powiedział » (Kom.). Duch święty jest tym Duchem prawdy, który świadczyć będzie o naszych uczynkach, aby okazały się, że w Bogu są uczynione (Ewangelia).

Za: Mszał Rzymski z dodaniem nabożeństw nieszpornych, o. Gaspar Lefebvre, Benedyktyn. Przekład polski opracowali mnisi opactwa w Tyńcu. Opactwo ŚŚ. Piotra i Pawła w Tyńcu – Polska. Opactwo Św. Andrzeja, Bruges – Belgia, 1956 r. 

Poważne kwestie stojące przed Soborem.

Poważne kwestie stojące przed Soborem

Argument doktrynalny

14/16

To sam Sobór Powszechny będzie musiał określić kierunek własnego działania. Uważamy jednak za istotne podkreślenie kilku kwestii:

1. Niniejszy Sobór Powszechny nie może przystąpić do wyboru Najwyższego Pasterza, zanim wpierw jasno nie ustali, iż Stolica Apostolska pozostaje nieobsadzona. Byłoby rzeczą absurdalną i bezbożną przystępować do wyboru Najwyższego Pasterza bez uprzedniego wykazania, że taki wybór jest konieczny. Sobór będzie zatem musiał ustalić brak lub utratę pontyfikatu pośród pretendentów do papiestwa od czasu Soboru Watykańskiego II, zanim jakikolwiek wybór będzie mógł zostać dokonany. Dlatego też ci, którzy współpracują z nami, nie powinni obawiać się, iż niniejszy Sobór Powszechny zamierza wybrać Najwyższego Pasterza za wszelką cenę, bez uprzedniego wykazania, że jest to konieczne.
2. Sobór Powszechny, będący zgromadzeniem zebranym w Duchu Świętym, będzie również musiał zbadać oraz jasno potwierdzić własną legitymację do przystąpienia do wyboru prawdziwego Następcy Piotra, jeśli wakat Stolicy Apostolskiej zostanie ustalony z pewnością. Istnieją bowiem głosy zaprzeczające legitymacji takiego Soboru do dokonania wyboru Papieża Rzymskiego, jeśli miałoby to być konieczne. Lecz jaki głos mógłby posiadać większą legitymację do stwierdzenia takiego faktu aniżeli sam Sobór Powszechny?

Powstała strona Bractwa Rycerzy Papieża Piusa XII.

Tydzień temu, w Niedzielę po Wniebowstąpieniu Pańskim, powstała na Facebooku strona Bractwa Rycerzy Papieża Piusa XII.

Dziś, w Święto Zesłania Ducha Świętego — Zielone Świątki — drugą co do znaczenia, po Wielkanocy, uroczystość Roku Liturgicznego, została powołana do życia oficjalna strona internetowa Bractwa Rycerzy Papieża Piusa XII.

Oficjalnym celem tej działalności jest realizacja postulatów zadeklarowanych w lutym ubiegłego roku przez redaktorów naczelnych stron „Katolik – Głos Katolickiej Tradycji” (mgr. teol. Tomasza Jazłowskiego) oraz „Myśl Katolicka – Organ Katolików Świeckich”, „Tenete Traditiones” etc. (Michała Mikłaszewskiego) w niniejszej Deklaracji dla świeckich katolików integralnych opublikowanej na naszej stronie internetowej dnia 10 lipca 2025 roku.

Nie mamy innych celów ponad te, które zostały przez nas jasno zadeklarowane. Bezpośrednią przyczyną i celem powstania niniejszych stron jest jednoznaczne opowiedzenie się po stronie idei Niedoskonałego Soboru Powszechnego oraz propagowanie materiałów publikowanych przez Unam Sanctam, aby podkreślić, iż byliśmy pierwszymi w Polsce, którzy poruszyli ten temat — już w lutym ubiegłego roku — a obecnie również jako pierwsi występujemy otwarcie i propagujemy w naszym Kraju tę integralnie katolicką myśl.

W bieżącym roku przypada również okrągła, 150. rocznica urodzin Jego Świątobliwości Papieża Piusa XII.

Serdecznie zapraszamy do polubienia i obserwowania niniejszych stron.

Redakcja Tenete Traditiones

Kto może brać udział w tym Soborze Powszechnym.

Kto może brać udział w tym Soborze Powszechnym

Argument doktrynalny

13/16

 Ponieważ Niedoskonały Sobór Powszechny z definicji nie jest zwoływany przez Papieża i działa praeter legem („poza prawem”), wydaje się, że jego powszechność jest rzeczywiście decydującym kryterium jego prawowitości. Dlatego pragniemy, aby zaproszenie do przyłączenia się do nas miało możliwie najbardziej powszechny charakter. Niezależnie od tego, czy jesteście przekonani o wakacie Stolicy Apostolskiej, czy też żywicie poważne zastrzeżenia wobec tego wniosku, jeśli uznajecie, że istnieje bardzo poważny problem dotyczący głowy Kościoła, jesteście mile widziani.

 Podobnie uważamy, że kwestia ważności otrzymanych święceń nie powinna, w kontekście Soboru Powszechnego, stanowić przeszkody dla uczestnictwa. Powszechnie wiadomo, że w naszej epoce powszechnego chaosu praktycznie wszystkie linie kapłańskie i biskupie są przez jedną lub drugą stronę podejrzewane o nieważność. Uważamy zatem, że najlepszym kryterium dopuszczenia jest rozsądne roszczenie do tego, iż ktoś został wyświęcony na kapłana lub konsekrowany na biskupa, oraz że na razie każda osoba powinna być traktowana zgodnie z tytułem, który uważa za posiadany, pod warunkiem że może go w sposób rozsądny uzasadnić. Święty Robert Bellarmin nie domaga się wykluczenia tych, których sukcesję niektórzy mogą podawać w wątpliwość; domaga się raczej, aby żaden biskup, który rzeczywiście jest biskupem, nie został wykluczony. Wydaje się zatem, że najbardziej roztropnym sposobem działania jest tolerowanie każdego, kto może przedstawić rozsądny dowód święceń lub konsekracji. Gdy wątpliwości zostaną usunięte i Kościół będzie posiadał bezspornego Papieża, kwestia rzeczywistej ważności sukcesji biskupich powinna zostać pozostawiona jego osądowi. Sobór Powszechny nie obejmuje bowiem aktu święceń, takiego jak święcenia kapłańskie. Pod warunkiem że istnieją rozsądne podstawy do uznania, iż ktoś został wyświęcony na kapłana lub konsekrowany na biskupa, każdy, kto pragnie przyłączyć się do swoich braci w pracy dla dobra Kościoła, jest mile widziany.

Święty Robert Bellarmin podaje warunki ważności Soboru Powszechnego.

 Święty Robert Bellarmin podaje warunki ważności Soboru Powszechnego.

Argument doktrynalny

12/16

 Święty Robert Bellarmin podaje również cztery warunki, które muszą zostać spełnione, aby taki Sobór Powszechny był ważny. Stwierdza on, że konieczne jest:

„…aby został zwołany jako powszechny, tak by zostało to ogłoszone wszystkim głównym prowincjom chrześcijańskim.”

„…aby żaden biskup nie został wykluczony, lecz aby każdy, kto przybywa, mógł przybyć, pod warunkiem że zostanie ustalone, iż jest biskupem i nie jest ekskomunikowany.”

„…aby obecnych było czterech głównych patriarchów, […] mianowicie patriarchowie Konstantynopola, Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy” (jednakże, mówi św. Bellarmin, patriarchowie ci nie są już konieczni, gdyż obecnie z pewnością pozostają schizmatykami).

„…aby przynajmniej niektórzy przybyli z większej części prowincji chrześcijańskich.” [1]

 Dlatego Niedoskonały Sobór Powszechny jest prawowity przy spełnieniu tych warunków. Historia Kościoła, szczególnie w czasie Soboru w Konstancji, ukazuje, że Sobór Powszechny może odegrać kluczową rolę w rozwiązaniu wielkiego kryzysu zagrażającego jedności kościelnej. Gdy władza papieska zostaje uzurpowana albo jest niepewna, Sobór stanowi nadzwyczajny środek zaradczy. Zwołany przez wiernych biskupów działa jako zastępstwo mające przywrócić prawowite papiestwo i ukazać jedność Kościoła, bez tworzenia nowej hierarchii ani obalania władzy papieskiej.

 Nie jest to akt wywrotowy. Przeciwnie, jest to akt konieczny dla zapewnienia ciągłości widzialnego Kościoła i przywrócenia jego autorytetu. Taki sobór niczego nie uzurpuje, lecz wypełnia lukę i naprawia wyłom. Jego celem jest przywrócenie normalnego porządku, a nie jego obalenie.

 Teologowie uzasadniają tę nadzwyczajną władzę dwoma fundamentalnymi zasadami: niezniszczalnością Kościoła, która gwarantuje, że nie może on zniknąć ani utracić swojej jedności, oraz zasadą, że w przypadku braku bezspornego papieża sam Kościół powszechny staje się ostatecznym podmiotem władzy, zdolnym działać dla zapewnienia własnego przetrwania. Jest to środek przejściowy podyktowany koniecznością.

 Święty Alfons naucza, że „stwierdzenie, iż Papież stoi ponad soborem, nie odnosi się do papieża wątpliwego w czasie schizmy, gdy istnieje prawdopodobna wątpliwość co do ważności jego wyboru; wówczas bowiem każdy powinien podporządkować się soborowi, jak orzekł Sobór w Konstancji. Wtedy bowiem sobór powszechny posiada bezpośrednio od Chrystusa najwyższą władzę, podobnie jak w czasie wakansu Stolicy Apostolskiej, co słusznie zauważa św. Antonin.” [2]

Wreszcie w domu: Redemptoryści Zaalpejscy zostają sedewakantystami (Novus Ordo Watch).

21 maja 2026 r.

Witajcie, bracia w Chrystusie!

Wreszcie w domu: Redemptoryści Zaalpejscy zostają sedewakantystami

Na początku tego miesiąca, 2 maja, w święto św. Atanazego, Doktora Kościoła, pojawiła się wspaniała wiadomość:

„Zgromadzenie Synów Najświętszego Odkupiciela” (Filii Sanctissimi Redemptoris albo FSSR), mające swoją siedzibę na wyspie Papa Stronsay u północnych wybrzeży Szkocji, opublikowało formalny dokument, w którym odcina się od Kościoła Vaticanum II i jego apostackiego, podrobionego katolicyzmu, deklaruje wierność prawdziwej religii rzymskokatolickiej oraz wyraźnie odrzuca Leona XIV i jego poprzedników aż do Pawła VI jako fałszywych papieży.

Krótko mówiąc: „Redemptoryści Zaalpejscy”, jak są również nazywani, zostali sedewakantystami. Deo gratias!

Dokument, liczący 21 stron, nosi tytuł The Dogma to Steer By i stanowi kontynuację Listu Otwartego z października 2025 r., w którym sugerowano już stanowisko sedewakantystyczne, choć bez wyrażenia go wprost: „Poprzez lata prób i doświadczeń doszliśmy do smutnego wniosku, że Tradycyjna Wiara Katolicka, Wiara wszystkich czasów i świętych, jest nie do pogodzenia z nowym, nowoczesnym Kościołem, owocem Soboru Watykańskiego II. Po prostu nie mogą współistnieć w jednym ciele” — napisali wówczas.

Oba dokumenty zostały opublikowane na ich stronie internetowej:

• The Dogma to Steer By: Letter and Declaration (2 maja 2026 r.)
• Open Letter to the Catholic Bishops, Priests, Religious and Faithful (październik 2025 r.)

Redemptoryści Zaalpejscy zostali założeni 8 grudnia 1987 r. Krótki zarys historii zgromadzenia można znaleźć na ich stronie głównej.

Jak zauważa bloger Radical Fidelity, jest to „zgromadzenie zakonne, które przez lata próbowało sprawić, by strategia ‘uznawać i opierać się’ działała od wewnątrz systemu”, począwszy od ich własnej regulacji kanonicznej w 2008 r. pod rządami „papieża” Benedykta XVI. Byli oni „przedstawiani jako dowód, że można zachować Tradycję, pozostając spokojnie wewnątrz posoborowej struktury”, lecz „ten eksperyment właśnie publicznie się załamał”.

Najbardziej istotny jest następujący fragment części „List” ich nowo opublikowanego dokumentu The Dogma to Steer By, znajdujący się na stronie 5:

Musimy odrzucić modernistyczną hierarchię, fałszywy Sobór Watykański II, fałszywe nauczanie, które podszywa się pod katolicyzm, lecz w rzeczywistości jest starożytną herezją indyferentyzmu przebraną w nowoczesne szaty.

…

Nie mówimy, że powinniśmy opuścić Kościół katolicki. Kościół katolicki jest Arką Zbawienia, Mistycznym Ciałem Chrystusa, Oblubienicą bez skazy i zmarszczki. Trwamy przy nim ze wszystkich sił.

Musimy jednak uznać, że struktury instytucjonalne, które roszczą sobie pretensje do bycia Kościołem katolickim, zostały zinfiltrowane. Ludzie zajmujący urzędy należą do religii modernistycznej, a nie do Kościoła katolickiego. Nauki, które głoszą, są niebezpieczne. Sakramenty, które zreformowali, mają wątpliwą ważność i odbiegają od doktryny katolickiej. Nie możemy w sumieniu być im poddani.

Dlatego musimy uczynić to, co katolicy czynili zawsze w czasach kryzysu: musimy mocno trzymać się Wiary takiej, jak była zawsze nauczana. Nie możemy udzielać żadnego uznania jurydycznego tym, którzy od niej odstąpili, w tym Leonowi XIV i jego biskupom. Musicie znaleźć kapłanów odprawiających tradycyjną Mszę, nauczających tradycyjnej Wiary, odrzucających herezje indyferentyzmu, ekumenizmu i modernizmu. Innymi słowy: kapłanów, którzy nie pozostają w komunii z soborową apostazją. Musimy tworzyć wspólnoty wiernych wspierających się nawzajem w pełnym przeżywaniu wiary katolickiej.

Pracujemy i modlimy się o Niedoskonały Sobór Powszechny, zgromadzenie wszystkich biskupów katolickich świata, którzy zachowali prawdziwą Wiarę. Taki Sobór mógłby wypowiedzieć się co do statusu obecnych pretendentów do papiestwa i przywrócić porządek w Kościele. Do tego dnia, który może być jeszcze odległy o wiele lat, musimy kierować się Magisterium świętych papieży, którzy zawsze nauczali jednej prawdziwej Wiary w jej integralności i czystości.

Autorytet św. Roberta kard. Bellarmina, Doktora Kościoła (tzw. Doktora Papiestwa).

 W swoim słynnym dziele „Controversiae” święty Robert Bellarmin, Doktor Kościoła, szczegółowo opisuje różne powody, dla których można zwołać Sobór Powszechny o ograniczonym zakresie. Naucza on, że w przypadku, gdy pretendent do papiestwa popadł w herezję lub schizmę, można zwołać Sobór Powszechny o ograniczonym zakresie w celu ogłoszenia, że osoba ta nigdy nie była papieżem lub że pozbawiła się urzędu poprzez popadnięcie w herezję lub schizmę, a także w celu zastąpienia jej prawdziwym Najwyższym Kapłanem. Według św. Roberta Bellarmina tylko tego rodzaju sobór może zostać zwołany przez kardynałów lub biskupów i to wyłącznie w poważnych okolicznościach, ponieważ Kościół musi zawsze dysponować środkami pozwalającymi mu zapewnić sobie przywódcę:

„Oprócz tych argumentów heretyków, katolicy zwykli wysuwać pewne wątpliwości. Po pierwsze: czy nie jest zgodne z prawem zwołanie soboru przez kogoś innego niż papież, gdy jest to konieczne dla Kościoła, a papież nie chce go zwołać. Po drugie: czy nie jest zgodne z prawem zwołanie soboru przez kogoś innego niż papież, gdy papież nie powinien go zwoływać, ponieważ jest heretykiem lub schizmatykiem. Trzecia wątpliwość: czy nie jest zgodne z prawem zwołanie soboru przez kogoś innego niż papież, gdy papież nie może go zwołać, ponieważ byłby uwięziony przez niewiernych, zmarł, oszalał lub zrezygnował z urzędu.

[…]

„Na drugi i trzeci [punkt] odpowiadam, że w żadnym wypadku nie można zwołać prawdziwego i doskonałego soboru, o jakim tu mowa, a mianowicie takiego, który posiada uprawnienia do rozstrzygania kwestii wiary, bez zgody Papieża. Główny autorytet spoczywa bowiem w Głowie, to znaczy w Piotrze, któremu nakazano, aby utwierdzał swoich braci; i z tego powodu Pan modlił się również za niego, aby jego wiara nie ustała (Łk 22). Niemniej jednak w tych dwóch przypadkach może zostać zwołany niedoskonały sobór, który wystarczy, aby zapewnić Kościołowi opiekę w odniesieniu do Głowy. Kościół bowiem bez wątpienia ma autorytet do samostanowienia w odniesieniu do Głowy, choć bez Głowy nie może rozstrzygać wielu spraw, które może rozstrzygać z Głową, jak słusznie naucza Kajetan w swoim małym dziele o władzy papieża, rozdziały 15 i 16; a znacznie wcześniej [nauczano tego] w liście prezbiterów Kościoła rzymskiego do Cypriana, który jest [list] 7, Księga II, wśród dzieł Cypriana. Co więcej, ten niepełny sobór może się odbyć, albo jeśli zostanie zwołany przez kolegium kardynałów, albo jeśli sami biskupi, zbierając się w jednym miejscu, zwołają go z własnej woli.” [1]

Pius XII, Encyklika „Ad Caeli Reginam” – O królewskiej godności Najświętszej Maryi Panny.

 Królewska godność Maryi jako współdziałającej w dziele Boskiego Zbawiciela

 Jednak Najświętsza Maryja Panna ma się zwać Królową nie tylko dla swego Boskiego Macierzyństwa, ale i dlatego, że z Woli Bożej odegrała wielką rolę w dziele naszego wiecznego zbawienia. „Co nam przychodzi tak mile i rzewnie rozważać – pisał świętej pamięci Poprzednik Nasz Pius XI – to to, że Chrystus nam włada nie tylko z prawa wrodzonego, ale i nabytego, jako Odkupiciel”. Niech sobie wszyscy przypomną, że chociaż zapomnieli o swoim Zbawcy, to „nie skazitelnym srebrem lub złotem jesteście odkupieni… lecz drogocenną krwią niewinnego Chrystusa jako baranka nieskalanego” (1 P 1, 18-19). Już nie jesteśmy swoi, bo Chrystus nas wielką ceną (1 Kor 6, 20) odkupił (Pius IX, Quas primas, A.A.S. XVII, 1925, s. 599). Ale w dokonaniu dzieła odkupienia Maryja była przecież najściślej zespolona z Chrystusem; słusznie więc śpiewa się w liturgii: „Stała święta Maryja, Królowa Niebieska i Pani świata, pod krzyżem Pana Naszego Jezusa Chrystusa bolejąca” (Festum Septem Dolorum B. Mariae Virg., Tractus).

 A więc zgodnie z notatką bogobojnego ucznia św. Anzelma – z wieków średnich – „jak… Bóg rodząc swą mocą światy jest ich Ojcem i Panem, tak święta Maryja, odradzając je przez swe zasługi, jest ich Matką i Panią. Bóg jest bowiem Panem wszystkiego, sprawiając wszystko swą Wolą w myśl praw natury, zaś Maryja jest Panią świata, naprawiając go z łaski swych zasług do pierwotnej godności” (Ladmerus, De excellentia Virginis Mariae, c. 11; P. L. XCIX, 508 A B). „Jak Chrystus bowiem ma z racji odkupienia nas specjalny tytuł do panowania i królowania nad nami, tak i Błogosławiona Maryja z racji szczególnej miary, z jaką współdziałała przy naszym odkupieniu, oddając ochotnie za nas swoją osobę i Jego ofiarując, pragnąc jedynie naszego zbawienia, przykładając się doń i zabiegając około niego” (F. Suarez, De mysteriis vitae Christi, disp. XXII, sect. II, ed. Vives XIX, s. 327).

 Z przesłanek tych można wyciągnąć następujący wniosek: „Jeśli w dziele zbawienia była Maryja z woli Bożej zjednoczona z Jezusem Chrystusem, samymże sprawcą zbawienia, i to w podobny bodaj sposób, jak Ewa z Adamem, sprawcą śmierci, tak że można określić nasze odkupienie jako dokonane przez pewnego rodzaju «odwrotność» (per quandam recapitulationem, Św. Ireneusz, Adv. Haer. V, 19, l; P. G. VII, 1175 B), dzięki której rodzaj ludzki zbawia się przez Dziewicę, podobnie jak na śmierć zasłużył przez dziewicę; jeśli dalej można dowodzić, że ta przesławna Pani dlatego została wybrana na Matkę Chrystusowi, «by się mu stała towarzyszką w odkupieniu rodzaju ludzkiego» (Pius XI, Auspicatus profeto, A.A.S. XXV, 1933, s. 80), i jeśli wreszcie «była Ona tą, która wolna od skazy dziedzicznej i osobistej, związana zawsze najściślej z Synem swoim, złożyła Go na Golgocie Ojcu Przedwiecznemu, wraz z ofiarą praw i miłości matczynej, niby nowa Ewa, na całopalenie za wszystkie dzieci Adama zeszpecone niestety jego upadkiem»” (Pius XII, Mystici Corporis, A.A.S. XXXV, 1943, s. 247) – to wolno stąd wnosić, bez wątpienia, że jak Chrystus, ten nowy Adam, musi być zwany królem, nie tylko jako Syn Boży, ale i jako nasz Zbawca, tak drogą pewnej analogii Najświętsza Panna jest Królową nie tylko jako Matka Boża, ale i przez to, że jakby nowa Ewa zespolona jest z nowym Adamem.

Niedoskonały Sobór Powszechny.

 Sobór Powszechny to zgromadzenie biskupów z całego świata, zwołane w celu rozpatrywania spraw dotyczących doktryny, dyscypliny lub zarządzania Kościołem pod przewodnictwem Papieża Rzymskiego.

 Sobór powszechny jest zwoływany z konieczności autorytetem Papieża Rzymskiego, który ma prawo podejmować ostateczne decyzje w sprawach wiary. Sobór powszechny wymaga obecności, zwołania i zgody Najwyższego Pasterza. Może on definiować dogmaty, angażować sumienie wszystkich wiernych Kościoła powszechnego oraz wydawać ostateczne orzeczenia w sprawach wiary i moralności.

 Natomiast Niedoskonały Sobór Powszechny to zgromadzenie biskupów z całego świata, zwołane bez upoważnienia papieskiego w przypadku oczywistego lub wątpliwego wakatu Stolicy Apostolskiej, którego celem jest rozwiązanie poważnego problemu dotyczącego głowy Kościoła. Niedoskonały Sobór Powszechny zwołuje się w odpowiedzi na sytuację nadzwyczajną: albo przedłużający się wakat Stolicy Rzymskiej, albo uzasadnione wątpliwości co do legitymizacji pretendenta do papiestwa. Ponieważ to papież nadaje legitymizację zwołaniu każdego Soboru Powszechnego, nadaje mu również prawdziwą powszechność i ostatecznie ratyfikuje jego dekrety, Sobór Powszechny Niedoskonały z definicji boryka się z problemem prawnym. Dlatego wielki teolog Kajetan nazywa taki sobór „niedoskonałym, ale pożytecznym”, [1]  o tyle, o ile w pewnym sensie rozpoczyna się on poza granicami legalności, ale osiąga pełną moc po rozstrzygnięciu kwestii legitymizacji Biskupa Rzymskiego i, w razie potrzeby, po wyborze prawdziwego Biskupa Rzymskiego, który następnie nadaje Soborowi Powszechnemu pełną moc prawną. Z niedoskonałego tenże Sobór Powszechny staje się doskonałym.

 Tym, którzy twierdzą, że duchowni, którzy wytrwali w wierze nie mają uprawnień do zwołania Niedoskonałego Soboru Powszechnego, pod pretekstem braku niezbędnej jurysdykcji, odpowiadamy, że nikt – w przypadku nieobecności Najwyższego Pasterza – nie posiada prawnej kompetencji do zwołania Soboru Powszechnego, niezależnie od tego, czy posiada jurysdykcję terytorialną, czy też nie. Zgromadzenie to jest z definicji zgromadzeniem „praeter legem” (poza prawem), ale dzięki niemu Duch Święty może zaradzić sytuacji skrajnie pilnej w Kościele. Gdy uznany zostanie prawowity Najwyższy Pasterz, to on nadaje moc prawną postanowieniom Soboru. Może on zdecydować się odrzucić niektóre decyzje Soboru, a inne zachować. W związku z tym całkowicie odrzucamy potępiony błąd „koncyliaryzmu”. Legitymizację Niedoskonałego Soboru Powszechnego można znaleźć jedynie w Najwyższym Papieżu, który nada mu moc prawną.

Unam Sanctam.

 Uznaliśmy zatem za stosowne zjednoczyć się w stowarzyszeniu duchowieństwa i świeckich, aby skutecznie, z całą niezbędną ostrożnością i determinacją, działać na rzecz zwołania Soboru Powszechnego Kościoła, który poważnie przeanalizuje problemy stawiane przez pretendentów do tronu papieskiego, którzy narzucili nam destrukcyjne reformy, które wkrótce zrujnowałyby Kościół Chrystusowy, gdyby to było możliwe. Głęboko wierzymy, że Boska Opatrzność koniecznie wymaga, aby Kościołem kierował prawdziwy Następca Piotra. Odrzucamy bierność, jaka zapanowała wśród duchowieństwa w tej kwestii i mamy nadzieję, że nasi bracia dołączą do nas w tym projekcie, który może się powieść jedynie przy ich współpracy.

 Z radością przyjmiemy w naszym gronie wszystkich, którzy dostrzegają poważny problem dotykający obecnie Głowę Kościoła i którzy pragną zjednoczyć swoje modlitwy, ofiary, wysiłki, talenty i jałmużnę, aby przygotować okoliczności niezbędne do działania Opatrzności.

 Dołączenie do nas nie oznacza przystąpienia do nowej grupy.

 Dołączenie do nas nie oznacza zobowiązania się do udziału w Soborze Powszechnym zorganizowanym w pośpiechu i w sposób chaotyczny.

 Dołączenie do nas oznacza po prostu pracę na rzecz powołania prawowitego Soboru Powszechnego, który miałby zaradzić kryzysowi w Kościele.

 Nasza jedność, pomimo wszystkich dzielących nas różnic, czerpie inspirację z jedności chrześcijan podczas bitwy pod Lepanto. Różne rywalizujące ze sobą frakcje, zdając sobie sprawę z zagrożenia, jakie wisiało nad chrześcijaństwem, zjednoczyły się, by stawić czoła wspólnemu wrogowi, pomimo licznych sporów politycznych. Wynikiem tego było wielkie zwycięstwo nad mahometanami, które tak dobrze znamy. Mamy więc nadzieję, że w tych mrocznych czasach zjednoczenie różnych frakcji prawdziwego chrześcijaństwa będzie inspirowane mądrością naszych ojców w wierze. Dzisiejszy wróg nie jest wrogiem zewnętrznym, ale wrogiem, który przeniknął do instytucji w samym sercu Kościoła katolickiego.

160. rocznica ur. Gen. Tadeusza Rozwadowskiego.

 Dziś, 19 maja 2026 roku przypada okrągła, 160. rocznica urodzin gen. Tadeusza Jordan-Rozwadowskiego, niezłomnego obrońcy Lwowa i Warszawy. Był to wybitny polski wojskowy, Feldmarschalleutnant cesarskiej i królewskiej Armii, generał broni Wojska Polskiego, szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w czasie Bitwy Warszawskiej 1920, głównodowodzący oraz faktyczny autor zwycięstwa polskiego oręża w Bitwie Warszawskiej 1920 (a nie dezerter Piłsudski). Generalny Inspektor Jazdy i Generalny Inspektor Kawalerii Wojska Polskiego w latach 1921–1926, w maju 1926 roku dowódca legalnych sił rządowych odpierających pucz Józefa Piłsudskiego, konstruktor i wynalazca wojskowy. Za wybitne zasługi bojowe w czasie Bitwy Warszawskiej 1920 roku został dwukrotnie odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” (II i V klasy). Jako dowódca Armii „Wschód” skutecznie kierował odsieczą i obroną Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej w 1918 roku. Zgodnie ze swoją wolą został pochowany na Cmentarzu Orląt Lwowskich (Cmentarz Obrońców Lwowa) w 1928 roku wśród swoich żołnierzy. Przed wybuchem II wojny światowej jego szczątki zostały ekshumowane i przeniesione w nieznane dotąd miejsce pochówku. Został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta), Krzyżem Obrony Lwowa z odznaką 'Gwiazdy Przemyśla'.

„Pokonanym jest tylko ten, kto się uznał za pokonanego”                       ~  Gen. Tadeusz Rozwadowski

Cześć Pamięci Generała Rozwadowskiego!!!

Czy powinniśmy czekać na boską interwencję?

 Bóg jest wszechmocny i nie potrzebuje współpracy ludzi. Niemniej jednak pragnie, by ludzie z Nim współpracowali. Historia Kościoła i historia ludzkości dobitnie pokazują, że Bóg pragnie, by ludzie działali i współpracowali w dziele swojego zbawienia. Kościół również nie może – i nigdy w przeszłości nie polegał – na bezpośredniej interwencji Boga jako środku zaradczym na różne kryzysy, które nękały jego ziemską pielgrzymkę.

 W czasie wielkiej schizmy zachodniej trzech różnych „papieży” mianowało swoich kardynałów i wzajemnie się ekskomunikowało. Sytuacja była katastrofalna. Niemniej jednak chrześcijanie nie popadli w bierne oczekiwanie na boską interwencję. W Kościele zorganizowano Sobór Powszechny, w skład którego weszli duchowni z różnych obediencji oraz przedstawiciele różnych frakcji i narodów. Trzej pretendenci do papiestwa albo zrzekli się tronu, albo zostali do tego zmuszeni. Na ich miejsce wybrano papieża Marcina V i przywrócono jedność Kościoła.

 Rozwiązanie różnych kryzysów, z jakimi borykał się Kościół, zawsze pochodziło od duchownych, którzy pozostali wierni. Najprawdopodobniej po raz kolejny będzie musiało ono pochodzić od duchowieństwa katolickiego.

 Stwierdzamy zatem, że aby zaradzić tej niedoli Kościoła, należy podjąć działania już dziś. Musimy się modlić, ale musimy też działać. Święty Ignacy Loyola napisał: „Musimy modlić się tak, jakby wszystko zależało tylko od Boga, i działać tak, jakby wszystko zależało tylko od nas”.

 Wierzymy, że Kościół musi podjąć działania zmierzające do zorganizowania niedoskonałego Soboru Powszechnego.